အခန်း ၄၈၁

အခန်း။ ၄၈၁

လူသားတို့၏ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ကွဲကွာခြင်းများကို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နားလည်ပေးရန်မှာ ခဲယဉ်းလှသည်။

လူသားနှင့် တိရစ္ဆာန်တို့ကြားတွင်မူ ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာမရှိပေ။

ထျန်းရွှမ်းကမ္ဘာ၊ ကောင်းကင်ထိပ်သီးဒေသ၌ တည်ရှိသော အရှေ့ပိုင်းဒေသ၊ စီကျိုးနယ်မြေ။

ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် အရာဝတ္ထုကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် မြို့ကြီးတစ်မြို့လုံး ပျက်စီးသွားပြီး လူအများအပြားမှာလည်း အသက်ဆုံးရှုံးကုန်သည်။

တာလျိုတာအိုဂိုဏ်း၏ တပည့် အန်းနန်နှင့် သူ၏ ဦးရီးတော် ကွမ်းထျန်းတို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ မိုင်ပေါင်းများစွာ ပတ်လည်တွင် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။

လူသူမရှိ၊ တိရစ္ဆာန်မရှိ၊ အပင်များမှာလည်း ပြာမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကုန်ကြသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ကြီးမားလှသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်နေပြီး မြေပြင်တစ်ခွင်လုံးမှာလည်း ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အတော်ရက်စက်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ပဲ"

ကွမ်းထျန်းမှာ ဝမ်းနည်းနေချိန်မရှိပေ။

သူသည် အက်ကြောင်းကြီးအောက်တွင် ရပ်ရင်း အနက်ရောင် ဆံပင်များဖုံးလွှမ်းနေသော လက်ကြီးတစ်စုံက အက်ကြောင်းကို ထိန်းထားပြီး ပိတ်လိုက်သည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အက်ကြောင်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး အစအနတစ်ခုတောင် မကျန်စေဘဲ အခုချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားကြစမ်း။ မကြာခင်မှာ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ငါတို့နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကို အရပ်လေးမျက်နှာလုံးကနေ တုန်ဟည်းနေအောင် ကြားရတော့မယ်..."

စကားဆုံးသည်နှင့် မင်အမှတ်အသား ရာပေါင်းများစွာသည် အက်ကြောင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မင်နဂါးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဟိန်းဟောက်သံများ၊ တိုက်ခိုက်သံများနှင့်အတူ အက်ကြောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိတ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဧရာမမျောက်ဝံတစ်ကောင်၏ ဟိန်းသံနှင့်အတူ ကောင်းကင်မှ သွေးမိုးများ ရွာကျလာသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် ပိတ်သွားသော အက်ကြောင်းမှ အနက်ရောင် ဆံပင်များဖုံးလွှမ်းနေသော လက်ကြီးတစ်ခု ထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦး ရှိရာသို့ အားပြင်းစွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"ဂီး…."

လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် မိုင်တစ်ရာပတ်လည်ရှိ မြေပြင်မှာ ပြိုကွဲသွားရသည်။

အန်းနန်မှာ ရှောင်တိမ်းလိုက်နိုင်သော်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ့ရဲ့ တွက်ချက်မှု မှန်ပုံရတယ်။ အခြားကမ္ဘာဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။ နယ်မြေကူးပြောင်းတဲ့ ပဏာမအဆင့်မှာတင် တားဆီးလို့မရတဲ့ အရာတွေ ရောက်လာနေပြီ"

သူပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏နောက်ကျောမှ လှံတံတစ်ချောင်း ပျံတက်လာသည်။ မီးလျှံများ တလက်လက်နှင့် သူသည် ထိုလက်မည်းကြီးကို အားကုန်ခုတ်လိုက်သည်။

"ငရဲဘုံရဲ့ ဘုရင်ရှစ်ပါးတို့ ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြ အဝါရောင်နွေဦးမြစ်ရေများ ပွင့်ထွက်ပြီး ဒီလောကကို ပေါင်းစည်းစေ….သတ်ပစ်လိုက်…."

