အခန်း ၁၀၅
Vol. 7 Ch. 105
အခန်း(၁၀၅) ကျန်းနန်းပြည်နယ်မှ မြူဆိုင်းသော မိုးရေစက်များ
ရှောင်ပီလီသည် ပြင်ပလောကအကြောင်းကို သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်တတ်ပေ။
ယခုအချိန်တွင် သူသည် ကျန်းနန်းပြည်နယ်အတွင်းရှိ ကူးယွီနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ကျန်းနန်းဒေသရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ဖြစ်ပြီး မိုးရွာသွန်းမှုကြောင့် မြူဆိုင်းနေ၏။
ဆောင်းရာသီသို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်၍ ကျန်းနန်း၏ ရှုခင်းအလှကို ခံစားရန်အတွက် အကောင်းဆုံးအချိန်မျိုးတော့ မဟုတ်ချေ။ လမ်းဘေးရှိ မိုးမခပင်အများစုမှာ အကိုင်းအခက်များသာ တွဲလောင်းကျနေကြပြီး မိုးမခပင်တို့ ယိမ်းနွဲ့နေသည့် ရှုခင်းမျိုးကို မတွေ့ရတော့ချေ။
မိုးဖွဲဖွဲသာ ရွာသွန်းနေ၏။
မိုးမှာ ရုတ်တရက် ရွာချလာခြင်းဖြစ်၍ မြို့ထဲရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ အမိုးအကာရှိရာသို့ အမြန်ပြန်ပြေးကြသည်။
ရှောင်ပီလီ တည်းခိုနေသည့် တည်းခိုခန်းမှာ တည်းခိုခန်းဟုပင် ခေါ်ဆို၍ မရချေ။ စားပွဲတစ်ဒါဇင်ခန့်သာ ရှိသော တစ်ထပ်အဆောက်အအုံငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ကောင်းမွန်သည့် သေရည်နှင့် အစားအသောက်များ မရှိဘဲ သိုင်းလောကသားများ နှင့် ကုန်သည်များ ခေတ္တနားခိုရန်အတွက်သာ ရည်ရွယ်ထားသည့် နေရာဖြစ်သည်။
ရှောင်ပီလီသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ယန်နယ်မြေမှ ကူးယွီနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိရန် သူ့အတွက် ဆယ်ရက်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
မိုးရုတ်တရက် ရွာချလာခြင်းကြောင့် စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးမှာ လူပြည့်ကျပ်နေပြီး စားပွဲနှစ်ခုသာ လွတ်တော့သည်။ ကျန်စားပွဲများအားလုံးကို ကုန်သည်များ နှင့် သိုင်းလောကသားများက သိမ်းပိုက်ထားကြသည်။
သူတို့သည် နှစ်ယောက်သုံးယောက်စီ စုရုံးကာ ကျယ်လောင်စွာ စကားပြောဆိုနေကြသည်။
“ဒီရက်ပိုင်း ကူးယွီနယ်မြေ သိုင်းလောကထဲမှာ လူကြမ်းကြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်ဆိုပဲ”
“သုံးရက်အတွင်းမှာပဲ ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို သတ်ပစ်လိုက်တာလေ”
“အဆင့်(၆) ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ယောက်တောင် သေသွားတယ်တဲ့”
ဘေးစားပွဲမှ သိုင်းလောကသားများ ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ပီလီ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားသည်။
ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသည် ကိုးဂိုဏ်းနှင့် ခြောက်ဂိုဏ်းစုထဲတွင် ပါဝင်ပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသားဘက်တွင် စောစီးစွာကတည်းက ရပ်တည်ခဲ့သည့် ဂိုဏ်းဖြစ်သည်။
အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးပမ်းချိန်တွင် ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက များစွာ ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။
သို့သော် သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်ကလည်း တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ ဒုဂိုဏ်းချုပ် စွေ့ဟောက်ကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။
“မင်းပြောတာ ယဲ့ယွင်ချင်းအကြောင်းလား”
