အခန်း ၁၃၇၃
Vol. 121 Ch. 1373
အခန်း ၁၃၇၃
အားကုန်းသည် သူ၏ အာကာသယာဉ်ပြင်ပလှုပ်ရှားမှု ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ လေလုံခန်းကို ဖြတ်သန်းပြီး ကယ်ဆယ်ရေးယာဉ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
သူ၏ လုံခြုံရေးကြိုးကို သေချာစွာ ချိတ်တွဲပြီးနောက် အားကုန်းသည် စက်မှုလက်တံကို ဖမ်းကိုင်ကာ အသေးစားအာကာသယာဉ်၏ တံခါးဝဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
ကျန်းယွင်ထျန်း၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အားကုန်းသည် ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်၊ လေလုံခန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အာကာသယာဉ်အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူ၏ရှေ့တည့်တည့်တွင် လွင့်မျောနေသည်မှာ မိမိနှင့် လုံးဝမတူကွဲပြားသော သက်ရှိတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် အားကုန်းသည် သူ၏ အာကာသဝတ်စုံ ခေါင်းဆောင်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ထျန်းလည်း မှင်တက်သွားမိ၏။ သူ့ရှေ့တွင် ဝက်ခေါင်းကြီးတစ်ခေါင်း အမှန်တကယ် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ဆဲဆိုစော်ကားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် ဝက်ခေါင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အကယ်၍ သူ၏ ယခင်ကမ္ဘာမှ ဆင်တူသော သက်ရှိတစ်ခုကို ရှာရမည်ဆိုလျှင် အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်းဝတ္ထုထဲက ကျူးပါကျဲ့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
သို့သော် ကျန်းယွင်ထျန်းက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ ငါက ကျန်းယွင်ထျန်းပဲ။”
အားကုန်းမှာမူ မှင်တက်နေဆဲပင်။ အကြောင်းမှာ ကျန်းယွင်ထျန်း ပြောလိုက်သည့် စကားတစ်လုံးကိုမျှ သူ နားမလည်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အားကုန်းသည် ကျန်းယွင်ထျန်းကို လက်ပြန်ဝှေ့ယမ်းပြရုံသာ တတ်နိုင်တော့ပြီး သူ တစ်ခုခုပြောလိုက်သော်လည်း ကျန်းယွင်ထျန်းကလည်း နားမလည်ခဲ့ပေ။
ကျန်းယွင်ထျန်းကမူ အားကုန်းကို သူ့နောက်လိုက်ခဲ့ပြီး အာကာသယာဉ်တစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် လက်ဟန်ခြေဟန်များဖြင့်သာ အချက်ပြနိုင်တော့သည်။
ခက်ခက်ခဲခဲ လက်ဟန်ပြ ကစားပွဲအပြီးတွင် အားကုန်းသည် ကျန်းယွင်ထျန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားပြီး သူ့နောက်မှလိုက်ကာ အာကာသယာဉ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်တော့သည်။
ထိုလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦး လုံးဝ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အားကုန်းက တံခါးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ သူ အရင်ပြန်သင့်ပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။
ကျန်းယွင်ထျန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ဤစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသော ခရီးစဉ်ကို နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်လိုက်တော့သည်။
အားကုန်းသည် သူ၏ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ထံ ပြန်ရောက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့တွေ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်လို့မရဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။ ငါလည်း အဲဒါကို လုံးဝ မေ့သွားတယ်။”
ကျန်းယွင်ထျန်းကလည်း အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်းပိုင်ရှင်သာ ဒီမှာရှိရင် ငါတို့ ဒီလောက်ထိ ဒုက္ခခံနေရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဟားဟားဟား မင်းတို့နှစ်ယောက် တစ်လမ်းလုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဖြစ်ကြဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။”
ကျူးဝူက ဘေးကနေ တစ်ဖက်လူ အဆင်မပြေသည်ကို ဝမ်းသာအားရဖြင့် ကဲ့ရဲ့ပြောဆိုလိုက်သည်။
“အင်းဆို...ဘယ်လောက်တောင် စိတ်အိုက်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ မပြောနဲ့တော့။”
အားကုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကျန်း... သူဌေးသာ ဒီမှာရှိရင် ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်မအိုက်ရဘူးလို့ မင်းဘာလို့ ပြောတာလဲ။ သူဌေးက ငါတို့ဘာသာစကားကို နားလည်လို့လား။”
“ဒါပေါ့။ ပထမအဆင့်တုန်းက သူဌေးက ဘယ်လို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဒေသခံ သတ္တဝါမျိုးနဲ့မဆို ဘာအတားအဆီးမှမရှိဘဲ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ခဲ့တယ်။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက အလွန်အမင်း ယုံကြည်ချက်ရှိဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာ...။”
ကျူးဝူတစ်ယောက် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွား၏။
“မင်း ဘယ်သူနဲ့မဆို ဆိုတာ သေချာလား။”
“ဒါပေါ့။ ကျွန်းပိုင်ရှင်က အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့တောင် ဆက်သွယ်နိုင်တယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်။ အရင်တုန်းက သူဌေးမှာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီးရှိပြီး ကျွန်းပိုင်ရှင်က အဲဒီအိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေကို စကားနဲ့ တိုက်ရိုက်အမိန့်ပေးနေတာကို ငါ တစ်ကြိမ်ထက်မက မြင်ဖူးတယ်။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက အတည်ပြုဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“သူဌေးက အဲဒီလောက်တောင် အံ့ဩဖို့ကောင်းတာလား။ ပထမအဆင့်မှာ သူ ကောင်းမွန်စွာ တိုးတက်အောင်မြင်နိုင်ခဲ့တာ မဆန်းတော့ဘူး။ ဒီစွမ်းရည်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်။”
ကျူးဝူတစ်ယောက် ရင်သပ်ရှုမောသွားခဲ့သည်။
“ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်တဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ရှိမှ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဆိုတာ ဖြစ်နိုင်မှာပဲ။”
အားကုန်းက သဘောတူလိုက်သည်။
“ဒီစွမ်းရည်က အရမ်းအရေးကြီးတယ်။”
ကျန်းယွင်ထျန်းကလည်း ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ လူချင်းမဆုံခင်အထိတော့ နောက်ပိုင်းကျရင် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်မှာပဲ ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့။”
“အာ... ငါ့အမြင်အရတော့ ငါတို့ လူချင်းဆုံဖို့ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရတာက အရမ်းကို စိတ်ကူးရခက်ပြီး နေရခက်လွန်းတယ်။”
အားကုန်းက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒါဆို ငါတို့ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်မှာပဲ ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ အစ်ကိုကျန်း... မင်း အရင်သွားအိပ်နှင့်လိုက်ပါ။ ဥက္ကာခဲတွေ လာဦးမလားဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်ပေးထားမယ်။”
အားကုန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ညသန်းခေါင်ကျော်ကျမှ မင်း ငါ့နဲ့ လာလဲပေးလိုက်ပါ။”
“ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ငါ သွားနားတော့မယ်။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“မင်းတို့ နားကြတော့။ ငါ အများသုံးချန်နယ်ကို ခဏလောက် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”
ကျူးဝူကမူ မအိပ်ချင်သေးသဖြင့် ချက်တင်မျက်နှာပြင်ကို အများသုံးချန်နယ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။
“စောစောက ဥက္ကာခဲတစ်ခုက အရေးပေါ်ကယ်ဆယ်ရေးယာဉ်တစ်စီးကို သယ်သွားတာ ငါ မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။”
“တကယ်လား။ ဒါဆို အစ်ကိုကျူးနဲ့ တူသွားပြီပေါ့။”
“အဲလိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီဥက္ကာခဲတွေက ကြယ်တံခွန်ထက် အများကြီး ပိုသေးတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ငါလည်း တခြားနေရာတွေကို ပျံသန်းဖို့ ဥက္ကာခဲတစ်ခုကို သုံးလို့ရတာပဲမဟုတ်ဘူးလား။ အချိန်တန်လို့ ငါတို့ဆုံမိရင် အချင်းချင်း နွေးနွေးထွေးထွေး ပွေ့ဖက်ပြီး အချင်းချင်း အားကိုးလို့ရတာပေါ့။”
“မင်းတို့တွေ တကယ်ပဲ စုပေါင်းနေထိုင်လို့ရမယ်လို့ သေချာလို့လား။”
“ဘာလို့ မရရမှာလဲ။ ငါတို့တွေ လုံးဝ အတူတူနေပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်လို့ရတယ်။ လူတိုင်းက ကိုယ့်အရေးပေါ်ကယ်ဆယ်ရေးယာဉ်နဲ့ကိုယ် နေကြမှာဆိုတော့ ငါတို့ဘဝတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သက်ရောက်မှုရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါလည်း ဟုတ်သားပဲ။ လူတိုင်းမှာ ဘာလက်နက်မှ မရှိသေးခင်အချိန်အထိတော့ အတူတူနေဖို့ ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်။”
“မင်းတို့ပြောနေတာ ဒါလား။[အာကာသအရှိန်ပြင်း စက်သေနတ် ထုတ်လုပ်မှုပုံစံ] ၁။”
“ဝိုး... မင်း ဒီလက်နက်ကို ဘယ်လိုရလာတာလဲ။”
“ငါ ခုလေးတင် လက်နဲ့ဖွင့်ရင်း ရလိုက်တာလေ။”
“ဒါက နည်းနည်းမှ မရယ်ရဘူးနော်။ ငါ စောစောကပြောတာကို ပြန်ရုပ်သိမ်းတယ်။ လက်နက်တွေတောင် ပေါ်လာပြီဆိုမှတော့ အားလုံးပဲ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကွာအဝေးတစ်ခုမှာ နေကြတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။”
“အဲဒီလို လက်နက်မျိုးရှိရင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ အားလုံးကို ရှင်းပစ်လို့ရပြီ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အာ... သီအိုရီအရတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တခြားလူတွေ ဒါမျိုးမရနိုင်ဘူးလို့ မင်း ဘယ်လိုသိလဲ။ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ဒါထက် ပိုကောင်းတဲ့လက်နက် ရသွားရင်ကော။”
“မင်း ဒီလိုပြောလိုက်တော့ ငါ ဥက္ကာခဲမိုးကို သုံးပြီး တခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို သွားလုဖို့တောင် မဝံ့ရဲတော့ဘူး။”
“မင်းက တကယ်ကြီး လုယက်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။ တော်လိုက်ပါတော့။ မင်းသာ ဆရာကြီးနဲ့ သွားတိုးမိရင် မိုင်ထောင်ချီဝေးတဲ့နေရာကနေ ပါဆယ်ပုံး သွားပို့ပေးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
“မှန်တယ်။ ငါ ငြိမ်ငြိမ်လေး အောင်းနေတာပဲ ပိုကောင်းပါတယ်။”
၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျူးဝူသည် ရှောင်းယီ၏ လက်နက်များအကြောင်းကို ထပ်မကြွားဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့ပြန်သည်။
“ဒီလိုလက်နက်မျိုးပဲ ဆိုရင်တော့ ကိုယ့်မြေကွက်လေးထဲမှာပဲ ရိုးရိုးသားသား ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေတာက ပိုကောင်းတယ်။ ငါ့တို့ဘက်မှာဆို S အဆင့် လေဆာအမြောက်ကိုတောင် မြင်ဖူးနေပြီ။”
“လေဆာအမြောက်လား။ အဲဒါက စက်အမြောက်ထက် ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ပုံပဲ။”
“အစ်ကိုကျူး... မင်း တကယ် မြင်ဖူးတာလား။ ငါတို့ကို လိမ်ပြောနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။”
“မင်းတို့ကို လိမ်ပြောလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ ငါပြောတဲ့ လက်နက်က ငါတို့ဆရာကြီးရဲ့ အာကာသယာဉ်ပေါ်မှာ ရှိတာပဲ။”
ကျူးဝူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဆရာကြီးက ငါ့ကိုတောင် ဒါမျိုးတစ်လက် ဆုချထားသေးတယ်။ [လေဆာပစ္စတို] (S အဆင့်) ၁။ ဒါက တစ်ခုခုကို သက်သေပြနိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်...ဟုတ်တယ်မလား။”
“သေစမ်း... တကယ်ကြီး လေဆာလက်နက်တွေ ရှိတာပဲ။”
“အစ်ကိုကျူး... ငါ မင်းတို့ရဲ့ ဆရာကြီးကို လုံးဝ ဒူးထောက်အရှုံးပေးပါတယ်။ ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလို့ ရမလား။ ငါလည်း ဆရာကြီးရဲ့ လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်ချင်လို့ပါ။”
“ဆရာကြီးက အခုလောလောဆယ် လူမလိုသေးဘူး။ မင်းမှာ ထူးခြားပြောင်မြောက်တဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။”
“ရုပ်ချောတာကော အကျုံးဝင်လား။”
“ဝင်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် မင်းကိုယ်မင်း ချောတယ် ထင်နေလို့ မရဘူး။ ဆရာကြီးက မင်းကို ချောတယ်လို့ ထင်မှရမှာ။”
ကျူးဝူက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိလောက်တော့ဘူး။ ငါတို့က ဂြိုဟ်တစ်ခုတည်းက လာတဲ့ အသိဉာဏ်ရှိ သက်ရှိတွေမှ မဟုတ်တာ။ အလှအပဆိုင်ရာ စံနှုန်း တူညီဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ သုညနီးပါးပဲ။”
“ပြောလို့မရဘူးလေ။ ဆရာကြီးရဲ့ အကြိုက်က ထူးခြားနေရင်ကော။”
“ဟတ်ချိူး...”
အနားယူနေသော ရှောင်းယီနစ်ယောက် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ နှာချေလိုက်မိသည်။
“ဘယ်သူ ငါ့အတင်း ပြောနေပြန်ပြီလဲ။”
သူ စနစ်၏ အချက်ပေးချက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အချိန်မှာ ၄ နာရီ မိနစ် ၅၀ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူ နိုးနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ရှောင်းယီသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ထလိုက်ပြီး အာကာသ မီးဖိုချောင်ရှိ ရေကို သုံးကာ မျက်နှာသစ် သန့်စင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အပူပေးထားသော မနက်စာကို ကိုင်ဆောင်ကာ စိုက်ပျိုးရေးခန်းဆီသို့ လွင့်မျောသွားလိုက်သည်။
ထိုနေရာ၌ အာကာသစက်ရုပ် ၂ က ကောက်ပဲသီးနှံများကို ရေလောင်းနေလေသည်။
ရှောင်းယီသည် ကောက်ပဲသီးနှံများကို စောင့်ကြည့်ပြီး ဘေးမှ အာဟာရဓာတ်ပျော်ရည် အချို့ကို ယူကာ ဗာမီကျူလိုက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မြေကွက်အချို့ကို ရေလောင်းပေးလိုက်သည်။
သူသည် မြေကြီးပေါ်မှ ဆလတ်ရွက် အနည်းငယ်ကို ဆွတ်ခူးကာ ရေလုံးတစ်ခုဖြင့် ဆေးကြောလိုက်ပြီးနောက် ယခုတင် အပူပေးထားသည့် ငါးအရသာ ဝက်သားမျှင်ကြော်နှင့် ပတ်ကာ စတင်စားသောက်လိုက်တော့သည်။
ရှောင်းယီက နိုးနိုးချင်း အသားစားချင်၍ မဟုတ်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း နည်းနည်း အဆီအစိမ့်များသလို ခံစားရသော်လည်း လက်ရှိတွင် အစားအစာက အလွန် ရှားပါးနေသဖြင့် စားစရာရှိနေခြင်းကပင် အတော်ကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အလွန်အမင်း ဂျီးများမနေနိုင်ပေ။
စားသောက်နေစဉ်မှာပင် ရှောင်းယီသည် ယာဉ်မောင်းခန်းသို့ လွင့်မျောသွားပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
“စနစ်...လက်မှတ်ထိုးဝင်မယ်။”