အခန်း ၁၁၁

အခန်း(၁၁၁) ဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘော

"သူရဲကောင်း"

"ဒီနေရာက ရှုခင်းတွေကလည်း ကောင်း၊ မိန်းမပျိုလေးတွေကလည်း ချောမောလှပကြပေမဲ့ လျှိုဟွာကန်အလယ်က ရွေ့လျားခြင်းမရှိတဲ့ ဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောပေါ်က မိန်းမပျိုလေးတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့... ဟီးဟီး... သူတို့ကို တစ်ခါပဲ ဝေးကွာတဲ့နေရာကနေ လှမ်းမြင်ဖူးပေမဲ့ အဲဒီသင်္ဘောပေါ်က အစေခံမလေးတစ်ယောက်တောင် မြို့ပေါ်က ပြည့်တန်ဆာမလေးတွေထက် ပိုပြီး ချောမောလှပတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အာမခံနိုင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီသင်္ဘောပေါ်ကို တက်ဖို့ဆိုတာကတော့ နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲတယ်ဗျ"

လှေဦးစီးသည် ရှောင်ပီလီကို ယောက်ျားသားချင်း နားလည်နိုင်သော အမူအရာမျိုးဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ပီလီလည်း စိတ်ဝင်စားသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ထိ လှပတာလား"

"သင်္ဘောပေါ်တက်ဖို့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို စစ်ဆေးဖို့လိုတာလား"

ယခင်ဘဝက အဆင့်မြင့်နေရာတချို့တွင် မိတ်ဆက်ပေးသူမရှိပါက ပိုင်ဆိုင်မှုများကို စစ်ဆေးလေ့ရှိသည်ကို သူမှတ်မိနေသည်။

လှေဦးစီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကျော်ကြားသူတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ ပိုက်ဆံပေးစရာမလိုပါဘူး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် ဖိတ်ခေါ်မှာပါ"

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက နာမည်မကြီးဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ဂုဏ်သတင်းက မလုံလောက်ဘူးဆိုရင်တော့ ဝင်ခွင့်လက်မှတ်အတွက် ပိုက်ဆံပေးရမှာပဲ"

"လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်လောက်က လင်ရှောင်ဓားဂိုဏ်းက တပည့်ရင်း ရှောင်ဟုန်ဆိုတဲ့လူ အဲဒီသင်္ဘောပေါ်တက်ဖို့ ကြိုးစားဖူးတယ်... ဟီးဟီး... အကျိုးဆက်ကတော့ လှေပေါ်ကနေ ကန်ချခံလိုက်ရပြီး ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အကုန်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပဲ"

"ဒီလေးနှစ်အတွင်း ရှောင်ဟုန်အကြောင်း ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး၊ သူများ ကျန်းနန်နယ်မြေမှာ မျက်နှာပြရဲတော့မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး"

ရှောင်ပီလီ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားပြောတဲ့နေရာကို သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

အရင်က ဖုန်းစစ်နန်းက ကျန်းနန်နယ်မြေမှာ ဆက်သွယ်ရမည့်နေရာက လျှိုဟွာကန်မှာရှိပြီး အမှတ်အသားပြုထားတဲ့ ဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောက ယာယီဆက်သွယ်ရေးစခန်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြထားသည်။

သို့သော်လည်း ယခုရေလမ်းခရီးတွင် သူသည် အဲဒီအမှတ်အသားကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

"သူရဲကောင်း၊ အဲဒီနေရာပဲ"

နောက်ဆုံး၌...

နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ကုန်လွန်ပြီးနောက် ရှောင်ပီလီသည် လှေဦးစီးပြောသော ရွေ့လျားခြင်းမရှိသည့် ဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် လှေတစ်စင်းထက် ဧရာမရေပေါ်အဆောက်အအုံကြီးနှင့် ပိုတူသည်။

သင်္ဘော၏ ဦးပိုင်းနှင့် နောက်ပိုင်းနှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဆိပ်ကမ်းများရှိသည်။

လှေငယ်လေးများက လူများကို သင်္ဘောကြီးပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးနေသည်။

"အင်း"

ရှောင်ပီလီ ခေါင်းညိတ်ကာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။

သူသည် သင်္ဘောကြီးပေါ်ရှိ ဘယ်ဘက်မှ ညာဘက်သို့ ရေတွက်လျှင် တတိယမြောက် မီးအိမ်တွင် သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်၏ ဆက်သွယ်ရေးအမှတ်အသားကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလိုက်တာ။

နန်းတော်နဲ့ ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက ဒီသင်္ဘောကြီးကို ဝိုင်းရံဖိနှိပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား။

ဒီသင်္ဘောကြီးက သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်ပိုင်ဆိုင်မှုဆိုရင်တော့ သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်က တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်တာပဲ။

ဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောလုပ်တာက လူသတ်တာထက် ပိုပြီး အမြတ်များသလား။