နာကျင်မှုကို မမှုဘဲ ဧရာမလက်မည်းကြီးက ထပ်မံရိုက်ခတ်လိုက်ရာ အန်းနန်မှာ လေထဲတွင် သွေးသံရဲရဲဖြင့် လွင့်ထွက်သွားသည်။

ထိုလက်မည်းကြီးမှာ ခြင်တစ်ကောင်ကို ရိုက်သတ်သကဲ့သို့ ရက်စက်လှပြီး နိဗ္ဗာနအဆင့်သို့ ရောက်နေသည့် အန်းနန်မှာ ထိုသူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အင်းဆက်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။

"အန်းနန် နောက်ဆုတ်လိုက်"

ကွမ်းထျန်းမှာ မင်ပင်လယ်ကို ဖန်တီးကာ အန်းနန်ကို ကယ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ စွမ်းအားကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အနက်ရောင် လှိုင်းလုံးများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။

အေးစက်သော အရိပ်တစ်ခုကလေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသည့် လက်မည်းကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားသည်။

"ဦးရီးတော်က မင်သတ်စွမ်းအားကိုတောင် ထုတ်သုံးလိုက်ရတာလား။ ရန်သူက ဒီလောက်တောင် အင်အားကြီးတာလား"

အန်းနန်မှာ မိုင်တစ်ရာအကွာမှ တုန်လှုပ်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။ မင်သတ်ဆိုသည်မှာ ကွမ်းထျန်း၏ အကြီးမားဆုံးသော စွမ်းရည်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လောက၏ စည်းမျဉ်းများနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော တာအိုကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်ပြီး ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းလက်နက်ကိုင်ဆောင်သူနှင့်ပင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

သုံးနာရီကြာပြီးနောက်...

ကွမ်းထျန်းမှာ ဟိုဘက်ကမ္ဘာသို့ အကြိမ်ကြိမ် သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း အင်အားကြီးမားလှသော ရန်သူကြောင့် နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အက်ကြောင်းကို ပိတ်လိုက်ရတော့သည်။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ နည်းနည်းလွန်သွားပြီ။ ဟိုဘက်ကမ္ဘာမှာ အသက်ရှူသံလေးတောင် မကြားရဘူး။ ဒါပေမဲ့ နေသုံးစင်းနဲ့ လသုံးစင်း ပေါ်နေပြီး စွမ်းအင်တွေက ငါတို့ကမ္ဘာနဲ့ မခြားနားဘူး"

ကွမ်းထျန်းက ပြောသည်။

"ဒီလိုဆိုရင် အဲဒီဘက်က သတ္တဝါတွေအားလုံး ဒီလက်မည်းကြီးကြောင့် ပျက်စီးသွားတာများလား"

အန်းနန် မေးလိုက်သည်။

ကွမ်းထျန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒီသားရဲက သဘာဝအတိုင်းပဲ လုပ်ဆောင်နေတာ။ အသိဉာဏ် သိပ်မရှိဘူး။ စစ်ဗျူဟာတွေ မရှိဘူး။ တကယ်လို့ လိုအပ်တာ မဟုတ်ရင် သူတို့က အသက်ရှင်သန်သူတွေကို အကုန်သတ်ဖြတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက လောကကြီးရဲ့ ပြောင်းလဲမှုပဲ"

"ဒါဆိုရင် သူတို့က တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေတာများလား"

"တော်တော့။ စီကျိုးထဲကို ပြေးဝင်သွားတဲ့ နောက်ထပ်သားရဲကို ရှာတွေ့ရင် အကုန်သိရလိမ့်မယ်။ သူချန်ခဲ့တဲ့ ခြေရာတွေကနေကြည့်ရင် သူလည်း ကြီးမားတဲ့ သားရဲပဲ။ ငါတို့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းနဲ့ဆိုရင် ရှာရလွယ်ပါတယ်"

နှစ်ရက်အကြာ ဇီဝေတောင်။

ချန်ကျီရှင်းမှာ လက်ထဲရှိ သတင်းစာလွှာကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"စီကျိုးနယ်မြေ မိုင်ပေါင်းများစွာ ပျက်စီးသွားပြီ။ တာလျိုတာအိုဂိုဏ်းက အန်းနန် သေဆုံးပြီး ကွမ်းထျန်းက ဒဏ်ရာရသွားတယ်ပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့။ နောက်ထပ် သားရဲတစ်ကောင်ကလည်း အက်ကြောင်းထဲကနေ ဝင်လာတယ်။ သူက အသံလှိုင်းနဲ့ သတ်တတ်တဲ့ သားရဲပါ။ အန်းနန်ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေအားလုံး အဲဒီအသံလှိုင်းဒဏ်ကြောင့် ပြိုကွဲသွားခဲ့တာပါ"

