အခန်း ၁၁၆

အခန်း(၁၁၆)လူတို့ရှိရာတွင် သိုင်းလောက ရှိ၏။ သင် မည်သို့ အရှုံးပေးပြီး ဆုတ်ခွာနိုင်ပါတော့မည်နည်း။

ကျန်းရွှမ်မင်နှင့် အမတ်မိန်းမစိုး ဝေ့တို့၏ အဖွဲ့သည် အတွင်းခန်းဆောင်များမှ ထွက်ခွာလာကြပြီး ဧည့်သည်တော်များကို ကြိုဆိုရန်အတွက် အိမ်တော်၏ ပင်မတံခါးဝသို့ ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။

"ဆရာကြီးကျန်း"

"ဆရာကြီးကျန်း"

"..."

လူတိုင်းက ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှ နတ်ဘုရား စွမ်းအားရှင် ဝဇီရာ ကျန်းယဲ့အား လက်နှစ်ဖက်ယှဉ်၍ အရိုအသေပေးကာ ကြိုဆိုလိုက်ကြသည်။

နတ်ဘုရား စွမ်းအားရှင် ဝဇီရာ ကျန်းယဲ့သည် မာန်မာန မထားဘဲ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြန်လည်အလေးပြုရင်း ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်ုပ် နောက်ကျသွားပြီ နောက်ကျသွားပြီ"

"ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွှေဖလားနှင့် လက်ဆေးအငြိမ်းစားယူခြင်း အခမ်းအနားအတွက် အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့ပါပြီ"

ကျန်းရွှမ်မင်က ဤသို့ ဆိုသည်။

"အချိန်မီ ရောက်လာတာပဲ၊ အခမ်းအနားစဖို့ အချိန်နီးကပ်နေပါပြီ"

လင်းဖူဟူကလည်း ဝင်ရောက် ပြောဆိုသည်။

"ဆရာကြီးကျန်း ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် ရွှေဖလားနှင့် လက်ဆေးအငြိမ်းစားယူခြင်း အခမ်းအနားကို စတင်နိုင်ပါပြီ"

နတ်ဘုရား စွမ်းအားရှင် ဝဇီရာ ကျန်းယဲ့ကလည်း ပြောသည်။

"မှန်လိုက်တာ၊ ဒီနေ့ပြီးရင်တော့ ဆရာကြီးကျန်းလည်း သိုင်းလောကနဲ့ ကင်းကွာသွားတော့မှာပေါ့၊ ကျွန်ုပ်တို့လို ဓားသွားပေါ်မှာ ရှင်သန်နေရသူတွေနဲ့ မတူဘဲ အေးချမ်းစွာ အိုမင်းမစွမ်းဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်တော့မှာပါ"

အမတ်မိန်းမစိုး ဝေ့က ပြုံးလျက် ဤသို့ ဆိုသည်။

"ဆရာကြီးကျန်းရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ ရာထူးအဆင့်အတန်းဆိုရင် သိုင်းလောကမှာ ဘယ်သူကများ ဆရာကြီးကို ရန်စရဲမှာလဲ"

"..."

သူတို့အနည်းငယ်က တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချီးမွမ်းစကားများ ပြောဆိုနေကြသည်။

ရှောင်ပီလီကလည်း သူတို့ကို အကဲခတ်နေသည်။

မဟာဆရာသခင်ကြီး (၃) ဦး၊ နတ်ဘုရား စွမ်းအားရှင် ဝဇီရာ ကျန်းယဲ့ တစ်ဦး။

ထို့အပြင် အရှေ့ဘက်စခန်းနှင့် ကျန်းအိမ်တော်မှ ကျွမ်းကျင်သူများလည်း ရှိနေသေးသည်။ နောက်ပိုင်း သူ လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ မိုက်မဲသော လူအချို့က ထွက်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။ ဒီနေ့သည် ကျင့်ကြံမှုအမှတ်များ ရှာဖွေရန်အတွက် ကောင်းမွန်သောနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အုပ်စုသည် ကျန်းအိမ်တော်၏ ပင်မတံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

