အခန်း ၁၁၂၄

အခန်း (၁၁၂၄) - ဝိညာဉ်ပြုစုပျိုးထောင်ပေးသည့် သစ်သား

သူတို့၏ အောက်ခြေရှိ သဲပြင်တွင် ဝဲဂယက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဲများကို စုပ်ယူနေသည်။

"ဒါ... ရတနာ တစ်ခုခု ပေါ်ထွက်လာတော့မယ့် နိမိတ်ပဲ။" ဟု အသက်အလတ်ပိုင်း လူကြီး၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူတို့ ပြန်ဖို့ ပြင်နေချိန်တွင်မှ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။ ဤသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းပင်။

"ဒီ နိမိတ်က..." အမျိုးသမီးက အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်သည်။

အလွန်ငယ်ရွယ်သော တပည့်များမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ "အို... နိမိတ်လား။" ယူအာ က သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံက ဆေးနီအိုးဂိုဏ်း ၏ ဆုတောင်းသံကို ကြားရပြီဟု သူမ ထင်လိုက်မိသည်။

ခဏအကြာတွင် တုန်ခါမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ အသက်အလတ်ပိုင်း လူကြီးက ထိုနေရာကို စူးစမ်းကြည့်သည်။ ထူးခြားမှု မရှိပေ။ "ဘေးကင်းပါတယ်။ ရတနာက မြေအောက်မှာ ရှိနေဦးမှာ။ တခြားသူတွေ မရောက်ခင် အမြန် ယူကြရအောင်" ဟု သူက ပြောသည်။

"အားလုံးပဲ၊ အတူတူ တူးကြရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့။"

သို့သော် ရုတ်တရက် မြေအောက်မှ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဝဲဂယက်ထဲသို့ တပြိုင်နက်တည်း ပြုတ်ကျသွားကြသည်။ ရတနာကို တူးစရာ မလိုတော့ဘဲ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ဝဲဂယက်ထဲသို့ ရောက်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ယူအာ တို့မှာ အလွန်နက်ရှိုင်းသော မြေအောက်လိုဏ်ခေါင်းကြီးတစ်ခုထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဝဲဂယက်အနီးရှိ သဲများက ထိုအပေါက်ကို ပြန်ဖုံးသွားသဖြင့် အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် ဘာမျှ မထူးခြားတော့ပေ။

"အား... အား။"

ယူအာ မှာ မည်မျှ နက်ရှိုင်းစွာ ပြုတ်ကျသွားမှန်း မသိတော့ပေ။ ပူပြင်းလှသော အပူဓာတ်များက သူမ၏ ယွမ်ချီ အတားအဆီးကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေသည်။ ဤသည်မှာ သဘာဝ စွမ်းအားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ယွမ်ချီ ဝဲဂယက်ဖြစ်သည်။ စုပ်ယူအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ပျံသန်း၍လည်း မရပေ။

"ဒုတိယ ဦးလေး၊ ဆဌမ အဒေါ်။"

လူငယ်များ အော်ခေါ်သော်လည်း မည်သူမျှ မတတ်နိုင်ကြပေ။ အသက်အလတ်ပိုင်း လူကြီးနှင့် အမျိုးသမီးမှာလည်း သူတို့၏ ယွမ်ချီ ကို အစွမ်းကုန် သုံး၍ အရှိန်ကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားနေကြရသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ယူအာ သည် အောက်ဘက်တွင် အနီရောင် မီးတောက်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ ငရဲခန်းထဲသို့ ဆင်းသက်နေရသကဲ့သို့ပင်။

"ဒီလိုနေရာမျိုးကို ရုတ်တရက် စုပ်ယူခံလိုက်ရတာက ကံကောင်းတာလား၊ ကံဆိုးတာလား။ ငါတို့ တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မလား။" ဟု ယူအာ စိုးရိမ်စွာ တွေးသည်။

"ဗုန်း..... ဗုန်း...... ဗုန်း"

