အခန်း ၁၉၃

အခန်း (၁၉၃) - ညဉ့်နက်ပိုင်း စစ်ရေးအစည်းအဝေး

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ ယခုဆိုလျှင် အောက်တိုဘာလ၏ နှစ်ဝက်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လင်ကျန်းစီရင်စု၏ အခြေအနေမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာနေသည်။

ဧကရာဇ်နန်းတော်ဘက်မှ ခေါင်းဝါတပ်ကို အနိုင်ယူပြီး ဆုံးရှုံးသွားသော နယ်မြေများကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် မြို့ပေါင်း ခုနစ်မြို့၊ ရှစ်မြို့ခန့်ကို ဆက်တိုက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး၊ ခုခံစစ်မှာလည်း ချန်လင်မြစ် ဒေသအထိ ဆုတ်ခွာခဲ့ရသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ လင်ကျန်းစီရင်စု၏ မြို့တော်ပတ်ဝန်းကျင်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ခရိုင်မြို့များ၏ ထက်ဝက်ကျော်မှာ သူပုန်တပ်ဖွဲ့အသီးသီး၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သူပုန်တပ်ဖွဲ့များမှာ တစ်စုတစ်စည်းတည်း မဟုတ်ကြပေ။

ဧကရာဇ်တပ်၏ အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အားနည်းသော ဂိုဏ်းဂဏများကို စတင်အနိုင်ကျင့်လာကြသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် အင်အားကြီးမားသော တပ်ဖွဲ့ကြီး (၄) ခုသာ ကျန်ရစ်သည်။

အင်အားအကြီးဆုံးမှာ နောက်လိုက်သန်းချီရှိပြီး လူကြိုက်အများဆုံးဖြစ်သည့် ခေါင်းဝါဖြစ်သည်။

ဒုတိယမှာ အရှေ့ဘက် ခရိုင်တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို သိမ်းပိုက်ထားသည့် ကျားနက်ဖြစ်သည်။

တောင်ဘက်တွင် ခရိုင် (၈) ခုကို သိမ်းပိုက်ထားသည်က ချောင်ထျန်တပ်ဖြစ်ပြီး၊ လက်ရှိတွင် မြို့ (၃) မြို့သာ သိမ်းပိုက်ထားသည်က တိမ်နီတပ်ဖြစ်သည်။

ဤအင်အားကြီးတပ်ဖွဲ့များကြားတွင် ညပ်နေသော အင်အားငယ်တပ်ဖွဲ့များမှာ တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု အမြုံခံရပြီး ဝါးမြိုခြင်းခံရကာ၊ မဟုတ်လျှင်လည်း သူတို့လက်အောက်သို့ အညံ့ခံဝင်ရောက်ကြရသည်။

အချို့သော အင်အားငယ်များမှာ အညံ့မခံဘဲ ဆက်ရှိနေသော်လည်း အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

သူတို့မှာ တောခိုဘဝသို့ ပြန်သွားရခြင်း သို့မဟုတ် လင်ကျန်းစီရင်စုမှ ထွက်ခွာပြီး အခြားနေရာသစ်ကို ရှာဖွေရခြင်းသာ ရှိသည်။

ဤသူပုန်တပ်ဖွဲ့ကြီး (၄) ခုထဲတွင် တိမ်နီတပ်မှာ အင်အားအနည်းဆုံးဟု ယေဘုယျအားဖြင့် သတ်မှတ်ကြသည်။

အကြောင်းမှာ သူတစ်ပါးတို့က တပ်သားအင်အား သိန်းချီရှိသည်ဟု ကြွေးကြော်နေကြ၏

တတိယအဆင့်ရှိ ချောင်ထျန်တပ်မှာပင် တပ်သား ၅ သိန်း ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တိမ်နီတပ်ကမူ တပ်သား ၂ သောင်းကျော်သာ ရှိသည်။

အင်အားချင်း ယှဉ်လျှင် ဆယ်ဆ၊ ရာဆမျှ ကွာခြားနေသည်။

သူပုန်တပ်ဖွဲ့များ၏ အရေအတွက်ကြွေးကြော်သံများမှာ ချဲ့ကားထားမှန်း သိသော်လည်း၊ ချဲ့ကားထားသည့်တိုင် တိမ်နီတပ်၏ တပ်သား ၂ သောင်းထက် ပိုများနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် တိမ်နီတပ်သည် မြို့ (၃) မြို့သာ ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် နယ်မြေအကျယ်ဆုံးလည်း မဟုတ်ပေ။

သူတို့မှာ ကြာမြင့်စွာ ငြိမ်ကုပ်နေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အင်အားမလုံလောက်ခြင်း၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်။

အကယ်၍သာ အင်အားရှိပါက မြို့များကို ဆက်တိုက်သိမ်းပိုက်ပြီး နယ်မြေချဲ့ထွင်သင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

နယ်မြေအကျယ်အဝန်းသည် မိမိပိုင်ဆိုင်သည့် အင်အားအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

ချင်းဟယ်ခရိုင်ရှိ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံး၏ နောက်ဖေးခန်းတွင်...

ဖယောင်းတိုင်မီးမှာ တုန်ခါလျက်ရှိပြီး ကျောက်ဖင်၏ အရိပ်ကို နံရံပေါ်တွင် ချွန်ထက်သော အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ဆွဲဆန့်

ထားသည်။

"ခရိုင်ဝန် ၊ ချုန်းပိုင်ခရိုင်က သူလျှိုထံမှ စာရောက်လာပါတယ်”

ရုတ်တရက် အစောင့်တစ်ဦး ဝင်လာပြီး ကျောက်ဖင်ထံသို့ ထူထဲသော စာအိတ်တစ်လုံးကို ဆက်သလိုက်သည်။

"ဖွတ်..."

စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည့်အသံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမထဲတွင် ကြားနေရသည်။

ကျောက်ဖင် အကြည့်သည် စာရွက်ပေါ်ရှိ လက်မှတ်ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းစွန်းမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

ဤလက်ရေးများမှာ အားမာန်ပါသည်ဖြစ်စေ၊ နူးညံ့သည်ဖြစ်စေ၊ အားလုံးသည် တူညီသော အရေးတကြီးဖြစ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖော်ပြနေကြသည်။

စာထဲတွင် ချုန်းပိုင်ခရိုင်မှ မြေရှင်များ၊ သူကောင်းမျိုးများ၊ ဒေသခံမိသားစုများ၏ စုပေါင်းလက်မှတ်ဖြင့် တောင်းဆိုချက် ပါဝင်သည်။

သူတို့သည် တိမ်နီတပ်နှင့် ပူးပေါင်း၍ တပ်များကို စေလွှတ်ရန် အသင့်ရှိကြောင်း ရေးသားထားပြီး၊ မြို့တွင်း ခုခံစစ်ပုံစံကို သူလျှိုက ရေးဆွဲထားသည့် မြေပုံလည်း ပါဝင်သည်။

တစ်လကျော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး တိမ်နီတပ်သည် အပြင်ပန်းတွင် ငြိမ်နေသော်လည်း၊ လျှို့ဝှက်စစ်ဆင်ရေးများကိုမူ ဘယ်သောအခါမှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

ကျောက်ဖင်သည် ထောက်လှမ်းရေး၏ အရေးပါမှုကို ကောင်းစွာသိရှိသည်။

ထို့ကြောင့် တိမ်နီတပ်သည် တပ်သားများကို လေ့ကျင့်ပေးနေစဉ်တွင် သူလျှိုများနှင့် လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီး၊ အမျိုးမျိုးသော ခရိုင်များသို့ စေလွှတ်ကာ ဒေသခံ မိသားစုအင်အားစုများနှင့် ဆက်သွယ်စေခဲ့သည်။

တိမ်နီတပ်၏ နယ်မြေမှာ ငြိမ်းချမ်းသာယာနေသည်ဟု မထင်မှတ်ပါနှင့်။

ပြင်ပလောကမှာမူ ပိုမိုရှုပ်ထွေးနေသည်။

တိမ်နီတပ်မှလွဲ၍ အခြားသော သူပုန်တပ်ဖွဲ့များမှာ လူကိုစားလျှင် အရိုးပင် ပြန်မထွေးသည့် လူမိုက်များသာဖြစ်သည်။

တာဝန်ရှိသူများမှာ စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း အခြေအနေ မကောင်းမှန်းသိလျှင် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ရှိသေးသည်။

သို့သော် ဤဒေသခံ မြေရှင်များ၊ သူကောင်းမျိုးများနှင့် အင်အားကြီးမိသားစုများမှာ ဤနေရာတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ၊ ရာစုနှစ်များစွာ အမြစ်တွယ်နေသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့၏ ကြီးမားသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် သြဇာအာဏာကို သူတို့ မည်သို့ လွယ်လွယ်စွန့်လွှတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ချုန်းပိုင်ခရိုင် တစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်ပေ

ပြီးခဲ့သည့် တစ်လအတွင်း ထိုကဲ့သို့သော ပူးတွဲတောင်းဆိုစာ (၅) စောင်အထိ လက်ခံရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

တိမ်နီတပ်၏ သူလျှိုများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ခရိုင်များသို့ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေကြပြီး၊ ပုံမှန်အားဖြင့် မောက်မာဝါကြွားစွာ ပြုမူလေ့ရှိသော ဒေသခံဓားပြကြီးများမှာ ယခုအခါတွင် အတက်ကြွဆုံးသော လမ်းပြများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

စာကို ဖတ်ရှုပြီးနောက်...