လူတိုင်းက သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ကျန်းအိမ်တော်၏ ပင်မတံခါးဝအပြင်ဘက်တွင် စင်မြင့်တစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ကျန်းအိမ်တော်၏ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် သိုင်းလောကသားများစွာ စုဝေးနေကြသည်။ အားလုံးက အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီကြပေ။

တံခါးဝမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းရွှမ်မင်က သူ့ဘေးရှိလူများအား လက်နှစ်ဖက်ယှဉ်၍ အရိုအသေပေးကာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီး ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။

"သိုင်းလောကမှ သူရဲကောင်းများနှင့် မိတ်ဆွေများခင်ဗျား၊ ဒီနေ့ ကျန်းအိမ်တော်မှာ ကျင်းပတဲ့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ရွှေဖလားနှင့် လက်ဆေးအငြိမ်းစားယူခြင်း အခမ်းအနားကို လာရောက်အားပေးကြတာဟာ ကျွန်ုပ်အတွက် တကယ်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"

"ကျွန်ုပ် သိုင်းလောကထဲမှာ နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ်ကြာအောင် ဖြတ်သန်းလာခဲ့တာ မိတ်ဆွေများစွာ ရရှိခဲ့သလို တစ်ချို့သူတွေကိုလည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရန်ငြိုးတွေ အားလုံးကတော့ ပြေလည်ပြီးသား ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး ကျန်းရွှမ်မင် ဆိုတဲ့ ကျွန်ုပ်ဟာ ရွှေဖလားနှင့် လက်ဆေးပြီး သိုင်းလောကထဲကနေ တရားဝင် အနားယူတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်"

"ဒီနေ့ကစပြီး သိုင်းလောကရဲ့ အကောင်းအဆိုး ကိစ္စရပ်တွေကို ကျွန်ုပ် လုံးဝ ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူက နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်၊

လျှိုအိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်က ဆရာ‌တော်တွေ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာကြတာလဲ"

"ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်ကလည်း သိုင်းလောကရဲ့ အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ သိုင်းလောက ကိစ္စတွေမှာ ရှားရှားပါးပါးပဲ ပါဝင်လေ့ရှိတာလေ"

"သူတို့ ဘာတွေ သယ်လာကြတာလဲ"

"ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်ရဲ့ တောင်ပေါ်ဂိတ်ပေါက်က ခေါင်းလောင်းကြီး မဟုတ်ဘူးလား"

"သူတို့ အရူးတွေလား၊ ဒီနေ့လို နေ့မျိုးမှာ အသုဘခေါင်းလောင်း သယ်လာရအောင်"

အံ့အားသင့်သော အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စင်မြင့်မြင့်ပေါ်တွင် ကျန်းရွှမ်မင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်မှ သိုင်းဆရာ‌တော် (၈) ပါးက ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်လုံးကို ထမ်းလာပြီး သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်လာကြသည်။ ကျန်းရွှမ်မင်၏ မျက်နှာမှာ ညိုမည်းသွားပြီး ဆိုးရွားသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

နတ်ဘုရား စွမ်းအားရှင် ဝဇီရာ ကျန်းယဲ့လည်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် အဆင့်(၄) သိုင်းဆရာကြီး ဖြစ်သည်။ သူ ဒီနေ့ မရှိနေရင်တောင် ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်က ကျန်းရွှမ်မင်ကို ရန်စဖို့ သတ္တိမရှိပေ။

အမတ်မိန်းမစိုး ဝေ့က လေထဲသို့ ပျံသန်းတက်သွားပြီး ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်မှ ဆရာ‌တော်များအား ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ပြောင်လက်နေတဲ့ ခေါင်းနဲ့ ဆရာ‌တော်တွေ၊ သေချင်နေတာလား"

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်မှ အဆင့်(၅) သိုင်းဆရာ‌တော်က သူ့ဆရာတော်ညီအစ်ကိုများကို ခေါင်းလောင်းကြီးကို မြေပေါ်ချထားရန် အချက်ပြပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဆရာကြီးကျန်းရဲ့ ရွှေဖလားနှင့် လက်ဆေးအငြိမ်းစားယူခြင်း အခမ်းအနားမှာ ပြဿနာ မရှာချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မနေ့ညက တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်ထဲကို အတင်းဝင်ရောက်လာပြီး ဆရာ‌တော်အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ကာ အဆိပ်ခတ်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်မှ သူတို့က အဆိပ်ဖြေဆေး ပေးခဲ့ပါတယ်"

