အခန်း ၂၄၃

အခန်း (၂၄၃) သူက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ

"ဘာ..."

"ဟွာရှစစ်သေနာပတိရဲ့ အမျိုးသားက အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ သခင်လေးတဲ့လား..."

"အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး... အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး... အဇူရာနန်းတော်က နယ်စပ်ပြင်ပကနေ ဟွာရှ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို မကြာခဏ ကူညီနေတာ... ဒီလိုဆက်စပ်မှု ရှိနေတာကိုး..."

စစ်မြေပြင်တွင် လူတိုင်းမှာ မှင်တက်သွားကြလေသည်။

သူတို့တင် မဟုတ်ချေ။

ချန်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင် လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားခဲ့ပေ၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ဤအချိန်တွင် သူတို့၏ ပက်သက်မှုကို ဝန်ခံလိုက်ခြင်းက သူနှင့် ဆက်နွှယ်နေကြောင်း ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ယခုအခါ ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် ထွက်သွားချင်လျှင်ပင် ထွက်သွား၍ မရနိုင်တော့ချေ။

စစ်သေနာပတိနှင့် အဇူရာနန်းတော်တို့ကြားရှိ မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုက နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်ကို ပိုမို သတိထားလာစေမည်သာ ဖြစ်ပေ၏။

ဒီတစ်ခါတော့...၎င်းတို့သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ရှန်ကွမ်ယွဲ့နှင့် သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်ကြပေလိမ့်မည်။

"ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရတာလဲ..."

ချန်ဖုန်းသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။

‘ဒါက ငါ့အတွက် အသက်စွန့်ဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ ပထမဆုံး အမျိုးသမီးပဲ…’ဟု တွေးရင်း သူစိတ်လှုပ်ရှား သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပေသည်။

သူမက ရုန်းကန်ချင်သော်လည်း ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချန်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နေခွင့်ပြုလိုက်၏။

၎င်းတို့၏ အနောက်ဘက်တွင် ယန်ရီနှင့် မျက်နှာတစ်ထောင် မြေခွေးတို့သည် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရန် ၎င်းတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကြည့်ရှုနေကြပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ပေးလိုကြပေသည်။

"ဟားဟားဟား... ဒီနေ့ ငါ မင်းနဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ပြီး သူတို့အကုန်လုံးကို သုတ်သင်ပစ်မယ်..."

"သတ်... သတ်... သတ်..."

ချန်ဖုန်း၏ အငွေ့အသက်များ ထပ်မံပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။

ယခင်ကနှင့် မတူတော့ချေ။

သူ၏ အငွေ့အသက်များက တကယ်ကို ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ဝိုင်းရံမှုကို ဖောက်ထွက်ရန်သာမက ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ ဘေးကင်းမှုကိုပါ သေချာစေရန် တာဝန်ယူမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့တွင် ကာကွယ်ရန်အတွက် အလွိုင်းတိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံ ရှိသော်လည်း ချန်ဖုန်းမှာ စိုးရိမ်နေခဲ့၏။

သူ၏ ရှေ့မှ ရန်သူများကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးပြုရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမှာ ပို၍ပင် မြန်ဆန်လာခဲ့၏။

၎င်းသည် မိုးကြိုးကဲ့သို့သော စွမ်းအားဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ချန်ဖုန်းသည် အလယ်အလတ် အရှိန်ဖြင့် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီ ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး သူ၏ ရိုးရှင်းပုံရသော ဓားခုတ်ချက်က ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်လာကာ သူ၏ရှေ့ရှိ ရန်သူကို ထက်ပိုင်း တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် တကယ်ကို ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ပါးအလား ဖြစ်နေပေသည်။

ဓားခုတ်ချက်များက တစ်ခုပြီးတစ်ခု...

