အခန်း ၁၁၁၃

အခန်း (၁၁၁၃) - အလွန်ဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာပိုင်ရှင် ဆရာကြီး ထျန်းရှောင်

ယီယွင်သည် ဧရာမ အစီအရင် ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များ ပါရှိသော ကျမ်းစာလိပ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ရေကန်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ စတင်ဖတ်ရှုသည်။

ကျမ်းစာလိပ်၏ အကြောင်းအရာမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသည်။ အကြောင်းအရာမှာ အလွန်နက်နဲသဖြင့် ပျက်စီးခြင်းကောင်းကင်သခင် ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သော ယီယွင်ပင်လျှင် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်စေရန် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းချင်းစီကို စနစ်တကျ တွေးတောရသည်။

လင်ရှဲ့အာသည် အစီအရင်ပြားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ယီယွင် လေ့လာနေသည်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် အပြစ်ကင်းစင်သော်လည်း လောက၏ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည့်အတွက် လူတစ်ဦးသည် ကောင်းသလား၊ ဆိုးသလား ခွဲခြားနိုင်သည်။ ယီယွင်သည် သူမအပေါ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်းကို သူမ ခံစားမိသည်။

"သူသာ နည်းနည်းလေး ပိုသန်မာရင် ကောင်းမှာပဲ" လင်ရှဲ့အာသည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် လင်ရှဲ့အာ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ခေါင်းမော့ကာ သူမအထက်ရှိ ဟိန်းဟောက်နေသော ပူပြင်းသည့် ယန် ရေတံခွန်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ရေတံခွန်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ယီယွင်ဘက်သို့ ပြန်ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ယီယွင်မှာ ကျမ်းစာလိပ်ဖတ်ခြင်း၌ အာရုံစိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် တိတ်တဆိတ် ထရပ်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လင်ရှဲ့အာ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အချိန်တွင် သူမအတွင်းရှိ မီးခိုးရောင် မီးတောက်သည် မမြင်နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထိုအတားအဆီးကို သူမ မဖျက်ဆီးနိုင်ဘဲ အစီအရင်ထဲတွင်သာ နေထိုင်ရန် အတင်းအကျပ် အမိန့်ပေးခံရသလို ဖြစ်သွားသည်။

လင်ရှဲ့အာသည် ယန်နတ်ဘုရားမီးမျိုးစေ့ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း မီးခိုးရောင် မီးတောက်မှာ သူမ၏ အနှစ်သာရဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မီးတောက်သည် အစီအရင်ထဲမှ မထွက်နိုင်လျှင် လင်ရှဲ့အာသည်လည်း ဤမီးသင်္ဂြိုဟ်ရာ နယ်မြေမှ ဘယ်သောအခါမျှ ထွက်ခွာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အား"

အမှောင်ထုထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ တောင်စောင်းဘေးတွင် လူအချို့ ပေါ်လာသည်။

"အော်နေတာ ရပ်လိုက်စမ်း။ အဲ့ဒီ လူသားပုံစံ ဘီလူးတွေကို ပိုခေါ်လာမိရင် မင်းခြေထောက်တွေထက် ပိုဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်" လျူရူယိ က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

သူမ ပြောလိုက်သူမှာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်း ၏ ဆရာကြီး ထျန်းရှောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆရာကြီး ထျန်းရှောင်မှာ အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ပေါင်ရင်းမှ စ၍ ပြတ်တောက်နေသည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်လည်း ပြတ်တောက်သွားသည့်အတွက် သွေးများဖြင့် ရွှဲနေသည်။ အကယ်၍ နောက်ထပ် လက်တစ်ဖက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားပါက သူသည် အပြစ်ပေးခံထားရသော အစေခံတစ်ဦးနှင့် ဘာမှ မခြားနားတော့ပေ။

ဆရာကြီး ထျန်းရှောင်မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့သည့်အတွက် ခုနှစ်စဉ်ကြယ်လမ်းစဉ်နန်းတော် မှ ကလေးအရွယ် ဒုတိယ နန်းတော်သခင်နှစ်ဦးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စက်ရုပ်ရုပ်သေးတစ်ခုနှင့် ချည်နှောင်ထားသည်။ သူ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

လျူရူယိက လူသားပုံစံ ဘီလူးများအကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အခါ ဆရာကြီး ထျန်းရှောင်သည် ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်ထပ် တစ်ခွန်းမျှ မဟရဲတော့ပေ။

"လမ်းကို သေချာပြပါ။ မင်းက ခြေထောက်နဲ့ လက်တစ်ဖက်ပဲ ဆုံးရှုံးတာပါ။ ငါတို့ ခုနှစ်စဉ်ကြယ်လမ်းစဉ်နန်းတော် က ပြန်တပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားပဲ၊ ဘာကို ကြောက်နေရတာလဲ" ဟု ကလေးနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးက အသံသြသြဖြင့် ပြောသည်။