“အဲ့ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။ ရွှမ်ယင်းဓားပညာဆိုတာ နန်းတွင်းမိန်းမလျာတွေဆီက ဆင်းသက်လာတာ၊ မိန်းမလျာတွေပဲ ကျင့်လို့ရတာလေ။ သူကလည်း တကယ်ရက်စက်တယ်၊ အခုဆိုရင် ယဲ့မိသားစုမှာ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တယ်၊ သူတို့မျိုးဆက်လည်း ပြတ်တောက်သွားပြီပေါ့”
“ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဲ့ဒီဓားပညာ မရှိရင် သူ ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်တာကို ရှောင်လွှဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဒါပေမဲ့ ရွှမ်ယင်းဓားပညာက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာ။ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ယဲ့ယွင်ချင်းကို အဆင့်(၇)ကနေ အဆင့်(၆) နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေကို သတ်နိုင်တဲ့အထိ ဖြစ်လာစေတာပဲ”
“ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းလည်း ကံဆိုးတာပါပဲ။ အရင်ဆုံး ဒုဂိုဏ်းချုပ် သေရတယ်၊ အခုတော့ ဒီလိုမျိုးနဲ့ ကြုံရပြန်ပြီ”
“…”
အခြားစားပွဲများရှိ သောက်စားနေသူများလည်း စကားဝိုင်းထဲသို့ ပါဝင်လာကြသည်။
“ယဲ့ယွင်ချင်းက ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်တဲ့ လူကြမ်းမို့လို့လဲ”
“ရှောင်ပီလီအကြောင်း မကြားဖူးဘူးလား”
“သူကတော့ တကယ့် လူကြမ်းကြီးပေါ့။ ယန်နယ်မြေမှာ သူက နဂါးနှင့်ကျားစာရင်းရဲ့ အဆင့်(၂) ရှီမန်ချီကို သတ်ရုံတင်မကဘူး၊ စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ရင်း ကျောချင်းယွင်ကိုလည်း သတ်ပစ်ခဲ့တာ။ နောက်ပြီး မဟာဆရာသခင်ကြီး နှစ်ယောက်လည်း သေသွားတယ်လို့ ကြားတယ်”
စားပွဲပေါ်တွင် ဓားရှည်ကြီးတင်ထားပြီး ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော သိုင်းလောကသားတစ်ယောက်က မထီမဲ့မြင် ပြုံးရယ်ကာ ပြောသည်။
ကျန်းနန်းပြည်နယ်သည် ယန်နယ်မြေနှင့် အလွန်ဝေးကွာလှသည်။
ဖြစ်ရပ်မှာ ဆယ်ရက်ခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် အဓိက အင်အားစုများသာ သတင်းရရှိပြီး၊ ဤသာမန် သိုင်းလောကသားများမှာမူ ကောလာဟလအချို့ကိုသာ ကြားသိထားကြသည်။
ရှောင်ပီလီသည် ပန်းကန်လုံးထဲရှိ သေရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။
တကယ်ပဲ။ ကျွန်ုပ် ကျန်းနန်းပြည်နယ်ကို မရောက်ဖူးပေမဲ့ ကျွန်ုပ်အကြောင်း သတင်းတွေကတော့ ကျန်းနန်းပြည်နယ် အနှံ့အပြားမှာ ရှိနေတာပဲ။
“တကယ်လား။ အဲ့ဒါ အမှန်ပဲလား”
“စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ရှောင်ပီလီကြားက ရန်ငြိုးက ကျောချင်းယွင်နဲ့ ရှောင်ပီလီရဲ့ စေ့စပ်ထားသူကြားက ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဆက်ဆံရေးကြောင့်လို့ ကြားတယ်”
“ကျွန်ုပ်အမြင်ပြောရရင်တော့ အဲ့ဒီကျောချင်းယွင်က တုံးအတာပဲ။ စေ့စပ်ထားသူ ရှိနေပါလျက်နဲ့ နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ရှုပ်တာကတော့ အရှုပ်တော်ပုံရှာတာပဲ မဟုတ်လား”
“မင်းတို့ ဘာမှမသိဘူး။ ကျောချင်းယွင်နဲ့ လင်းချင်းယွမ်က အချစ်ကြီးပြီး စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းချက်ကို ဖျက်သိမ်းချင်တာ။ ရှောင်ပီလီက သဘောမတူလို့ပါတဲ့”
“ကျွန်ုပ်အမြင်ဆိုရင်တော့ သူတို့ သုံးယောက်လုံး ပေါင်းဖက်လို့ ရနိုင်သားပဲ”
စကားစမြည် ပြောဆိုမှုများ နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ စားသောက်ဆိုင်အတွင်းမှာလည်း ပိုမို စည်ကားလာသည်။
ထိုအချိန်တွင်၊
