အခန်း ၃၄၂

အခန်း (၃၄၂) မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စလေး... လယ်ယာခြံဝင်းထဲက တိရစ္ဆာန် သက်တော်စောင့်တစ်ကောင် ငှားရမယ်

ရွှီယန် ယခုတလော တကယ်ကို အလုပ်များနေသည်။

နောက်ဘက် တောင်ပေါ်တွင် ကျားသစ် မိသားစု ရှိသလို ချန်ပိုင်တောင်တန်း နက်ရှိုင်းရာ ဒေသ၌လည်း ကျားမိသားစု ရှိနေပြီး သူနှင့် ဆက်ဆံရေး အတော်လေး ကောင်းမွန်နေကြသည်။

အချိန်ပင် သိပ်မလောက်ချင်တော့ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ လယ်ယာခြံဝင်း ကိစ္စများအတွက် သူ အများကြီး အလုပ်လုပ်စရာ မလိုခြင်းပင်။

ယခု အောက်တိုဘာလသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရိတ်သိမ်းရမည့် အရာများ အားလုံး ရိတ်သိမ်းပြီးပြီ ဖြစ်သလို စိုက်ပျိုးရမည့် အရာများ အားလုံးလည်း စိုက်ပျိုးပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ဤဒေသ၏ အခေါ်အဝေါ်အရ ဆိုလျှင် မကြာခင်မှာပင် ဆောင်းခိုမည့် အချိန်သို့ ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဆောင်းခိုသည် ဆိုသည်မှာ နွေးထွေးသော အိမ်ထဲတွင် အနားယူခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

တစ်ယောက်အိမ် တစ်ယောက် အလည်အပတ်သွားကာ စကားပြောကြမည် သို့မဟုတ် အရက်သောက် ဖဲရိုက် မာကျောက် ကစား စသည်တို့ လုပ်ကြမည် ဖြစ်သည်။

များသောအားဖြင့် ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသူများမှာ လူလတ်ပိုင်းနှင့် သက်ကြီးပိုင်းများ ဖြစ်ကြပြီး အအေးဒဏ်ကို ကြောက်သဖြင့် အိမ်ထဲတွင်သာ နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လူငယ်များ ကတော့ ဤမျှ အနားယူရန် အချိန်မရှိကြချေ။

တချို့သော လယ်သမားများက ခွန်အားကောင်းနေသေးသဖြင့် မြို့ပေါ်သို့ တက်ကာ အလုပ်သွားလုပ်ကြသည်။

အစားအသောက် ပို့သည့် အလုပ် သို့မဟုတ် စက်ရုံလုပ်သား အဖြစ် အလုပ်ဝင်ကြသည်။

တချို့ကလည်း အပြင်ဘက်ရှိ ဆွေမျိုး သူငယ်ချင်းများထံသို့ သွားရောက် မှီခိုကြသည်။

အားလုံးက ဘဝရပ်တည်ရေး အတွက် ကြိုးစားနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီယန် ကတော့ လယ်ယာခြံဝင်း တွင်သာ နေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

ယခု လယ်ယာခြံဝင်း ၏ အခြေခံ အဆောက်အအုံများက အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အိမ်ကလည်း အသစ်ဆောက်ထားသဖြင့် အလွန် နွေးထွေးလှသည်။

လယ်ယာခြံဝင်း ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း အလွန် ကောင်းမွန်ကာ အထူးသဖြင့် နေထိုင်ရာ ဇုန်မှာ နေ့စဉ် သန့်ရှင်း သပ်ရပ်နေပေသည်။

အားလုံးက လယ်ယာခြံဝင်း တွင် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နေကြသည်။

ဘဝလေးက အတော်လေး အေးချမ်းလှပေသည်။

ရွှီယန်က နှစ်ရက်ခြား တစ်ခါ ချန်ပိုင်တောင်တန်း နက်ရှိုင်းရာ ဒေသသို့ သွားရောက်ကာ ကျားပေါက်လေးများကို နို့တိုက်ပေးလေ့ ရှိသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျားမိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေးက ပိုမို ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။

ကျားမကြီးက ရွှီယန်ကို လုံးဝ လက်ခံသွားပြီ ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတရံ ၎င်းကို ပွတ်သပ်လျှင်ပင် ဘာမှ မပြောတော့ချေ။

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင်။

ရွှီယန်က လယ်ယာခြံဝင်း ထဲတွင် ခွေးများနှင့် ဆော့ကစားနေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွာသား တစ်ယောက်က တံခါးပေါက်သို့ ရောက်လာပြီး တံခါးခေါက်ကာ နှစ်ချက်ခန့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

လယ်ယာခြံဝင်း ၏ ပင်မ ဝင်ပေါက်တွင် ဂိတ်တံခါးကြီး တစ်ခု ရှိပြီး အရင်က အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားလေ့ ရှိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပရိသတ်များ မကြာခဏ လာရောက် ရှာဖွေတတ်သဖြင့် ပိတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူခေါ်သံ ကြားသောအခါ လီဆန်း က တံခါးသွားဖွင့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ရွာထဲမှ လျိုဖူ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီဆန်း က ချက်ချင်းပင် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"လျိုဖူ... ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ... မင်းအိမ်က ငန်းတွေကို မစောင့်တော့ဘူးလား"

လျိုဖူ က ကိုယ်ပိုင် ငန်းမွေးမြူရေးခြံ တစ်ခု ဖွင့်ထားပြီး အတိုင်းအတာ သိပ်မကြီးမားသော်လည်း နှစ်အနည်းငယ်ကြာ မွေးမြူလာခဲ့ရာ နှစ်တိုင်း အမြတ်အစွန်း အနည်းငယ် ရရှိနေပေသည်။

လျိုဖူ က လီဆန်း ကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ခြံရှင်ရွှီ ရှိလား... သူ့ကို အကူအညီ နည်းနည်း တောင်းစရာ ရှိလို့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီဆန်း က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရှိတယ်... ငါ သွားမေးပေးမယ်"

လီဆန်း က လှည့်ပြီး နေထိုင်ရာ ဇုန်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လျိုဖူ က လီဆန်း ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း လီဆန်း ၏ ကံကြမ္မာ ကောင်းမွန်မှုအတွက် အံ့ဩနေမိသည်။ အရင်က ရွာထဲမှ လူတိုင်းက သူ့ကို အလုပ်အကူအဖြစ် ခေါ်သုံးလေ့ရှိပြီး မုန့်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့သာ ကျွေးလေ့ ရှိခဲ့ကြသည်။ ယခုတော့ ရွှီယန် ၏ လယ်ယာခြံဝင်း တွင် အလုပ်လုပ်နေရပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါတွေ အားလုံးက ရွှီယန် ကြောင့်ပင်။

လျိုဖူ မှာ အတော်လေး သဘောထား ပြည့်ဝသူ ဖြစ်ပြီး အရင်ကလည်း လီဆန်း နှင့် ဆက်ဆံရေး အတော်လေး ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပင် ရွှီယန် ထွက်လာခဲ့သည်။

"လျိုဖူ... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

ရွှီယန် က လျိုဖူ ကို မြင်သောအခါ ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

ရွှီယန် ၏ အနောက်တွင် ခွေးသုံးကောင်နှင့် ဝံပုလွေ တစ်ကောင် လိုက်ပါလာကြသည်။ ခွေးများက အကဲခတ် အလွန် တော်ကြပြီး ရွှီယန် ပြုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သတိထားနေမှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြပြီး ဖော်ရွေသော ပုံစံများ ဖြစ်သွားကြသည်။

လျိုဖူ နှင့် ရွှီယန် တို့မှာ ရွာတစ်ရွာတည်းသားများ ဖြစ်ကြပြီး ငယ်စဉ်က မူလတန်း အတူတူ တက်ခဲ့ကြကာ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ကြသည်။

"ခြံရှင်ရွှီ... မင်းကို အကူအညီ နည်းနည်း တောင်းစရာ ရှိလို့ပါ"

"သိပ်ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ့ခြံထဲကို အခုတလော မြွေပါတွေ ဝင်လာပြီး ငန်းတွေကို အသေ ကိုက်သတ်သွားလို့"

"ငါ ညဘက် စောင့်နေတုန်းတော့ မလာဘူး... အိပ်ပျော်သွားတာနဲ့ ဝင်လာတာပဲ"

"ငါတော့ တကယ်ကို စိတ်ညစ်နေပြီ"

လျိုဖူ က ရွှီယန် ကို မြင်သည်နှင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးစွာဖြင့် စကားများ ဆက်တိုက် ပြောတော့သည်။