"ပြီးတော့ သူတို့က ဒီနေ့ ဆရာကြီးကျန်းရဲ့ ရွှေဖလားနှင့် လက်ဆေးအငြိမ်းစားယူခြင်း အခမ်းအနားမှာ ဒီခေါင်းလောင်းကြီးကို သယ်လာဖို့ ပြောခဲ့တာပါ"

"သူတို့က ပြောသေးတယ်၊ မသယ်လာရင် ကျွန်ုပ်တို့ ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်က ဆရာ‌တော်ရာနဲ့ချီ သေဆုံးရလိမ့်မယ်တဲ့"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ လူအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။

"ကျောက်စိမ်းမျက်နှာပိုင် တရားသူကြီး" ကျန်းရွှမ်မင်သည် ကျန်းနန်းပြည်နယ်တွင် ကျော်ကြားသူဖြစ်သည်။ ကျန်းရွှမ်မင် ပြောသလိုပင် သူသည် လူအချို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း ထိုရန်ငြိုးများမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြေလည်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဘယ်လို ပြေလည်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကိုတော့ မသိကြပေ။

ထိုရန်ငြိုးများက သန့်ရှင်းစွာ ပြေလည်မသွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်၊ မဟုတ်လျှင် သူတို့က အခမ်းအနားအချိန်တွင် ပြဿနာ ရှာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အမတ်မိန်းမစိုး ဝေ့က အေးစက်စွာဖြင့် ဆိုသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ထိုအချိန်တွင် ရန်စရဲသည့် သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်မှ လူယုတ်မာများ ဟုတ်၊ မဟုတ် သူ ကြည့်ချင်သည်။

ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်မှ သိုင်းဆရာ‌တော်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်ုပ်လည်း အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မသိပါဘူး"

"သူက အရမ်းငယ်ပြီး ကျောမှာ ဓားတစ်လက် လွယ်ထားတယ် ဆိုတာပဲ သိတယ်"

အရမ်းငယ်တယ် ဟုတ်လား။

ကျောမှာ ဓားတစ်လက် လွယ်ထားတယ် ဟုတ်လား။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ထိုဖော်ပြချက်နှင့် ကိုက်ညီသည့် ကျွမ်းကျင်သူ ရှိ၊ မရှိ ပြန်လည် စဉ်းစားကြသည်။

သို့သော် လင်းဖူဟူက ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်မှ ဆရာ‌တော်များကို ကြည့်ကာ ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလူက ဒီမှာ ရှိနေတာလား"

"ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ပြဇာတ်ကို ကပြပြီးရင် သူက ကြည့်ရှုဖို့ မလွဲမသွေ ရှိနေမှာပဲ"

ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်မှ သိုင်းဆရာ‌တော်က လူအုပ်ကို တစ်ချက် စကင်ဖတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ နောက်ထပ် မမေးပါနဲ့တော့"

"ကျွန်ုပ်တို့ ဒီနေ့ လာခဲ့တာ ပြန်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်က တခြားဆရာ‌တော်တွေကို ခက်ခဲအောင် မလုပ်ပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုပါတယ်"

အမတ်မိန်းမစိုး ဝေ့ထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအုပ်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတို့ သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်က လူယုတ်မာတွေ၊ ပြဿနာ ရှာရဲပြီးတော့ ဘာလို့ ထွက်မလာရတာလဲ"

အစွမ်းထက်သော မူလဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်ခုက လူအုပ်ကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တက်ရောက်လာသူများထဲမှ သဲလွန်စတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသည်။

အမတ်မိန်းမစိုး ဝေ့၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပစ်ဝင်သွားကာ လူအုပ်၏ အစွန်းဆုံးတွင် ရပ်နေသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ အမတ်မိန်းမစိုး ဝေ့ သူ့ကို သတိထားမိလိုက်သည်နှင့် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် အဆင့်(၄) သိုင်းဆရာကြီးမျှသာ ဖြစ်၍ အမတ်မိန်းမစိုး ဝေ့၏ အလျင်ကို မမီနိုင်ပေ။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်၊