ဓားရှည်များ ကိုယ်စီကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူငယ်သိုင်းသမား ငါးယောက် (အမျိုးသားသုံးယောက်၊ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်) သည် မိုးရေထဲမှတစ်ဆင့် လမ်းလျှောက်ဝင်လာကြသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်များသာ ဖြစ်သော်လည်း အတော်ဆုံးသူမှာ အဆင့်(၇) အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့အားလုံးသည် အရောင်တူ အဝါရောင်ပိုးထည်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်တွင် တူညီသော ပန်းထိုးပုံစံများ ပါရှိသည်။ ထိုအချက်က သူတို့သည် တူညီသော ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
“လင်ရှောင်ဓားဂိုဏ်းက လူတွေပဲ”
တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
လင်ရှောင်ဓားဂိုဏ်းသည် ကိုးဂိုဏ်းနှင့် ခြောက်ဂိုဏ်းစုထဲတွင် မပါဝင်သော်လည်း ကျန်းနန်းပြည်နယ်တွင် အတော်လေး ကျော်ကြားသည်။ ဂိုဏ်းချုပ် တိန်းယွမ်ရှန်းမှာ အဆင့်(၃) မဟာဆရာသခင်ကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဓားပညာမှာလည်း ထူးချွန်ကာ ကျန်းနန်းပြည်နယ်တွင် ကျော်ကြားသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။
လင်ရှောင်ဓားဂိုဏ်းမှ လူငယ်များ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကို အမျက်ဒေါသ မဖြစ်စေလိုကြပေ။
လင်ရှောင်ဓားဂိုဏ်းမှ လူများ ဝင်လာပြီးနောက်တွင် အခြားသူများ၏ စကားသံများမှာ များစွာ တိုးဝင်သွားသည်။
“ဒီမိုးက အခုမှ ရွာရသလား။ စောစောကမှ မရွာဘဲနဲ့”
“ဒီမြို့က သမားတော်က ညီငယ်ကျုံး ဘာအဆိပ်သင့်မှန်းတောင် မခွဲခြားတတ်ဘူး။ ဂိုယွီနယ်မြေမြို့ထဲရောက်ဖို့ တစ်နာရီကျော် မောင်းရဦးမယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အဆိပ်က အတွင်းအင်္ဂါတွေကို ပျံ့နှံ့သွားရင် ဒုက္ခရောက်မှာ”
သူတို့ထဲမှ အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသော အမျိုးသမီးက သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် မောင်လေးကျုံးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
မောင်လေးကျုံးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မကြီးဟွမ်၊ အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေတာကလွဲရင် ဘာမှမခံစားရပါဘူး။ အဆင်ပြေမှာပါ”
ငယ်ရွယ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် မျက်နှာထားရှိသော တင်းမြန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကျွန်မ အဲ့ဒီလူယုတ်မာကို ဓားနဲ့ တည့်တည့်ထိုးလိုက်တာကို ဘာလို့ သူ ဘာမှမဖြစ်ရတာလဲ”
မောင်လေးကျုံးကလည်း ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ပါပဲ”
“ကျွန်တော်လည်း ညီမငယ် ထိုးတာကို မြင်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလူယုတ်မာကို ရှင်းပစ်ချင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ပဲ အကုတ်ခံလိုက်ရတယ်။ သူက လက်မှာ အဆိပ်လိမ်းထားတာလေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆိပ်မမိအောင် မကြောက်ဘူးလား”
အစ်မကြီးဟွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အဆိပ်မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူက တစ်ခုခုသော အဆိပ်သိုင်းကို ကျင့်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
“အဲ့ဒီလူယုတ်မာက အတွင်းခံသံချပ်ဝတ်ထားတာလား”
ထိုအချိန်တွင် စားသောက်ဆိုင်၌ ရှောင်ပီလီအကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုခဲ့သည့် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် သိုင်းလောကသားက ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဟွမ်လျှိုရွာကို သွားခဲ့တာလား”