တပည့်များမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသီးသီး ပြုတ်ကျလာကြသည်။ အသက်အလတ်ပိုင်း လူကြီးနှင့် အမျိုးသမီးမှာလည်း အလွန် စိတ်ပျက်နေကြသည်။ သူတို့ တပည့်များကို ကယ်တင်ရန် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ကြပေ။ သူတို့ ပြုတ်ကျလာသော လိုဏ်ခေါင်းပေါက်မှာလည်း ပိတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယူအာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထရပ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ပူပြင်းသော ချော်ရည်များ၊ အနီရောင် တောက်နေသော ကျောက်တုံးများနှင့် ပြင်းထန်သော သန့်စင် ယန် စွမ်းအားများက သူတို့၏ ယွမ်ချီ ကို ရေခဲကဲ့သို့ အရည်ပျော်စေသည်။ ဤနေရာတွင် ကြာရှည်စွာ နေပါက အဆိပ်အတောက်များကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။

"ဦးလေး..." ယူအာ မှာ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

"ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး" ဟု လူကြီးက ပြောသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် တက်ရန် ကြိုးစားနိုင်သော်လည်း တပည့်များစွာကို ခေါ်ဆောင်ထားသဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"အားလုံးပဲ၊ ယွမ်ချီ အတားအဆီးတွေကို တည်ဆောက်ပြီး အတူတူ လျှောက်ကြမယ်။ အပြင်ထွက်ပေါက် ရှိမလား ရှာကြည့်ကြရအောင်" ဟု အမျိုးသမီးက ပြောသည်။

အဖွဲ့သားများမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် နောက်ဆုံး ခရီးဖြစ်နိုင်ကြောင်း ယူအာ သိလိုက်သည်။ သုံးရက်ကြာ လျှောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ချော်ရည်မြစ်ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤမြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ချော်ရည်မြစ်မှာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်း ဖြစ်သည်။

"ယူအာ, ငါတို့ ဒီကနေ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်ထွက်နိုင်မယ် မထင်တော့ဘူး။ ငါတို့ ဘာရတနာမှလည်း မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း သတိမေ့နေတာ။ ဝိဉာဉ်ပျိုးထောင်သစ်သားရှိရင်တောင် ဘာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး" ဟု အစ်မဖြစ်သူက ပြောသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အစ်မ။ လက်မလျှော့ပါနဲ့" ဟု ယူအာ က ပြောသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း မျက်ရည်ကျနေသည်။

သူတို့သည် ပေပေါင်း သိန်းချီ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရှိနေသည်။ သန့်စင် ယန် စွမ်းအားများက သူတို့ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း သေစေနိုင်သည်။ ရုတ်တရက် သူတို့၏ ရှေ့တွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

"သွားကြည့်ရအောင်" ဟု အမျိုးသမီးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ သူတို့ သေရတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် မည်သည်ကိုမျှ မကြောက်ကြတော့ပေ။

သူတို့ ဆက်သွားသောအခါ လိုဏ်ခေါင်းကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ရွှေရောင် ချော်ရည်အိုင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအိုင်ထဲတွင် ချော်ရည်များ ပွက်ပွက်ဆူနေသည်။

"ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ အစ်မ။ ဟိုမှာ ကြည့်ကြပါ။" ယူအာ က လက်ညှိုးထိုးကာ အော်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် လူနှစ်ဦး ရှိနေသည်။ တစ်ဦးမှာ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် အိပ်နေပြီး တစ်ဦးမှာ ချော်ရည်အိုင်ထဲတွင် စိမ်နေသည်။

"အို... တခြားသူတွေလည်း ငါတို့လိုပဲ ကံဆိုးတာပဲ။ ကျောက်တုံးပေါ်က ကလေးမလေးက သေနေပုံရတယ်။ ချော်ရည်ထဲက တစ်ယောက်ကတော့ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ပြီး သေသွားမလဲ မသိဘူး" ဟု လူကြီးက သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။

ယူအာ မှာလည်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချော်ရည်ထဲရှိ လူငယ်မှာ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထူးခြားသော မီးခိုးရောင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသည့် မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဆေးနီအိုးဂိုဏ်း အဖွဲ့မှာ ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ သူက အသက်ရှင်နေသည်။

သူက သူတို့နှင့် မတိမ်းမယိမ်း အရွယ်အစားသာ ရှိသေးသည်။ သူက ဤနေရာတွင် ဘယ်လောက်ကြာအောင် ကျင့်ကြံနေခဲ့တာလဲ။

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်က

"မင်းတို့ ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ ဝိဉာဉ်ပျိုးထောင်သစ်သား ဟုတ်လား။"