အခန်း (၂၈၃-၂၈၄)

အခန်း ၂၈၃ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျောက်မျှော်စင်

"ခြေရာခံ ကတ် ကိုးကြိမ်မြှင့် ကို သုံးမယ်"

အချိန် မိနစ်နှစ်ဆယ်သာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် ကျိုးဟန် သည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်ကာ တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

[သင်သည် ခြေရာခံ ကတ် ကို အသုံးပြုလိုက်ပါသည်... ခြေရာခံလိုသော ပစ်မှတ်၏ အမည်ကို ထည့်သွင်းပါ]

[ထည့်သွင်းသော အချက်အလက်များ တိကျလေလေ... ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေရာတွင် ကွာဟချက် နည်းပါးလေလေ ဖြစ်ပါသည်]

"နယ်မြေ ခြောက်ရာ့ခြောက်ဆယ့်ခုနစ်... ကျုံးချူးမေ့ဇီ..."

ကျိုးဟန် သည် အချက်အလက်များကို ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရမှတ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်း ပေါ်တွင် ကျုံးချူးမေ့ဇီ ၏ အချက်အလက် အချို့ကို မြင်တွေ့နိုင်သဖြင့် ကျိုးဟန် သည် သူသိရှိထားသော အချက်အလက်များ အားလုံးကို အပြည့်အစုံ ထည့်သွင်းပေးလိုက်လေသည်။

[ထည့်သွင်းခြင်း အောင်မြင်သွားပါပြီ... ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေနေပါသည်... ခေတ္တခဏ စောင့်ဆိုင်းပေးပါ]

မြင်ယောင်နေသော မျက်နှာပြင် ထက်တွင် စက်ဝိုင်းငယ်လေး တစ်ခု အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေပြီး ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက် စနစ် ၏ အသိပေးချက် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

[ပစ်မှတ် ရှိနေသော ဧရိယာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပါပြီ... မြေပုံငယ်တွင် ကြည့်ရှုပါ]

"ဟင်... ကြည့်ရတာ ဒီ အနီရောင် အစက်လေးက ပစ်မှတ် ရှိနေတဲ့ နေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"မဆိုးဘူး... တကယ်ကို အဆင်ပြေတာပဲ"

'နှမြောစရာပဲ... ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးက လုံးဝကို ခြေရာခံ နတ်ဘုရား လက်နက် ပါလား'

ကျိုးဟန် က ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် နှမြောတသစွာ တွေးလိုက်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအား နှင့် ကာကွယ်မှု စွမ်းအား တို့မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေလေပြီ။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အထောက်အကူပြု ပစ္စည်း များမှာမူ အတော်လေး ရှားပါး လိုအပ်နေသေးလေသည်။

ဤသည်မှာလည်း စွမ်းအားများ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အားနည်းချက် တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရန်အတွက် လုံလောက်သော အချိန်များ မရရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအချက်မှာ ကျိုးဟန် အနေဖြင့် ဂိုဏ်းသား များကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်လေသည်။

အချိန်တန်ပါက သူတို့ကို စည်းရုံး၍ ဤပစ္စည်းများကို ကူညီ စုဆောင်းခိုင်းနိုင်မည် ဖြစ်ရာ အချိန်ကုန် လူပန်း သက်သာစေမည် မဟုတ်ပါလား။

[ခြေရာခံထားသော ပစ်မှတ်သည် ဆယ်မိနစ်တိတိ တည်ရှိနေမည် ဖြစ်ပြီး ဆယ်မိနစ် ပြည့်ပါက အနီရောင် အစက်လေး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သတိပြုပါ]

မြေပုံ အပေါ်ရှိ အချိုးအစား များအရ ကျိုးဟန် သည် လက်ရှိ သူနှင့် ကျုံးချူးမေ့ဇီ တို့ အကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ ငါးကီလိုမီတာပင် မပြည့်ကြောင်း တွက်ချက် သိရှိလိုက်လေသည်။

ဤအကွာအဝေးမှာ အစွမ်းထက်သူ တစ်ယောက် အတွက်မူ ပြဿနာ တစ်ခု လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

အထူးသဖြင့် ကျိုးဟန် ထံတွင် လေစွမ်းအင် ရှိနေသဖြင့် သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ပိုမို မြန်ဆန်လွန်းလှရာ ဆယ်မိနစ် ဆိုသော အချိန်မှာ လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေသေးလေသည်။

"ဒါဆိုလည်း အခုပဲ ထွက်ကြတာပေါ့"

"ကျုံးချူးမေ့ဇီ... မင်းရဲ့ သေမင်း ခေါ်သံ ရောက်လာပြီကွ"

ကျိုးဟန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အရင် လာရောက် ရန်စရဲမှတော့ သူ၏ ဒေါသ မီးလျှံများကို မဖြစ်မနေ ခံစားရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို ကျိုးဟန် အနေဖြင့် အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလိုက်မည့် အကြောင်းပြချက် လုံးဝ မရှိချေ။

...