“ဟွမ်လျှိုရွာမှာ မကြာသေးခင်က လူခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်လောက် သေသွားတယ်။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ချန်ကျုံးက ကျန်းဝူဆောင်ကလေ။ သူ ဟွမ်လျှိုရွာကို စုံစမ်းဖို့ အမိန့်ရခဲ့တာ၊ ရုတ်တရက် အတိုက်ခံရပြီး လက်သည်းရာတွေ ထင်ကျန်ခဲ့ကာ ကူးယွီနယ်မြေကို မပြန်နိုင်ခင်မှာပဲ သေသွားတယ်”
အစ်မကြီးဟွမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်မတို့ ဟွမ်လျှိုရွာ အပြင်ဘက် သုံးမိုင်အကွာ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ တိုက်ခိုက်ခံရတာ အမှန်ပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းသွားလမ်းလာကို သတ်တာ မြင်လိုက်လို့ ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်မတို့ပဲ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့တယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မောင်လေးကျုံး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်ကို အမြန်ဆွဲတင်လိုက်ရာ လက်သည်းရာတစ်ခု ထွက်လာသည်။ ဒဏ်ရာအနီးတစ်ဝိုက်မှာလည်း ပုပ်သိုးစပြုနေပြီး လက်မောင်းတစ်ခုလုံးမှာ အနည်းငယ် ပြာနှမ်းနေ၏။
အနီးအနားရှိ သိုင်းလောကသားများမှာ ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ အသံထွက်လာကြသည်။
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“တူညီတဲ့ ဒဏ်ရာပဲ”
“ကျန်းဝူဆောင်က တိုက်ခိုက်သူဟာ အလောင်းသန့်စင်ရေးဂိုဏ်းက ဖြစ်မယ်လို့ သံသယရှိနေတယ်”
“သိုင်းလောက ရှုပ်ထွေးနေချိန်မှာ ဘီလူးသရဲတွေ အကုန်ပေါ်လာကြပြီ”
အလောင်းသန့်စင်ရေးဂိုဏ်းလား။
ရှောင်ပီလီ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူသည် သိုင်းလောကတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိတော့သူ မဟုတ်ပေ။ သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်တွင် ရှိစဉ်က သူသည် ဌာနခွဲရှိ အချက်အလက်များကို လွတ်လပ်စွာ ဖတ်ရှုခွင့်ရှိခဲ့သည်။
သူသည် အလောင်းသန့်စင်ရေးဂိုဏ်းအကြောင်း ကြားဖူးသည်။ အလောင်းသန့်စင်ရေးဂိုဏ်းနှင့် အလောင်းမောင်းနှင်ရေးဂိုဏ်း (နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် အတားအဆီးရှစ်ခုထဲမှ တစ်ခု) တို့မှာ မူလဇစ်မြစ် တူညီကြသည်။
သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော်က အလောင်းမောင်းနှင်ရေးဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူအချို့မှာ လက်ရှိဂိုဏ်းနှင့် အတွေးအခေါ်ချင်း မတူညီကြသဖြင့် ဂိုဏ်းမှခွဲထွက်ကာ အလောင်းသန့်စင်ရေးဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အလောင်းမောင်းနှင်ရေးဂိုဏ်းသည် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို၊ အထူးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ပညာရပ်များကို အထူးပြုလေ့ကျင့်သူများ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို လက်နက်များအဖြစ် သန့်စင်ကာ လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာများဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုက်နှစ်သက်ကြသည်။
သူတို့သည် ရှေးဦးဘိုးဘေးတို့၏ သင်္ချိုင်းများကို တူးဖော်ရန် ဝါသနာပါသဖြင့် ပစ်မှတ်ထားခံရကာ ယခုအခါတွင် ချန်မင်းဆက်၏ ပြည်နယ်နှစ်ဆယ့်လေးခုမှ ဝေးကွာသည့် လူသူမနီးသော နေရာများသို့ ပြောင်းရွှေ့ ပုန်းအောင်းနေကြရသည်။