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မမောမပန်းနိုင်ပုံရပေ၏။

ချန်ဖုန်း၏ ဘေးတွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အေးစက်နေပြီး လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်က ရန်သူကို ချက်ချင်း အဆုံးစီရင်လိုက်သည်။

သူမ၏ အလွိုင်းတိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံက သူမ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများကို ကာကွယ်ပေးထားပြီးသားဖြစ်ကာ ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူထံမှ တိုက်ခိုက်မှုများကိုပင် ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ချပေးနိုင်ပေ၏။

သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် လုံးဝ မလိုအပ်ချေ။

၎င်းတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်မှုဖြင့် ပထမဆုံး ကာကွယ်ရေးမျဉ်းမှာ ချက်ချင်း ကျိုးပေါက်သွားလေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဒုတိယ ကာကွယ်ရေးမျဉ်းမှာလည်း နောက်တစ်ကြိမ် ကျိုးပေါက်သွားခဲ့ပြန်၏။

၎င်းတို့မှာ နောက်ဆုံး ကာကွယ်ရေးမျဉ်းသို့ ဝင်ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

ရုတ်တရက် အရှေ့ဘက်မှ ပုံရိပ်များ တန်းစီကာ ပြေးဝင်လာပြီး ရိုင်းစိုင်းသော ရယ်မောသံများလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ဟားဟားဟား... နောက်ဆုံးတော့ သခင်လေးနဲ့ တွေ့ရပြီ..."

နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်မှ လူများသည် ထိုလူများကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့၏ ထိတ်လန့်နေပြီးသား မျက်နှာအမူအရာများမှာ ပိုမို စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သွားကြလေ၏။

"သူတို့က..."

မည်သူကမျှ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် ရိုက်ခတ်သံများကိုသာ ဆက်တိုက် ကြားလိုက်ရပေသည်။

"အမြင့်ဆုံးနတ်ဘုရား ထိုက်ရှန်း က သခင်လေးကို အရိုအသေပေးပါတယ်..."

"အမြင့်ဆုံးနတ်ဘုရား လဲ့ယန် က သခင်လေးကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်..."

"အမြင့်ဆုံးနတ်ဘုရား ဖူထျန် က သခင်လေးကို အရိုအသေပေးပါတယ်..."

"အမြင့်ဆုံးနတ်ဘုရား ရွှမ်ယွီ က သခင်လေးကို အရိုအသေပေးပါတယ်..."

ကျန်ရှိနေသော ပင်မနတ်ဘုရား ကိုးပါးစလုံး စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး ၎င်းတို့၏ အငွေ့အသက်များမှာ ကြမ်းတမ်းနေကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စွမ်းအင်များ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာပြီး တိမ်တိုက်များကိုပင် ထိုးဖောက်သွားမည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

အဇူရာနန်းတော်၏ နတ်ဘုရားများ...

သူတို့ထဲက ဘယ်သူကများ လူသတ်ခြင်းနဲ့ နာမည်မကြီးတာ ရှိလို့လဲ...

သူတို့၏အသံသည် ကောင်းကင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကမ္ဘာမြေတစ်ဝန်း ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပင်မနတ်ဘုရား ဆယ်ပါးအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူနှင့်အတူ သူနှင့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ပါ ပေါင်းလိုက်ပါက ၎င်းတို့သည် ဖောက်ထွက်ရန် လုံလောက်ပေ၏။

"အဇူရာနန်းတော်က စစ်သည်တွေအားလုံး... ငါ့နောက်ကလိုက်ပြီး ရန်သူကို သတ်ကြ..."

"သတ်..."

"သတ်..."