တောအုပ်ကြီးထဲတွင် လူတစ်ထောင်ခန့် ပါဝင်သော အဖွဲ့ငါးဖွဲ့သည် ခေတ္တ အနားယူ နေကြလေသည်။

"ဟတ်ချိုး... ဒီရာသီဥတုက နည်းနည်း အေးလာသလိုပဲ"

ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ ကျုံးချူးမေ့ဇီ သည် နှာတစ်ချက် ချေလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားကာ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးနော်... ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ပါဦး"

"ဟုတ်ပါတယ်... ငါတို့ ချယ်ရီလူမျိုးတွေ အမြင့်ဆုံးကို ရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် တွေ အားလုံးက သခင်ကြီးရဲ့ အပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေရတာပါ"

ချယ်ရီနိုင်ငံ မှ နောက်လိုက် အချို့က မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ဖော်လံဖား၍ ပြောလိုက်ကြလေသည်။

"ကောင်းပြီ... အပြင်ကို စူးစမ်းဖို့ သွားတဲ့သူတွေ အကုန် ပြန်ရောက်ကြပြီလား... သဲလွန်စ အသစ်တွေ ရခဲ့သေးလား"

ကျုံးချူးမေ့ဇီ သည် ကိုယ်ပေါ်ရှိ အင်္ကျီတိုကို အနည်းငယ် တင်းကျပ်စွာ ဆွဲစေ့လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

မကြာမီ အချိန်လေးကတင် ကျုံးချူးမေ့ဇီ ဦးဆောင်သော အဖွဲ့သည် သေးငယ်သော မိစ္ဆာသားရဲ မျိုးနွယ်စု တစ်ခုကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

လူအင်အား သာလွန်မှုကို အသုံးပြု၍ ထိုမျိုးနွယ်စုကို ချေမှုန်းပြီးနောက် ၎င်းတို့ထံမှ မြေပုံ တစ်ချပ်ကို သိမ်းဆည်း ရမိခဲ့လေသည်။

ထိုမြေပုံမှာ အလွန် ရှေးကျဟောင်းနွမ်းနေပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အချိန်ကာလ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သိသာစွာ မြင်တွေ့နိုင်ကာ နှစ်ကာလများ၏ ခြေရာများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

မြေပုံ အပေါ်တွင် နေရာအချို့ကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားပြီး ၎င်းတို့ အားလုံးမှာ ပုံစံအမျိုးမျိုး ရှိသော သင်္ကေတများ ဖြစ်ကြလေသည်။ နန်းတော် သင်္ကေတ... ဧရာမ မျှော်စင်... လိုဏ်ဂူ အစရှိသည်တို့ ပါဝင်လေသည်။

ကျုံးချူးမေ့ဇီ မှာ ချက်ချင်းပင် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သိပ်ကောင်းတာပဲ ဟု အဆက်မပြတ် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ကြီးမားလှသော ရတနာသိုက်ကြီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည့်အလား သူ၏ ရင်တွင်းရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို စကားလုံးများဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

လျင်မြန်စွာပင် သူသည် အဖွဲ့ဝင် တစ်ဖွဲ့ကို စေလွှတ်ကာ မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားသော နေရာများကို သွားရောက် စူးစမ်း ရှာဖွေစေခဲ့လေသည်။

ယခု ထွက်ခွာသွားသည်မှာ တစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ပြီး စေလွှတ်လိုက်သော အဖွဲ့ဝင်များမှာ အမြန်နှုန်းကို အဓိက အားပြုသူများ ဖြစ်ကြလေသည်။

လျင်မြန်မှု ကို တိုးမြှင့်ပေးသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသူများ မဟုတ်လျှင် လေစွမ်းအင် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသာ ဖြစ်ကြရာ အချိန် တွက်ဆကြည့်ပါက ပြန်ရောက်လာသင့်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့်သာ ကျုံးချူးမေ့ဇီ သည် ဤသို့ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"သခင်ကြီး... ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး... ပြန်လာကြပြီ... အဖွဲ့ဝင် နှစ်ယောက် ပြန်လာပြီ"

"ဘာ သတင်းကောင်းတွေများ ရလာမလဲ မသိဘူး... ဒီမြေပုံက သာမန် လုံးဝ မဟုတ်ဘူးကွ"

"ဟုတ်တာပေါ့... မြေပုံပေါ်က အမှတ်အသား လုပ်ထားတဲ့ နေရာ အားလုံးကနေသာ ဆုလာဘ်တွေ ရမယ်ဆိုရင်... ဒီတစ်ခါ ငါတို့တော့ တကယ်ကို ကောင်းကင် ပျံတက်သွားတော့မှာပဲ"

ချယ်ရီနိုင်ငံ မှ နောက်လိုက် များမှာ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေကြပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ် သခင်ကြီး... ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ... အဲဒီ နန်းတော် က အပျက်အစီး ပုံကြီး ဖြစ်နေပါပြီ"

စူးစမ်းရှာဖွေရာမှ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသော နောက်လိုက် က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာ"

ကျုံးချူးမေ့ဇီ သည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။ ခုနလေးတင် သူသည် အလွန် အစွမ်းထက်သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေမည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေခဲ့ရာ ဤကဲ့သို့သော စိတ်ခံစားမှု ကွာဟချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

"ကျွန်တော် သွားတဲ့ လိုဏ်ဂူ ဘက်မှာလည်း... မြေပြင်လို ပြားချပ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ... အချိန်ကာလ တွေက အရမ်း ကြာမြင့်နေခဲ့လို့ပါ"

အခြား နောက်လိုက် တစ်ယောက်က အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပြီး မကြာမီ သခင်ကြီး ၏ ဒေါသကို ခံစားရတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေလေသည်။

"သေစမ်း"

"ဖြန်း"

"ဖြန်း"

"ဖြန်း"

...

ကျုံးချူးမေ့ဇီ သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထို နောက်လိုက် များကို ပါးစပ်မှ သွေးထွက်မတတ် အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်လိုက်ပြီးနောက်မှ သူ၏ ရင်တွင်းရှိ ဒေါသများ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေသည်။

နောက်ဆက်တွဲ သတင်းပို့ချက် ရလဒ်များက ကျုံးချူးမေ့ဇီ ကို ပိုမို၍ပင် စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့လေသည်။ နေရာ အများအပြားမှာ အချိန်ကာလ များ၏ တိုက်စားမှုကြောင့် ပျက်စီး ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

နောက်ဆုံး ပြန်ရောက်လာသော နောက်လိုက် သည် ဒေါသထွက်နေသော ကျုံးချူးမေ့ဇီ ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့် တုန်လှုပ်နေလေသည်။

"မင်းမှာ သတင်းပို့စရာ ဘာကျန်သေးလဲ"

ကျုံးချူးမေ့ဇီ သည် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ရက်စက် ကြမ်းတမ်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

ထို နောက်လိုက် မှာ ဤအရှိန်အဝါ ကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား ဒူးထောက်ကျသွားပြီး တုန်ရီနေကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

"ငါ့ကို သတင်းဆိုးတွေ လာမပြောတာ အကောင်းဆုံးပဲ... မဟုတ်ရင် မင်းကို အသေသတ်ပစ်မယ်"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ကျောက်မျှော်စင် တစ်ခု တွေ့ခဲ့တယ်... အဲဒါက..."

"ဘာ"

"ကျောက်မျှော်စင် ဟုတ်လား... အခြေအနေ အတိအကျကို မြန်မြန် ပြောစမ်း"

ကျုံးချူးမေ့ဇီ မှာ မူလက လက်လျှော့လိုက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း နောက်လိုက် ၏ သတင်းပို့ချက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည် တက်ကြွလာပြီး နောက်လိုက် ၏ အင်္ကျီကော်လာ ကို ဆွဲကာ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ် သခင်ကြီး... အဲဒီ ကျောက်မျှော်စင် က ပေတစ်သောင်းလောက် မြင့်ပြီး... အလွန် ရှေးကျတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်... ပြီးတော့ ဧရာမ ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုထဲမှာ ရှိတာပါ... ချောက်ကမ်းပါး က အရမ်း နက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်မှာ ဆူးခြုံ တွေ ပြည့်နေပါတယ်... မြေပုံသာ မရှိရင် ရှာတွေ့ဖို့ အရမ်း ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်"

"ကျွန်တော် ကျောက်မျှော်စင် အနားကို ကပ်သွားတဲ့ အချိန်မှာ... အထဲကနေ အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်သံတွေ ထွက်လာပါတယ်"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်း အားနည်းလွန်းတော့... တစ်ခုခု အန္တရာယ် ဖြစ်မှာ ကြောက်လို့ အကြာကြီး မကြည့်ရဲဘဲ အမြန် ပြန်လာခဲ့တာပါ"

နောက်လိုက် မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေသဖြင့် သိရှိသမျှ အရာအားလုံးကို တစ်ဆက်တည်း ပြောချလိုက်လေတော့သည်။

"သိပ်ကောင်းတယ်... မင်း အရမ်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်"

ကျုံးချူးမေ့ဇီ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံး၌ တိမ်များ ကင်းစင်ကာ နေသာသွားသည့်အလား အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထို နောက်လိုက် ကို ထူပေးလိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဖော်ပြချက်များကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပြောနေစရာပင် မလိုဘဲ ဤ ကျောက်မျှော်စင် မှာ သေချာပေါက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု များဖြင့် ပြည့်နှက်နေမည် ဖြစ်လေသည်။

"ဒီ စိန်အဆင့် အရည်အသွေးရှိတဲ့ လေလိုက် ဖိနပ် ကို မင်းအတွက် ဆုချလိုက်မယ်"

"မင်း ဆက်ပြီး ကြိုးစားနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်... ပိုကြီးမားတဲ့ အကျိုးဆောင်မှု တွေ ပြုလုပ်နိုင်ပါစေ"

ကျုံးချူးမေ့ဇီ သည် ကျောပိုးအိတ် ထဲမှ စစ်ဖိနပ် တစ်ရံကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အလွန် သဘောကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဝိုး... စိန်အဆင့် အရည်အသွေးရှိတဲ့ ဝတ်စုံ ပါလား"

"သခင်ကြီး... သခင်ကြီး က တကယ်ကို သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

နောက်လိုက် မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အရည်အသွေးမျိုးမှာ သူ၏ အတွက်မူ အလွန် တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။

"အင်း မင်း သိရင် ပြီးတာပဲ... ဆက်ပြီး ကောင်းကောင်း ကြိုးစားပါ... ငါ မင်းကို အထင်ကြီးတယ်နော်"

"အခု ငါတို့ ကျောက်မျှော်စင် ရှိတဲ့ နေရာကို ခရီးဆက်ကြမယ်"

"မင်း ရှေ့ကနေ လမ်းပြ"

ကျုံးချူးမေ့ဇီ မှာ စိတ်ဓာတ်များ အလွန် တက်ကြွနေပြီး ချက်ချင်းပင် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

နောက်လိုက် က ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ရိုသေစွာ အဖြေပေးလိုက်လေသည်။

ဤသို့ဖြင့် လူတစ်ထောင်ခန့် ရှိသော အဖွဲ့ကြီးသည် ကြီးကျယ် ခမ်းနားစွာဖြင့် တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

ချယ်ရီနိုင်ငံ မှ အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျိုးဟန် ၏ ပုံရိပ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

အခန်း ၂၈၄ မျက်နှာချင်းဆိုင် ချေမှုန်းခြင်း

"ရှေးဟောင်း ကျောက်မျှော်စင် ဟုတ်လား..."

"နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီပဲ..."

ကျိုးဟန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရခက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းကာ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ခြေရာခံ ကတ် ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု အကူအညီဖြင့် အစောကြီး ကတည်းက ခြေရာခံကာ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။

မူလက ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ကျုံးချူးမေ့ဇီ နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကိုပါ အသေသတ်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မလှုပ်ရှားမီလေးမှာပင် ထိုမြေပုံ နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းများကို မမျှော်လင့်ဘဲ ကြားလိုက်ရပြီး ကျုံးချူးမေ့ဇီ ၏ အလွန် အလေးထားနေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဤမြေပုံ မှာ သေချာပေါက် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေမည်ကို ကျိုးဟန် သိရှိလိုက်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဖုံးကွယ်ခြင်း အစီအရင် ၏ ကိုယ်ပျောက် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အသုံးပြု၍ အနီးအနားတွင် ခေတ္တခဏ ပုန်းကွယ်နေခဲ့ပြီး သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများကို ရှင်းလင်းစွာ နားထောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ပို၍ အလွယ်တကူ မလှုပ်ရှားသင့်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