အလောင်းသန့်စင်ရေးဂိုဏ်းမှာမူ ကွဲပြားသည်။ လူသေဆုံးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ရုပ်ခန္ဓာသည် ထာဝရ မတည်မြဲနိုင်သောကြောင့်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန့်စင်ရန်အတွက် အလောင်းမောင်းနှင်ရေးဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ပညာများကို အသုံးပြုကာ သက်ရှည်ခြင်းကို ရှာဖွေကြခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျင့်ကြံလာသည်နှင့်အမျှ ပြဿနာများမှာ အလွယ်တကူ တက်လာတတ်သည်။
ကျင့်ကြံစပြုသည်နှင့် သူတို့သည် သွေးဆာလာကြသည်။ အစပိုင်းတွင် တိရစ္ဆာန်သွေးများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တပ်မက်မှုများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် လူသွေးများဖြင့် အသက်ဆက်သည့် ဘီလူးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် သိုင်းသမားများ၏ သွေးဖြစ်သည်။
အနည်းငယ်မျှသော သူများသာ အောင်မြင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်သော်လည်း မူလဝိညာဉ် အနည်းငယ် အားနည်းသည့် အသက်ရှင်လျက်ရှိသော အလောင်းကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာနှင့် ခုနစ်ဆယ်ခန့်က အလောင်းသန့်စင်ရေးဂိုဏ်းကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ ပြုတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ကျန်းနန်းပြည်နယ်တွင် သူတို့ကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဆာလောင်နေသည့် ကုလားအုတ်သည် မြင်းတစ်ကောင်ထက်တော့ ကြီးမားနေဆဲပင်။ လက်ရှိ အလောင်းသန့်စင်ရေးဂိုဏ်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူအချို့ ရှိနေဦးမည်ဖြစ်ပြီး သူသည် လက်ရှိတွင် အတွေ့အကြုံ (ကျင့်ကြံမှုအမှတ်) လိုအပ်နေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ရမည်ကို သူ၌ အပြစ်ရှိသည်ဟု မခံစားရပေ။
အစ်မကြီးဟွမ်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြမယ်”
“ကူးယွီနယ်မြေကို အမြန်ပြန်ကြမယ်”
“ခဏစောင့်ပါဦး” ရှောင်ပီလီ ထရပ်လိုက်ပြီး မောင်လေးကျုံး၏ ဒဏ်ရာရထားသည့် လက်မောင်းဘေးသို့ ရောက်လာကာ လက်ညှိုးဖြင့် ထိလိုက်သည်။
အနည်းငယ် ဆွဲလိုက်ရာ ရှောင်ပီလီက အသားစတစ်ခုကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။
“အလောင်းအဆိပ်ပဲ”
“ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေပြီ။ မင်းတို့ သူ့ကို ကူးယွီနယ်မြေဆီ ခေါ်သွားရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားလိမ့်မယ်”
ပြောပြီးနောက် ရှောင်ပီလီက မောင်လေးကျုံး၏ လက်မောင်းကို လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ဖိလိုက်သည်။ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်များကို လည်ပတ်စေကာ ရှောင်ပီလီ၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ဒဏ်ရာမှ အနက်ရောင်သွေးများ ထွက်ကျလာ၏။
“ဆိုင်ရှင်၊ စာရွက်နဲ့ ဘောပင်လေးငှားပါဦး”
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်မှာ စာရွက်နှင့် ဘောပင်ကို အမြန်ယူလာပေးသည်။
ရှောင်ပီလီသည် ဆေးအမည်များကို စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားကာ အစ်မကြီးဟွမ်အား ပေး၍ ပြောလိုက်သည်။
“အကုန်လုံးက အလွယ်တကူ ရနိုင်တဲ့ ဆေးတွေပါ၊ မြို့ထဲမှာ ဝယ်လို့ရတယ်”
“အရင်ဆုံး သူ့ကို တိုက်လိုက်။ ပြီးရင် ပုပ်သိုးနေတဲ့ အသားတွေကို ဖြတ်ထုတ်ပြီး အပြင်ကနေ ဆေးလိမ်းပေးလိုက်ပါ”