အခန်း ၂၄၅

အခန်း (၂၄၅) အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

"ဒါ... မင်းတို့ပဲ..."

တပ်မှူးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အကြောက်လွန်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

သူ ဤလူသုံးဦးကို ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့ပေ၏။

၎င်းတို့သည် အဇူရာနန်းတော်တွင် ရာထူးမြင့်မားပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သော်လည်း အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ပေါ်မလာကြတော့ချေ။

ယနေ့မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ချေ။

"ရန်သူ တိုက်ခိုက်နေတယ်... ရန်သူ တိုက်ခိုက်နေတယ်..."

"မြန်မြန်... သူတို့ကို သတ်..."

"မြန်မြန် လာကြပါ... တစ်ယောက်ယောက် လာကြပါ..."

လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြပေ၏။

တပ်မှူးအနည်းငယ် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အငွေ့အသက်များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

"သတ်..."

"ဝိုင်းပြီး သတ်ကြ..."

တပ်မှူးရာထူးတွင် ထိုင်နိုင်သူများမှာ အတော်လေး သန်မာပြီးသားဖြစ်ကာ တံခါးဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားစဉ် ကောင်းကင်သို့တိုင် မြင့်တက်နေသော လူသတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေကြတာပဲ..."

အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ မျက်နှာတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားခဲ့၏။ သူက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

သူ၏ လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြေးဝင်လာသော တပ်မှူးကို အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲလိုက်ပေ၏။

အခြား အဘိုးအိုနှစ်ဦးကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လွှမ်းမိုးနိုင်သော သတ်ဖြတ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပုံရပေ၏။

ကူညီရန် မည်မျှပင် ဝင်လာစေကာမူ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အသတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

စက္ကန့်သုံးဆယ် အတွင်းမှာတင်

တပ်မှူးဆယ်ဦးအနက် ခြောက်ဦးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အစည်းအဝေးခန်းမ တစ်ခုလုံး အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

၎င်းတို့သည် ကျောချမ်းဖွယ် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

အဘိုးအိုသုံးဦးက ကျန်ရှိနေသော တပ်မှူးများအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုသူသည် အမည်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်စုံ၏ ခေါင်းစွပ်က ၎င်း၏ မျက်နှာကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားလေ၏။

ထိုလူ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်

အဘိုးအိုသုံးဦးသည် ၎င်းတို့ လုပ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ပြိုင်ဘက်က အရမ်း အစွမ်းထက်နေ၏။

၎င်းတို့သုံးဦး ပေါင်းလျှင်ပင် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ချေ။

"စစ်မြေပြင်ကို သွားကြစို့..."

"ခုနက လူက ဘယ်သူလဲ..."

"ငါမသိဘူး... ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်က ငှားရမ်းထားတဲ့ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်... အဲဒီလူရဲ့ အစွမ်းက အဇူရာနန်းတော်သခင် နဲ့ ယှဉ်နိုင်လောက်တယ်..."

“ပိုင်ရိဟန် နဲ့ တန်းတူလောက်ပဲ…”

"အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး... သွားကြစို့... သခင်လေးကို သွားကူညီမယ်... နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်က တပ်မှူးခြောက်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားပြီဆိုတော့ စစ်မြေပြင်က သေချာပေါက် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်..."

"ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဖောက်ထွက်ကြမယ်..."

အဘိုးအိုသုံးဦး စစ်မြေပြင်သို့ ပြေးဝင်သွားချိန်မှာပင်။

ရန်သူ့စစ်စခန်း၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌

ကျန်ရှိနေသော တပ်မှူးလေးဦးမှာ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသည့်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားကြလေသည်။

၎င်းတို့၏ အင်္ကျီများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေခဲ့၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်

သူတို့ရှေ့ရှိ အမည်းရောင်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့က အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"အကူအညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူကြီးမင်း... ဘာလို့ သူတို့ကို စောစောကတည်းက လိုက်မဖမ်းတာလဲ... သူတို့က လူကြီးမင်းကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို မဖယ်ရှားပစ်မချင်း ငါတို့ ငြိမ်းချမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အခုအချိန်မှာ ငါလှုပ်ရှားဖို့ အဆင်မပြေသေးဘူး..."

ထိုလူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "အဇူရာနန်းတော်သခင် က မသေသေးဘူး... သူ နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင်ကို ရောက်နေပြီ... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ငါ့ကြောင့် သူ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့တာ..."

"ဒီတစ်ခါ သူက ကလဲ့စားချေဖို့ ထွက်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"အားလုံးပဲ ကံကောင်းပါစေ... ငါသွားပြီ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်...