ယန်ရီနှင့် ပင်မနတ်ဘုရား ဆယ်ပါးက ချန်ဖုန်းနှင့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ကို ကာကွယ်ပေးထားလျက် ၎င်းတို့သည် ဝိုင်းရံမှုတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ တိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြလေသည်။

နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်တွင် ထိုက်ရိနိုင်ငံ၏ ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူမှာ လုံးလုံးလျားလျား သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။

ကျဆုံးသွားသော ပင်မနတ်ဘုရား စုစုပေါင်း ဆယ့်နှစ်ပါး ရှိလေသည်။ အခြားနိုင်ငံများမှ အင်အားကြီးသူများလည်း အပြင်းအထန် ဆုံးရှုံးမှုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ၏။

စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေပြီ။

တိုက်ခိုက်သံများနှင့် ထွက်ပြေးသံများမှာ ရောထွေးနေခဲ့သည်။

စစ်မြေပြင်၏ အနောက်ဘက်ရှိ စစ်စခန်း အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌။

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အဆင့်မြင့် အရာရှိဆယ်ဦးမှာလည်း ဒေါသထွက်နေကြပေ၏။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေ... လူတစ်သိန်းရှိတဲ့ တပ်ကြီးနော်... လူတစ်သိန်းရှိတဲ့ တပ်ကြီးက အဇူရာနန်းတော် သခင်လေး တစ်ယောက်ကိုတောင် မသတ်နိုင်ဘူးလား... သူတို့အကုန်လုံးက အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေချည်းပဲလား..."

ထိုက်ရိနိုင်ငံ၏ တပ်မှူးမှာ မျက်လုံးများ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်မှုအတွက် ၎င်းတို့သည် စုစုပေါင်း ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ့်နှစ်ဦးနှင့် ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပေ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်ငါးပွင့် စစ်သည်များ သေဆုံး သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရခဲ့ကြသည်။

အခြားတစ်ဦးက သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ သေတာတင် မကဘူး... ငါ့ဘက်ကလည်း အပြင်းအထန် ဆုံးရှုံးမှုတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်... ငါတို့ရဲ့ တပ်အင်အား တစ်သိန်းထဲက လေးသောင်းလောက် ဆုံးရှုံးသွားပြီ..."

စစ်ပွဲတွင် ပါဝင်နေသူမှာ အဇူရာနန်းတော်၏ သခင်လေးနှင့် သူ၏အဖွဲ့ သက်သက် မဟုတ်ချေ။

အစွန်အဖျားတွင် အဇူရာနန်းတော် အဖွဲ့ဝင် လေးငါးထောင်ခန့် ရှိနေသေးပြီး ၎င်းတို့၏ ယေဘုယျအင်အားမှာလည်း အလွန် အားကောင်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

"ငါတို့ ဒီလူတွေကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိတယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

ဆီရိုနိုင်ငံ တပ်မှူးက တည်ကြည်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သာမန်စစ်သည်တွေ သေတာက ကိစ္စမရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့်နဲ့ ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ငါတို့က အရင်းအမြစ် အများကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားရတာလေ..."

"အဇူရာနန်းတော်က ဒီတစ်ခါ နာမည်ရသွားပြီ... ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်လေး ထွက်သွားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး..."

"သူ့ကို ဖောက်ခွဲပစ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ဖောက်ခွဲသတ်ပစ်ရမယ်..."

အခြားသူများလည်း လန့်ဖြတ်သွားကြ၏။

"ငါတို့က အဲဒီလို လက်နက်မျိုးကို သုံးတော့မလို့လား... ငါတို့လူတွေက စစ်မြေပြင်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ... သူတို့ကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိနိုင်တယ်... ဒါ့အပြင် အဲဒီလို လက်နက်မျိုးက လက်ရှိမှာ တားမြစ်ထားတာလေ..."

"အသေခံတပ်သား တစ်အုပ် ရှိနေတယ် မဟုတ်ဘူးလား... သူတို့ကို သွားခိုင်းလိုက်..."

"ကြိုးစားကြည့်ဖို့ တန်ပါတယ်..."

လူတိုင်းက သဘောတူလိုက်ကြသည်။

စစ်မြေပြင်တွင်။

ချန်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့က အဇူရာနန်းတော်၏ ထောင်ပေါင်းများစွာသော တပ်များနှင့် ပူးပေါင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်မှ လူအနည်းငယ် ပြေးထွက်လာကြလေ၏။

၎င်းတို့သည် ချန်ဖုန်းနှင့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ထံသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်လာကြသည်။

"သတိထား... သခင်လေးကို ကာကွယ်ကြ..."