သူက အတော်လေး ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူ ဖြစ်ပြီး ကွေ့ကောက် ပြောဆိုတတ်ခြင်း မရှိချေ။

"မြွေပါ ဟုတ်လား"

"အဲဒါ မင်းကို လက်စားချေနေတာလား"

"ဒီကောင်တွေက တော်တော် အငြိုးကြီးတာနော်"

ရွှီယန် က မြွေပါများ၏ စရိုက်ကို သိထားသဖြင့် လျိုဖူ ၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသွားသည်။

မြွေပါများက အတော်လေး ကြမ်းတမ်းကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့က ပုံမှန်အားဖြင့် လူသားများကို သွားမရှုပ်တတ်ကြချေ။ လာရှုပ်ပြီ ဆိုပါကလည်း သေချာပေါက် လက်စားချေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။

ဥပမာအားဖြင့် ကြက်ခြံထဲသို့ ဝင်သွားပါကလည်း မစားဘဲ ကြက်များ အားလုံးကို အသေ ကိုက်သတ်ထားတတ်ကြသည်။

အရင်က တောင်ထဲတွင် မြွေပါများ များပြားစဉ်က လူများ၏ ရိုက်သတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်များ ရှိခဲ့သည်။

ယခုတော့ မြွေပါ အရေအတွက် နည်းပါးသွားပြီး ဒုတိယအဆင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့် တိရစ္ဆာန် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ တကယ်ကို မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါတော့ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေပြီ... သူ ထပ်လာရင် ငါတော့ သတ်မိမှာပဲ"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သတ်ပြီး မြှုပ်လိုက်ရင် ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ခြံရှင်ရွှီ... တောင်ထဲက တောရိုင်း ကောင်တွေကို နှိမ်နင်းတဲ့ နေရာမှာ မင်းက ဆရာကျတယ်လို့ ကြားတယ်"

"အဲဒါကြောင့် ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မလားလို့ လာမေးတာပါ... ငါတော့ တကယ်ကို အကြံအိုက်နေပြီ"

လျိုဖူ က မေးလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို မင်း ရဲတိုင်ပြီးပြီလား"

ရွှီယန် က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ရဲတွေက ဘယ်ကူညီနိုင်မှာလဲ... မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်း ငန်းလေး နည်းနည်း သေတာကို ရဲစခန်းက ဘယ်လိုလုပ် လာကြည့်ပေးမှာလဲ... ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမယ့် တိရစ္ဆာန် ကိုက်သတ်ရင် လျော်ကြေးရတယ် ဆိုတဲ့ မူဝါဒ ရှိပေမယ့် ငါတို့ဆီမှာတော့ အဲဒီအကြောင်း မတွေးတာပဲ ကောင်းပါတယ်"

လျိုဖူ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရွှီယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အခြေအနေက တကယ်လည်း ဒီအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရဲစခန်းက ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးကို တကယ်ကို လာမဖြေရှင်းပေးနိုင်ချေ။

"ကောင်းပြီ... ငါ သွားကြည့်ပေးမယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ်လို့တော့ အာမမခံနိုင်ဘူး"

ရွှီယန် က လျိုဖူ ၏ ငန်းမွေးမြူရေးခြံသို့ သွားကြည့်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သိပ်မဝေးလှချေ။ ရွာထဲတွင်ပင် ရှိပြီး ၅ ကီလိုမီတာခန့်သာ ဝေးသဖြင့် ကားမောင်းသွားပါက ခဏလေးနှင့် ရောက်ပေမည်။

ရွှီယန် ကားပေါ်တက်ကာ ခွေးများကို လက်ပြလိုက်ရာ ခွေးများလည်း လယ်ယာခြံဝင်း ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ဆော့ကစားနေကြတော့သည်။

မကြာခင်မှာပင် သူတို့ နှစ်ယောက် လျိုဖူ ၏ ငန်းမွေးမြူရေးခြံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဤနေရာတွင် ကြီးမားသော ခြံဝင်းကြီး တစ်ခု ရှိပြီး ခြံစည်းရိုးများ ကာရံထားကာ အတွင်းတွင် ငန်းတဲ အချို့လည်း ရှိသည်။

ငန်းများက ခြံစည်းရိုး အတွင်းတွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