အမည်းရောင်ပုံရိပ်သည် အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

တပ်မှူးများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"မြန်မြန်... လူတိုင်းကို ပြန်ခေါ်..."

"အမိန့်ပေးလိုက်... ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေ အားလုံး စခန်းကို ပြန်လာကြ..."

သူတို့ တကယ်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

အဇူရာနန်းတော်မှ အင်အားကြီးသူများ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လာမည်ကို ၎င်းတို့ စိုးရိမ်နေကြပြီး ထိုအချိန်ရောက်ပါက အကူအညီတောင်းခံရန် မည်သူမျှ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

တစ်ဖက်တွင် စစ်မြေပြင်ကို ဖြတ်၍ တိုက်ခိုက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

ချန်ဖုန်းသည် ပင်မနတ်ဘုရားဆယ်ပါး အဆင့်ရှိ အင်အားကြီးသူများနှင့်အတူ အဇူရာနန်းတော်၏ လူထောင်ချီရှိသော အဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းကာ အဓိက ပိတ်ဆို့ရေးမျဉ်း သုံးခုကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

သူသည် ကုန်ခမ်းသွားခြင်းမရှိသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရပြီး အကြိမ်ကြိမ် ခုတ်ပိုင်းနေခဲ့၏။

သူသည် လူထောင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ကာ ချီတက်နေခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် အဆုံးမဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ၏။ ဤစစ်ပွဲသည် အဇူရာနန်းတော် မွေးဖွားခြင်းကို အမှတ်အသားပြုမည့် စစ်ပွဲဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့ နားလည်ထားကြလေသည်။

"သတ်..."

"သတ်..."

"သတ်..."

အသံများမှာ နားကွဲမတတ်ပင် ဖြစ်၏။

ချန်ဖုန်းသည် အဇူရာနန်းတော် အဖွဲ့ဝင် ထောင်ပေါင်းများစွာကို နယ်စပ်ဆီသို့ ပြန်လည်ဦးဆောင်သွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယခု မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ ၎င်းတို့ ဆုတ်ခွာသွားပါက နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်သည် ၎င်းတို့ကို နယ်စပ်အထိ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မည်ဖြစ်ပြီး ဟွာရှနယ်မြေကိုပင် ကျူးကျော်လာနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ချန်ဖုန်းက လှည့်ကာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်လေ၏။

“သူတို့အကုန်လုံးကို သတ်…”

မဟာမိတ်တပ်များမှာ ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် တုန်ရီနေကြလေပြီ။

“ဘုန်း…”

ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ရှေ့ရှိ ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို ဖုန်မှုန့်ဖြစ်သွားသည်အထိ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီးနောက် နောက်ပြန်ဓားခုတ်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်ကို ခါးမှနေ၍ ထက်ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။

ချန်ဖုန်းသည် နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ပါးအလား ဖြစ်နေပေ၏။

သေမင်းတမန် တစ်ပါးအလားပင်။

ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စွမ်းအားဖြင့် ချန်ဖုန်းက ရှေ့သို့ ချီတက်နေလေသည်။

အဇူရာနန်းတော်မှ အခြားသူများလည်း ချန်ဖုန်း၏ အငွေ့အသက်ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အငွေ့အသက်များက ရူးသွပ်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့ပေ၏။

၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ချေ။

၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ကြတော့ချေ။

တစ်လှမ်းချင်းစီ ၎င်းတို့သည် ရှေ့သို့ တိုက်ခိုက်သွားပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဇူရာနန်းတော် အဖွဲ့ဝင်များအားလုံး သွေးဆာနေရုံသာမက ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ သွေးများပင်လျှင် ဒေါသကြောင့် ပွက်ပွက်ဆူနေခဲ့လေပြီ။

နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်၏ အထက်တန်းလွှာများသည် အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်မှုများ ကြုံတွေ့နေရပေ၏။

၎င်းတို့၏ မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုသည် အစကတည်းက ခိုင်မာသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းမှာ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ အင်အားစုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မဟာမိတ်အဖွဲ့ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြကာ ကိုယ်ပိုင် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိကြပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလာခဲ့၏။

၎င်းတို့မှာ ထိတ်လန့်နေကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထပ်မံ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မရဲဝံ့ကြတော့ချေ။

ထိုအချိန်၌

မဟာမိတ်တပ်များထံမှ ပြာယာခတ်နေသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... ဒုက္ခပါပဲ... တပ်မှူး သေသွားပြီ..."

"မြန်မြန်... စခန်းကို ပြန်ဆုတ်..."