ချန်မိသားစုမှ တတိယအကြီးအကဲ ချန်ထျန်းချန်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။

နောက်ထပ် ကမ္ဘာတစ်ခုမှ ရောက်လာသော၊ အဖျက်ဆီးအများဆုံး ဖြစ်စေနိုင်သော သားရဲတစ်ကောင်….

အကယ်၍သာ ဤသားရဲက ကျန်းကျိုးနယ်မြေဆီသို့ ရောက်လာပါက မိသားစုတစ်ခုလုံးအတွက် အန္တရာယ်ကြီးမားသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ချန်မိသားစုမှာမူ အဆင်သင့်ရှိနေသည်။

ပထဝီအနေအထားအရ ကျန်းကျိုးနှင့် စီကျိုးမှာ ဟွာကျိုးနယ်မြေဖြင့် ခြားနားထားသဖြင့် အသံလှိုင်းဖြင့် သတ်တတ်သော သားရဲမှာ ကျန်းကျိုးသို့ ချက်ချင်းရောက်လာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းကင်သူတော်စင် နန်းတော်က ဘာပြောလဲ။ သူတို့က ကြိုတင်ကာကွယ်ထားဖို့ပဲ မှာကြားပြီး ဖြေရှင်းနည်းလမ်း ဘာမှ မပေးဘူးလား"

ချန်ကျီရှင်းသည် သတင်းအချက်အလက် ကျောက်စိမ်းပြားကို ကိုင်တွယ်ရင်း စိတ်ပျက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"လက်ရှိမှာတော့ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ အက်ကြောင်းတွေ အများကြီး မပေါ်သေးပါဘူး။ အခုထိတော့ နှစ်ခုပဲ တွေ့သေးတယ်။ တစ်ခုက မြောက်ဘက်ပင်လယ်ထဲက နဂါးလိပ်ကြောင့်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက ဒီအသံလှိုင်းသားရဲပဲ"

ချန်ကျောက်ရှင်းက ဆက်ပြောသည်။

သူ၏မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တင်းမာနေသည်။

"နန်းတော်ထဲမှာရှိတဲ့ ငါတို့ ချန်မိသားစုလူတွေရဲ့ သတင်းပေးချက်အရ ကွမ်းထျန်းသခင်ကြီး ဒဏ်ရာရတာက အတွင်းပိုင်းအကြောင်းရင်း တစ်ခုခုရှိနေတယ်။ အဲဒီသားရဲကို မလိုက်ခင်ကတည်းက သူက တခြားသားရဲတစ်ကောင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးပြီ။ အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ မင်သတ်ဆိုတဲ့ အစွမ်းကိုတောင် ထုတ်သုံးလိုက်ရတယ်တဲ့"

"မင်သတ်"

ချန်ထျန်းချန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

မင်သတ်ဆိုသည်မှာ တောင်ပိုင်းဒေသတွင် ကျော်ကြားလှသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း ၁၂၀ က ကွမ်းထျန်းသခင်ကြီးသည် ဤနည်းလမ်းဖြင့် စီကျိုးနှင့် ဟွာကျိုးနယ်စပ်ရှိ အလယ်အလတ်အဆင့် ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း မိသားစုတစ်ခုကို တစ်ခါတည်း သုတ်သင်ခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က လီမိသားစု၏ တောင်စောင့်ဂိုဏ်းချုပ်ကို အားကုန်ထုတ်သုံးသော်လည်း တောင်တန်းတစ်ခုလုံး မင်သတ်စွမ်းအားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရသည်။

"ရန်သူက အရမ်းကို ရက်စက်တယ်။ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းသခင်ကြီးတွေတောင် သတိမထားရင် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် နန်းတော်က ငါတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ တောင်းဆိုထားတယ်။ အခုထိ သိရသလောက်တော့ ပျံသန်းနေတဲ့ ငါးတစ်ကောင်လို သားရဲတစ်ကောင်နဲ့ လက်ပေါင်းရာချီရှိတဲ့ ဧရာမဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ပဲ ရှိသေးတယ်"

ချန်ထျန်းချန်းမှာ နောက်ဆုံးအချက်ကို ပြောရသည်မှာ မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေသည်။ အမြင့်ငါးရာပေရှိပြီး လက်ပေါင်းရာချီရှိကာ အနက်ရောင်ဆံပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အရာမှာ လူသားဟု ခေါ်ဆိုရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။

"သူ့ကို ဧရာမဘီလူးလို့ပဲ သတ်မှတ်ထားလိုက်တာပေါ့"

ချန်ကျောက်ရှင်း သက်ပြင်းချသည်။

"ကျန်းကျိုးက တခြားမိသားစုကြီးတွေလည်း သတင်းရသွားလောက်ပြီ။ မကြာခင်မှာ ပြဿနာတွေ တံခါးဝကို ရောက်လာတော့မှာ"

"မင်းတို့ စီစဉ်လိုက်ကြပါ။ ရလဒ်ထွက်ရင် ငါ့ဆီ လာပြော။ ငါ စွမ်းအားတွေကို ထပ်လေ့ကျင့်ဦးမယ်"

ချန်ကျီရှင်း ထလိုက်သည်။

"နေပါဦး။ ကျီရှင်း... မင်း ကောင်းကင်သူတော်စင် နန်းတော်ကို သွားရလိမ့်ဦးမယ်။ မိုချင်းယွဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီတဲ့"

ချန်ကျောက်ရှင်းက စားပွဲပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းမှန်ကို ညွှန်ပြသည်။

ချန်ကျီရှင်း ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဟင်... မိုချင်းယွဲ့က ရုတ်တရက်ကြီး အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်သွားတာလား။ နေပါဦး... သူမက အသက်တစ်ရာကျော်နေပြီပဲဟာ။ သေချာတွေးကြည့်ရင်တော့ ဒီအရွယ်မှာ အခုလို အဆင့်တက်သွားတာက သိပ်တော့ မထူးဆန်းပါဘူး။

ကောင်းကင်သူတော်စင် နန်းတော်သို့ ရောက်သောအခါ မိုချင်းယွဲ့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုအေးစက်လာပုံရသည်။

"မိုချင်းယွဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"

"အင်း..."

သူမ၏ အေးစက်စက် တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ချန်ကျီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မိုချင်းယွဲ့မှာ ယခင်က သူ့အပေါ် ဤမျှအထိ အေးစက်လေ့မရှိပေ။

"ငါ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ နန်းတော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ပစ္စည်းတစ်မျိုးကို သုံးခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် အချိန်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ စွမ်းအားတွေက နည်းနည်း မတည်ငြိမ်ဖြစ်နေတယ်။ ငါ အဆင်ပြေရင် ပြန်ပြီး တောင်းပန်ပါ့မယ်"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကျီရှင်း ထွက်ခွာသွားစဉ်တွင် သူ၏စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဝင်လာသည်။ မိုချင်းယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သေဆုံးခါနီးသူတစ်ဦး၏ အနံ့အသက်မျိုး ထွက်ပေါ်နေခြင်းမှာ သူမ၏ ကျင့်စဉ်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပုံရသည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် လျှို့ဝှက်စွာ ရောက်လာသူမှာ တာအိုဆရာကျွင်းဖြစ်သည်။

"ချင်းယွဲ့... ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

"ဦးရီးတော်... ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ အနက်ရောင် စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူထားရလို့ နည်းနည်းတော့ နွမ်းလျနေတာပါ"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

တာအိုဆရာကျွင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပူပန်မှုများ အရိပ်ထင်လာသည်။

ဤတစ်ခါတွင် သူ၏ဆရာက သူ၏ ကျဆင်းခြင်း စွမ်းအားများ၏ (၃၀) ရာခိုင်နှုန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်းပင်။ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ခါစ လူငယ်နှစ်ဦးအတွက်မူ ဤစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီးမားသည်။