အခန်း ၁၂၄

အခန်း(၁၂၄) လျှပ်စီးဘေးအဆင့် (၁၀) ဆင့်

“ပထမအဆင့် လျှပ်စီးဘေးနယ်ပယ် ဟုတ်လား”

ရှောင်ပီလီ၏ စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကောင်းကင်လူသားနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အထိ ကျင့်ကြံပြီးနောက်ပိုင်း လေဟာနယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် မခံစားရသော်လည်း အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသလို အမြဲခံစားနေရသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။ ထိုအရာက လျှပ်စီးဘေး ဖြစ်နေတာများလား။

ချန်ရှန့်ကျင့်စဉ်သည် အထွတ်အထိပ်ရောက်သော်လည်း အဆင့်(၁)အထိသာ ရှိသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။ ထို့ကြောင့်အဆင့်(၁)သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်ပိုင်း ဘေးအန္တရာယ်ကို ကျော်ဖြတ်မှသာ တိုးတက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

လေလွင့်ခရီးသည်က ရှောင်ပီလီကို ကြည့်၍ ခေါင်းခါကာ ပြောသည်။

“ကောင်းကင်လူသားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်ပိုင်း နှစ်ရာပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နိုင်ခြင်းက လူမဟုတ်တော့တဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေပြီ။ ထိုထက်ပိုပြီး တိုးတက်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းက ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်တာမျိုးပဲ”

“အဆင့်(၁)သို့ ရောက်ပြီဆိုရင်တော့ အသင့်ဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်ဖြစ် နှစ်တစ်ရာတိုင်းမှာ လျှပ်စီးဘေးက ဆင်းသက်လာလိမ့်မယ်”

“အဆင့်(၁)ရောက်နေရင်တောင် လျှပ်စီးဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ သတိမထားမိရင် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်”

“လျှပ်စီးဘေးအပြင် တခြားပြိုင်ဘက်တွေကလည်း ဘေးအန္တရာယ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အားနည်းနေတဲ့ အချိန်ကို စောင့်ကြည့်ပြီး တိုက်ခိုက်တတ်ကြသေးတယ်”

“လျှပ်စီးဘေး အဆင့် (၁၀) ဆင့်၊ အဆင့်တစ်ခုစီတိုင်းက ကောင်းကင်ဘုံသစ်တစ်ခုလိုပဲ”

“အဆင့် (၁)တာအိုသဘောတရား၊ အဆင့် (၂)သွေးတစ်စက်ဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၊ အဆင့်(၃) မူလဝိညာဉ် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း... လျှပ်စီးဘေး (၉) ဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးတဲ့သူတွေက မသေမျိုးနဲ့ နီးစပ်နေပြီလို့ ဆိုကြတယ်။ လျှပ်စီးဘေး (၁၀) ဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့သူကတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသေးဘူး”

ရှောင်ပီလီက မေးသည်။

“ဒါဆိုရင် အဆင့် (၁)လျှပ်စီးဘေးနယ်ပယ်မှာ နှစ်တစ်ထောင်လောက် အသက်ရှင်နိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”

လျှပ်စီးဘေးက နှစ်တစ်ရာတိုင်း ဆင်းသက်လာသည်ဆိုပါက ဘေးအန္တရာယ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် အနည်းဆုံး နှစ်တစ်ထောင်ကျော် အသက်ရှင်နေမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

လေလွင့်ခရီးသည်က ခေါင်းခါကာ ပြောသည်။

“ပထမအဆင့်ရဲ့ သက်တမ်းက နှစ်ငါးရာပဲ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် လျှပ်စီးဘေးအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ချင်တယ်ဆိုရင် လျှပ်စီးဘေးကို ကြိုတင်ဆွဲခေါ်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်တိုင်းမှာ ကျော်ဖြတ်မှသာ မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်မှာ”

ရှောင်ပီလီက မေးသည်။

“ဒါဆိုရင် ကောလာဟလထဲက ခန်းမအရှင်သခင်ကရော”

“အဲဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့နယ်ပယ်က အဲဒီအဆင့်ထိ မရောက်သေးဘူး၊ ခန်းမအရှင်သခင်လည်း ငါ့ကို မပြောပြခဲ့ဘူး” လေလွင့်ခရီးသည်က လေးနက်စွာ ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးဆရာ‌တော် ပုခုန်းကတော့ ခန်းမအရှင်သခင်ဟာ လျှပ်စီးဘေး အနည်းဆုံး (၇) ဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီလို့ ပြောဖူးတယ်”

ရှောင်ပီလီ၏ မျက်နှာပေါ်၌ အံ့အားသင့်သည့်အရိပ်အယောင် မရှိဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးလိုက်သည်။

