အခန်း ၂၄၁

အခန်း (၂၄၁) သွေးစွန်းသောစစ်ပွဲ

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူသည် အချိန်အတော်ကြာ မှင်တက်ရပ်နေပြီးနောက်မှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့လေ၏။

သူ၏ မေးစေ့မှာ မြေပြင်နှင့် ထိလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားချေပြီ။

"စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ နည်းပြချုပ်..."

"အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ သခင်လေး..."

"ဒီလို အမှတ်အသားနှစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူက တကယ်တော့ စစ်သေနာပတိရဲ့ အမျိုးသားဖြစ်နေပြီး စစ်သေနာပတိကိုယ်တိုင်က အသိအမှတ်ပြုထားတာပဲ..."

“ဘုရားရေ…”

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူသည် ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေမည့် သတင်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

စစ်သေနာပတိက သူ့အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ သွားရောက်ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းက ဤအဇူရာနန်းတော်၏ သခင်လေးသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်မြင့်မားသော နေရာတစ်ခု၌ ရှိနေကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။

ကျီဝူသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

"ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်ရင်..."

"ငါနဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနကလည်း သွားပြီး အကူအညီပေးသင့်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်တုန်းက အဇူရာနန်းတော်က လူတချို့ ဟွာရှနိုင်ငံကို အကူအညီတချို့ ပေးခဲ့ဖူးတယ်... နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင်မှာ နှစ်ဖက်ဆက်ဆံရေးက မဆိုးဘူးလေ..."

သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေမှာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေချေသည်။

၎င်းတို့မှာ ထွက်ခွာ၍မရနိုင်ရုံသာမက နယ်စပ်တစ်လျှောက်ရှိ စစ်သည်များအားလုံးမှာ ထိုနေရာတွင် တပ်စွဲထားရပေ၏။

"လုံးဝ ထွက်ခွာသွားလို့ မရဘူး..."

အကယ်၍ နယ်စပ်ကာကွယ်ရေး အားနည်းသွားပြီး ဤအချိန်၌ ရန်သူက တိုက်ခိုက်လာပါက နယ်စပ်တစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူက လက်အောက်ငယ်သားများကို ထပ်မံညွှန်ကြားလိုက်၏။

"အားလုံးပဲ အပြည့်အဝ သတိထားနေကြ... နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်က လူတွေ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်မယ့် အရိပ်အယောင်လေး ပြတာနဲ့ ချက်ချင်း ပစ်ခတ်လိုက်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

သူ၏ အနောက်ဘက်၌ လက်နက်တပ်ဆင်ထားသော ရဟတ်ယာဉ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် နယ်စပ်အထက်တွင် ပျံသန်းနေပြီး သံချပ်ကာကားများကို နယ်စပ်မျဉ်းတစ်လျှောက်တွင် ရပ်နားထားပေသည်။

လူတိုင်းသည် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားပြီး အသင့်ဖြစ်နေကြလေပြီ။

ဟွာရှစစ်သည်များအနေဖြင့် များစွာ အကူအညီ မပေးနိုင်သော်လည်း အဇူရာနန်းတော်မှ လူများ နယ်စပ်သို့ ထွက်ပြေးလာချိန်တွင် ရန်သူ့မဟာမိတ်တပ်အား ဟန့်တားနိုင်သည့် အရာတစ်ခုအဖြစ် အနည်းဆုံးတော့ လုပ်ဆောင်နိုင်ပေ၏။

"မင်းတို့အားလုံး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာနိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူသည် အဝေးမှ စစ်မြေပြင်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ နယ်စပ်မှာ အလွန်နီးကပ်နေသော်လည်း သူ ဖြတ်ကျော်၍မရနိုင်ခဲ့ချေ။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာမည်မှာ နိုင်ငံနှစ်ခုကြား စစ်ပွဲပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် ရုတ်တရက် ပုံရိပ်များသည် သူ့ကို ဖြတ်ကျော်သွားကာ ဆီရိုနိုင်ငံထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေ၏။

ထိုလူများထဲတွင် အားအနည်းဆုံးသူမှာ အနည်းဆုံး ကြယ်လေးပွင့်အဆင့် စစ်သည် နှင့် ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် စစ်သည်များ ဖြစ်ကြပြီး ပိုမိုအားကောင်းသူများမှာ ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြပေသည်။ အားအကောင်းဆုံးသူဆိုလျှင် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူပင် ပါဝင်နေချေ၏။

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားရသည်။

"ဒီလူတွေက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ..."

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။

"စစ်သေနာပတိ ကျီဝူ ... သူတို့က အဇူရာနန်းတော်က လူတွေပါ..."

