အခန်း ၂၄၆

အခန်း (၂၄၆) အဇူရာနန်းတော်သခင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်

တိုက်ပွဲက နောက်ဆုံးတော့ ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။

အဇူရာနန်းတော်မှ လူအနည်းငယ် ထောင်ဂဏန်းက လူတစ်သိန်းရှိသော တပ်ကြီးကို ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ရန်သူ၏ တပ်မှူးကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

တပ်မှူးဆယ်ဦးအနက် လေးဦး အသက်ရှင်နေသေးသော်လည်း။

သို့သော် အမည်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်သာ ပေါ်မလာခဲ့ပါက တပ်မှူးဆယ်ဦးစလုံး သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်ခံရမည် ဖြစ်၏။

ယင်းက နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်ကို ၎င်းတို့၏ အားနည်းချက်များကိုလည်း သဘောပေါက်သွားစေခဲ့သည်။

၎င်းတို့တွင် လက်နက်ကြီးများ မရှားပါးချေ။

ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူလည်း မဟုတ်ချေ။

ထိုထက်ပို၍ အဆင့်မြင့်သော တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားသာ ဖြစ်ပေ၏။

ယခင် အတွေ့အကြုံများအရဆိုလျှင် ၎င်းတို့သည် ယနေ့စစ်ပွဲတွင် သေချာပေါက် အနိုင်ရသင့်ပေသည်။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ထိုအဇူရာသခင်လေးပင် ဖြစ်၏။

ထို့နောက် ထိုစစ်သေနာပတိ ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ ထွက်ပေါ်လာမှုပင်။

ဒီတစ်ခါတော့

အဇူရာနန်းတော်၏ နာမည်က နောက်တစ်ကြိမ် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြန်၏။

ဤစစ်ပွဲကြီးကို အာရုံစိုက်နေကြသည်မှာ အမျိုးသားရေး အင်အားစုများနှင့် အရာရှိများသာ မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် အဇူရာနန်းတော်သခင် လည်း ရှိနေသေးပေသည်။

ယခုအခါ

အဇူရာနန်းတော်သခင် ပိုင်ရိဟန် သည် ဆုတ်ခွာပြီးသားဖြစ်သော စစ်မြေပြင်တွင် ရပ်နေကာ သူ၏ အကြည့်များက အဝေးသို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေခဲ့၏။

သူ၏ဘေးရှိ အဘိုးအိုက ရိုသေလေးစားစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "နန်းတော်သခင်... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ဒီအထိ ခြေရာခံလာခဲ့တာပါ... အဲဒီမိစ္ဆာက စစ်မြေပြင်မှာ ရှိမနေသင့်တော့ဘူး... သူက သခင်နဲ့ ပုန်းရှောင်နေတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"ဟီးဟီး..."

ပိုင်ရိဟန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။ "အဲဒီတုန်းက ငါက သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး... အခုလည်း သူ့ကို မယှဉ်နိုင်သေးပါဘူး... သူက ငါ့ကို ရှောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး... ဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အစွမ်းကို မပြချင်ရုံသက်သက်ပဲ..."

ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များက အဝေးသို့ ထပ်မံလှည့်သွားပြန်သည်။ "အဲဒီ အကြီးအကဲသုံးဦး ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... အဲဒီတုန်းက သူတို့ကို ပုန်းကွယ်နေရာကနေ ထွက်လာဖို့ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုခဲ့ရမယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့ဘူး..."

ရလဒ်အနေဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးက ဆင်ခြေပေးကာ ငြင်းဆိုခဲ့ကြလေ၏။

“ဟီးဟီး... မင်းတို့က ဘယ်လောက်တောင် သစ္စာရှိလိုက်သလဲ…”

"နန်းတော်သခင်... သူတို့က ချန်ဖုန်း အတွက်နဲ့ပဲ ပုန်းကွယ်​နေရာကနေ ထွက်လာခဲ့ကြတာလား... တကယ်လို့ ဒါမှန်ရင် သခင် အဇူရာနန်းတော်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်သိမ်းပိုက်သင့်တယ်..."

“အဲ့လိုမဟုတ်ပဲ ငါတို့ အချိန်ဆွဲနေရင် အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်နော်…”

“လူတိုင်းက ခင်ဗျား အဇူရာနန်းတော်ကို ချန်ဖုန်း ဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တယ်လို့ ထင်နေကြပေမဲ့ ဒါက မတော်တဆမှုတစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း ဘယ်သူသိမှာလဲ…”

"အခု နောက်ကျသွားပြီ..."

ပိုင်ရိဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ပေ၏။

စောစောက အဲဒီမျက်နှာကို ပြန်တွေးကြည့်ရုံနဲ့...