သူသည် လှေဦးစီးကို ငွေတုံးဆယ်တုံး ပစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပါးစွာခုန်လိုက်ကာ သင်္ဘောကြီး၏ ဆိပ်ကမ်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"သူရဲကောင်း"

"သင်္ဘောပေါ်တက်ဖို့ ဝင်ခွင့်လက်မှတ်ရှိပါသလား"

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ကြံ့ခိုင်သော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်လာပြီး ရှောင်ပီလီကို လက်ယှက်၍ နှုတ်ဆက်ကာ မေးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများပြည့်နှက်နေပြီး သဘောထားမှာ ယဉ်ကျေးနေသည်။

"ဝယ်ရင်ရတယ်လို့ မပြောထားဘူးလား" ရှောင်ပီလီသည် ငွေစက္ကူ တစ်ထောင်တန်ကို ထိုအမျိုးသားလက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဤအမျိုးသားသည် သင်္ဘောကြီးပေါ်မှ သာမန်အစေခံတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပေမဲ့ အမှန်တကယ်တွင် အဆင့်(၅) အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ငွေစက္ကူကိုယူကာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်း၊ ဝင်ခဲ့ပါခင်ဗျာ"

"သူရဲကောင်းကို ကြည့်ရတာ ဒီနေရာနဲ့ အရင်းအနှီးမရှိသေးဘူး၊ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ မဟုတ်လား"

ရှောင်ပီလီ ခေါင်းညိတ်သည်။

"မှန်တယ်၊ ကျွန်တော်က ယွင်ကျိုးနယ်ကလာတာ"

ထိုအမျိုးသား ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောသည်။

"ယွင်ကျိုးနယ်က ထူးချွန်တဲ့လူတွေ ပေါတဲ့နေရာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူရဲကောင်း၊ ခင်ဗျား ဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောကိုလာတာက နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့နယ်မြေကို ခံစားဖို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့်လား"

ရှောင်ပီလီ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့နယ်မြေအပြင် တခြားဘာလုပ်လို့ရသေးလို့လဲ"

ထိုအမျိုးသား ပြုံးကာ ပြောသည်။

"သူရဲကောင်း ဆန္ဒရှိသမျှ ကျွန်တော်တို့ ဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောက မလုပ်ပေးနိုင်တာ မရှိဘူး"

စကားပြောပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားသည် အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ်ထုတ်၍ ရှောင်ပီလီကို ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူရဲကောင်းက ငယ်သေးတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့သင်္ဘောပေါ်က နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့နယ်မြေကို အရင်ခံစားကြည့်ဖို့ အကြံပြုချင်တယ်"

"ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့သင်္ဘောပေါ်က ပြည့်တန်ဆာမလေးတွေအကုန်လုံး ပါသလို ကျန်းနန်နယ်မြေရဲ့ အလှမယ်စာရင်းဝင် နတ်သမီးလေးတွေတောင် ပါဝင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဈေးနှုန်းကတော့... နည်းနည်းပိုကြီးမယ်"

"ဒါတွေက ကျန်းနန်နယ်မြေရဲ့ နာမည်အကြီးဆုံး ပန်းချီဆရာဆွဲထားတာဆိုပေမဲ့ သူတို့အလှရဲ့ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ဖော်ပြနိုင်တယ်၊ တကယ့်နတ်သမီးလေးတွေက ပန်းချီကားထက် ပိုလှတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အာမခံတယ်"

ရှောင်ပီလီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ခုနက လှေပေါ်မှာတုန်းကလည်း လှေဦးစီးက ကျန်းနန်နယ်မြေရဲ့ အလှမယ်စာရင်းအကြောင်း ပြောပြသွားတာကို ကြားခဲ့ရသည်။ အဲဒါက ကျန်းဝူဆောင်က ပြုစုထားတာမဟုတ်ဘဲ ကျန်းနန်နယ်မြေလူတွေကိုယ်တိုင် ပြုစုထားတာဖြစ်သည်။ စာရင်းဝင်သူတိုင်းက ကျန်းနန်နယ်မြေမှာ နာမည်ကြီးလှပသူတွေချည်းပဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် စာအုပ်ငယ်လေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လှပသော အမျိုးသမီးပုံများစွာ ရှိနေပြီး တစ်ယောက်စီမှာလည်း ထူးခြားသော အလှတရားများ ရှိကြသည်။

ပြီးတော့ ဈေးနှုန်းတွေကလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည်။

အမြင့်ဆုံးဈေးနှုန်းကတော့ အလှမယ်စာရင်းမှာ အဆင့်(၂) ရှိသည့် ချန်ကျင့်ရှူး ဖြစ်သည်။ တစ်ညအတွက် ငွေငါးထောင်တန်ဖိုးရှိသည်။ ချန်ကျင့်ရှူးအကြောင်း အကျဉ်းချုပ်မှာ သူမသည် အဆင့်(၄) သိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဖခင်သေဆုံးပြီးနောက် ဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောပေါ် ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

"တောက်တောက်"

