အခန်း ၁၀၆၅

အခန်း (၁၀၆၅) မူလဝိညာဉ် ပြန်လည်နိုးထခြင်း။ မိစ္ဆာသားရဲအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခြင်း။ (၁)

"ငါ တစ်ခုခုကို မေ့သွားသလိုပဲ..."

နေ့ရက်များမှာ ငြိမ်းချမ်းလှသော်လည်း စူးချန်ခုန်းမှာ မကြာခဏဆိုသလို စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတတ်သည်။ သူသည် အလွန်အရေးကြီးသော တစ်စုံတစ်ရာကို မေ့လျော့နေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အတိအကျ ပြန်မမှတ်မိနိုင်ပေ။ သူ၏ ဘဝမှာ အလုပ်များပြားနေပြီး အရာရာသည်လည်း သာယာငြိမ်းချမ်းနေသဖြင့် သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မညည်းတွားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ဤငြိမ်းချမ်းမှု၏ အောက်ခြေတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

နှစ်များစွာ ကုန်လွန်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါ ကျိုးတျဲတို့မှာ ပစ္စည်းများ သွားရောက် ပို့ဆောင်ကြသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

တောအုပ်အလယ်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် သူတို့၏ ကျောတွင် လွယ်ထားသော လက်နက်များကို သတိပြုမိပြီး ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ရှူး"

ချုံပုတ်များ နောက်ကွယ်မှ လူဆယ်ဦးကျော်မှာ လက်နက်များကို ကိုင်စွဲလျက် ထွက်ပေါ်လာပြီး စူးချန်ခုန်းတို့နှစ်ဦးကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

"မင်းလား"

"ကျိုးဖန်ဖေး... ဘာလို့ မင်းဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ"

ကျိုးတျဲမှာ အံ့အားသင့်လျက် ဒေါသထွက်နေသည်။ ကျိုးဖန်ဖေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည့် ရက်စက်သော အပြုံးကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျိုးဖန်ဖေးက အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း "စူးချန်ခုန်း... ငါ အပြင်မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံစားခဲ့ရချိန်မှာ မင်းက ကြေးဝါ အိမ်တော်မှာ သက်သောင့်သက်သာနဲ့ နေနေတာပေါ့လေ။ ဒီနေ့တော့ မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်မယ်" ဟု ပြောသည်။

ကျိုးဖန်ဖေးမှာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နှစ်များစွာ ဆင်းရဲဒုက္ခများ ခံစားခဲ့ရသည်။ မကြာသေးမီက သူသည် လူဆိုးဂိုဏ်းတစ်ခုကို စုစည်းကာ စူးချန်ခုန်းကို လက်စားချေရန် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အေးစက်သော အကြည့်များကို မြင်သောအခါ စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရက်စက်သော ဆန္ဒများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူတို့ကို အကုန် သတ်ပစ်ချင်သည့် စိတ်များ တောက်လောင်လာသည်။

"တိုက်…သူတို့ကို သတ်ပစ်ကြ။"

ကျိုးဖန်ဖေး၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ လူဆယ်ဦးကျော်မှာ စူးချန်ခုန်းတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ စူးချန်ခုန်းမှာ စကားမပြောတော့ဘဲ ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲရှိ ဓားမှာ သူကိုယ်တိုင် ပုံသွင်းထားသည့် ဓားဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကဲ့သို့ ခံစားရကာ အရာရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်လိုက်သည်။

"ပြေး... ပြေးကြ" ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သံများ စူးချန်ခုန်း၏ နားထဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှူး"

လူဆိုးသုံးဦးက ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သော်လည်း စူးချန်ခုန်း၏ ဓားမှာ လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူတို့၏ ဓားများ မထိမီမှာပင် စူးချန်ခုန်း၏ ဓားမှာ သူတို့၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ခေါင်းသုံးလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး လည်ပင်းမှ သွေးများမှာ ပန်းပွင့်သကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားလေ၏။ လူသတ်ခြင်းမှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သော်လည်း စူးချန်ခုန်းမှာမူ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် မြက်ပင်များကို ဖြတ်တောက်နေသကဲ့သို့ပင် ခံစားရသည်။

"သတ်"

စူးချန်ခုန်းမှာ ကျန်ရှိနေသော လူဆိုးများဆီသို့ လှည့်ကာ ပြေးဝင်သွားသည်။

"သူ့ကို သတ်။ သူ့ကို သတ်ကြ။"

လူဆိုးများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသော်လည်း စူးချန်ခုန်း၏ ဓားကို မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်ပေ။ ဓားချက်တိုင်းမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး လက်နက်များ ကျိုးပဲ့ကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် မည်သူမျှ မခံနိုင်ပေ။

ကျိုးတျဲက အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေသည်။ စူးချန်ခုန်းမှာ အသက်ဝိညာဉ်ကို ရိတ်သိမ်းနေသည့် သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ပင်။

"ငါ မင်းကို သတ်မယ်"

ကျိုးဖန်ဖေးမှာ ရူးသွပ်စွာဖြင့် စူးချန်ခုန်းထံ ပြေးဝင်လာသည်။ သို့သော် သူ မတိုက်ခိုက်မီမှာပင် စူးချန်ခုန်း၏ ဓားမှာ သူ၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်သွားခဲ့လေပြီ။ ကျိုးဖန်ဖေး၏ ခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။

လူဆယ်ဦးကျော်မှာ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားအောက်တွင် သေဆုံးကုန်သည်။ ထိုအခါမှသာ စူးချန်ခုန်းမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလာရသည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ သူမဟုတ်ဘဲ တခြားသူတစ်ယောက် ပြုလုပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ရုတ်တရက် စူးချန်ခုန်းမှာ ကျိုးဖန်ဖေး၏ ခေါင်းပြတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ သေချာ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမြင်ရသည်မှာ ကျိုးဖန်ဖေး၏ ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်နှာသာ ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့... မြန်မြန်သွားမယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း စူးချန်ခုန်း၏ နဖူးက ချွေးပြန်နေသည်။ သူသည် ကျိုးတျဲကိုလည်း ဤအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရန် မှာကြားလိုက်သည်။ ကျိုးဖန်ဖေးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ စူးချန်ခုန်းအတွက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

"ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်တာတောင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကျွမ်းကျင်နေရတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ အမြဲတမ်း ဒီနေရာနဲ့ စိမ်းသက်နေသလို ခံစားနေရတာလဲ"

စူးချန်ခုန်းမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤနေရာတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သော်လည်း ဤနေရာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သူ့အတွက် အမြဲတမ်း အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ကျိုးဖန်ဖေးတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဘာလို့ မြူတွေ ရှိနေတာလဲ။ နေ့ခင်းကြီးမှာ..."

တစ်နေ့မနက်တွင် ကြေးဝါ အိမ်တော်အပြင်ဘက်၌ အနက်ရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ဒီမြူတွေအနားကို မကပ်ကြနဲ့"

စူးချန်ခုန်းက အိမ်တော်နံရံပေါ်တွင် ရပ်လျက် သတိပေးလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်တစ်ခုကို ကြိုတင် ခံစားမိလိုက်သည်။ ဤမြူမှာ အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။