အခန်း ၂၁၁

အခန်း (၂၁၁) - အပြစ်များအားလုံးအတွက် ပေးဆပ်ရမည်

ဖုတ်ကောင်လေးသည် ချန်ယွီနှင့် စကားပြောနေစဉ် လေ့ဟောက်ကျန့်၏ မျက်ခွံများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လာလေသည်။ သူ နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ယွီက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး နိုးလာပြီ... တခြားသူတွေကို သွားပြောလိုက်ဦးမယ်..."

ဖုတ်ကောင်လေး မတားလိုက်နိုင်ခင်မှာပင် ချန်ယွီက အိပ်ခန်းထဲမှ အပြေးကလေး ထွက်သွားနှင့်လေပြီ။

လေ့ဟောက်ကျန့် သတိပြန်လည်လာချိန်တွင် သူ့ဘေးနားရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ အဖြူရောင်ဂါဝန်လေး ဝတ်ဆင်ထားသော ဖုတ်ကောင်လေးတစ်ကောင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူက သူမကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

ဖုတ်ကောင်လေးက သူ့ကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုကြီး... သမီးနာမည်က ရှုလင်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အစ်မကျူးလင်နဲ့ တခြားသူတွေကတော့ သမီးကို ဖုတ်ကောင်လေးလို့ ခေါ်ကြတယ်... အစ်ကိုကြီးနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

လေ့ဟောက်ကျန့် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ရှုလင်၏ ကြည်လင်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့နာမည်က လေ့ဟောက်ကျန့်ပါ..."

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ရှုလင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက မိန်းကလေးကျူးနဲ့အတူ ဒီမှာ နေတာလား..."

ရှုလင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... အစ်မကျူးလင်က သမီးနဲ့ မောင်နှမတွေကို အရင်က ကယ်တင်ခဲ့တာဆိုတော့ အဲဒီအချိန်ကတည်းက သူ့ဆီမှာပဲ နေလာခဲ့တာ..."

“သူနဲ့ အစ်ကိုကြီးသုံးယောက်က ဒီနေရာကို သမီးတို့အတွက် ဆောက်ပေးထားတာမို့လို့ ဒီမှာပဲနေလို့ရတယ်တဲ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးရော ဒီမှာနေမှာလား..."

လေ့ဟောက်ကျန့်က ကျယ်ဝန်းသော အိပ်ခန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှုလင်ကို ပြောလိုက်၏။

"နေဖြစ်လောက်ပါတယ်... ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် ဒီလူသားတွေက ငါတို့ကို လက်ခံနိုင်မလားဆိုတာတော့ ကြည့်ရဦးမယ်..."

ရှုလင်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒီမှာနေလို့ရပါတယ်... အစ်ကိုရှို့ဝူကပြောတယ် သူတို့က သမီးတို့ကို အန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ပေးမှာမို့လို့ ဒီမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေလို့ရတယ်တဲ့..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လေ့ဟောက်ကျန့် ဆွံ့အသွားရရှာ၏။ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ရယ်မောလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လူသားတွေက ဖုတ်ကောင်တွေကို ကာကွယ်ပေးမယ်ဆိုတာ အခုမှပဲ ကြားဖူးတော့တယ်..."

သူက ရှုလင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ကောင်မလေး... မင်းက လူသားတွေကို ယုံကြည်ရလောက်တဲ့အထိ ရိုးအမနေဘူး မဟုတ်လား..."

သူ၏အမေးကို ကြားသောအခါ ရှုလင်က ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ်စောင်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးက အစ်မကျူးလင်ကို မယုံဘူးဆိုရင် အခု ဘာလို့ ဒီမှာရောက်နေတာလဲ..."

လေ့ဟောက်ကျန့် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"သူက လူသားမှမဟုတ်တာ... ဒါကြောင့်မို့လို့ ယုံကြည်လို့ရတာပေါ့... လူသားတွေက ကောက်ကျစ်ကြပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်ကတော့ မိန်းကလေးကျူးက ငါ့ကို လိမ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတယ်..."

ရှုလင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လေ့ဟောက်ကျန့်က သူမခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဖုတ်ကောင်ဖြစ်သွားတဲ့အချိန်က အရမ်းငယ်လွန်းနေသေးတာကိုး...”

“ဒီလိုရှုပ်ထွေးတဲ့ ပြဿနာတွေကို မင်းရဲ့ ဦးနှောက်သေးသေးလေးနဲ့ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

“နှမြောစရာပဲ... ဒီလောက်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးက အဲဒီအဘိုးကြီးရဲ့ လောဘကြောင့် ဖုတ်ကောင်ဖြစ်သွားရတယ်လို့..."

စကားဆုံးသည်နှင့် ချန်ယွီက ယုံချီကို ဆွဲခေါ်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး အခြားကလေးများကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြ၏။ ထိုကလေးများကို ကြည့်ရင်း လေ့ဟောက်ကျန့်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ လက်ကနဲ ဖြစ်သွားပေသည်။

သူက မျက်လွှာချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

'အဘိုး... ခင်ဗျားက တကယ်ကို လူမဆန်တာပဲ... ကလေးတွေကိုတောင် မချမ်းသာပေးဘူး... တစ်နေ့ကျရင် ခင်ဗျားရဲ့ အပြစ်တွေ အားလုံးအတွက် ပေးဆပ်ရစေမယ်...'

စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် သူက ခေါင်းမော့လိုက်ကာ ကလေးများကို ပြုံးပြလိုက်၏။

"မင်္ဂလာပါကွာ..."

ကလေးများက သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြစဉ် ချန်ယွီက မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးက နောက်ဆို သားတို့နဲ့အတူ ဒီမှာနေမှာလား..."

သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ မျှော်လင့်ချက်များကို မြင်သောအခါ လေ့ဟောက်ကျန့်က မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့ ဒီမှာနေရတာ ပျော်ရဲ့လား... လူသားတွေက မင်းတို့ကို အနိုင်မကျင့်ဘူးလား..."

သူ၏အမေးကို ကြားသောအခါ ကလေးများက ခေါင်းခါပြကြလေသည်။ ယုံချီက သူ၏အရှေ့တွင် ရပ်နေကာ လေ့ဟောက်ကျန့်ကို အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ အကဲခတ်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"သူတို့ကို ကျွန်တော် ကာကွယ်ပေးမှာပါ..."

လေ့ဟောက်ကျန့်က ထိုကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အေးစက်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဤကောင်လေးသည်လည်း သူနှင့်တူညီသော စမ်းသပ်မှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရကြောင်း သိလိုက်ပေသည်။ လေ့ဟောက်ကျန့်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာနေရတာ သဘောကျတယ်ဆိုတော့ ငါလည်း ဒီမှာခဏလောက် နေလိုက်ပါဦးမယ်..."

သူ့စကားကို ကြားပြီးနောက် ကလေးများက အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး အခြားသော အဆင့်မြင့်ဖုတ်ကောင်များကို သွားရောက်ကြည့်ရှုကြလေသည်။

စံအိမ်အတွင်းရှိ ရွှင်လန်းနေသော အခြေအနေနှင့် ကွဲပြားစွာပင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာစခန်းနှင့် ဝူလင်စခန်းအနီးရှိ အခြားစခန်းများ၏ လေထုမှာမူ အုံ့မှိုင်းကာ တင်းမာနေပေ၏။

ဝူလင်စခန်းကို ဝန်းရံထားသော ဖုတ်ကောင်လှိုင်းလုံးကြီးအကြောင်း သိရှိပြီးနောက် လူများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်ကာ ထိတ်လန့်နေကြပေသည်။

စားပွဲပတ်လည်ရှိ ထိုင်ခုံအလယ်တွင် ထိုင်နေသော မော့ရန်က သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးထန်ဆီကနေ သတင်းရထားတယ်... အသစ်တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဝူလင်စခန်းက လတ်တလော ဖုတ်ကောင်လှိုင်းလုံးကြီးရဲ့ ဝိုင်းရံထားခြင်းကို ခံနေရတယ်...”

“ပြီးတော့ ဒီဖုတ်ကောင်တွေက ကျုပ်တို့စခန်းနဲ့ လဲ့ဟော်စခန်းဘက်ကို ဦးတည်နေတယ်..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။ မော့ရန်က ချန်ကျဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဗိုလ်မှူးကြီးချန်... ချဉ်းကပ်လာနေတဲ့ ဖုတ်ကောင်လှိုင်းလုံးကြီးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ခင်ဗျားမှာ အစီအစဉ်များ ရှိလား..."

ချန်ကျဲ့က သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဗိုလ်ချုပ်မော့... ကျုပ်က ဒီစခန်းရဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေးဝန်ထမ်း တစ်ယောက်ပါပဲ...”

“ဒီစခန်းရဲ့ အနာဂတ်ကို အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်မယ့် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲဖို့ ကျုပ်မှာ စွမ်းရည်မရှိပါဘူး..."

“ဒီစခန်းရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဝမ် ရှိနေသေးတယ်မဟုတ်လား... သူက ကျုပ်တို့အားလုံးကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်မှာပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ဝမ်က ဘယ်မှာလဲ... ကျုပ်တို့ တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူးအနေနဲ့ သူ ဒီမှာရှိနေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကုန်သွယ်ရေးခန်းမ၏ ဒါရိုက်တာ ဖန်လျန်ချင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဗိုလ်မှူးကြီးချန်... ရှင့်ရဲ့ ရုံးခန်းလေးထဲကနေ မကြာခဏ အပြင်ထွက်လာဖို့ လိုအပ်နေပြီထင်တယ်..."

သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကျဲ့က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာဖန်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

ဖန်လျန်ချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"တခြားအဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး... ဗိုလ်ချုပ်ဝမ်နဲ့ ပရော်ဖက်ဆာကုန်းတို့က နုတ်ထွက်သွားကြပြီး ဒီစခန်းကနေ ထွက်သွားကြပြီလေ...”

“ဒါကြောင့်မို့လို့ ဗိုလ်ကြီးထန်ကလွဲရင် အပြင်ထွက်ပြီး ဖုတ်ကောင်တွေကို သွားတိုက်သင့်တဲ့သူက ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတော့တာပေါ့..."

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ပြီးနောက် ဝန်ထမ်းရေးရာတာဝန်ခံ ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သက်တောင့်သက်သာ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော ချန်ကျဲ့သည် စစ်မြေပြင်သို့ ထပ်မံထွက်သွားလိုခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်ဖို့ ကျုပ်မှာ စွမ်းရည်မရှိပါဘူး... ဗိုလ်ချုပ်မော့ တခြားသူကိုပဲ ရှာရလိမ့်မယ်ထင်တယ်..."