ထူးဆန်းတဲ့ အကြောက်တရားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

မျက်နှာပုံစံက နန်းတော် သခင်ဟောင်းနဲ့ သိပ်မတူပေမဲ့ မျက်လုံးတွေက ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တူနေတယ်လေ။

"အဘိုးကြီးလျို... မင်းထင်လား... ငါတို့ သခင်က အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့..."

"ဘုန်း..."

ဤစကားများ ကြားပီးနောက်

သူ၏ဘေးရှိ အဘိုးအိုသည် ရုတ်တရက် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့၏။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အဘိုးကြီးလျိုမှာ ထိတ်လန့်နေပုံရပေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်

ယင်းက သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက်မှသာ အဘိုးကြီးလျိုက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"နန်းတော်သခင်... အဲဒီတုန်းက သခင် သေဆုံးသွားတာကို ငါတို့ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရတာလေ... သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး... တကယ်လို့ သူသာ အသက်ရှင်နေသေးရင် ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ နေမှာမဟုတ်ဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... သူတို့ အကုန်လုံး သေသွားပြီ..."

ပိုင်ရိဟန်၏ မျက်နှာသည် နာကျင်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် တွန့်လိမ်သွားခဲ့ပေ၏။

သူက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "သူ သေသွားပြီ... သူ မရှိတော့ဘူး... သူ့ အဇူရာနန်းတော်ကို လွှဲယူဖို့ ငါကူညီတာ ဘာမှားနေလို့လဲ..."

“သူက အဇူရာနန်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ပေမဲ့ ငါက အမြဲတမ်း သူ့အတွက် စီမံခန့်ခွဲပေးနေတဲ့သူလေ…”

“သူမရှိတော့ရင်တောင် ငါက အဇူရာနန်းတော်ကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား…”

“အဲဒီ အကြီးအကဲသုံးဦးက တကယ်ကို ပညာရှိယောင်ဆောင်နေတာပဲ နန်းတော်သခင်ဟောင်း

သေဆုံးမှုက ငါ့ကြောင့် ဖြစ်တာမဟုတ်ဘူး... ဒါဆို အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ…”

"နန်းတော်သခင်..."

အဘိုးကြီးလျို တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်ပုံရသော်လည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

သူ၏ အကျိုးစီးပွားများသည် ယခုအခါ လက်ရှိနန်းတော်သခင်၏ အကျိုးစီးပွားများနှင့် ရောယှက်နေလေပြီ။

အကယ်၍ နန်းတော်သခင်ဟောင်းက အသက်ရှင်နေသေးပြီး

လက်ရှိနန်းတော်သခင် သေဆုံးပါက သူလည်း သေချာပေါက် သေရမည် ဖြစ်၏။

ပိုင်ရိဟန်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူ ဤမျှလောက် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပေ၏။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မင်း ချန်ဖုန်း ကို တွေ့ဖူးလားဆိုတာ ငါမသိဘူး…

ချန်ဖုန်းက နန်းတော်သခင်ဟောင်းရဲ့ မျိုးဆက်ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း ၉၀ သေချာနေတယ်…”

"ဘာ..."

အဘိုးကြီးလျို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရပေ၏။

ပိုင်ရိဟန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲသုံးဦးက ချန်ဖုန်း ကို ကူညီဖို့ တောင်ပေါ်ကနေ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်... ပြီးတော့ ဟော့ဝူ လည်း ရှိသေးတယ်... သူမကို ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာနေခဲ့တာ... သူမက သခင့်ရဲ့ ခယ်မလေ..."

“သခင်မရဲ့ ညီမအရင်းပဲ

ဒီလူတွေ ရှိနေတာနဲ့တင် ချန်ဖုန်းရဲ့ အမှတ်အသားက အတည်ပြုပြီးသလောက် ဖြစ်နေပြီ…”

အဘိုးကြီးလျိုက သွားစွယ်ကိုက်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။ "ဒါဆို... ကျန်တဲ့ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်နိုင်ခြေကရော..."

"ဟက်... ငါ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် သူက ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး..."

ပိုင်ရိဟန်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားခဲ့သည်။

သူသိပေ၏… သူ နောက်ဆုံးတော့ ချန်ဖုန်းနဲ့ တွေ့ရမှာပဲ။

သူက အစေခံတစ်ယောက်ပဲ။

ချန်ဖုန်းက သခင်ပဲ။

အစေခံတစ်ယောက်က သူ့သခင်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး သူ့ပစ္စည်းတွေကို လုယူတာကို ဘယ်သူမှ သည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"သွားကြစို့... အဇူရာနန်းတော်အတွက် အချိန်မရောက်သေးဘူး... အချိန်တန်ရင် ငါ ပြန်သိမ်းပိုက်မယ်..."