"သူတို့ကို အနားကပ်မခံနဲ့... သူတို့ကို သတ်..."

"သတ်..."

လူအုပ်ကြီးက ၎င်းတို့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်ကြ၏။

ထိုအချိန်၌။

"ဘုန်း..."

"ဘုန်း..."

ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပြေးဝင်လာသော လူများက ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပေါက်ကွဲရေးပစ္စည်းများကို ဖောက်ခွဲလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်ရန် ပြင်နေသော ပင်မနတ်ဘုရားများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားကြသည်။

ကြီးမားသော တုန်ခါမှုလှိုင်းကြီးတစ်ခုက ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာပြီး ချန်ဖုန်းက ရှန်ကွမ်ယွဲ့ကို သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် အလျင်အမြန် ကာကွယ်ထားလိုက်၏။

မူလက ဤစွမ်းအားမှာ အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

သို့သော် ထိုလူများက ပေါက်ကွဲရေးပစ္စည်းများကို အဝေးတွင် ဖောက်ခွဲခဲ့ကြပြီး ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်များမှာလည်း အလွန် အားကောင်းနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

လဲ့ယန်နှင့် အခြားသူများမှာ မြေပြင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ထလာကြသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ စီးဆင်းနေသော်လည်း အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ဒဏ်ရာများတော့ မရှိခဲ့ချေ။

နောက်ထပ် ချန်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ကြစို့။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အဇူရာ မျက်နှာဖုံးမှာ တုန်ခါမှုလှိုင်းကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေပြီ။

သူ၏ နဖူးမှလည်း သွေးများ စိမ့်ထွက်နေပေ၏။

"နင့်ရဲ့ ခေါင်း..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများကို သူမ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် အလျင်အမြန် သုတ်ပေးလိုက်သည်။

အပေါ်ယံဒဏ်ရာလေးသာ ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်၏။

အဝေးရှိ တောင်မြင့်များပေါ်တွင်မူ။

မှန်ပြောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဘိုးအိုသည် ရုတ်တရက် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အဇူရာ သခင်လေး၏ မျက်နှာကို ယခုလေးတင် မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... တစ္ဆေအိုကြီး..."

အခြား အဘိုးအိုတစ်ဦးက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

‘သခင်လေးက သေသွားလို့လား...

ဒီလောက် လွယ်လွယ်လေး ရှုံးသွားတာလား…’ ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူက မှန်ပြောင်းကို လုယူကာ အဝေးသို့ ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်လည်း မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားလေသည်။

"သူ... သူက..."

"သောက်ကြိုးနဲ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

ညာဘက်အစွန်ဆုံးရှိ အဘိုးအိုမှာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပေ၏။

မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ကြည့်ရုံ ကိစ္စလေးအတွက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် အုတ်အော်သောင်းတင်း ဖြစ်နေရသနည်း။

"ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါ့ကိုလည်း ကြည့်ခိုင်းစမ်းပါ..."

သူလည်း မှန်ပြောင်းကို လုယူလိုက်၏။

"သူတို့ရဲ့ အချစ်ကို ပြသနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... အဲဒီသခင်လေးက တကယ်ကို ရိုမန်တစ်ဆန်တာပဲ... စစ်မြေပြင်မှာတောင် ချစ်ကြည်နူးနေနိုင်သေးတယ်... ဟုတ်တယ်မလား..."

ထိုသို့ပြောနေရင်း…

သူ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီး သူ၏ လက်များ တုန်ရီလာခဲ့၏။

"ဒီကောင်လေးက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ နည်းနည်းတူနေတယ်လို့ မင်းတို့ သတိထားမိလား... အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေလေ... သူ့ရဲ့ မျက်လုံးအကြည့်က... သခင်နဲ့ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တူနေတယ်..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင်...

၎င်းတို့သုံးဦးလုံး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

ဘာဖြစ်သွားတာလဲ…

အဲဒီသခင်လေးက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ…