အခန်း ၁၀၃

အခန်း(၁၀၃)အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်

ဟူး

ထိုသေးငယ်သော ဝင်းခြံထဲရှိ လူအားလုံး အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

သူတို့ ဘာတွေ ကြားလိုက်ရတာလဲ။

အရှေ့ဘက်စခန်းမှ လူများနှင့် စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းသားများ အားလုံး သေကုန်ပြီတဲ့လား။

ဤဝင်းခြံထဲတွင် အရှေ့ဘက်စခန်းမှ တပ်မှူးတစ်ဦးနှင့် 'လျှပ်စီးဓားသမား' တုန်းဖန့်ယန်တို့ ရှိနေခဲ့သည်။

အခု ရှောင်ပီလီက သူတို့အားလုံး သေဆုံးသွားပြီဟု ပြောလိုက်တာလား။

ဒါဆိုရင် ရှောင်ပီလီသည် မဟာဆရာသခင်ကြီး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်လား။

ဤပါရမီကား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှချေသည်။

ရှောင်ပီလီသည် လူအများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

"ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် မြန်မြန်ထွက်သွားကြတော့"

"ငါနဲ့ ပတ်သက်မှုများရင် မင်းတို့အတွက် ကောင်းကျိုးမရှိနိုင်ဘူး"

"သိုင်းလောကလမ်းစဉ်က ရှည်လျားတယ်၊ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့ကြတာပေါ့"

---

ရှောင်ပီလီသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးကာ ကျွီယန်မြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီး ကျန်းနန်နယ်၏ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

ကျွီယန်မြို့မှ အတော်လေး ဝေးကွာသွားပြီး အဆုံးမရှိသော သဲကန္တာရသို့ ရောက်ရှိမှသာ ရှောင်ပီလီသည် မြင်းကို ရပ်တန့်စေကာ ဤတိုက်ပွဲမှရရှိသော ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ တကယ်တော့ အသုံးဝင်မည့်အရာ ဘာမှမရှိချေ။

သိုင်းလောက၌ ခရီးသွားစဉ် မိမိတို့ ကျက်မှတ်ပြီးသားဖြစ်သော သိုင်းကျမ်းများကို သယ်ဆောင်သွားလေ့ရှိသူ အလွန်နည်းပါးသည်။

သို့သော်လည်း ရှောင်ပီလီသည် ဝင်းခြံထဲမှ ငွေစက္ကူများနှင့် ရွှေရွက်အိတ်ငယ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။

သူအရင်က ရှာဖွေထားသော ငွေများကို ဖုန်းစစ်နန်းထံ အားလုံး ပေးအပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ယခုမူ ငွေစက္ကူ နှစ်ထောင် သုံးထောင်ခန့် လက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် ကျန်းနန်၌ စားသောက်နေထိုင်ရန် လုံလောက်ပေပြီ။

နေရာတကျ ကျန်ရှိနေသော နာမည်ကျော် လက်နက်အချို့ ရှိသေးသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ လူသိများလွန်းသဖြင့် ဝူမာအား ပြန်လည်ယူဆောင်ခိုင်းလိုက်သည်။

အရှင်သခင်: ရှောင်ပီလီ။

ကျင့်စဉ်: အဆင့်(၃) မဟာဆရာသခင်ကြီး အထွတ်အထိပ်။

သိုင်းပညာ: ချန်ရှန့်ကျင့်စဉ် (၅၃/၁၀၀)၊ မဖျက်ဆီးနိုင်သော နတ်ဘုရားပေးပညာ (၅/၁၀၀)၊ ခုနစ်သတ်ဓားသိုင်း (၁၈/၁၀၀)၊ ဓားထုတ်သိုင်းပညာ (အထွတ်အထိပ်)၊ အဘိဓမ္မာ ဓားမသုံးမျိုး (အထွတ်အထိပ်)၊ အသက်ရှူခြင်းပညာ (အထွတ်အထိပ်)၊ နတ်ဘုရားဓားချက် (အထွတ်အထိပ်)၊ နဂါးနတ်ဆိုး ရွှေကိုယ်ခန္ဓာ (၁/၁၀၀)၊ ဓားမဲ့နယ်ပယ်၊ ကြေးရောင်အရေပြားနှင့် သံမဏိအရိုး၊ ပေါ့ပါးခြင်း။

ကျင့်ကြံမှုအမှတ်: ၁၀၂၄၄၀။

"ကံကောင်းတာပဲ၊ ကျင့်ကြံမှုအမှတ်က လုံလောက်တယ်"

သူသည် ဝင်းခြံထဲတွင် ကျင့်ကြံမှုအမှတ် ရှစ်သောင်းခန့် ရိတ်သိမ်းခဲ့ပြီး အရင်က ကျန်ရှိနေသော အမှတ်အနည်းငယ်နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် တစ်သိန်းကျော်သွားပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်ပီလီသည် သဲဝါပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မဖုံးကွယ်နိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အဆင့်(၂) ကောင်းကင်-လူသားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ထျန်းကျီချိုင့်ဝှမ်းနှင့် နန်းတော်တို့သည် သူ၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ထိုအခါ သူလုပ်ချင်ရာကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လုပ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

"ချန်ရှန့်ကျင့်စဉ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ ကျင့်ကြံမှုအမှတ် ကိုးသောင်းကို သုံးမယ်"

ရှောင်ပီလီသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဗုန်း။

ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်တို့သည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ရှောင်ပီလီ၏ လက်ခြေ၊ အရိုးအဆစ်များနှင့် မူလဝိညာဉ်ဆီသို့ စီးဝင်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ရှန့်ကျင့်စဉ်အတွက် ကျင့်ကြံမှုအမှတ်များစွာသည် ရှောင်ပီလီ၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။

ချန်ရှန့်ကျင့်စဉ် (၆၂/၁၀၀)။

နယ်ပယ်: အဆင့်(၂) ကောင်းကင်-လူသားနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်။

ရှောင်ပီလီ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စွမ်းအင်တို့သည် လျင်မြန်စွာ အားကောင်းလာသည်။

သဲကန္တာရအထက်ရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင် စွမ်းအင်တို့သည် ရှောင်ပီလီ၏ ခေါင်းအထက်တွင် စွမ်းအင်တူရဘိုင်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။

အစွမ်းထက်သော စုပ်ယူမှုစွမ်းအားကြောင့် ပတ်ပတ်လည် ပေတစ်ထောင်အတွင်းရှိ သဲဝါပြင်တို့ လွင့်စင်သွားပြီး အဝေးမှကြည့်လျှင် သဲမုန်တိုင်းတိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

"ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်က ငါနဲ့အတူ တည်ရှိပြီး အရာအားလုံးက ငါနဲ့ တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်တယ်"

"ဒါဟာ ကောင်းကင်-လူသားနယ်ပယ်ပဲ"

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားမှန်းမသိသော်လည်း ရှောင်ပီလီသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းနေသော သဲများလည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

"သာမန် မဟာဆရာသခင်ကြီးတစ်ဦးဟာ အသက်တစ်ရာ့ငါးဆယ်အထိ နေနိုင်ပြီး ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်တဲ့ မဟာဆရာသခင်ကြီးက အများဆုံး တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ် သို့မဟုတ် တစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ်အထိ နေနိုင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ အဆင့်(၂) ကောင်းကင်-လူသားနယ်ပယ်သို့ ရောက်သွားရင်တော့ သက်တမ်းနှစ်ဆ တိုးသွားလိမ့်မယ်"

"အထူးသဖြင့် ငါကျင့်နေတဲ့ ချန်ရှန့်ကျင့်စဉ်မျိုးဆိုရင် အနည်းဆုံး အသက်သုံးရာ့ငါးဆယ်အထိ နေနိုင်မှာပဲ"

"ပြီးတော့ ကောင်းကင်-လူသားနယ်ပယ်ရဲ့ မူလဝိညာဉ်က မဟာဆရာသခင်ကြီးရဲ့ မူလဝိညာဉ်နဲ့ မတူဘူး၊ မူလဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကိုပါ လုပ်ဆောင်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ရင်တော့ အသက်ရှင်နိုင်ခြေက အလွန်နည်းတယ်"

"ဒါကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ဟာ မူလဝိညာဉ်လောက်ကို အရေးကြီးတယ်"

"ဟွမ်ယီရဲ့ ဝတ္ထုလောကထဲက 'ကြေမွသောဝဇီရ' နဲ့ 'ကြေမွသော ကောင်းကင်နယ်ပယ်' ဆိုတဲ့ ကွာခြားချက်မျိုးပဲလား"

"ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်တာကတော့ မလိမ္မာရာရောက်တယ်"

"ကြေမွခြင်းဆိုတာမျိုး ဖြစ်လာရင်တောင် ကြေမွသော ကောင်းကင်နယ်ပယ်လမ်းစဉ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ရှောင်ပီလီသည် ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံမှုအမှတ် တစ်သောင်းကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"နဂါးနတ်ဆိုး ရွှေကိုယ်ခန္ဓာကို အဆင့်မြှင့်ဖို့ ကျန်တဲ့အမှတ်တွေကို အကုန်သုံးမယ်"

နဂါးနတ်ဆိုး ရွှေကိုယ်ခန္ဓာ (၆/၁၀၀)။

ဗုန်း။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကျယ်ပြန့်သော ချီနှင့်သွေးစွမ်းအင်တို့သည် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဝင်သွားကာ သူသည် နဂါးနတ်ဆိုး ရွှေကိုယ်ခန္ဓာကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အစွမ်းထက်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

"ဒါက နဂါးနတ်ဆိုး ရွှေကိုယ်ခန္ဓာ အပြည့်အစုံ မဟုတ်တဲ့အတွက် အဆင့်(၁) နတ်ဘုရားပေးလက်နက် အဆင့်ထိ မရောက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သုံးလိုက်ရတဲ့ ကျင့်ကြံမှုအမှတ်က ချန်ရှန့်ကျင့်စဉ်လောက် မများတာလား"

"ကျင့်ကြံမှုအမှတ် နှစ်ထောင်အတွက် ကျွမ်းကျင်မှု တစ်မှတ်ဆိုတော့ မပြည့်စုံတဲ့ နဂါးနတ်ဆိုး ရွှေကိုယ်ခန္ဓာကို အထွတ်အထိပ်ထိ ရောက်အောင် ကျင့်ရတာ သိပ်မခက်လောက်ပါဘူး"

---

ရှောင်ပီလီ ကျွီယန်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားပြီး နာရီဝက်မပြည့်ခင်မှာပင်။

ကျန်းဝူဆောင်မှ အဘိုးအိုတိုသည် အရင်က ကျောချင်းယွင်နှင့် အခြားသူများထံ သတင်းပို့ခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း ဝင်းခြံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်"

သူသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော ဝင်းခြံတံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။ တံခါးမှာမူ တုံ့ပြန်မှု တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုတိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း အတင်းဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲသဖြင့် သည်းခံကာ ဆက်ခေါက်နေသည်။

အသက်ရှူဆယ်ကြိမ်ကျော်ခန့် ခေါက်ပြီးသည့်တိုင် အဘိုးအိုတိုသည် တစ်ခုခု လွဲမှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒုန်း။

သူသည် ရုတ်တရက် လက်ဝါးချက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်ရာ ဝင်းခြံ၏ သစ်သားတံခါးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြိုကျသွားသည်။

ဝင်းခြံထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အလောင်းလေးလောင်းကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ အရှေ့ဘက်စခန်းမှ တပ်မှူးချမ် ခေါ်ဆောင်လာသော ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြောင်း သူမှတ်မိလိုက်သည်။

အဘိုးအိုတို၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အလောင်းတစ်ခုကို လက်နှင့် ထိကြည့်လိုက်ရာ အနာတရ ဒဏ်ရာမရှိသော်လည်း နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူလျော့နေသည်။

'အဆိပ်မိတာပဲ'

မနှောင့်နှေးတော့ဘဲ အဘိုးအိုတိုသည် ဝင်းခြံ၏ အနောက်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း အလောင်းများစွာကို ထပ်မံတွေ့မြင်ရသည်။

ဝင်းခြံ၏ အနောက်ဘက်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ပြီးဆုံးသွားပြီ။

အကုန်လုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။

အရှေ့ဘက်စခန်းက လူတွေ အကုန်သေကုန်ပြီ။

စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းက လူတွေလည်း သေကုန်ပြီ။

သူသည် ဤလူများအတွက် သတင်းအချက်အလက် ပေးအပ်သူဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အနာဂတ်မှာ မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

အဘိုးအိုတို၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ ထိုအခါမှသာ သူသည် အလောင်းကို ထိလိုက်သည့် လက်မှာ မည်းနက်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းမှ အဆိပ်ဖြေဆေးကို ထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ရန် အချိန်မမီတော့ပေ။

အဘိုးအိုတိုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် အသက်ရှူရပ်တန့်သွားသည်။

---

ကျင့်ကြံမှုအမှတ် + ၄၀၀၀။

ရှောင်ပီလီသည် သဲကန္တာရထဲမှ မြင်းစီးထွက်လာစဉ် သူ၏ ရှေ့တွင် စနစ်၏ အသိပေးချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"အဆင့်(၅) ကိုတောင် အဆိပ်မိအောင် လုပ်နိုင်တာလား"

ရှောင်ပီလီသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

သူအသုံးပြုခဲ့သည့် အဆိပ်မှာ တစ်နာရီကြာလျှင် ပြယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ အချိန်ကို တွက်ကြည့်လျှင် နာရီဝက်ကျော်သွားပြီဖြစ်၍ ဝင်းခြံထဲသို့ အနည်းငယ် နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာခဲ့ပါက ဘာမှဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

"တကယ်ကို ကံကြမ္မာပါပဲ"