သူက စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်ကို စုစည်း၍ အမတ်မိန်းမစိုး ဝေ့ထံသို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

အမတ်မိန်းမစိုး ဝေ့၏ လက်ဝါးချက်မှာ အရိပ်ကျန်ခဲ့ပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းကာ အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

အဘိုးအိုသည် သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

လူအုပ်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဘိုးအိုကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်က ထွက်ပေါ်လာပြီး အမတ်မိန်းမစိုး ဝေ့၏ လက်ဝါးချက်ကို ခံယူလိုက်သည်။

ရှောင်ပီလီက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

အမတ်မိန်းမစိုး ဝေ့ကမူ သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး မြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ဆယ်ခြေလှမ်းကျော် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေရာများစွာ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့မှသာ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ထိုလက်ဝါးချက်တွင် အစွမ်းကုန် မသုံးခဲ့သော်လည်း သူ့ပြိုင်ဘက်က အလောတကြီး လှုပ်ရှားခဲ့ပြီးမှ သူက ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူ၏ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်များမှာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အတွင်းပိုင်းတွင် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာကို ရရှိသွားသည်။

"သူရဲကောင်းငယ်"

တင်းမြန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တခြားသူများလည်း ရှောင်ပီလီကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"သူလား"

"ညီမငယ် တိန်းကို သူ့နာမည် မပြောချင်ခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်လား"

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

"လူငယ်တစ်ယောက်—ကျောမှာ ဓားလွယ်ထားတဲ့သူ၊ သူ မဟုတ်ဘူးလား"

"သူက အရမ်းကို ရဲတင်းတာပဲ"

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။

တင်းမြန်နှင့် စကားပြောနေသည့် လူငယ်တစ်ယောက်က တကယ်တမ်း လှုပ်ရှားရဲလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားကြပေ။

တင်းမြန်၏ ပါးစပ်လေး အနည်းငယ် ဟသွားသည်။ ဤသူရဲကောင်းငယ်က သူမကို နာမည် မပြောချင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူမကို ကာကွယ်ပေးရန် ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သွားသည်။

ဟွမ်ယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကံကောင်းတယ်။

ကံကောင်းတယ် ။

အကယ်၍ ဤသူက လင်‌ရှောင်ဓားဂိုဏ်းနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသယောင် လုပ်ခဲ့ပါက သူတို့အားလုံး အမှုပတ်ခဲ့ရလိမ့်မည်။

ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှ ဆရာကြီးကျန်း ရောက်လာပြီ။

ကျန်းရွှမ်မင်က မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလျက် ရှောင်ပီလီကို စိုက်ကြည့်ပြီး အသံကို နှိမ့်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ၊ ကျွန်ုပ်တို့မှာ ရန်ငြိုးရန်စ မရှိပါဘဲ ဘာလို့ ဒီနေ့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ရွှေဖလားနှင့် လက်ဆေးအငြိမ်းစားယူခြင်း အခမ်းအနားမှာ ပြဿနာ ရှာချင်နေရတာလဲ"

"ကျွန်ုပ် အသက်ကြီးပြီ၊ ရှင်သန်ရမည့် နှစ်တွေလည်း မများတော့ပါဘူး"

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရန်လိုနေရတာလဲ"

ရှောင်ပီလီက ဟားတိုက်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ပြောတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ မကြာသေးခင်ကမှ သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး အရှေ့ဘက်စခန်းကို လက်နက်ချခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ အခုတော့ သိုင်းလောကကနေ အနားယူချင်နေပြီပေါ့"

"ခင်ဗျား မျက်နှာက ရုပ်ဆိုးပေမဲ့ အိပ်မက်တွေကတော့ လှပလွန်းတယ်"

"လူတို့ရှိရာတွင် သိုင်းလောက ရှိ၏။ ကျွန်ုပ်၏ သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်မှ လူများစွာ ခင်ဗျားကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရတယ်။ ခင်ဗျား သေသွားရင်တော့ သိုင်းလောကရဲ့ အကောင်းအဆိုးတွေက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး"