အခန်း ၁၈၉

အခန်း (၁၈၉) - အဆိပ်ဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးခြင်း

မကြာမီပင်

လီချင်းမင်မှာ အိမ်သာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် အကာအရံကို ချလိုက်သည်နှင့်

ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စာငှက်တစ်ကောင် ပျံသန်းဝင်ရောက်လာပြီး လျူယွဲ့မိန်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

စာငှက်အသွင် ပြောင်းလဲခြင်းမှာ ပို၍ လျှို့ဝှက်သော်လည်း မန္တန်ကို အမြဲထိန်းထားရခြင်းမှာ စွမ်းအင်ကုန်ခန်းမှု များပြားလှသည်။

“အစ်ကိုကြီးကျူစုန်ယွင်ကို မြေအောက်လျှို့ဝှက်ခန်းမှာ ဖမ်းထားပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေတာကို ကျွန်တော် စုံစမ်းသိရှိခဲ့ပြီ”

လီချင်းမင်က ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ “အစ်ကိုကြီးကျူ တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်နေရှာတာ။ ကျွန်တော်က အားနည်းလွန်းတော့ သူနေရာမှာ အစားဝင်ပေးချင်ပေမဲ့ မတတ်နိုင်ဘူး” ဟု ပြောသည်။

လျူယွဲ့မေမှာမူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ဤလူအိုကြီးမှာ သူမရှေ့တွင် ဟန်လုပ်နေပြန်သည်။

အကယ်၍သာ အကြီးအကဲဝမ်၏ အမိန့်သာ မရှိပါက ကျူစုန်ယွင် အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေသည်ဖြစ်စေ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မည်နည်း။

“အပိုစကားတွေ ထားလိုက်တော့၊ ဆရာက အပြင်မှာ စောင့်နေတယ်” လျူယွဲ့မိန်က အမြန်တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လီချင်းမင်မှာ သိထားသမျှကို အမြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်သိရသလောက် ဒီမှာ ကျင့်ကြံသူ (၃) ဦးရှိတယ်။ အတော်ဆုံးကတော့ အခုနက ကျွန်တော်နဲ့ အရက်အတူသောက်နေတဲ့ ကျန်းဟိုင်ပဲ။ သူက ကျင့်ကြံသက် (၁၀) နှစ်ကျော်လောက် ရှိမယ်။ “

“ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကတော့ မြေအောက်ခန်းမှာ အစ်ကိုကြီးကျူကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနေတယ်။ ခဏနေ သန်းခေါင်ယံလောက်ကျရင် သူတို့အလှည့်ပြောင်းကြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါ ကျန်းဟိုင်က အောက်ဆင်းပြီး စစ်ဆေးလိမ့်

မယ်…”

အခြေအနေကို ရှင်းပြပြီးနောက် လီချင်းမင်က “အစ်ကိုကြီးကျူကတော့ တကယ့်ကို သံမဏိစိတ်ဓာတ်ပဲ။ ကျွန်တော်သာဆိုရင် အရင်ကတည်းက အရှုံးပေးပြီးလောက်ပြီ” ဟု ဆိုသည်။

လျူယွဲ့မိန်က “မင်း ဒီမှာပဲ စောင့်နေ၊ ငါ ဆရာ့ဆီ သွားပြောလိုက်ဦးမယ်” ဟု ပြော၏

စာငှက်အသွင် ပြန်ပြောင်းပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ပျံသန်းထွက်သွားသည်။

လျူယွဲ့မိန်မှာ အိမ်ကြီးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်မှသာ လူ့ပုံစံ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ သစ်ပင်နောက်မှ ပုန်းကွယ်နေသော ရှောင်ချန်းချင် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူအိုကြီး...

သူမ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲမိပြန်သည်။

သူကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်ခံမလုပ်ဘဲ သူမကိုသာ ခိုင်းစေပြီး သူကတော့ ပုန်းကွယ်နေသည်။

“ဆရာ”

လျူယွဲ့မိန်မှာ မကျေနပ်သော်လည်း ရိုသေဟန်ဆောင်ကာ လီချင်းမင်ထံမှ သိလာသမျှကို အစီရင်ခံလိုက်သည်

ရှောင်ချန်ချင်းမှာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးလုံးတစ်လုံးထုတ်ကာ သူမကို ပေးလိုက်သည်။

“ဒီဝိညာဉ်ပိတ်ဆို့ဆေးကို လီချင်းမင်ဆီ ပေးသွား။ ပြီးရင် အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူတွေကို လျှို့ဝှက်အဆိပ်ခတ်ခိုင်းလိုက်” ဟု အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးသည်။

အင်အားအကြီးဆုံး ကျန်းဟိုင်မှာ သူထက် ကျင့်ကြံသက် နည်းပါးသည်ကို သိသော်လည်း သူသည် အမြဲတစေ သတိကြီးသူဖြစ်ရာ အန္တရာယ်ကို လုံးဝ လက်မခံလိုပေ။