ရှောင်ပီလီ လျှို့ဝှက်စွာ လျှာသပ်လိုက်သည်။

ဈေးနှုန်းတွေက ယခင်ဘဝက နာမည်ကျော်တွေရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေနဲ့ မခြားနားပေ။

အလှမယ်စာရင်းဆိုတာကို ဈေးမြှင့်ဖို့အတွက် ဒီဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောနောက်ကလူတွေကပဲ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သူသံသယဝင်မိသည်။

ရှောင်ပီလီ စာအုပ်ကို ထိုအမျိုးသားဆီ ပြန်ပေးကာ မေးလိုက်သည်။

"အဆင့်(၄) သိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်မလား"

ဒီဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောက သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်နဲ့ တကယ်ပတ်သက်နေရင် လူသတ်တာက သူတို့ရဲ့ အဓိကလုပ်ငန်းဖြစ်မှာပဲ။

ထိုအမျိုးသား ရှောင်ပီလီကိုကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့်(၄) သိုင်းဆရာကြီးဆိုတာ အားအနည်းဆုံး အဆင့်(၄) တောင် ငွေသောင်းဂဏန်းလောက် ပေးရမှာ၊ သူတို့က မဟာဆရာသခင်စာရင်းဝင်ဆိုရင်တော့ ဈေးနှုန်းက နက္ခတ်ကိုထိမှာပဲ"

ရှောင်ပီလီ သူ့အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ တစ်သောင်းတန် နှစ်ရွက်နဲ့ ကျန်တာတွေကတော့ တစ်ထောင်တန်နဲ့ ငါးရာတန်တွေ ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသားက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ အနည်းဆုံး ငွေငါးသောင်းတန်ဖိုးရှိကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။

ဒါကတော့ အကြီးစားဖောက်သည်ပဲ။

"ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည်တော်၊ ကျွန်တော်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ" ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြန်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ရှောင်ပီလီကို ဦးဆောင်ကာ ဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောအတွင်းပိုင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောသည် ငါးထပ်ရှိပြီး အတွင်းပိုင်းနေရာက အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။

သင်္ဘောရဲ့ အလုပ်ရှုပ်ဆုံးအချိန်မဟုတ်သေးပေမဲ့ လူတော်တော်များများ ရှိနေကြသည်။

ပထမထပ်နဲ့ ဒုတိယထပ်မှာတော့ လူအများဆုံးဖြစ်သည်။ လှေဦးစီးပြောသလိုမျိုး အစေခံမလေးတိုင်းက အလှဆုံးမဟုတ်ပေမဲ့ မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်အောက်မှာတော့ အပြစ်ရှာစရာသိပ်မရှိပေ။

ဧည့်သည်တွေကို အရက်ဝိုင်းမှာ ဖော်ဆောင်ပေးနေတဲ့ အမျိုးသမီးတွေဆိုရင်တော့ ယခင်ဘဝက စံနှုန်းနဲ့ဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး အဆင့်မြင့်သူတွေ ဖြစ်ကြမှာ။

ထိုအမျိုးသားက ပြုံးကာ ပြောသည်။

"သူရဲကောင်း ကိစ္စပြီးရင် အောက်ထပ်ကို ဆင်းပြီး အနားယူလို့ရပါတယ်"

"အောက်ဆုံးနှစ်ထပ်က သာမန်အလှမယ်တွေအတွက်ပါ၊ တတိယထပ်က ကျွန်တော်တို့သင်္ဘောရဲ့ အဓိကနေရာဖြစ်ပါတယ်"

ရှောင်ပီလီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား ပဉ္စမထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရှောင်ပီလီသည် ပုန်းကွယ်နေသော ကျွမ်းကျင်သူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။ အားအနည်းဆုံးက အဆင့်(၇) ဖြစ်ပြီး ဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောပေါ်တွင် အဆင့်(၄) သိုင်းဆရာကြီးနှစ်ယောက်တောင် ရှိနေသည်။

ပဉ္စမထပ်သို့ ရောက်သောအခါ၊

ထိုအမျိုးသား ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အစေခံမလေးတစ်ယောက်က ရှောင်ပီလီကို ဦးညွှတ်ကာ လျှောက်လမ်း၏ အဆုံးသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

အထဲက အခန်းတံခါးပွင့်သွားရာ အထဲတွင်ထိုင်နေသူမှာ ဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောပေါ်ရှိ အဆင့်(၄) သိုင်းဆရာကြီးနှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ဖြူဖွေးသော ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေး၊ အစိမ်းရောင်အသားအရေရှိသော လက်ဖဝါးများပိုင်ဆိုင်သည့် အဘိုးအိုတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ရှောင်ပီလီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဘိုးအိုလည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှောင်ပီလီကို လက်ယှက်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်ုပ်နာမည်က ကျီမင်၊ ဖျော်ဖြေရေးသင်္ဘောရဲ့ တာဝန်ခံပါ"

"ခင်ဗျားက အဆင့်(၄) သိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ဝယ်ချင်တယ်ဆိုတာ ကြားလိုက်ရတယ်"