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

နယ်စပ်မျဉ်း။

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူ သည် တပ်ကြီးတစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ နယ်စပ်ကို ကာကွယ်နေခဲ့သည်။

လူတိုင်းမှာ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားကြ၏။

စစ်သေနာပတိနှင့် အခြားသူများအပြင် အဇူရာနန်းတော် အဖွဲ့ဝင်များ နယ်စပ်သို့ ပြန်ဆုတ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ပေသည်။

"အလေးပြု..."

အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်။

လူတိုင်းသည် ချန်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့အား အလေးပြုလိုက်ကြလေ၏။

ဤစစ်ပွဲသည် အဇူရာနန်းတော်၏

စစ်ပွဲသက်သက် မဟုတ်ချေ။

ယင်းမှာ ဟွာရှစစ်သည်များ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော စစ်ပွဲလည်း ဖြစ်ပေသည်။

နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်ကြီး အပြင်းအထန် ဆုံးရှုံးမှုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းက နယ်စပ်ကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သည်များအတွက် မငြင်းနိုင်သော သတင်းကောင်းကြီးပင် ဖြစ်၏။

အဇူရာနန်းတော်က သူတို့ကို ဒီစစ်ပွဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့က တပ်အင်အား နည်းပါးစွာဖြင့် အနိုင်ရခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်က စစ်သေနာပတိ ကျီဝူ ၏ ရိုးသားသော လေးစားမှုပင်။

တပ်များကို ဦးဆောင်ခဲ့သော သူ၏ နှစ်များတစ်လျှောက်လုံးတွင် အင်အားလေးငါးထောင်ဖြင့် လူတစ်သိန်းရှိသော ရန်သူ့တပ်ကြီးကို တစ်ခါမှ မအနိုင်ယူခဲ့ဖူးချေ။

သေချာတာပေါ့။

အဖွဲ့များတွင် မတူညီသော ယေဘုယျ အင်အားများ ရှိကြပေ၏။

သို့တိုင်အောင်ပင်

သူကိုယ်တိုင် အဇူရာနန်းတော်နဲ့ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ခဲ့ရင်တောင် ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ စစ်ပွဲမျိုးကို အနိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။

အရှေ့တွင် အလေးပြုနေသော သောင်းနှင့်ချီသည့် လူများကို သူ ကြည့်လိုက်ပြီး အမြင့်မားဆုံး ဂုဏ်ပြုမှုဖြင့် နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်သည်။

ချန်ဖုန်း ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်၏။

ဒီစစ်ပွဲက တကယ်ကို တန်တယ်လို့ သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။

"အစ်မ ရှောင်ယွဲ့..."

ရှောင်လန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာခဲ့သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားရင်း သူမက သူ့ကို ထိခိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

သူမသည် နယ်စပ်သို့ နောက်ကျမှ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် စစ်မြေပြင်သို့ သွားရောက်နေပြီ ဖြစ်ပေ၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့မှာ အထိအခိုက်မရှိကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အစ်မ ရှောင်ယွဲ့... အစ်မ နောက်ဆုံးတော့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ... ချန်ဖုန်း က အစ်မကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပုံရတယ်..."

"..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သူမကို မျက်လုံးမလှန်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ရှောင်လန်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်နေခဲ့၏။

ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲတွင် ဓားကြီးကိုင်ဆောင်ထားသော လဲ့ယန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ရှက်သွေးဖြာသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက ရှန်ကွမ်ယွဲ့နောက်သို့ ရှက်ရွံ့စွာ လိုက်သွားလေ၏။

ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

“စစ်သေနာပတိ…”

စစ်သေနာပတိ ကျီဝူ လည်း အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့ပေ၏။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ဖုန်းကို သူ မြင်သောအခါ သူ့ကို ထပ်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘဲ သူ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က နားမလည်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

ထိုအချိန်မှသာ စစ်သေနာပတိ ကျီဝူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားပြောတာ မှန်တယ်... ခုနက တခြား နယ်စပ်နှစ်ခုမှာ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ချင်းလုံ နဲ့ တခြားသူတွေ တာဝန်ယူထားတော့ အခု ငြိမ်သက်သွားပါပြီ..."

"အမှိုက်ကောင်တွေ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ညင်သာစွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

ဒီရန်သူ့နိုင်ငံတွေက တကယ်ကို လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူးပဲ။

"စခန်းကို အရင်ပြန်ကြစို့..."

"ကောင်းပါပြီ.."

အဖွဲ့သည် စစ်စခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် ချန်ဖုန်းက ဟော့ဝူ(မီးတောက်အက) ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ ထွက်ပေါ်လာကတည်းက သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့၏။

‘ငါ့မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား…’

ထိုသို့ တွေးလိုက်သော်လည်း…

ချန်ဖုန်းက သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

‘ငါ့နောက်ခံက ဒီဟော့ဝူဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ပတ်သက်နေတာပဲ... နောက်ကျရင် သူမကို ဒီအကြောင်းမေးဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာရမယ်’ ဟု သူတွေးလိုက်၏။