လျူယွဲ့မိန်မှာ ခေါင်းညိတ်၏

စာငှက်အသွင် ပြန်ပြောင်းကာ ဆေးလုံးကို ခြေသည်းဖြင့် ကိုင်၍ အိမ်ကြီးဆီသို့ ပြန်သွားသည်။

အိမ်သာသို့ ရောက်သောအခါ လီချင်းမင်ကို ဆေးပေးပြီး ရှောင်ချန်းချင်၏ အကြံပေးချက်အတိုင်း မှာကြားလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်မတော်လျူ ကျွန်တော် ဆရာ့အမိန့်အတိုင်း သေချာပေါက် လုပ်ပါ့မယ်”

လီချင်းမင်က ခေါင်းညိတ်သည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ

ကျန်းဟိုင်က လီချင်းမင်ကို ကြည့်၍ “ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာတာလဲ။ ငါတစ်ယောက်တည်း အရက်ထိုင်သောက်နေရတာ စကားပြောဖော်တောင် မရှိဘူး” ဟု မကျေမနပ် ပြောသည်။

လီချင်းမင်က “ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး၊ ဗိုက်ထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ဝမ်းလျှောသွားလို့ပါ” ဟု ရယ်မောဖြေဆိုသည်။

ကျန်းဟိုင်က “မင်းက ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး ဗိုက်အောင့်တာလား။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကလည်း မလုံလောက်သေးပုံပဲ” ဟု စနောက်

သည်။

“အစ်ကိုကျန်း၊ ကျွန်တော့်ကို မစပါနဲ့ဗျာ။ အစ်ကို့ကို ဘယ်မီပါ့မလဲ”

လီချင်းမင်မှာ ရှက်ရွံ့ဟန်ဆောင်သည်။

သူသည် မျက်စောင်းထိုး၍ လျိုယွဲ့မိန် စာငှက်အသွင်ကို သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နှစ်ဦးသား ဆက်သောက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် လီချင်းမင်မှာ အသံတိုးတိုးဖြင့် “အစ်ကိုကျန်း၊ အဲ့ဒီလူယုတ်မာ ရှောင်ချန်းချင်က အစ်ကို့ကို အဆိပ်ခတ်ခိုင်းလိုက်

တယ်” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းဟိုင်မှာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ရင်း “ရပါတယ်၊ ဝိုင်အိုးထဲကို အဆိပ်ခတ်လိုက်ပေါ့” ဟု တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

လီချင်းမင်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “အစ်ကိုကျန်း၊ ဒါကဝိညာဉ်ပိတ်ဆို့ဆေး ပါ။ ကျင့်ကြံသူသောက်ရင် ဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းပြီး သေရမှာ။ ကျွန်တော်တို့က သရုပ်ဆောင်တာလေ၊ တကယ်သတ်ဖို့ လိုလို့လား။ ကျွန်တော် ဆေးကို အတုနဲ့ အစားထိုးလိုက်မယ်” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းဟိုင်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် “ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူတို့ခိုင်းတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ။ မင်းကိုယ်မင်း အပေါက်မဖော်မိစေနဲ့” ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီချင်းမင်မှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းဟိုင်မှာ မိုက်မဲသူမဟုတ်ကြောင်း သူသိလိုက်ရသဖြင့် ဆက်၍ တားဆီးမနေတော့ပေ။

အခြေအနေက ဤသို့ဖြစ်လာပြီဆိုလျှင်တော့ အကျိုးဆက်တစ်ခုခု ရှိရပေမည်။ သူတို့ အသက်ကို အချည်းနှီး စွန့်လွှတ်လိုက်၍ မဖြစ်ပေ။

နှစ်ဦးသား ဆက်လက် သောက်စားစကားပြောနေကြစဉ် သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရုတ်တရက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားနှစ်ဦး ထွက်လာသည်။

“အစ်ကိုကြီး ချောင်၊ အစ်ကိုကြီး ဟူ…”

လီချင်းမင်မှာ အမြန်ထ၍ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝေးလှမ်းလှမ်းရှိ စာငှက်ဆီသို့ လျှို့ဝှက်အချက်ပြလိုက်သည်။

လျူယွဲ့မိန်မှာ ထွက်လာသည့် ထိုနှစ်ဦးသည် ကျန်းဟိုင်အပြင် ကျန်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

“လာ၊ လာ၊ အစ်ကိုကြီး ချောင်နဲ့ အစ်ကိုကြီး ဟူ၊ ပင်ပန်းနေမှာပါ။ ထိုင်ပါ၊ အနားယူရင်း အရက်လေး ဘာလေး သောက်ကြပါဦး”

လီချင်းမင်က အရက်အိုးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

စာငှက်၏ အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေမှုအောက်တွင် လီချင်းမင်သည် အဆိပ်ဆေးလုံးကို လက်ပြတ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်၍ အရက်အိုးထဲသို့ အမြန်သွတ်လိုက်သည်။