ခုနှစ်စဉ်ကြယ်လမ်းစဉ်နန်းတော် ၏ စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့မှ လူသုံးဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဒုတိယ နန်းတော်သခင် တစ်ဦးပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်း အဖွဲ့တွင်မူ ဆရာကြီး ထျန်းရှောင် တစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာလည်း လျူရူယိက သူ့ကို အသုံးဝင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆကာ တမင်တကာ ကာကွယ်ပေးထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသားပုံစံ ဘီလူးများသာမက သူတို့အားလုံးကို အကုန်သတ်ဖြတ်လုနီးပါး ဖြစ်စေသည့် ရှေးဟောင်း သတ္တဝါများနှင့်လည်း တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ယီယွင်၏ မောက်မာသော စကားများမှာ တကယ်ပင် မှန်ကန်သွားခဲ့သည်။

"ဒုတိယ နန်းတော်သခင် သုံးဦးနဲ့ဆိုတော့ ငါ ဘာကိုမှ မကြောက်ပါဘူး" ဆရာကြီး ထျန်းရှောင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောသည်။

သူသည် ဤခရီးကို ထွက်လာမိသည့်အတွက် အလွန်ပင် နောင်တရနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဤခရီးမှ အကျိုးအမြတ်များ ရရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အခုမူ ဘာမျှမရသည့်အပြင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်နှင့် လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်။

ဤနေရာအထိ ရောက်လာပြီးနောက် ဒုတိယ နန်းတော်သခင် သုံးဦးမှာ နောက်ပြန်မဆုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။ သူတို့သည် အလွန်များပြားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်လိုက်ရပြီးဖြစ်၍ ယန် ဝိညာဉ်ကို ရရှိရန်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။ လမ်းမပြနိုင်လျှင် သူသည် အသုံးမဝင်သော လူဆွံ့အတစ်ဦး ဖြစ်သွားမည်ကို ဆရာကြီး ထျန်းရှောင် သိသည်။

"ဒီနေရာက ပတ်ဝန်းကျင်က ငါတို့အရင်က ဖြတ်လာခဲ့တဲ့ နေရာတွေနဲ့ အတော်လေး ကွာခြားတယ်..."

ဆရာကြီး ထျန်းရှောင်က ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လမ်းညွှန် ကို ကိုင်ကာ လမ်းကြောင်းကို တွက်ချက်သည်။

"ဒီနေရာက ယန် ဝိညာဉ်နဲ့ အဝေးကြီး မဟုတ်လောက်ဘူး"

"မင်း ဒီစကားကို နှစ်ခါ ပြောပြီးပြီ..."

လျူရူယိက ဆရာကြီး ထျန်းရှောင်ကို စိတ်မသက်မသာ ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"နောက်တစ်ခေါက်တော့ ယုံပေးမယ်"

"ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး၊ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်သံလိုက်အိမ်မြှောင် က ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ မရှိတော့ဘူးလေ" ဆရာကြီး ထျန်းရှောင်က အားနည်းစွာဖြင့် ပြောသည်။

ကလေးအရွယ် ဒုတိယ နန်းတော်သခင် တစ်ဦးက ကြိုးဖြင့် ဆရာကြီး ထျန်းရှောင်ကို ဆွဲမကာ လေးဦးသား ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူတို့ရှေ့တွင် ဟိန်းဟောက်သံများ ကြားလိုက်ရသည်။

"အဲ့ဒါက..."

သူတို့သည် ပူပြင်းသည့် ရေတံခွန်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရေတံခွန်မှာ ကြီးမားလှပြီး အောက်ခြေမှာလည်း အဆုံးအစမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သန့်စင် ယန် စွမ်းအင်များမှာ လှုပ်ရှားနေပြီး ဆရာကြီး ထျန်းရှောင်ကဲ့သို့ အားနည်းသူများမှာ မီးထဲတွင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူသည် ခြေလက်များ ဆုံးရှုံးပြီးနောက် အလွန်ပင် ပိန်လှီနေပြီး ယခုမူ သန့်စင် ယန် စွမ်းအင်ကြောင့် ပူလောင်မှုကို ခံစားနေရသည်။ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများပင် အပူကြောင့် ကောက်ကွေးလာသည်။

