အခန်း ၂၁၉

အခန်း (၂၁၉) - ကိုယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား

ကျီယန် သူမကို မီအောင်မလိုက်နိုင်ခင်မှာပင် ကျူးလင်က ဓားပျံပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။

ပျောက်ကွယ်သွားသော သူမ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျီယန် ကျိန်ဆဲလိုက်မိ၏။ ကျူးလင်နှင့် ရှို့ဝူတို့ကိစ္စတွင် သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူတို့စခန်းရှိ အရေးပေါ်အခြေအနေကိုသာ ဦးစွာ ဖြေရှင်းရန် ကျီယန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာခဲ့ကြပါ..."

ဝူလင်စခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျူးလင်က ရှို့ဝူ၏တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် သူမ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို အသုံးပြုလိုက်၏။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အဝေးဆီမှ သူ၏ အရှိန်အဝါကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျူးလင်သည် သူ၏ အရှိန်အဝါအတိုင်း လိုက်သွားကာ နှစ်မိနစ်ကျော်ခန့် ပျံသန်းသွားပြီးနောက် ဂူငယ်လေးတစ်ခုထဲတွင် သတိလစ်နေသော သူ့ကို ရှာတွေ့သွားလေတော့သည်။

အအေးဒဏ်ကြောင့် ဖြူဖျော့နေသော သူ၏အသားအရေကို ကြည့်ရင်း သူမက ဓားပျံပေါ်မှ အမြန်ခုန်ဆင်းလိုက်၏။ သူမက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ဓားပျံကို ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲသီးထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

ဂူထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်နန်းတော်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ဖွင့်ကာ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရှို့ဝူ၏ပါးစပ်ကို အတင်းဟစေကာ တိုက်လိုက်၏။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူမက အနီရောင်ဝတ်ရုံကိုချွတ်ကာ ရှို့ဝူကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အနီရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ခြုံလိုက်လေသည်။

ရှို့ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်မှာ အလွန်အေးစက်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသဖြင့် ကျူးလင်က သတိလစ်နေသော ရှို့ဝူကို ကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့... ငါ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက သူ့ထံ တိုးကပ်သွားကာ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

သူမက သူ့နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် ထိုးခွဲဖွင့်ဟစေပြီး သူ၏ အေးစက်နေသော လေကို စုပ်ယူရင်း သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်ကို တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်လေ၏။

သူမ၏ နွေးထွေးသောလေနှင့် သူ၏ အေးစက်သောလေကို ဆက်လက် ဖလှယ်ပေးနေစဉ် ရှို့ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးလာလေတော့သည်။

နှစ်မိနစ်အကြာတွင် ရှို့ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်က တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး ကျူးလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်ကမူ ပိုပိုပြီး ကျဆင်းလာသည်။

မကြာမီပင် ရှို့ဝူ၏ မျက်ခွံများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်တောင်များ တုန်ယင်သွား၏။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ထပ်ကြာပြီးနောက် သူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရရှာသည်။

သူ့အနီးသို့ ကပ်နေသော ကျူးလင်၏ လှပသည့် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ရှို့ဝူ ဆွံ့အသွားရရှာ၏။ ၎င်းတို့၏ နှုတ်ခမ်းများ ထိတွေ့နေမှုမှတစ်ဆင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဆင်းလာသော နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရမှသာ ရှို့ဝူ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

သူမ ဘာလုပ်နေသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားသည့်အချိန်တွင် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူမကို တားဆီးရန် အနမ်းများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေလိုက်လေသည်။ ရှို့ဝူ၏ ပြင်းပြသော အနမ်းကြောင့် ကျူးလင် ဆွံ့အသွားပြီး သူမ လုပ်နေသည့်အရာကို အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

"အွန်း..."

ကျူးလင်က သူ၏လက်မောင်းကို ပုတ်ကာ တွန်းဖယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ရှို့ဝူက သူမကို မလွှတ်ပေးဘဲ သူမ၏ မဆင်မခြင် အပြုအမူအတွက် အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်လေ၏။

"အ့..."

သူမ၏ ညင်သာသော ညည်းတွားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှို့ဝူက လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ဖွဖွလေး လျှာဖြင့် ရက်လိုက်သည်။ သူက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုဟ၍ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ... ငါ့ကြောင့် မင်းတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါက ဝမ်းသာနေမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ကျူးလင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ငါလည်း အဲဒီမေးခွန်းကိုပဲ ပြန်မေးချင်တယ်... ရှင်ကရော ဘာလုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ..."