“လျှပ်စီးဘေး (၇) ဆင့်ဆိုတာ မဟာချန်အင်ပါယာမှာ ဘယ်လောက်အဆင့်ရှိတာလဲ”

လေလွင့်ခရီးသည်က ရှောင်ပီလီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မဟာချန်အင်ပါယာက အဆင့် (၁)ကျွမ်းကျင်သူတွေက ဘာလို့ မလှုပ်ရှားကြတာလဲဆိုတာ မင်းသိလား”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဆင့်(၁)တွေက လျှပ်စီးဘေးကို ရင်ဆိုင်နေရလို့ပဲ။ လျှပ်စီးဘေး (၃) ဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့သူတွေက အဆင့်(၁)မှာတင် ကျွမ်းကျင်သူတွေလို့ သတ်မှတ်ခံထားရပြီးသား။ ‘နတ်ဆိုးဆရာ‌တော် ပုခုန်း’ တောင်မှ လျှပ်စီးဘေး (၃) ဆင့်ပဲ ကျော်ဖြတ်ရသေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်က မဟာချန်အင်ပါယာရဲ့ အဆင့် (၁)ကျွမ်းကျင်သူတွေကိုတင် ခေါင်းခဲစေဖို့ လုံလောက်နေပြီ”

မသိခြင်းက ချမ်းသာခြင်းပင်။

ရှောင်ပီလီ အဆင့်(၁)သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ လျှပ်စီးဘေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို သိရှိလာလိမ့်မည်။ သူက လျှပ်စီးဘေးကို မကျော်ဖြတ်ရသေးသော်လည်း ခေါင်းပေါ်မှာ ဓားတစ်ချောင်း ထောင်ထားသလို အမြဲခံစားနေရသည်။

ရှောင်ပီလီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူက လျှပ်စီးဘေးကို မကြောက်ပေ။ တခြားသူတွေက သိုင်းပညာမှာ အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ထိုအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ရန် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံရသော်လည်း သူကတော့ မတူပေ။ သူက ကျင့်ကြံမှုအမှတ်တွေကို စုဆောင်းလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

တခြားသူတွေက ဘေးအန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်သည့်အခါ အခြေခံမခိုင်မာမှာကို ကြောက်ကြပေမဲ့ သူ့အတွက်တော့ အကျုံးမဝင်ပေ။

နှစ်တစ်ရာအတွင်း သူက မသတ်ဖြတ်ဘဲ မနေဘူးဆိုရင် သူ့သိုင်းပညာအားလုံးက အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားမှာပေါ့ မဟုတ်လား။

ရှောင်ပီလီ အလေးအနက် မထားသည်ကို မြင်တော့ လေလွင့်ခရီးသည် ခေါင်းသာခါလိုက်သည်။ ရှောင်ပီလီ ကိုယ်တိုင် အဆင့်(၁)သို့ ရောက်မှသာ လျှပ်စီးဘေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို သိရှိသွားလိမ့်မည်။

သူက အင်္ကျီလက်ထဲမှ အဆင့်မြင့်ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထွင်းထုထားသည့် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရှောင်ပီလီကို ပေးရင်း ပြောသည်။

“ဒါက ကျန်းရှန်ဆောင်ရဲ့ ရွှမ်ကျောက်စိမ်းပြားပဲ”

“နောင်အခါ သိုင်းလောကမှာ သိချင်တဲ့အရာရှိရင် ဒီကျောက်စိမ်းပြားကိုသုံးပြီး ကျန်းရှန်ဆောင်ကို ရှာနိုင်တယ်။ ကျန်းရှန်ဆောင်က သိထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်မှန်သမျှ မင်း ရနိုင်တယ်”

ရှောင်ပီလီ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင် ပျက်စီးသွားပြီးနောက်ပိုင်း သူတို့က ဘယ်နေရာကနေမဆို သတင်းအချက်အလက်တွေကို ဘယ်လိုရနိုင်တာလဲဟု တွေးမိခဲ့သည်။ အခုတော့ ဒီလိုဆက်သွယ်မှုမျိုး ရှိနေတာကိုး။

လေလွင့်ခရီးသည် ခေါင်းခါကာ ပြောသည်။

“ရွှမ်ကျောက်စိမ်းပြားက (၃) ခုပဲ ရှိတယ်၊ ကျန်းရှန်ဆောင်အတွက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးပြုသူတွေကိုပဲ ပေးတာ။ ဒါကို ခန်းမအရှင်သခင်က ငါ့ကို ပေးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ကျန်းရှန်ဆောင်ရဲ့ ခန်းမဆောင်မှူးနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆက်သွယ်မှု ရှိနေလို့ ဒီရွှမ်ကျောက်စိမ်းပြား မလိုတော့ဘူး”