"အောက်က သန့်စင် ယန် စွမ်းအင်က အလွန်သန့်စင်တယ်။ ယန် ဝိညာဉ်က ရေတံခွန်အောက်မှာ ရှိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ကလေးအရွယ် ဒုတိယ နန်းတော်သခင် တစ်ဦးက မျက်လုံးများ တောက်ပရင်း ပြောသည်။ ယန် ဝိညာဉ် ရှိသည်ကို မသေချာသော်လည်း ရေတံခွန်အောက်တွင် မှော်ရတနာ တစ်ခုခု ရှိနေမှာ သေချာသည်။

"အဲ့ဒီ ယီယွင်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်ရောက်သွားလဲ မသိဘူး။ သူသာ ဒီနားမှာ ရှိရင် သူ့အရေခွံကို ခွာပြီး ဝိညာဉ်ကို ဆေးဖော်စပ်ရာမှာ သုံးပစ်မယ်။"

ယီယွင်၏ လှောင်ပြောင်မှုကို သူတို့ မေ့မရသေးပေ။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယီယွင်နှင့် မတွေ့ခဲ့သည့်အတွက် သူသည် ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေနိုင်သေးသည်။

"သူ ရတနာကို ရမယ်လို့ ထင်နေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီလောက်အထိပဲ ရောက်နိုင်မှာပါ။ သူ ရတနာကို ယူပြီး မထွက်ပြေးနိုင်ပါဘူး။ ဒီမှာရှိသမျှ အရာအားလုံးက ခုနှစ်စဉ်ကြယ်လမ်းစဉ်နန်းတော် ပိုင် ဖြစ်ရမယ်။ အဲ့ဒါကို ထိပ်တန်း ရတနာအဖြစ် သန့်စင်ပစ်မယ်" လျူရူယိက မျက်ခုံးပင့်ကာ လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောသည်။

သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ လင်ရှဲ့အာသည် ရေတံခွန်အတွင်းမှနေ၍ သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခြင်းပင်။ လေးဦးအနက် တစ်ဦးမှာ အသက်ငင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ ကျန်သုံးဦးမှာ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သို့သော် သူတို့သုံးဦးမှာလည်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဒဏ်ရာရထားကြသည်။

"သူတို့က ယီယွင်ဆိုတဲ့ လူနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရန်ငြိုးကြီးနေတာလဲ" လင်ရှဲ့အာ တွေးတောနေစဉ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ယီယွင်ဆိုတာ သူများလား"

လင်ရှဲ့အာသည် ကမ္ဘာ့အစီအရင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝင်လာသူ မည်သူမဆို သူမ ခံစားနိုင်သည်။ အရင်က ရောက်လာသည့်အဖွဲ့မှာ လူများပြားကြောင်း သူမ သိသည်။ ယခုအဖွဲ့မှာလည်း အရင်အဖွဲ့ပင် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ ရန်သူမှာ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာသည့် ယီယွင် ဖြစ်ရမည်။

ယီယွင်ကို ဖမ်းမိပါက မည်သို့ပြုလုပ်မည်ကို လေးဦးသား ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားသောအခါ လင်ရှဲ့အာသည် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် ယီယွင်ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာသူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤလူများက ရေတံခွန်အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး ယီယွင်ကို တွေ့ရှိသွားပါက သူမကိုယ်တိုင် ယီယွင်ကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

အတိတ်က လူများစွာတို့သည် အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားရင်း သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လင်ရှဲ့အာသည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ ယခု ယီယွင်ကို အစီအရင်ဘေးသို့ သူမ ခေါ်လာပြီးနောက် ဤလူများက ယီယွင်ကို သတ်ဖြတ်သည်ကို သူမ မကြည့်ရက်နိုင်ပေ။

"သူ အစီအရင်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူးဆိုတာ သိရင် သူ ဘာသာ သူ ထွက်သွားရင် ကောင်းမှာပဲ။ ဒီလူတွေက ငါ့ကို ရှာနေတာဆိုတော့ သူတို့ကို အရင်ဆုံး ခေါ်သွားလိုက်မယ်" ဟု လင်ရှဲ့အာ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် လင်ရှဲ့အာတွင် စွမ်းအားကြီးသူ သုံးဦးကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိပေ။ နှစ်သန်းပေါင်း များစွာ ပိတ်မိနေရခြင်းက သူမကို အားနည်းစေသည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော မီးခိုးရောင် မီးတောက်မှာလည်း အစီအရင်၏ အချက်အချာတွင် ပိတ်မိနေသည်။

လေးဦးသား ရေတံခွန်ထဲသို့ ခုန်ချတော့မည်ကို မြင်သောအခါ လင်ရှဲ့အာသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မစဉ်းစားဘဲ အမှောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

လျူရူယိက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အံ့ဩသွားသည်။

ထိုသို့သော နေရာမျိုးတွင် ကလေးမလေးတစ်ဦး မည်သို့ ရှိနေနိုင်ပါသနည်း။