ချောင်နှင့် ဟူတို့နှစ်ဦးမှာ မည်သို့မျှ သံသယမရှိဘဲ လီချင်းမင်ပေးသည့် အရက်ခွက်များကို တစ်ခွက်ချင်း မော့သောက်လိုက်ကြသည်။

“အစ်ကိုကြီး ဟူ၊ အစ်ကိုကြီး ချောင်၊ ကျူဆိုတဲ့ ကောင်လေး ဘယ်လိုနေလဲ။ ဘာသတင်းမှ မရသေးဘူးလား” လီချင်းမင်က အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ မေးလိုက်သည်။

ဟူဆိုသူမှာ မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လျက် “အဲ့ဒီကောင်က တကယ့်ကို ခေါင်းမာတဲ့ကောင်။ ငါသူ့အူတွေကို ဆွဲထုတ်ပစ်မလို ဖြစ်နေတာတောင် သူက ငါ့ကို ပြန်ပြီး ဆဲဆိုနေတုန်းပဲ။ “

“အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကသာ သူ့ကို မသတ်ဖို့ မှာမထားရင် ငါသူ့လည်ပင်းကို အခုချက်ချင်း ညှစ်သတ်လိုက်မှာ” ဟု စိတ်မကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ဆိုသူက ခေါင်းခါယမ်း၍ “မြေပြင်ရွေ့လျားခြင်းပညာက အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားမျိုးပဲ။ သူက အလွယ်တကူ ထုတ်ပြမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အလျင်စလို မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ထပ် (၁၀) ရက်၊ (၁၅) ရက်လောက် စောင့်ကြည့်လိုက်တာပေါ့၊ သူဘယ်လောက်ထိ ခံနိုင်မလဲဆိုတာ” ဟု ပြောသည်။

သူတို့လေးဦးမှာ ဆက်လက်၍ သောက်စားနေကြသည်။

သူတို့ တစ်ခွက်ပြီး တစ်ခွက် မော့သောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လီချင်းမင်မှာ မျက်တောင်တခတ်ခတ် ဖြစ်နေမိသည်။

အဆိပ်ဆေးလုံးကို သူကိုယ်တိုင် အိုးထဲ ထည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့က အဆိပ်မှန်း သိလျက်နဲ့ ဘာကြောင့် ရဲရဲကြီး သောက်နေကြတာလဲ။

ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ပိတ်ဆို့ဆေး၏ ဆေးအဆိပ်ဖြေဆေးကို သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား။

သူသိသလောက်တော့ ဤဆေးမှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ ထူးခြားသော အဆိပ်ဖြစ်ပြီး အဆိပ်သင့်ပါက အဖြေမရှိပေ။

သို့သော်လည်း ဝေးလှမ်းလှမ်းရှိ သစ်ကိုင်းပေါ်မှ လျူယွဲ့မိန်မှာမူ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နေသည်။

ကျန်းဟိုင်နှင့် ကျန်သုံးဦး၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းနှမ်း ဖြစ်လာသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။

သို့သော် သူတို့မှာ မူးယစ်နေကြပြီဖြစ်၍ မိမိတို့၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမှုကို သတိမပြုမိကြပေ။

လီချင်းမင်မှာမူ ကျောချမ်းသွားရသည်။

“ငါ အရင်ဆုံး စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်။ ပြန်လာမှ ဆက်သောက်ကြတာပေါ့”

ကျန်းဟိုင်က အရက်အိုးကို ဆွဲကာ ယိုင်တိုင်တိုင် ထရပ်ပြီး မြေအောက်ခန်းသို့ စစ်ဆေးရန် သွားလိုက်သည်။

သို့သော် တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ အားမရှိတော့ပေ

“ဘုန်း” ခနဲ ရှေ့သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် ဖတ်၊ ဖတ်ဟူသော အသံနှစ်ခု ထပ်ထွက်လာပြီး ချောင်နှင့် ဟူတို့နှစ်ဦးမှာလည်း ခုံပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ စီးကျနေသည်။

‘ဘာကြောင့် သွေးတွေ စီးကျနေတာလဲ’

လီချင်းမင်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဝိညာဉ်ပိတ်ဆို့ဆေးသည် ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး သွေးထွက်ခြင်းမျိုး မကြားဖူးပေ။

သူက ကျန်းဟိုင်ကို အဆိပ်လက္ခဏာများ ကြိုပြောထားပြီးသား မဟုတ်လော။

အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ သိသာသော အမှားမျိုးကို ပြုလုပ်ရသနည်း။

လီချင်းမင် အမြန်ထ၍ သွားကြည့်ရာ သူတို့မှာ အသက်ရှူရပ်တန့်သွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပင် မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့... တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား

ဤသည်မှာ သရုပ်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လီချင်းမင်မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရသည်။

သူတို့သည် အဆိပ်ရှိမှန်း သိလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် သောက်ပြီး အသက်ပေးလိုက်ရသနည်း။

ဤကိစ္စကို ကျောက်ဖေးအား သူမည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်း…။