အခန်း ၁၈၆

အခန်း (၁၈၆) - စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အညံ့ခံခြင်း

ထိုအခါ ကျောက်ဖေးက ဆက်လက်၍ “ဒီ နှလုံးသားစား အဆိပ်ပိုးဟာ အဆင့်သုံးဆင့် ရှိတယ်။ အဆင့်မြင့်၊ အလတ်စားနဲ့ အဆင့်နိမ့်ဆိုပြီးတော့ပေါ့။

“အဆင့်နိမ့်ကတော့ ပြာနုရောင်ဖြစ်ပြီး၊ အလတ်စားကတော့ ရွှေရောင်အစင်းကြောင်းတွေပါတဲ့ အညိုရောင်၊ အဆင့်မြင့်ဆုံးကတော့ ပုံဆောင်ခဲလိုမျိုး ကြည်လင်နေတတ်တယ်။ “

“မင်းမျက်နှာကိုကြည့်ရတာ ရဲနေပြီး အသက်ရှူရတာလည်း မမှန်မကန်နဲ့ အနည်းငယ် တန့်နေသလိုပဲ။ “

“ရှောင်ချန်ချင် မင်းကို သုံးထားတဲ့ အဆိပ်က အလတ်စားအဆင့်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ဖေး၏ ကျွမ်းကျင်စွာ ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်

လီချင်းမင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်များ ပြန်လည်သန်းလာသည်။

“ခရိုင်ဝန်၊ ကျွန်တော့်ကို စွဲကပ်နေတဲ့ ဒီအဆိပ်အတွက်…”

ကျောက်ဖေးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် “ငါသိထားသလောက်တော့ ဒီအဆိပ်ပိုးကို မွေးမြူတဲ့နည်းလမ်းမှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပုံသေနည်းရယ်လို့ မရှိဘူး။ မွေးမြူတဲ့နည်းလမ်းချင်း မတူရင် အဖြေရှာရတဲ့ နည်းလမ်းလည်း ကွဲပြားသွားမှာပဲ။ “

“ရှောင်ချန်ချင် ဘယ်လိုနည်းနဲ့ မွေးမြူထားလဲဆိုတာ ငါမသိတဲ့အတွက် အခုချက်ချင်းတော့ အဆိပ်ဖြေပေးဖို့ ခက်လိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။

ဤသည်မှာ ပေါက်စီပေါင်းခြင်းနှင့် ဆင်တူသည်။ ပေါက်စီဟု ခေါ်သော်လည်း အထဲတွင် ထည့်သည့် အစာအမျိုးအစားပေါ် မူတည်၍ အရသာ ကွဲပြားသွားသကဲ့သို့ပင်။

ထို့ပြင် ကျောက်ဖေးကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤအဆိပ်ပိုးအား မွေးမြူသည့် နည်းစနစ်ကို တတ်မြောက်ထားခြင်း မရှိပေ။

ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်ရှိ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော ကျမ်းစာပေများထဲတွင် ဤအဆိပ်ပိုးအကြောင်းကို တစ်ခါတစ်ရံ ဖြတ်ဖတ်ဖူးရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခြင်းမှတစ်ဆင့် အဆိပ်ဖြေဆေးကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

ကျောက်ဖေး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်

လီချင်းမင်၏ မျှော်လင့်ချက်များ တစ်ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ခရိုင်ဝန်၊ ဒါဆိုရင် ရှောင်ချန်ချင်က အဆိပ်ဖြေဆေး မပေးရင် ကျွန်တော် သေရတော့မှာလား။ “

“ခရိုင်ဝန် ၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးပါ”ဟု ကြောက်ရွံ့စွာ အော်ဟစ်တောင်းပန်လိုက်သည်။

ကျောက်ဖေးက “အို… မင်းမှာ စိတ်ကူးတစ်ခုခု ရှိနေပုံပဲ။ ငါက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကယ်တင်ရမယ်လို့ ထင်သလဲ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