"လိုက်ဖမ်းတာကို ရပ်လိုက်... အားလုံး အခုချက်ချင်း စခန်းကို ပြန်ဆုတ်ကြ..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင်

နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်သည် ချက်ချင်းပင် ပြာယာခတ်သွားကြလေ၏။

တပ်မှူးတောင်မှ တိတ်တဆိတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ သူတို့က အဇူရာနန်းတော်မှ လူများကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေ၍ ဘာထူးမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အားလုံး နောက်ဆုတ်သွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့ကို ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားစေသည်မှာ...

စစ်စခန်းသို့ အပြန်လမ်းတွင် အင်အားကြီးမားသော ပုံရိပ်သုံးခုက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ရန်သူသည် ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့်နှင့် အထက်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများကို အထူးပစ်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့ကို အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ထွက်ပြေးစေခဲ့ပြီး စစ်မြေပြင် အခြေအနေ တစ်ခုလုံးမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

အမည်မသိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရန်သူက အရှေ့တွင် ရှိနေပြီး အဇူရာနန်းတော်မှ အဖွဲ့သားများကလည်း အနောက်မှ နီးကပ်လာနေပေ၏။

နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်မှ လူများမှာ ထိတ်လန့်နေကြပြီး စက္ကန့်တိုင်းနီးပါးတွင် လူတစ်ဦး သေဆုံးနေခဲ့သည်။

ငါးမိနစ် အကြာတွင်။

သောင်းနှင့်ချီသော တပ်များ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ခုခံကာကွယ်ရန် ၎င်းတို့၏ စခန်းများသို့ ပြန်သွားကြလေ၏။

ချန်ဖုန်းနှင့် အဇူရာနန်းတော်မှ ကျန်သူများလည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပေသည်။

ရန်သူ့တပ်အင်အား တစ်သိန်းထဲမှ ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ အားလုံးနီးပါး သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပေ၏။

စုစည်းထားသော အင်အားစုများမှာ နိုင်ငံဆယ်ခုမှ ဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံတစ်ခုစီအတွက် ဆုံးရှုံးမှုများမှာ ၎င်းတို့အကြား ခွဲဝေလိုက်သောအခါ အတော်လေး သိသာထင်ရှားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

အဇူရာနန်းတော် အတွက်တော့ သေဆုံးမှုများ ရှိသော်လည်း ရှားပါးလှပေ၏။

၎င်းတို့ထဲမှ အများစုမှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြသည်။

ပင်မနတ်ဘုရားဆယ်ပါး အားလုံးနီးပါးမှာ ဒဏ်ရာရထားကြလေ၏။

ချန်ဖုန်းပင်လျှင် ဒဏ်ရာရထားခဲ့သည်။

သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသောသူ မဟုတ်ချေ။ သူက သာမန်လူထက် ပိုမိုသန်မာသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံသာ ဖြစ်ပေ၏။

ဒဏ်ရာမရသူဆို၍ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိလောက်ပေသည်။

အလွိုင်းတိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံက အတော်လေး ကောင်းမွန်သော ကာကွယ်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်၏။

ထိုအချိန်၌

အင်အားကြီးမားသော အငွေ့အသက်သုံးခုက လျင်မြန်စွာ စုစည်းလာခဲ့သည်။

"သခင်လေးကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်..."

"သခင်လေးကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်..."

"သခင်လေးကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်..."

အဘိုးအိုသုံးဦးသည် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

၎င်းတို့ ရည်ညွှန်းသော သခင်လေးသည် အခြားသူများ ရည်ညွှန်းသော သခင်လေးနှင့် မတူညီသော အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။

ချန်ဖုန်းမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့၏။

သူ ဤအဘိုးအိုသုံးဦးကို လုံးဝ မသိချေ။

ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။

မျက်နှာတစ်ထောင် မြေခွေးက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သခင်လေး... သူတို့က အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ အကြီးအကဲသုံးဦးပါ... သူတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ တောရဆောက်တည်နေခဲ့ကြတာ... အဇူရာနန်းတော် ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ ကူညီပေးဖို့ အထူးလာခဲ့ကြတာပါ..."

"နယ်စပ်ကို အရင်ပြန်ကြစို့..."

ချန်ဖုန်းတွင် ဘာမှပြောရန် အချိန်မရှိခဲ့ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် ရန်သူ့နယ်မြေထဲတွင် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်က ၎င်းတို့၏ တပ်များကို ဆုတ်ခွာသွားသော်လည်း အချိန်မရွေး နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို စတင်နိုင်သေးပေသည်။

လူတိုင်းသည် ဟွာရှနယ်စပ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေ၏။