“မင်းက သတင်းအချက်အလက် စုံစမ်းဖို့ လမ်းကြောင်း မရှိဘူးဆိုတော့ ဒါက မင်းအတွက် အဆင်ပြေလိမ့်မယ်”

ရှောင်ပီလီကအားနာမနေတော့ဘဲ ရွှမ်ကျောက်စိမ်းပြားကို တိုက်ရိုက် သိမ်းထားလိုက်သည်။

လေလွင့်ခရီးသည်က ရှောင်ပီလီကို ကြည့်၍ လေးနက်စွာ ပြောသည်။

“မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ သိုင်းပညာဆိုရင် သိုင်းလောကမှာ ရှင်သန်နိုင်မှာပါ”

“ဒါပေမဲ့ နန်းတော်ရဲ့ အင်အားက မင်း ထင်ထားတာထက် အများကြီး သာလွန်တယ်”

“ချင်ထျန်းရုံးတော်က အပြည့်အဝ လှုပ်ရှားလိုက်ရင် မင်းက ပထမအဆင့် ဖြစ်နေရင်တောင် မင်းနေရာကို ရှာတွေ့လိမ့်မယ်”

“ဒီရက်ပိုင်းမှာ မင်း အေးအေးဆေးဆေး နေသင့်တယ်၊ မုန်တိုင်းပြီးသွားမှပဲ သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်သင့်တယ်”

ရှောင်ပီလီက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီးက ထျန်းကျီချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းမှူးကို ဆွဲဆောင်ဖို့ လှုပ်ရှားပေးလို့ ရမလား”

အင်း။

လေလွင့်ခရီးသည်က ရှောင်ပီလီကို ကြည့်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။

“မင်းက ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းကို ဆက်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”

ရှောင်ပီလီက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းနဲ့ စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းက အရင်ဆုံး ခုန်ထွက်လာတာလေ။ ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသာ ပျက်စီးသွားရင် တခြားဂိုဏ်းတွေက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သတိထားမိသွားမှာပေါ့ မဟုတ်လား”

လေလွင့်ခရီးသည်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ယွီဖုန်းရဲ့ သိုင်းပညာက မအားနည်းဘူး၊ နောက်ပြီး ချိုးဝူဟမ်လည်း ရှိသေးတယ်”

“မင်းယုံကြည်မှု ရှိရဲ့လား”

ရှောင်ပီလီက ပြန်ဖြေသည်။

“ကျွန်တော် စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်”

“သူတို့အားလုံးကို မသတ်နိုင်ရင်တောင် အထိအခိုက်မရှိ ထွက်ပြရောက်ဖို့ကတော့ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး”

ရောက်လာပြီးမှတော့ အလကား ပြန်သွားလို့ မဖြစ်ပေ။

ထို့အပြင် ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းထဲမှာ သူ ရိတ်သိမ်းဖို့အတွက် စောင့်နေတဲ့ ကျင့်ကြံမှုအမှတ်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာကိုး။

---

ထိုအချိန်တွင်၊

ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းအတွင်း၌။

ထျန်းကျီချိုင့်ဝှမ်းမှ ချိုင့်ဝှမ်းမှူး ချိုးရွှမ်ကျီးက သူ့ရှေ့က ဗေဒင်တွက်ချက်မှုကို ကြည့်နေရင်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်နေသည်။

“ဆရာကြီး ချိုးရွှမ်ကျီး၊ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

ချိုးဝူဟမ်က ဒီကိစ္စကို နားမလည်ဘဲ အသံထွက် မေးလိုက်သည်။

ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင် ယွီဖုန်းကလည်း ချိုင့်ဝှမ်းမှူး ချိုးရွှမ်ကျီးကို ကြည့်နေသည်။ ထျန်းကျီချိုင့်ဝှမ်းမှ ချိုင့်ဝှမ်းမှူးက ချင်ထျန်းရုံးတော်မှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ထျန်းကျီ နတ်ဘုရားတွက်ချက်မှုက မထင်မှတ်နိုင်လောက်အောင် နက်နဲတယ်လို့ ကောလာဟလရှိသည်။ အခု သူ မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာက ဘာကိုများ ဆိုလိုတာလဲ။

ချိုင့်ဝှမ်းမှူး ချိုးရွှမ်ကျီးက ခေါင်းခါကာ ပြောသည်။

“ရှောင်ပီလီရဲ့ ရှိရာနေရာကို တွက်ချက်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒါက ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အဆင့်(၂) ကောင်းကင်လူသားတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး”

“သူ့ရဲ့ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာက အနည်းဆုံး အဆင့်(၁) ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”

“တာအိုသဘောတရားကို နားလည်ထားတဲ့ အဆင့်(၁) ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်မှသာ ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်မှာ၊ ဒါမှမဟုတ် ရှောင်ပီလီ ကိုယ်တိုင်က ကောင်းကင်-လူသားနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းသွားလို့ တွက်ချက်ရ ပိုခက်ခဲသွားတာပဲ”

ချိုးဝူဟမ်၏ မျက်မှောင်လည်း ကြုတ်သွားသည်။

ယွီဖုန်းက ရှောင်ပီလီကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်ကို အမြစ်ဖြတ်ရန်အတွက် ရှောင်ပီလီကို ရှာမတွေ့ဘဲနဲ့တော့ သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်အကြောင်း အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ခုနကတင်ပဲ ထျန်းကျီချိုင့်ဝှမ်းမှ ချိုင့်ဝှမ်းမှူးက ‘နတ်ဆိုးဆရာ‌တော်’ နတ်ဆိုးဆရာ‌တော် ပုခုန်းအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တွေတောင် ပျောက်ဆုံးသွားပြီလို့ ပြောခဲ့သေးသည်။

ကြာရှည်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက်၊

ချိုးဝူဟမ်က မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်ကာ ပြောသည်။

“ဒီတစ်ခါ သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်အတွက် ယန်နယ်မြေမှာ လှုပ်ရှားခဲ့တာကလည်း လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ၊ သူကလည်း ဓားကို သုံးတယ်”

“ဓားသိုင်းတွေက ကွဲပြားနေပေမဲ့ ရှောင်ပီလီက အဆင့်(၂) ကောင်းကင်-လူသားနယ်ပယ်သို့ ရောက်တဲ့အခါ ငါတို့ မသိသေးတဲ့ တခြားဓားသိုင်းတွေကို သုံးဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်မှာ အဆင့်(၂) ကောင်းကင်လူသားနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အများကြီး ရှိနိုင်မှာလဲ”

ယွီဖုန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

“အရမ်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ဆယ်ရက်ကျော်ဆိုတာ ယန်နယ်မြေကနေ အချိန်မီ ရောက်လာဖို့ လုံလောက်တဲ့အချိန်ပဲ”

“အချိန်ကိုက်လည်း အဆင်ပြေနေတယ်”

ရုတ်တရက်၊

ထျန်းကျီချိုင့်ဝှမ်းမှ ချိုင့်ဝှမ်းမှူး ချိုးရွှမ်ကျီးက သူ့ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ဖူဟူအစောင့်ရှောက်အဖွဲ့အစည်း၏ ဦးတည်ရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“အဲဒါ လေလွင့်ခရီးသည်ပဲ၊ သူ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာတာ”

ချိုင့်ဝှမ်းမှူး ချိုးရွှမ်ကျီးက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ရာနှင့်ချီသော မီတာအကွာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြ၊ ငါ ဒီ ‘နတ်ဆိုးအရှင်သခင်’ နဲ့ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်”

ထိုအချိန်တွင်၊

ချိုးဝူဟမ်နှင့် ယွီဖုန်းတို့မှသာ အဝေးမှ စွမ်းအင်လှိုင်းများကို သတိထားမိကြသည်။

ချိုးဝူဟမ်၏ အမူအရာက လေးနက်သွားသည်။

“‘လျှပ်စီးဘေး နတ်ဆိုးအရှင်သခင်’ လေလွင့်ခရီးသည်ကလည်း အဆင့်(၁)နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီပဲ”

“သူက ကောင်းကင်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီလားဆိုတာတော့ မသိဘူး”

ယွီဖုန်းက လေးနက်စွာ ပြောသည်။

“ငါကတော့ ဒါက ဟန်ပြတစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်နေတာ”

ချိုးဝူဟမ်က ခေါင်းခါကာ ပြောသည်။

“ဟန်ပြတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေရင်တောင် ယန်နယ်မြေမှာ ရှောင်ပီလီ နောက်တစ်ယောက် ပိုလာမှာပဲလေ”

“သူက လာရဲရင်တော့ ဒီနေ့က သူ့ကို ဖမ်းဖို့ ကောင်းတဲ့နေ့ပဲ”

“ဆရာကြီး ချိုင့်ဝှမ်းမှူး ချိုးရွှမ်ကျီးသာ ‘လျှပ်စီးဘေး နတ်ဆိုးအရှင်သခင်’ လေလွင့်ခရီးသည်ကို ဖမ်းမိသွားရင်တော့ ဒါက နှစ်ဆသော ပျော်ရွှင်မှုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”