ရွှီယန် က အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို သွားရောက် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ အသေကိုက်သတ်ခံထားရသော ငန်း နှစ်ကောင် ရှိနေပြီး အတော်လေး အခြေအနေ ဆိုးရွားကာ အတွင်းကလီစာ အနည်းငယ်ကိုသာ စားသောက်သွားခဲ့သည်။

ရွှီယန် သေချာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မြွေပါ လုပ်သွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသည်။

"မင်း သူတို့ကို သွားမစဖူးဘူးလား"

ရွှီယန် က မေးလိုက်သည်။

"လုံးဝ မစဖူးပါဘူး... ငါက ငန်းပဲ မွေးတာလေ... သူတို့ကို သွားစစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ"

"ဒါ ကံဆိုးလို့ တွေ့သွားတာ နေမှာပါ"

"ဒီကိစ္စက တကယ်ကို အခက်တွေ့ရတယ်... တောင်ပေါ်ကနေ တောကြောင် တွေ မြွေပါ တွေ ဆင်းလာပြီး ငါ့ငန်းတွေကို စားတယ်... ငါက သူတို့ကို ပြန်သတ်ရင် ဥပဒေနဲ့ ငြိစွန်းတယ်"

"ငါတော့ တကယ်ကို စိတ်ညစ်နေပြီ"

လျိုဖူ က သေဆုံးနေသော ငန်းများကို ကြည့်ရင်း ရင်နာနေလေသည်။

ငန်းများကို ကြီးထွားလာအောင် မွေးမြူရသည်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။ တစ်ကောင် သေသွားတိုင်း အများကြီး ရှုံးရှုံးပေသည်။

ထို့အပြင် လျိုဖူ က ဤငန်းမွေးမြူရေးခြံ ဖွင့်ရန်အတွက် အကြွေးအနည်းငယ် ယူထားရသဖြင့် အကြွေးများလည်း ရှိနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ ဖိအားက ပို၍ ကြီးမားလှပေသည်။

ရွှီယန် က သေချာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဤငန်းများမှာ အလွန် ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီမြွေပါက တော်တော် ကြမ်းတာပဲ... ပုံမှန်ဆို ငန်းတွေက အလွယ်တကူ သွားစလို့ ရတာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ မြွေပါက တစ်ကောင်ကောင်ကို သေချာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီ ဆိုရင်တော့ တခြား ငန်းတွေကလည်း ဘာမှ လုပ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီကောင်က တော်တော်လေး ထူးဆန်းတယ်... ငါကြည့်ရသလောက်တော့ တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘူး"

ရွှီယန် က သေချာ ကြည့်ရှုရင်း ပို၍ အံ့ဩလာသည်။

အနည်းဆုံး နှစ်ကောင် ပါဝင်သော မြွေပါ တစ်အုပ်စု ဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

"ခြံရှင်ရွှီ... ဘာများ နည်းလမ်း ရှိမလဲ... အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ ထပ်မလာအောင် လုပ်ပေးပါ"

"နေ့တိုင်း လာနေရင်တော့ ငါ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်ပြီ"

လျိုဖူ က ထပ်မံ တောင်းပန်လိုက်သည်။

ရွှီယန် က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို ငါလည်း သိပ်မလုပ်တတ်ဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက တောရိုင်း မြွေပါ တွေလေ ဒုတိယအဆင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမယ့် တိရစ္ဆာန်တွေ ဆိုတော့ သူတို့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်လို့ မရဘူး"

"မင်း အရင်ဆုံး ငန်းတဲရဲ့ ထောင့်တွေ နံရံဘေးတွေကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်... အပေါက်တွေ ရှိရင် ကျောက်တုံးတွေနဲ့ သေချာ ပိတ်လိုက်... အပေါက် မကျန်စေနဲ့"

"ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က ပစ္စည်းတွေကို ရှင်းလင်းထားလိုက်... မြွေပါတွေက ပစ္စည်းတွေပေါ်ကနေ တစ်ဆင့် ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်လာနိုင်တယ်"

"မင်းကို ငါ ကူညီပေးနိုင်တာကတော့ မင်းအတွက် သက်တော်စောင့် တစ်ကောင် ငှားပေးခဲ့မယ်"

"ဒီကောင်က မြွေပါတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တယ်... သူရှိရင် စိတ်ချရတယ်"

"ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း မြွေပါတွေ ထပ်လာမလား မလာဘူးလား ဆိုတာကိုတော့ ငါလည်း သေချာ မပြောနိုင်ဘူး"

ရွှီယန် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လျိုဖူ က အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ် ခြံရှင်ရွှီ... မင်း ကူညီနိုင်ရင် ကူညီပေးပါ"

"ငါ အားလုံး စစ်ဆေးပြီးပြီ... အပေါက်တွေ အကုန်လုံး ပိတ်ထားတယ်... သူတို့ နံရံပေါ်ကနေ တွယ်တက်လာကြတာ... တကယ်ကို အကြံအိုက်နေပြီ"

လျိုဖူ က ရွှီယန် နှင့် တစ်ရွာတည်းသား ဖြစ်ပြီး ဆက်ဆံရေးလည်း မဆိုးလှချေ။

ရွာခံ အချင်းချင်း ဖြစ်သဖြင့် ကူညီနိုင်သည့် ကိစ္စလေးများတော့ ကူညီပေးနိုင်ပေသည်။

ရွှီယန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လယ်ယာခြံဝင်း သို့ ခဏ ပြန်သွားကာ သက်တော်စောင့် သွားခေါ်ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့မည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် ရွှီယန် ကားမောင်းကာ လယ်ယာခြံဝင်း သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူက ကွက်လပ်ပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ဖန်လုံအိမ် အပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဆန်းပြောင်"

"ဆန်းပြောင်"

"မီမီ"

ရွှီယန် ၏ အော်သံကို ကြားသောအခါ ကြောင်စင်းကျားလေး က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီယန် ၏ လက်ထဲတွင် ကြောင်မုန့်အချောင်း ကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ကြောင်စင်းကျားလေး က ဖန်လုံအိမ် ဘေးဘက်မှနေ၍ သွက်လက်စွာ ခုန်ဆင်းလာပြီး နံရံပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ရွှီယန် ၏ အရှေ့သို့ တောက်လျှောက် ပြေးလာပြီး ကြောင်မုန့်အချောင်းကို စတင် စားသောက်တော့သည်။

ရွှီယန် က ကြောင်မုန့်အချောင်းကို ကျွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဆန်းပြောင်... ကိစ္စလေး တစ်ခုလောက် တိုင်ပင်မလို့"

"တစ်နေရာမှာ ညဘက် မြွေပါတွေ ဝင်နှောင့်ယှက်နေလို့... မင်း နှစ်ရက်လောက် သွားစောင့်ပေးပါလား"

"နှစ်ရက်လောက်ပဲ... မင်းအတွက် ကြောင်မုန့်အချောင်းတွေ ငါ သေချာ ပြင်ပေးထားမယ်"

ဤကောင်လေးက အလွန် ဉာဏ်ကောင်းပြီး စကားနားလည်ကြောင်း ရွှီယန် သိထားသည်။

တချို့ ကြောင်များက ဉာဏ်ရည် အတော်လေး မြင့်မားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာနိုင်သော လေလွင့်ကြောင်များနှင့် တောကြောင်များ ဖြစ်ကြသည်။

အားလုံးက ဉာဏ်ပညာရော ခွန်အားပါ ပြည့်စုံကြသည်။

တချို့ ကြောင်များ ကတော့ အူကြောင်ကြောင် နိုင်ပြီး လူကို မြင်သည်နှင့် ထွက်ပြေးတတ်ကြကာ ကြည့်ရသည်မှာ ဉာဏ်ကောင်းသည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

ဆန်းပြောင် က ကြောင်မုန့်အချောင်းကို ပြောင်စင်အောင် စားပြီးနောက် ရွှီယန် ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ကြောင်မုန့် ၅ ချောင်း... သဘောတူတယ်နော်"

"မင်း ဒီခြင်းတောင်းထဲ ဝင်လိုက်... မင်းကို အဲဒီနေရာ ခေါ်သွားပေးမယ်"

ရွှီယန် က ခြင်းတောင်း တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ခြင်းတောင်းထဲတွင် အခင်းတစ်ခု ခင်းထားပြီး ဤသည်မှာ ဆန်းပြောင် ၏ အိပ်ရာပင် ဖြစ်သည်။

ဆန်းပြောင် က ရွှီယန် ကို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခြင်းတောင်းထဲသို့ ဝင်ကာ ဝပ်လျက် အနားယူနေတော့သည်။