လီချင်းမင်က အလျင်အမြန်ပင် “ခရိုင်ဝန်အနေနဲ့ အဲ့ဒီလူယုတ်မာ ရှောင်ချန်းချင်ကို ဖမ်းဆီးပြီး အဆိပ်ဖြေဆေးပေးဖို့ အတင်းအကျပ် ခြိမ်းခြောက်ခိုင်းစေဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ခရိုင်ဝန်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် သူတို့ကို အနိုင်ယူဖို့က လက်တစ်ကမ်းစာပဲ ရှိမှာပါ” ဟု ပြောသည်။

ဤအကြံအစည်ကို သူသည် ဤနေရာသို့ မလာရောက်မီကတည်းက ကြိုတင်တွေးတောထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တိမ်နီတပ်မတော်ကို သစ္စာဖောက်ရမည်လားဟု စိုးရိမ်စိတ်ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အဆိပ်ပိုးကြောင့် အသက်မှာ ရှောင်ချန်းချင်လက်ထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတွေးလိုက်မိသည်မှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က အဆိပ်ဖြေဆေးကို အလွယ်တကူ ပေးလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ရဲပေ။

အထူးသဖြင့် ကျူစုန်ယွင်သည် သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမည်မဟုတ်ဟု သူခံစားရသည်။

ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ရှောင်ချန်းချင်တို့၏ အမိန့်အတိုင်း ကျူစုန်ယွင်ကို ပြန်ကယ်ထုတ်နိုင်ရန် သူကိုယ်တိုင် ယုံကြည်

ချက် လုံးဝမရှိပေ။

အကယ်၍ မအောင်မြင်ခဲ့ပါက သူသည် အသေသေရတော့မည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းထက်စာလျှင် ကျောက်ဖေးကို ပို၍ ယုံကြည်ရသည်ဟု သူသတ်မှတ်လိုက်သည်။

“ရှောင်ချန်းချင်ကို ဖမ်းရမယ်ဆိုတာတော့ ဟုတ်တာပေါ့။ “

“ဒါပေမဲ့ အခုချက်ချင်း လှုပ်ရှားဖို့တော့ အချိန်မကျသေးဘူး” ဟု ကျောက်ဖေးက ခေါင်းညိတ်၍ ပြောသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပွါးအများစုမှာ ပင်မကိုယ်ထည်၏ ကျင့်စဉ်အတွက် ကူညီနေကြပြီး နှင်းရည်စက်ကာလ၏ စွမ်းအားမှာ ယနေ့သန်းခေါင်ကျော်မှသာ အပြည့်အဝရရှိမည် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ လူအင်အားဖြင့်လည်း ရှောင်ချန်းချင်ကို အနိုင်ယူနိုင်သော်လည်း၊ ကျောက်ဖေး၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့ကို အရှင်ဖမ်းဆီးရန် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ပြီးမှသာ လှုပ်ရှားရန် သူဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ကျောက်ဖေးက စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသော်လည်း လီချင်းမင်မှာမူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေသည်။

“ခရိုင်ဝန်၊ ကျွန်တော် ၁၂ နာရီလောက်ပဲ ခံနိုင်တော့မှာပါ။ အခုမလှုပ်ရှားရင် နောက်ကျသွားပါလိမ့်မယ်”

လီချင်းမင်က ဒူးထောက်၍ ငိုယိုတောင်းပန်သည်။

“ငါရှိနေတာပဲ၊ ဘာကိုစိုးရိမ်နေတာလဲ”

ကျောက်ဖေးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် စားပွဲနောက်မှ အံဆွဲကိုဖွင့်၍ ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်တစ်ခုထဲမှ ရွှေရောင်အစင်းကြောင်း (၇) ကြောင်းပါသည့် အနီရောင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒါက ခုနစ်လှည့် နှလုံးကာကွယ်ဆေးပဲ”

“ဒါကို သောက်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ နှလုံးကြောတွေကို သုံးရက်ကြာ ကာကွယ်ပေးထားလိမ့်မယ်။ အဆိပ်ပိုးရဲ့ ဒုက္ခပေးခြင်းကနေ ကင်းဝေးစေမှာပါ”

ဆရာလျူယွမ်ထံတွင် သင်ယူထားသော ကျောက်ဖေး၏ ဆေးပညာမှာ ယခုအခါ ဆရာ့အဆင့်သို့ပင် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ အဆိပ်ကို မဖြေနိုင်သေးသော်လည်း ထိန်းချုပ်ထားရန်မှာမူ သူ့အတွက် မခက်ခဲပေ။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခရိုင်ဝန်”

လီချင်းမင် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်သည်။

ဆေးမှာ အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အေးမြသော စွမ်းအားများက ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရင်ဘတ်မှ နာကျင်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ညနေစောင်း၍ ညအချိန် (၇:၄၅ နာရီ) သို့ ရောက်သောအခါ

ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်ရှိ တိတ်ဆိတ်သော အခန်းအတွင်းတွင်

ကျောက်ဖေး၏ မျက်လုံးများ မှေးစင်းလျက်ရှိပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေပြီး အသက်ရှူတိုင်းတွင် အေးစိမ့်သော စွမ်းအားများက ရေခဲပွင့်လေးများအဖြစ် ရွာကျနေသည်။

နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော နှင်းရည်စက်စွမ်းအားများသည် ကျောက်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ရေခဲမြစ်စီးဝင်သကဲ့သို့ စွမ်းအင်စုရပ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ဖေးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အေးစိမ့်သည့်အရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သောအခါ အရိုးအဆစ်များမှ ကလစ်ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ကြွက်သားနှင့် အရိုးများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုခိုင်မာတောင့်တင်းသွားခဲ့လေပြီ။

သို့သော်လည်း၊ ကျောက်ဖေးမှာ ထိုအချိန်၌ မသက်မသာ ဖြစ်နေရသည်။

ယခုအချိန်ထိ သူသည် ကျိုးထျန်း၏ စွမ်းအင်များကို မိမိခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ

မူလက ဆောင်းဦးအစ နှင်းဖြူနှင့် ဆောင်းဦးယဉ်စွန်းဟူသော ဒြပ်စင်သုံးပါး၏ စွမ်းအားများမှာ သုံးနေရာသို့ ခွဲဝေနေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ နှင်းရည်စက်စွမ်းအားကပါ ထပ်မံဝင်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နှင်းရည်စက်၏ စွမ်းအားမှာ ကျန်ရှိသော ဒြပ်စင်သုံးမျိုးထက် များစွာအားနည်းနေသဖြင့် ထောင့်တစ်နေရာသို့ တွန်းပို့ခံထားရကာ အချိန်မရွေး ကျန်စွမ်းအားသုံးမျိုး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရတော့မည့် အန္တရာယ်ရှိနေသည်။

ကျောက်ဖေးမှာမူ ထိုစွမ်းအား လေးမျိုးကြားတွင် ဟန်ချက်ညီစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရသည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ကြိုးတန်းလျှောက်ခြင်းထက် ပို၍ပင် ခက်ခဲပင်ပန်းလှသည်။

အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆမိသည်နှင့် ယခင်ကြိုးစားခဲ့သမျှ အရာအားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

အကယ်၍သာ မအောင်မြင်ခဲ့ပါက နောက်နှစ် နှင်းရည်စက်ကာလအထိ စောင့်ဆိုင်း၍ နှင်းရည်စက်၏ သတ္တုစွမ်းအင်ကို ပြန်လည်စုပ်ယူရန်မှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။

ကျောက်ဖေး တိတ်ဆိတ်သောအခန်း၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်၍ အစ်ကိုကြီးများမှာ အိပ်စက်ကြကုန်ပြီ။ ဆေးဖော်စပ်သည့် အခန်းဘက်မှ ဆေးမြစ်နံ့များမှာ သင်းပျံ့စွာ လွင့်ပျံ့နေဆဲပင်။

“ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်မတော်ကတော့ ညဉ့်နက်သည်အထိ ကြိုးစားလေ့လာနေတုန်းပဲ။”

ကျောက်ဖေးမှာ ပြုံးမိသလိုလို၊ အားကိုးရာမဲ့သလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ကျောက်တုံးဆူပွက် ပညာရပ်တွင် ထူးခြားသော အရည်အချင်းကို ပြသပြီးနောက်ပိုင်း၊ တစ်လမပြည့်ခင်မှာပင် သူ၏ ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုမှာ ဒုတိယအစ်မတော် လျိုချင်းရွှမ်ထက် သာလွန်သွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ ဆရာလျူယွမ်နှင့်ပင် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က လျိုချင်းရွှမ်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သူမမှာ အစားအသောက်မှလွဲ၍ ကျန်အချိန်အားလုံးကို ဆေးဖော်စပ်ခန်းထဲတွင်သာ ကုန်ဆုံးစေလျက် ယခင်ကထက် နှစ်ဆပို၍ ကြိုးစားနေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်မှာ ဆေးပညာကို အခြေခံ၍ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ဆေးဖော်စပ်ခန်းများစွာ ရှိနေခြင်းပင်။

ဆရာလျူယွမ်သည် အဆောင်ငယ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်နေရင်း အသံကြားသဖြင့် ထရပ်လိုက်ကာ ကျောက်ဖေးကို ပြုံး၍ ကြည့်

လိုက်သည်။

“ဆရာ၊ ကျွန်တော် နှင်းရည်စက်ရဲ့ စွမ်းအင်ကို အောင်မြင်စွာ ဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။”

ကျောက်ဖေးက လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် အေးစိမ့်သော စွမ်းအင်တစ်ခုမှာ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် လှည့်ပတ်နေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်နဲ့တော့ မပေါ့ဆရဘူး။ ရာသီဥတု (၂၄) ရပ်ကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်မှသာ မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုက တည်ငြိမ်သွားမှာ။”

လျူယွမ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကျေနပ်အားရမှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

သူ၏ တပည့်များထဲတွင် ကျောက်ဖေးမှာ သူ့ကို အပူအပင်အနည်းဆုံး ပေးသောသူ ဖြစ်သည်။

စကြာဝဠာရာသီဥတုကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံရခြင်းမှာ အလွန်ခက်ခဲလှသော်လည်း ကျောက်ဖေးမှာ အကြိမ်ကြိမ် အောင်မြင်နေခဲ့သည်။

လက်ရှိဖြစ်ပေါ်နေသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်းဆိုလျှင်...

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ ပထမနှစ် ကျင့်ကြံမှုကာလအတွင်းမှာပင် ကျိုးထျန်းစွမ်းအင်ကို အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး တာအို စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

သူတို့သည် နောက်ထပ်ခဏတာ စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။

လျူယွမ်မှာ ကျောက်ဖေး၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်နှုန်းကိုသာ အဓိကထား၍ မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူယွမ် စိတ်အေးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့်

ကျောက်ဖေးက “ဆရာ၊ ကျွန်တော် တောင်အောက်ကို ခဏဆင်းသွားရဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“သွားတော့၊ ငါလည်း အနားယူတော့မယ်။”

လျူယွမ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ဟိန်းခနဲသန်းလိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်ဖေး တောင်အောက်သို့ ဘာသွားလုပ်မည်ကိုပင် အသေးစိတ် မမေးမြန်းတော့ပေ။

“ဒါဆို တပည့်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး။”

ကျောက်ဖေး၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားချက်များ တိုးဝင်လာသည်။

တိတ်ဆိတ်သောအခန်းကို ကာကွယ်ရေးစနစ်ဖြင့် အကာအကွယ်ပေးထားသော်လည်း၊ ဆရာလျူယွမ်မှာ သူ၏ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်ပေးနေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဆရာမှာ ဤနှစ်ရက်အတွင်း ဤနေရာမှ ခွာသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ကျောက်ဖေး တွေးလိုက်မိသည်။