ကျောက်ဖင်သည် ချက်ချင်းပင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် တိမ်နီတပ်၏ ထိပ်တန်းတပ်မှူးကြီးများကို နောက်ဖေးခန်းသို့ ခေါ်ယူ၍ စစ်ရေးအစည်းအဝေး ကျင်းပခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် ဟွမ်သာလီ၊ ချောင်ရှန်းနှင့် အခြားသော တပ်မှူးကြီးများ၊ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အတိုင်ပင်ခံအချို့မှာ နောက်ဖေးခန်းသို့ အလောတကြီး ရောက်ရှိလာကြသည်။

လူတိုင်း စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏အကြည့်များမှာ ကျောက်ဖင်ထံသို့သာ စူးစိုက်လျက်ရှိကာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"တပ်မှူး၊ ကျွန်တော်တို့ တပ်ချီတော့မှာလား?"

ဟွမ်သာလီက သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အရင်ဆုံး မေးလိုက်သည်။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူတို့သည် နေ့ရောညပါ လေ့ကျင့်နေခဲ့ကြပြီး ဒေါသများကို အချိန်အတော်ကြာ ချုပ်တည်းထားခဲ့ကြရသည်။

ယခုအခါ မြို့စားက ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် အစည်းအဝေးခေါ်လိုက်ခြင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် စတင်လှုပ်ရှားတော့မည်ဟု သူတို့ ယူဆလိုက်ကြသည်။

ကျောက်ဖင်သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ဟွမ်သာလီကို ခဏရပ်တန့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် တောင်းဆိုစာကို ဘေးနားရှိ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အကြံပေး ဟယ်ရုဝန်ထံ ပေးအပ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့၊ ချုန်းပိုင်ခရိုင်မှ သတင်းရောက်လာပါတယ်။ ဒေသခံမြေရှင်များ၊ သူကောင်းမျိုးများနှင့် မိသားစုဝင်များက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး တပ်ချီဖို့ အသင့်ရှိကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။"

"အရင်က ခရိုင် (၅) ခုဖြစ်တဲ့ ချင်းလန်၊ ယွန်းကျယ်၊ လင်းယွမ်၊ ချီရှားနဲ့ ယန်မင်းတို့အပြင် အခု ချုန်းပိုင်ခရိုင်ပါ ပေါင်းလိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ဟာ အနီးအနားက ခရိုင် (၆) ခုရဲ့ စုပေါင်းတောင်းဆိုစာကို လက်ခံရရှိထားပြီ..."

ကျောက်ဖင် စကားပြောနေစဉ်မှာပင်...

ဟယ်ရုဝန်နှင့် အခြားသူများသည် စုပေါင်းတောင်းဆိုစာကို လက်ဆင့်ကမ်း ဖတ်ရှုနေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများတွင် ဝမ်းသာမှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

ချောင်ရှန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကောင်းလိုက်တာ၊ သူတို့က မြို့ရဲ့ ခုခံစစ်ပုံစံနဲ့ မြို့ထဲက လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတွေကိုပါ အမှတ်အသားပြု ပေးထားသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တပ်ရဲ့ အင်အားနဲ့ဆိုရင် ချုန်းပိုင်ခရိုင်ကို သိမ်းပိုက်ရတာ မုန့်စားသလောက် လွယ်ကူမှာပါ” ဟု ပြောသည်။

ကျူးယွမ်ဟု အမည်ရသော တပ်မှူးငယ်တစ်ဦးက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် "တပ်မှူး၊ ချုန်းပိုင်ခရိုင်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ တပ်ချီမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ရှေ့ပြေးတပ်အဖြစ် တာဝန်ယူဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်” ဟု လျှောက်တင်သည်။

ဟွမ်သာလီက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ဟေ့ကောင် ကျူး၊ ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း! ဘယ်တုန်းက ရှေ့ပြေးတပ်ဖြစ်သွားတာလဲ?..." ဟု ပြန်ပြောလိုက်ရာ တပ်မှူးအများအပြားမှာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အလုအယက် စေတနာ့ဝန်ထမ်း ခဲ့ကြသည်။

ချုန်းပိုင်ခရိုင်သည် ချင်းဟယ်ခရိုင်၏ အရှေ့တောင်ဘက် (၁၀၀) လီထက်မပိုသော နေရာတွင် တည်ရှိပြီး ချင်းဟယ်ခရိုင်နှင့် အနီးဆုံးခရိုင် ဖြစ်သည်။

တိမ်နီတပ် လက်ရှိသိမ်းပိုက်ထားသော မြို့ (၃) မြို့မှာ မြောက်မှတောင်သို့ ချင်းဟယ်၊ ကျူရှန်းနှင့် စုန်ဖျင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့မှာ မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ဖြစ်နေသဖြင့် ဗျူဟာမြောက် နက်ရှိုင်းမှု လုံးဝ မရှိပေ။

အထူးသဖြင့် တိမ်နီတပ်၏ ပင်မတပ်ဖွဲ့သည် အဝေးဆုံး မြောက်ဘက်ရှိ ချင်းဟယ်ခရိုင်တွင် တပ်စွဲထားသဖြင့် အခြားမြို့ (၂) မြို့ကို ကာကွယ်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသည်။

တနည်းအားဖြင့် ဧကရာဇ်တပ်၏ ပင်မတပ်ဖွဲ့မှာ ခေါင်းဝါ၏ ထိုးစစ်ကို ခုခံရန် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် တပ်များကို ခွဲထုတ်ရန် အချိန်မရှိသေးပေ။

ထို့ပြင် သူတို့သည် ခေါင်းဝါတပ်၏ လက်ချက်ဖြင့် အထိနာထားပြီး တိမ်နီတပ်ကလည်း ဤကာလအတွင်း ရန်စသည့် လုပ်ရပ်မျိုး မလုပ်ဘဲ လိမ္မာစွာ နေထိုင်ခဲ့သည့်အတွက် တိမ်နီတပ်မှာ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ချုန်းပိုင်ခရိုင်ကိုသာ ထပ်မံသိမ်းပိုက်နိုင်ပါက ချုန်းပိုင်နှင့် အခြားမြို့ (၃) မြို့ကို ဗျူဟာမြောက် တြိဂံပုံစံ ဖန်တီးနိုင်ပြီး စစ်ရေးအရ ပိုမိုခိုင်မာလာမည် ဖြစ်သည်။

ဟွမ်သာလီနှင့် ချောင်ရှန်းတို့ကဲ့သို့ အရာရှိအများစုမှာ ယခင်က ပညာမတတ်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ကျောက်ဖင်၏ အတင်းအကျပ် စာပေလေ့လာခိုင်းမှုကြောင့် ယခုအခါ စစ်ရေးအခြေခံကို နားလည်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံး၏ ခန့်မှန်းချက်အတိုင်းပင် ကျောက်ဖင်က မြေပုံပေါ်တွင် ချုန်းပိုင်ခရိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"တပ်ချီတဲ့အပေါ်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလား?"

"မရှိဘူးဆိုရင် နောက်အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ဆက်သွားမယ်။ ချုန်းပိုင်ခရိုင်ကို ဘယ်လို သိမ်းယူမလဲ ဆိုတာပဲ”

တပ်မှူးကြီးများမှာ ချက်ချင်းပင် အားတက်သွားကြသည်။

ပြီးခဲ့သည့် တစ်လကျော်အတွင်း ကျောက်ဖင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း (၂) ချက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပထမအချက်မှာ တပ်ဖွဲ့ကို လေ့ကျင့်ပေးရန်ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဖင်၏ အမြင်တွင် တိမ်နီတပ်သည် အင်အားအများအပြားဖြင့် အလဟဿ အသက်ပေး၍ နယ်မြေသိမ်းသော ဒုက္ခသည်တပ်မျိုး မဖြစ်စေလိုပေ။

ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသော ရွေးချယ်ခံတပ်ဖွဲ့သည် အရေအတွက်များသော လူအုပ်စုကို အနိုင်ယူနိုင်ရမည်။

ဒုတိယအချက်မှာ အထိအခိုက် အနည်းဆုံးဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်သော မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲများတွင် ထိခိုက်မှု များပြားတတ်သည်။ ကျောက်ဖင်တွင် အသက်ပေးရန် မကြောက်သော ကိုယ်ပွားများ ရှိသော်လည်း မလိုအပ်ဘဲ လူသတ်မှုများ ကျူးလွန်ရန် မလိုလားပေ။

ယခုမူ ဒေသခံအင်အားစုများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းဖြင့် အကုန်အကျ အနည်းဆုံးဖြင့် အောင်ပွဲခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

တိမ်နီတပ်သည် အနီးအနားရှိ ခရိုင် (၅) ခုမှ ပူးတွဲတောင်းဆိုစာများကို လက်ခံရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ချုန်းပိုင်ခရိုင်ကပါ ထပ်မံပူးပေါင်းလာခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။

ဤစစ်ရေးအစည်းအဝေးတွင် တပ်မှူးများသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြ၏

အစည်းအဝေးမှာ ည (၇) နာရီခန့် ညဉ့်နက်မှသာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။