ထို့နောက် ရွှီယန် ကားမောင်းကာ ဆန်းပြောင် ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ငန်းမွေးမြူရေးခြံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

လျိုဖူ က ရွှီယန် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန် ထွက်ကြိုလေသည်။

ဆန်းပြောင် ကို မြင်သောအခါ လျိုဖူ တစ်ယောက် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားတော့သည်။

'ကြောင် လား'

ရွှီယန် က သူ့ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီခြင်းတောင်းကို ညဘက်ကျရင် ငန်းတဲ ပြတင်းပေါက်မှာ ထားထားလိုက်... မင်း ဘာမှ မလုပ်နဲ့... မနှောင့်ယှက်နဲ့... ဘာမှ ဝင်မပါနဲ့"

"ဒီကောင်လေးက မြွေပါတွေကို နိုင်တယ်"

"ငါ့ရဲ့ အဲဒီလောက် ကြီးတဲ့ လယ်ယာခြံဝင်းကြီးမှာ မနှစ်က ကြက် ဘဲ ငန်း တွေ မွေးတယ်... ဒီနှစ်လည်း ငန်း တွေ မွေးထားတာတောင် မြွေပါ တွေ မြွေပါဖြူ တွေ တစ်ခါမှ အနှောင့်အယှက် မပေးနိုင်ခဲ့တာ... သူ့ကြောင့်ပဲလေ"

"သူက မင်းအတွက် နှစ်ရက်လောက် စောင့်ပေးပြီး မြွေပါတွေကို ရိုက်နှက် မောင်းထုတ်လိုက်ရင် ပြဿနာ ပြီးသွားပြီပေါ့"

"ဒီကြောင်က အရမ်း စွမ်းတာ"

ရွှီယန် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လျိုဖူ က ကြောင်စင်းကျားလေး ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် စူးစမ်းချင်စိတ်များ ပါဝင်နေသည်။

'ကြောင်စင်းကျား တစ်ကောင်က တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့ ငန်းတွေ အများကြီးကို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ပါ့မလား'

သို့သော် အခြား နည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် ဤအတိုင်းသာ စမ်းကြည့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

လျိုဖူ မှာ အတော်လေး သဘောထား ပြည့်ဝသူ ဖြစ်ပြီး ဤကိစ္စအတွက် ရွှီယန် ကို ကျေးဇူးဆပ်ရမည်ဟု တွေးကာ ရွှီယန် ကို ငန်းအချို့ ယူသွားရန် ပြောလိုက်သည်။

ရွှီယန် က ဤနေရာတွင် ငန်း အများအပြား သေဆုံးထားပြီးဖြစ်ရာ ထပ်ယူသွားပါက ပို၍ ရင်နာရမည်ကို သိသဖြင့် အခြေအနေကို အရင် စောင့်ကြည့်ရန် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

သူ့တွင်လည်း ငန်းများ ရှိနေသဖြင့် လောလောဆယ် မလိုအပ်သေးချေ။

တကယ်လို့ ပေးချင်ပါက နောက်နှစ် ငန်းများ ကြီးထွားလာချိန်မှ နှစ်ကောင်ခန့် ပေးလျှင် ရပြီ ဖြစ်သည်။

လျိုဖူ လည်း ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။

ကြောင်စင်းကျားလေး ဆန်းပြောင် က ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို အကဲခတ်နေလေသည်။

၎င်းက ရွာထဲမှ တောကြောင် တစ်ကောင် ဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာသို့ သေချာပေါက် ရောက်ဖူးပေမည်။

၎င်းက ငန်းတဲပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ တစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ထို့နောက် နေရာတစ်ခု ရှာကာ ဝပ်နေလိုက်တော့သည်။

"ခြင်းတောင်းကို ဒီမှာ နှစ်ရက်လောက် ထားလိုက်... သူ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့နော်"

"ပြီးရင်တော့ မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပေါ့"

"သူက မြွေပါတွေကို နှစ်ကြိမ်လောက် ရိုက်နှက်လိုက်ရင် ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီပဲ"

ရွှီယန် က နောက်ဆုံး အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျိုဖူ မှာ အလွန် အံ့ဩနေပြီး တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်း ဖြစ်လာပါစေဟု စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေတော့သည်။