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဟု ကျူးလင် သံသယရှိခဲ့သော်လည်း ရှို့ဝူ၏ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန်သေမျိုးခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူသည်လည်း အခြားသော သေမျိုးများကဲ့သို့ သေဆုံးသွားနိုင်ပြီး သူမအနေဖြင့် သူ့ကို ထပ်မဆုံးရှုံးချင်တော့ကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိထား၏။ သူတို့၏ အတိတ်ကို သူ မမှတ်မိတော့လျှင်ပင်ပင်။

သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ ရှို့ဝူက သူမ၏ပါးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်နမ်းလိုက်ပြန်သည်။ ရှည်လျားပြီး ပြင်းပြသော နောက်ထပ်အနမ်းတစ်ခုအပြီးတွင် သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ငါ ဒီကို ကျင့်ကြံဖို့ ရောက်လာတာလို့ ပြောရင် မင်း ယုံမလား..."

သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးလင်က မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အင်း... ယုံတယ်..."

ရှို့ဝူသည် သူမ၏ အဖြေကြောင့် ကျေနပ်သွားကာ သူမ၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လျက် ပြုံးကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"လင်အာ... ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ်..."

သူက သူမကို 'လင်အာ' ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျူးလင်၏ မျက်လုံးများက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားရရှာ၏။ သူမ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြပ်တည်းသွားပြီး ကိုယ့်ဖာသာ တွေးလိုက်မိသည်။

'သေချာတာပေါ့... သူ ငါ့ကို မုန်းနေတုန်းပဲ...'

သူက မမှတ်မိဟန်ဆောင်ကာ လက်ကိုရုတ်လိုက်ပြီး သူမအနားမှ ခွာလိုက်သည်။

ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျနေသော အနီရောင်ဝတ်ရုံကို ကောက်ယူကာ သူမကို ခြုံပေးလိုက်လေ၏။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် နှင်းကိုက်ခံထားရသဖြင့် ဝတ်ရုံကို သေချာစွာ ချည်နှောင်နိုင်ရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရသည်။

နာကျင်မှုနှင့် ယားယံမှုကို သည်းခံရင်း ရှို့ဝူက သူမအတွက် ဝတ်ရုံကို ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်လေသည်။

သူမက သူ့ကို ငေးကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ကျောက်နံရံကို ကိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် နာကျင်နေ၏။

သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း သွယ်လျသော လက်တစ်စုံက ရုတ်တရက် သူ့ကျောပြင်နောက်မှနေ၍ တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသော နွေးထွေးမှုကြောင့် ရှို့ဝူ လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် သူ၏ ခါးကို ဖက်ထားသော သူမ၏ လက်မောင်းများကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်... နှင်းတွေ ပိုမသည်းလာခင် ကိုယ်တို့ ပြန်ကြရအောင်..."

ရှို့ဝူက အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း ကျူးလင်က သူ့ကို မလွှတ်ပေးခဲ့ချေ။ သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှောင်လင်... ကိုယ်တို့ ပြန်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ... ကိုယ့်ကို လွှတ်ပေးနိုင်မလား..."

သူက သူမကို လွှတ်ပေးရန် မချော့မော့နိုင်မီမှာပင် ကျူးလင်က ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ ထပ်ပြီး မလွှတ်ပေးနိုင်တော့ဘူး... ရှို့ဝူ... ရှင်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်... ရှင်က သူပဲမလား..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ရှို့ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်ခဲသွားလေတော့သည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုအရ သူမ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း ကျူးလင် သိလိုက်၏။ သူမက သူ၏ ကျောပြင်ကို မှီကာ တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို လွမ်းနေခဲ့တာ..."

သူမ၏ တီးတိုးရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ရှို့ဝူက မိမိနားကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရရှာသည်။ သူမဘက်သို့ လှည့်ကာ သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ချောင်းများဖြင့် ပင့်မလိုက်၏။ သူက သူမ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ စိုက်ကြည့်ကာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း အခုလေးတင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ... အခုလေးတင် ပြောလိုက်တာကို ပြန်ပြောပြနိုင်မလား..."

နတ်ဘုရားများသည် လိမ်ညာ၍မရကြောင်း သူသိထားသော်လည်း သူမ အခုလေးတင် ပြောလိုက်သည့် စကားကိုမူ သူ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူက ပြင်းပြသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လာသောကြောင့် ကျူးလင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားရရှာ၏။ သူမက အောက်ငုံ့ကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင့်ကို လွမ်းနေခဲ့တယ်လို့ ပြောတာပါ..."

"ကိုယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား..."

သူက ထပ်မေးလိုက်လေသည်။