ဤမြေပုံ မှာ တစ်ဖက်လူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အရာဖြစ်ပြီး ကျိုးဟန် အနေဖြင့် လုယူလိုက်လျှင်ပင် အသုံးပြုနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါကလည်း မြေပုံမှာ လက်ရပစ္စည်း အဖြစ် ကျဆင်းလာမည်ဟု အာမခံချက် မရှိပေ။

ထိုသို့ဖြစ်နေမှတော့ ဤချယ်ရီနိုင်ငံမှ ကစားသမား များကို အရှေ့မှ လမ်းပြခိုင်းပြီး ကျောက်မျှော်စင် ၏ တည်နေရာ အတိအကျကို ကူညီ ရှာဖွေခိုင်းလိုက်မည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို စူးစမ်းလေ့လာပြီးမှ လှုပ်ရှားမည် ဆိုပါကလည်း နောက်ကျမည် မဟုတ်ချေ။

'မင်းတို့ကို အချိန် နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး အသက်ရှင်ခွင့် ပေးလိုက်မယ်...'

ကျိုးဟန်သည် ဤအချက်များကို တွေးတောပြီးနောက် အဖွဲ့၏ အနောက်မှ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် လိုက်ပါသွားလေသည်။

သူသည် အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သော မုဆိုး တစ်ယောက်အလား သားကောင်၏ လှုပ်ရှားမှု အားလုံးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။

ဤ ကျောက်မျှော်စင် ကိုလည်း သူ အလွန် စိတ်ဝင်စားနေမိလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ္ဆေ တစ်ရာ ည တိုက်ပွဲ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း၌ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ရာ နေရာများစွာ ရှိနေသော်လည်း မြေပုံ မရှိ ကိုဩဒိနိတ် မရှိသဖြင့် တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးဖြင့်သာ မဟုတ်ပါက ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို ကျိုးဟန် လုံးဝ လက်လွတ်မခံလိုပေ။

...

ကျုံးချူးမေ့ဇီ သည် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ချီတက်လာပြီး လူတိုင်းမှာ စိတ်ဓာတ်များ အလွန် တက်ကြွနေကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် ပထမဆုံး အကြိမ် အနေဖြင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နယ်မြေ မျိုးနှင့် ပတ်သက်သော မြေပုံ ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် အလွန် မျှော်လင့်နေကြလေသည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နယ်မြေ ၏ အဆင့်မြင့်လေလေ ၎င်းအတွင်းမှ ရရှိနိုင်သော အကျိုးအမြတ်များမှာ ကြီးမားလေလေ ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့၏ ဘေးနားတွင် အန္တရာယ် တစ်ခု ရှိနေကြောင်းကိုတော့ အနည်းငယ်မျှပင် သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။

မှောင်မိုက်နေသော တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မြေမျက်နှာပြင်မှာ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ကျသွားပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပါးလွှာသော ရေခဲလွှာ တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန် ဖိစီးမှု များနေလေသည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ ချောက်ကမ်းပါး ထဲကို ရောက်နေပါပြီ..."

"ရှေ့ကို နည်းနည်း ထပ်သွားလိုက်ရင် ကျောက်မျှော်စင် ရဲ့ ပုံစံကို မြင်ရတော့မှာပါ..."

နောက်လိုက် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် သုံးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ခမ်းနား ကြီးကျယ်သော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကျောက်မျှော်စင် တစ်ခုသည် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

အချိန်ကာလ များ၏ တိုက်စားမှုကြောင့် မျှော်စင် ကိုယ်ထည်မှာ အနည်းငယ် ပျက်စီး ယိုယွင်းနေပြီး ရှေးကျ ဟောင်းနွမ်းနေသည့် အသွင်ကို ဆောင်နေလေသည်။

သို့သော် ၎င်းအပေါ်မှ အဆက်မပြတ် ဖြာထွက်နေသော တောက်ပသည့် အလင်းရောင်များကြောင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤ ကျောက်မျှော်စင် ၏ ထူးခြား ဆန်းကြယ်မှုကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

"သိပ်ကောင်းတယ်..."

"ဒီအထဲက ရတနာတွေ အကုန်လုံး ငါ့အပိုင်ပဲ..."

ကျုံးချူးမေ့ဇီ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရူးသွပ်သော ဝမ်းသာမှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ပြင်းထန်သော ရနံ့တစ်ခုကို ရှူရှိုက်မိလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ ထိပ်တန်း မှော်ဆေးလုံး များမှသာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သော ဝိညာဉ် ရနံ့ ပင်ဖြစ်သည်။

"ဟားဟားဟား... တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ..."

"သခင်ကြီး... ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ အထဲကို ဝင်ကြရအောင်လေ... မှော်လက်နက် တွေက ငါတို့ကို လက်ယပ်ခေါ်နေပြီ လို့တောင် ခံစားရတယ်..."

"ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို ချမ်းသာပြီကွာ..."

ချယ်ရီနိုင်ငံ မှ နောက်လိုက် များမှာလည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ကျုံးချူးမေ့ဇီ ၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ချယ်ရီနိုင်ငံ မှ ကစားသမား များ ဝမ်းသာအားရ ကခုန်နေကြချိန်တွင် သဟဇာတ မဖြစ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ငါ့အတွက် ဒီလို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နေရာမျိုးကို ရှာဖွေပေးခဲ့တဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ အနေနဲ့... မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို ရိတ်သိမ်းတဲ့ အချိန်ကျရင် နာကျင်မှု မရှိအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်..."

ကျိုးဟန်သည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်ကို ထုတ်ဖော် ပြသလိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ အလွန် အေးစက်လွန်းလှပေသည်။

"သေစမ်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ... အသေခံချင်လို့လား..."

"မင်းက အသက်ရှင်ရတာ ပျင်းနေပြီလား... ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က ငါတို့ ရှာတွေ့ထားတာကွ... သေချင်မနေရင် မြန်မြန် ထွက်သွားစမ်း..."

ကျိုးဟန် ၏ ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ထိုမျှသာ ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့၏ ဘေးနားတွင် အဖွဲ့ဝင် တစ်ထောင်ခန့် ရှိနေလေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော အင်အားစု တစ်ခုဖြစ်ရာ သူတို့ လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ချေ။

ကျိုးဟန် ၏ လုပ်ရပ်များမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော်လည်း ထိုအရာက မည်သို့ အရေးပါမည်နည်း။ လူအင်အား အများအပြားဖြင့် ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်လိုက်ပါက မည်သူကမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"သေစမ်း... ဒီလောက်များတဲ့ ချယ်ရီနိုင်ငံ က သိုင်းပညာရှင် တွေကို မမြင်ဘူးလား... လာပြီး လေလုံးထွား နေသေးတယ်..."

"ဒူးထောက်ပြီး ငါတို့ သခင်ကြီး ကို ခေါင်းချ တောင်းပန်စမ်း... မင်းကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးမယ်..."

"မင်းက အာပေါင် ကြီးလှချည်လား... လျှာမထွက်သွားဘူးလား..."

အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချယ်ရီနိုင်ငံ မှ နောက်လိုက် များသည် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ် ဆဲဆိုနေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ ရက်စက် ကြမ်းတမ်းသော အသွင်အပြင်များ ရှိနေကြလေသည်။

"မင်းက ကျုံးချူးမေ့ဇီ လား..."

"သတ္တိတော့ မသေးဘူးပဲ... ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ လူလွှတ်ရဲတယ်ပေါ့..."

ကျိုးဟန်သည် ထို နောက်လိုက် များကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ခဏနေလျှင် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှင်းလင်းပစ်မည့် ကိစ္စသာ ဖြစ်ရာ သူတို့ကို မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ပိုမို လှုပ်ရှားခွင့် ပေးလိုက်မည်။

သူ၏ အကြည့်များသည် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ထံသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားပြီး မသိမသာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟင်... မင်း... မင်းက... ကျိုးဟန် လား..."

ကျုံးချူးမေ့ဇီ ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သံသယများဖြင့် အလန့်တကြား မေးလိုက်လေသည်။

ကျိုးဟန် တကယ်ပင် သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

တစ်ဖက်လူက သဲလွန်စများ အပေါ် အခြေခံ၍ ကလဲ့စားချေရန် ရောက်ရှိလာမည်ကို သူ အစောကတည်းက စိုးရိမ်နေခဲ့လေသည်။ ယခု သူ စိုးရိမ်နေသည့် အခြေအနေမှာ တကယ်ပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး တစ်နာရီပင် မကြာသေးမီ အချိန်အတွင်း ဤမျှအထိ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"ဘာ... သူက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရမှတ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်း မှာ ပထမနေရာ ရထားတဲ့ ကျိုးဟန် လား..."

"တိုက်ထူ နဲ့ ရှောင်ရှယ်ဝမ် တို့တောင် သူ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားရတယ် ဆိုတော့... သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဘုရားရေ... သူက တကယ်ကြီး ရောက်လာတာပဲ... ငါတို့ သူ့ကို နိုင်ပါ့မလား..."

ကျုံးချူးမေ့ဇီ က တစ်ဖက်လူ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို အော်ဟစ် ပြောဆိုလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် နောက်လိုက် များ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။

နာမည်ကြီးသူ တစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါ ကြောင့် ကျိုးဟန် သည် သူ၏ စွမ်းအားကို မပြသရသေးမီမှာပင် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားကြပြီး ခုနက အော်ဟစ် ဆဲဆိုနေကြသည့် ပုံစံများနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားလေတော့သည်။

ကျုံးချူးမေ့ဇီ ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။ တစ်ဖက်လူက ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ ရှောင်လွှဲရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ သေခန်းရှင်ခန်း တိုက်ပွဲ တစ်ခုမှာ မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်လာတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော ကံကောင်းမှုမှာ သူ၏ ဘေးနားတွင် နောက်လိုက် တစ်ထောင်ခန့် ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အထောက်အကူ ပြုနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် ကျိုးဟန်သည် ရင်ခွင်ထဲတွင် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီထားသဖြင့် လှုပ်ရှားမှုများမှာ သေချာပေါက် ကန့်သတ်ခံရမည် ဖြစ်လေသည်။

"ဟွန့်... ငါ ကျုံးချူးမေ့ဇီ က မင်းကို ကြောက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"မကြာခင်မှာပဲ မင်း တစ်ယောက်တည်း လာရဲတဲ့ အတွက်... ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်..."

အတွေးများ လည်ပတ်နေစဉ်မှာပင် ကျုံးချူးမေ့ဇီ သည် နှစ်ဖက် အခြေအနေ၏ အားသာချက် အားနည်းချက် များကို လျင်မြန်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ယုံကြည်မှု ပြန်လည် ရရှိလာလေသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ လက်ထဲတွင် ဧကရာဇ်အဆင့် အရည်အသွေးရှိသော ဆယ်လက်သီးဓား ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ရူးသွပ် ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအား ရှိကာ ထက်မြက်လွန်းလှသဖြင့် အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်သော အစွမ်းထက် တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက် တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

"အားလုံး အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြ... ဒီ အခြေအနေ မသိတတ်တဲ့ နဂါးနိုင်ငံ က ကောင်ကို ငါတို့ ချယ်ရီလူမျိုး တွေရဲ့ အစွမ်းကို ပြသလိုက်ကြစမ်း..."

ကျုံးချူးမေ့ဇီ သည် လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးထွက်သွားကာ ဆယ်လက်သီးဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ငွေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ခမ်းနား ကြီးကျယ်သော အရှိန်အဝါ ဖြင့် ကျိုးဟန် ထံသို့ ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

"ဟက်... ငါနဲ့ ဓားပညာ လာယှဉ်ချင်တာလား..."

ကျိုးဟန် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဤသည်မှာ ကြက်ဥဖြင့် ကျောက်တုံးကို ပေါက်သကဲ့သို့ ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မသိဘဲ လှုပ်ရှားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ကျိုးဟန် ၏ စိတ်ဆန္ဒ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင် ပိတ်လွှာ သည် ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေပြီ။ ဤဓား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ယံ ပင်လျှင် ပိတ်လွှာ ချရမည် ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါ ကို မည်သည့်အရာကမျှ တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဝုန်း"

ရွှေရောင် ဓားအလင်းတန်း နှင့် ငွေရောင် ဓားအလင်းတန်း တို့သည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားကြလေသည်။

"ဂျွတ်..."

"ဂျွတ်..."

"ဂျွတ်..."

"ဂျွတ်..."

...

ကျိုးပဲ့သွားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဒုတိယ အသံ... တတိယ အသံ…