စစ်မြေပြင်တွင် ကောင်းကင်မှာ မှောင်မိုက်လာပြီး တိမ်တိုက်များမှာ ပိုမိုထူထပ်လာခဲ့ပေသည်။

စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် အလွန် ဖိနှိပ်ထားသော လေထုရှိနေပြီး မကြာမီမှာပင် မိုးဖွဲဖွဲလေး စတင်ရွာကျလာခဲ့လေ၏။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးများကို မိုးရေက ဆေးကြောသွားရာ သွေးမိုးရေစီးကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ချန်ဖုန်းသည် လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ပါးအလား ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့၏။ သူသည် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို လျင်မြန်စွာ သတ်ဖြတ်လိုက်လေသည်။

အခြားသူများလည်း နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး သူ့ကို တစ်ယောက်ချင်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မရဲဝံ့ကြတော့ချေ။

အရပ်မျက်နှာ အားလုံးတွင် လက်နက်တပ်ဆင်ထားသော ရဟတ်ယာဉ်များ တစ်စီးပြီးတစ်စီး စေလွှတ်ခံရပြီး တားမြစ်ထားသော လက်နက်ကြီးအချို့မှလွဲ၍ အခြား အသုံးပြု၍ရနိုင်သော လက်နက်များ အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ကြပေသည်။

ရန်သူ့နိုင်ငံမှ ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ နှင့် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများလည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြလေပြီ။

နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်မှ မိသားစုတစ်စုလျှင် လူဆယ်ဦး စေလွှတ်မည်ဆိုပါက အင်အားကြီးမားသူ အယောက်တစ်ရာပင် ဖြစ်ပေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ဖုန်းတို့ဘက်၌မူ သူအပါအဝင် လူဆယ့်လေးဦးသာ ရှိပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အများစုမှာ ဒဏ်ရာရရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖုန်း၏ မျက်မှောင် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွား၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ သတ်ဖြတ်တာကလွဲပြီး တခြားနည်းလမ်း မရှိဘူး... ငါတို့ ထွက်ပေါက်ရအောင် တိုက်မယ်... ဖောက်ထွက်ကြမယ်..."

ယခု အဇူရာနန်းတော်က ပြန်လည်ရောက်ရှိလာရန် ရွေးချယ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ ယခုမှစ၍ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုသည်မှာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က အဇူရာနန်းတော်ကို နယ်စပ်ပြင်ပရှိ သူများက ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ တစ်ဖက်ရန်သူများက သူတို့ကို ဝိုင်းဝန်းသတ်ဖြတ်ရန်အထိ မောက်မာရဲနေပေ၏။

"အဲဒါဆို သူတို့ကို အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ အင်အားကို ပြသလိုက်ကြ..."

"ဒီနေ့ ငါ ဒီစစ်ပွဲကို သုံးပြီး အဇူရာနန်းတော်က ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီဆိုတာကို နယ်စပ်ပြင်ပက အင်အားစုတွေကို ပြောပြမယ်..."

"ငါ့နောက်ကလိုက်ပြီး ရန်သူကို သတ်ကြ..."

ချန်ဖုန်း၏ အသံသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်သွားလေ၏။

သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့ပေသည်။

"သတ်..."

"သတ်..."

"သတ်..."

အရပ်မျက်နှာ အားလုံးရှိ စစ်မြေပြင်၏ အစွန်အဖျားဆုံး အပိုင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော လူများက တုံ့ပြန်နေကြသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသော အဇူရာနန်းတော်မှ အဖွဲ့ဝင်များပင် ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့က ပိတ်ဆို့မှုများကို ဖောက်ထွက်ကာ သခင်လေးနှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းလိုကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ထိုနေရာတွင် ယန်ရီနှင့် အခြားသူများသည်လည်း ဤတိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းအင်မဲ့နေသော အငွေ့အသက်များက ပြန်လည်ပွက်ပွက်ဆူလာခဲ့လေသည်။

ယန်ရီက သူ၏ ထန်ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ဒီစစ်ပွဲမှာ အောင်ပွဲက သေချာတယ်..."

"အောင်ပွဲက သေချာတယ်..."

"အောင်ပွဲက သေချာတယ်..."

မျက်နှာတစ်ထောင် မြေခွေးနှင့် အခြားသူများက တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့သည် ချန်ဖုန်း၏ အနောက်ဘက် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်ကာ တြိဂံပုံစံ ဖန်တီးလိုက်ကြ၏။

၎င်းတို့က ရန်သူကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်ကြလေသည်။

တစ်ဖက်တွင် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်နှင့် ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အယောက်တစ်ရာကျော် ရှိနေလျှင်ပင် ၎င်းတို့က အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မရှိချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်မြေပြင်နှင့် ဝေးကွာသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားသုံးဦးသည် စွမ်းအားမြင့် မှန်ပြောင်းများကို ကိုင်ဆောင်လျက် အရှေ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြပေသည်။

ထိုလူသုံးဦးမှာ အတော်လေး အသက်ကြီးနေပုံရ၏။

သို့သော် သူတို့မှာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေပြီး မျက်လုံးများက တောက်ပနေခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ အဇူရာနန်းတော်က ကျရှုံးဖို့ များတယ်... အဖွဲ့ဝင် ငါးထောင်လုံးက အစွန်အဖျားမှာ ရှိနေတာ... လူတစ်သိန်းရှိတဲ့ တပ်ကြီးကို သူတို့ ဖောက်ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပင်မနတ်ဘုရားဆယ်ပါးတည်း

နဲ့ဆိုရင်တောင် လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"တကယ်ပဲ..."

အခြားတစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အလွန် တည်ကြည်နေခဲ့သည်။

"ဒီအဇူရာနန်းတော်ရဲ့ သခင်လေးက လူတိုင်းကို ကယ်တင်ချင်နေတာ ရှင်းနေတယ်... တကယ်လို့ သူနဲ့ ယန်ရီ နှစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တော့..."

"လူတစ်သိန်းရှိတဲ့ တပ်ကြီးကြားမှာတောင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်သေးတယ်..."

"ဒါ့အပြင် သူ့မှာ ငှက်ကြီးတစ်ကောင်လည်း ရှိသေးတယ်..."

"ငှက်ကြီး..."

တတိယမြောက် အဘိုးအိုက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့မှာ ဝေးလွန်းသဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။

"ငှက် ဟုတ်မဟုတ်က တခြားကိစ္စပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က သူတို့ကို ကူညီပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား... အရင်တုန်းက အတူတူ တောရဆောက်တည်မယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့ကြတာလေ... မင်းတို့နှစ်ယောက်..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ကလည်း အဇူရာနန်းတော်က အဖွဲ့ဝင်တွေပဲလေ... အဇူရာနန်းတော်သခင်ကြောင့် ငါတို့ တောရဆောက်တည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာ..."

"အခု ဒီသခင်လေးက အဇူရာနန်းတော်ကို တာဝန်ယူနေပြီဆိုတော့ သူ့လက်ထဲမှာ ပျက်စီးသွားတာကို ဒီတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး မဟုတ်လား..."

"ဟီးဟီး..."

နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးအိုက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါတို့က တကယ်ပဲ အဇူရာနန်းတော်က လူတွေပါ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ပြောနေတဲ့ အဇူရာနန်းတော်က အခုငါတို့ သိထားတဲ့ အဇူရာနန်းတော်နဲ့ အတူတူပဲလား..."

"သခင်က မရှိတော့ဘူး... ပြီးတော့ လက်ရှိ အဇူရာနန်းတော်သခင်က အဇူရာနန်းတော်ကို တာဝန်ယူထားတယ်..."

"ကောင်းကောင်းပြောရရင် သူက ထိန်းချုပ်နေတာ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူက အဇူရာနန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ..."

"ဒါကြောင့် အရင်တုန်းက ငါတို့ အနားယူခဲ့ကြတာလေ..."

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အဇူရာနန်းတော်သခင်က လူသိရှင်ကြား ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသော်လည်း သူ သေဆုံးသွားပြီဟူသော ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပေ၏။

"တခြားသူတွေက ဒီလိုသတင်းမျိုး ဖြန့်တာက တစ်ကိစ္စလေ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကတောင် သူ့ကို မသိဘူးလား..."

"ငါတို့ အဘိုးကြီးသုံးယောက် သေသွားရင်တောင် သူက

သေမှာမဟုတ်ဘူး..."

"ကောင်းပြီ..."

အလယ်တွင် ရပ်နေသော အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ တကယ်ကို ဒီကိစ္စမှာ ဝင်မပါသင့်ဘူး... တကယ်လို့ ပါခဲ့ရင် ငါတို့က သူ့ရဲ့ အသုံးချခံ ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

"ဒီနေ့ခေတ် အဇူရာနန်းတော်က အရင်ကလို မဟုတ်တော့ဘူး..."

ပထမလူက ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"သူတို့ကို ဘယ်သူကပဲ လာကူညီကူညီ ဒီစစ်ပွဲကြီးမှာ လူတွေ သေကြမှာပဲ... ဒီသခင်လေးက သေတဲ့အထိ တိုက်ဖို့ တောင်းဆိုနေတာ..."

"အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ အရင်က ဂုဏ်ကျက်သရေကို သူတို့ ပြန်လည်ဖန်တီးချင်နေပုံရတယ်..."

"အဇူရာနန်းတော်သခင်က ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဦးမယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေလား..."

၎င်းတို့ သုံးယောက်သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ဟုတ်တယ်..."

"တကယ်လို့ အဇူရာသခင်လေးက ထိန်းချုပ်မှုကနေ လွတ်သွားရင် သူတို့နှစ်ယောက်က အဇူရာနန်းတော်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ တိုက်ခိုက်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာတော့မှာပဲ..."

"သခင် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်ပိုင်း သူ့ရဲ့ ကလေးကို ငါတို့ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာ နှမြောစရာပဲ... တကယ်လို့ အဲဒီကလေးသာ အခု သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးရင် အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် ရှိနေလောက်ပြီ..."

ဤနေရာတွင် ၎င်းတို့သုံးဦးသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကြလေ၏။