အခန်း ၁၀၆၃

အခန်း (၁၀၆၃) ဓားကို ပုံသွင်းခြင်း။ ရှင်သန်ခြင်းနှင့် သေဆုံခြင်း စမ်းသပ်မှု။ (၂)

တစ်လအကြာတွင် သူသည် ဇာတိမရဏချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ သွားရောက်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်အတွက် ရုန်းကန်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းယောင်မှာ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ စူးချန်ခုန်းကဲ့သို့သော ထူးချွန်ထက်မြက်သူတစ်ဦးသည် အနာဂတ်တွင် ကြီးကျယ်သောသူ ဖြစ်လာရန် သေချာသော်လည်း ယခုအခါတွင် ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာ၏ မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းခြင်း အခမ်းအနားကို အတင်းအကျပ် ခံလိုက်ရပြီး ဇာတိမရဏ ချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ သွားရောက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားဖြင့် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်သူမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်အတွင်း မြင့်မြတ်သော ဧကရာဇ် ကျန်း တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

စူးချန်ခုန်းမှာ ကျန်းမိသားစုဝင်များ၏ အမြင်တွင် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး နည်းပါးနေကြောင်း သူမသိပါ။ သူတတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

အမည်: စူးချန်ခုန်း (၄၄ နှစ်)

ကျန်ရှိသော သက်တမ်း: ၁၃၀၀ နှစ်

စွမ်းရည် တန်ဖိုး: ၁၈၀ မှတ်

တစ်လမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

"နှစ်လအတွင်းမှာပဲ ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းက နှစ် ၂၀၀ တိုးလာတယ်။ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ အရည်အချင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။" ဟု သူ တွေးမိသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဇာတိမရဏချိုင့်ဝှမ်းထဲ ဝင်ရောက်ရတော့မည် ဖြစ်ရာ တရားကျင့်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

"အကြီးအကဲ ကျန်း၊ ကျွန်တော် အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ။ သွားကြရအောင်"

"ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့"

ကျန်းရှောတောက်မှာ ပြတ်သားပြီး ရိုးရှင်းသူဖြစ်သည့်အတွက် စကားအပိုများ မပြောတော့ပေ။

သူ၏ အတွေးအနည်းငယ်ဖြင့် မြင်နိုင်စွမ်းမရှိသော စွမ်းအားတစ်ခုက စူးချန်ခုန်းကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

"ဝူး"

ချက်ချင်းပင် လေဟာနယ်မှာ လိမ်ခေါက်သွားပြီး စူးချန်ခုန်းသည် ကျန်းရှောတောက်က သူ့အား 'ပရမ်းပတာလေဟာနယ်' ထဲမှတစ်ဆင့် ပို့ဆောင်ပေးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် နေရာနှင့် အကွာအဝေးတို့၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်ကာ သူတော်စင် ဧကရာဇ်နယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။

"ဒီအမြန်နှုန်း... တကယ်ကို မြန်တာပဲ"

စူးချန်ခုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သာမန်အားဖြင့် ဤခရီးကို သွားရန် တစ်လနီးပါး ကြာမြင့်သော်လည်း ကျန်းရှောင်ဒါအို၏ အမြန်နှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်အတွင်း နယ်မြေအများအပြားကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သည်။

နှစ်ရက်၊ သုံးရက်အကြာတွင် စူးချန်ခုန်းနှင့် ကျန်းရှောတောက်တို့မှာ သူတော်စင် ဧကရာဇ် နယ်မြေအတွင်းရှိ လူသူကင်းမဲ့သော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အပြင်ပန်းတွင် သာမန် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအလား ထင်ရသော်လည်း ဤနေရာမှာ ပထမဆုံး သူတော်စင် တည်ဆောက်ခဲ့သော ဇာတိမရဏချိုင့်ဝှမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောတောက်က လေးနက်သော အသံဖြင့် "အကြီးအကဲ စူး... ဒီထဲက စမ်းသပ်မှုတွေက လူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မတူကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားရမှာက... မင်းရဲ့ မူလစိတ်ကို စွဲကိုင်ထားပါ။ မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာကို မေ့မသွားပါနဲ့" ဟု မှာကြားသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလစိတ်ကို စွဲကိုင်ထားဖို့လား..."

စူးချန်ခုန်းမှာ ခေါင်းငြိမ့်ပြီးနောက် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူကာ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"အဲဒါ အကြီးအကဲ စူးလား။ သူ ဇာတိမရဏချိုင့်ဝှမ်းထဲ ဝင်သွားပြီ... အသက်ကယ်တံဆိပ်ပြားတောင် မပါဘူးလို့ ကြားတယ်။ သူ တကယ်ပဲ အံ့ဖွယ်တစ်ခု ပြနိုင်မလား" ချိုင့်ဝှမ်းကို စောင့်ကြပ်နေသူများက တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသည်။

ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ရောက်လျှင် စူးချန်ခုန်းမှာ ခေါင်းများ မူးဝေလာပြီး ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှာ အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နာကျင်လာသည်။

"စူးချန်ခုန်း..ထတော့"

ဝါးတားတား အခြေအနေတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါ... ငါ ဘယ်သူလဲ။ ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

စူးချန်ခုန်းမှာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှေ့တွင် ပရိဘောဂ အနည်းငယ်သာ ရှိသော အခန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး အသားညိုညိုနှင့် လူငယ်တစ်ဦးက ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

"မင်း အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေတာလား။ မြန်မြန်ထတော့။ တာဝန်ခံဆန်းက နာမည်စာရင်း စစ်တော့မယ်။ ဒီနေ့ လုပ်စရာတွေ အများကြီးပဲ။"

"ဟုတ်... ဟုတ်သားပဲ။ အလုပ်သွားရမယ်။"

"ငါ့နာမည်က စူးချန်ခုန်း၊ ငါက ကြေးဝါ အိမ်တော်က ပန်းပဲဆရာ..."

စူးချန်ခုန်းမှာ မိမိ၏ အမှတ်တရများကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာသည်။ သူသည် ကြေးဝါ အိမ်တော်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ပန်းပဲအတတ်ကို သင်ယူခဲ့သည်။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလိုပဲ..."

သူသည် ရေဆေးပြီးနောက် ရေပြင်ထဲရှိ ကိုယ့်မျက်နှာကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဘာမှားနေမှန်း မသိပေ။

သူသည် ပန်းပဲရုံသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။ လူတစ်ရာကျော်မှာ စနစ်တကျ စုဝေးနေကြပြီး စူးချန်ခုန်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲရှိ မသက်မသာ ဖြစ်နေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုလူအုပ်ထဲတွင် စူးချန်ခုန်းကို ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည့် လူတစ်ယောက် ရှိသည်။ သူမှာ ကျိုးဖန်ဖေးဖြစ်သည်။

"ကျိုးဖန်ဖေး..."

စူးချန်ခုန်းမှာ ထိုလူ၏ အချက်အလက်များကို ပြန်အမှတ်ရလာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အိမ်တော်အရှင်က မွေးစားထားသော မိဘမဲ့များ ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးဖန်ဖေးမှာမူ မောက်မာပြီး ရိုင်းစိုင်းသူ ဖြစ်သည်။

"ချွမ်း ချွမ်း ချွမ်း"

ပန်းပဲရုံအတွင်း မီးဖိုမှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေပြီး ပန်းပဲဆရာများမှာ သံတုံးများကို ထုနှက်နေကြသည်။