အခန်း ၁၈၂

အခန်း (၁၈၂) အားလုံး ငါ့ဟာတွေချည်းပဲဘုန်း...

အစွမ်းကုန် ခွန်အားနှင့် အမြန်နှုန်းတို့ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တိကျမှု စွမ်းရည်ပါ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ခုတ်ချလိုက်သည်...

ရွှမ်း...

ပျစ်ချွဲချွဲ အမည်းရောင် သွေးများ ပန်းထွက်လာသော်လည်း ရှူရာစစ်ပုဆိန်၏ အသွားမှ တောက်ပနေသော အမည်းရောင်အလင်းတန်းလောက်တော့ မတောက်ပပေ။ လေထုကို ဆွဲဖြဲသွားသော ပုဆိန်၏ ရွေ့လျားမှုမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လက်ရာပမာ ပြီးပြည့်စုံလှသည်။ ချူဟန်သည် တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်ပြီးနောက် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်၊ ထောင့်ချိုးတို့ဖြင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ပုဆိန်သွားကို အပေါ်သို့ ပြောင်းပြန်လှန်၍ ခုတ်တင်လိုက်သည်။

ရွှင်း...

ကြောက်မက်ဖွယ် ပုဆိန်သွားက ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ရာ ထိုတစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆင့်(၂) ဇွန်ဘီ၏ ခေါင်းမှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားတော့သည်။ အရာအားလုံးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားသည်။ အဆင့်(၂) ဇွန်ဘီကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရန် ချူဟန် ပြေးဝင်သွားသည့် လုပ်ရပ်အပေါ် လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေဆဲ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် စခန်းတစ်ခုလုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေခဲ့သော တရားခံမှာ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော အဆင့်(၂) ဇွန်ဘီ၏ အလောင်းမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်လိုက်ရသော တိုက်ပွဲဝင်သူ အားလုံးမှာ သစ်သားရုပ်များပမာ တောင့်တင်းသွားကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အဝေးမှ ဇွန်ဘီများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ပြင်းထန်လွန်းသော တုန်လှုပ်မှုကြောင့် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသံပင် မထွက်ရဲကြပေ။

ဝမ်ယန်နှင့် ငပိန်ကောင်တို့၏ လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံများလည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာသော လက်တွေ့အခြေအနေများကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ ပုံရိပ်ယောင်များ မြင်နေရသည့်အလား ထင်မှတ်နေကြသည်။

'မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒီကောင်က ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး'

အံ့အားသင့်မှု၊ သံသယနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု အစရှိသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ခံစားချက်များက သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို တစ်ခဏအတွင်း လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။ ချူဟန်၏ ကျောပြင်မှာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်ခြင်း မရှိဘဲ သာမန် ခန္ဓာကိုယ်သာ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်၌ သူတို့နှစ်ဦးအမြင်တွင် ထိုကျောပြင်လေးမှာ အသက်ရှူကျပ်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်နေရသည်။

ချူဟန်ကို ကူညီရန် ကြိုးစားနေသော တံတိုင်းမြင့်ပေါ်မှ လူငယ်လေးနှင့် ရှောင်ဟွာတို့မှာမူ ကျောက်ရုပ်များသဖွယ် မှင်တက်သွားကြလေပြီ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာလည်း အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ကြချေ။

အောက်ဘက်တွင် တိုက်ပွဲက ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကွင်းပြင်ထဲသို့ ဇွန်ဘီများ တသီတတန်းကြီး ဝင်ရောက်လာနေပြီး သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် မည်သူက မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေမှန်းပင် ခွဲခြား၍မရနိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ရမည်။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ချူဟန် တစ်ဦးတည်းထံသို့သာ စူးစိုက်ရောက်ရှိနေကြပြီး မည်သူကမျှ အကြည့်မလွှဲနိုင်ကြပေ။

တိုက်ခိုက်နေကြသော အခြား အဆင့်(၁) ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများဆိုလျှင် ဤအခြေအနေကို ယုတ္တိမရှိဘူးဟုပင် ခံစားနေကြရသည်။ ချူဟန်၏ တိုက်ကွက်များကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာဖို့ နေနေသာသာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်ကိုပင် သေချာစွာ မမြင်လိုက်ရပေ။

‘အဆင့်(၁) ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူချင်း တူနေတာကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကွာဟနေရတာလဲ။ ဒီကောင်က မှော်အတတ်တွေများ သုံးနေတာလား’

ချင်ရှို နှင့် ဟွာယုံကျီ တို့မှာ လုံးဝ တွေးတောနိုင်စွမ်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် တိုက်ပွဲဝင်နေသည်ကိုပင် မေ့လျော့နေကြသည်။ ချူဟန် တစ်ယောက်တည်းဖြင့် အဆင့်(၂) ဇွန်ဘီကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကို သူတို့ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဤစွမ်းရည်မှာ လူသားတစ်ဦး၏ အတိုင်းအတာအတွင်း ရှိနေသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မျိုး မဟုတ်ပေ။

အဆင့်(၂) ဇွန်ဘီသည် အမှန်တကယ်ပင် အင်အားကြီးမားသော ရန်သူ ဖြစ်သည်။ အမြန်နှုန်းအစွမ်း ကို မနိုးထခင်က ချူဟန်သာဆိုလျှင် အချိန်အနည်းငယ် ကြန့်ကြာနိုင်ပေသည်။ ယခု သူက အရင်ကနှင့် မတူတော့ပေ။ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အဆင့်(၂) ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ အများစုကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ပြီး အဆင့်(၁) တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ နံပါတ်(၁) နေရာ၌ ရပ်တည်နေသူ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ၏ လက်ထဲတွင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်ရေးလက်နက် ရှူရာပုဆိန် ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသေးသည်။

ချင်ရှိုက ချူဟန်ကို သေချာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသော ဘေးရှိ ဟွာယုံကျီ ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း ခုနက သူ့နာမည်ကို... ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ"

"ချူဟန် လေ"

ဟွာယုံကျီက သတိဝင်လာကာ ဖြေလိုက်သည်။

"တော်တော် အေးချမ်းတဲ့ နာမည်ပဲနော်။ သူက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေမယ်လို့ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"အင်း... ဟုတ်တယ်။ တကယ် အေးချမ်းတဲ့..."

ချင်ရှို က ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်...

ခလွမ်း...

ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ချင်ရှို အလန့်တကြား ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ လက်နက်မှာ ထက်ပိုင်းကျိုးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့နှစ်ဦး ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သော အဆင့် (၂) ဇွန်ဘီ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။

သွားပြီ။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုမှာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌...

ရွှမ်း...

အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီးနောက် မည်းနက်သော သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။ ပုဆိန်ကို မြှောက်ကာ ခုတ်ချလိုက်သည့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုဇွန်ဘီမှာ ချက်ချင်း အသက်ပျောက်သွားလေသည်။

ချင်ရှို နှင့် ဟွာယုံကျီ တို့ နှစ်ဦး အချိန်အတော်ကြာအောင် တားဆီးထားခဲ့ရသဖြင့် မောပန်းကာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များ ကျဆင်းနေပြီ ဆိုသော်ငြားလည်း ၎င်းသည် အဆင့်(၂) ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဇွန်ဘီကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်လိုက်သော ချူဟန်သည် လှည့်မကြည့်ဘဲ ဘေးရှိ ဇွန်ဘီအုပ်စုထဲသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ အနက်ရောင် ပုဆိန်က လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုပမာ လှည့်ပတ်သွားပြီး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဇွန်ဘီများ အစုလိုက်အပြုံလိုက် လဲကျသွားကြသည်။

ထို့အပြင် ထိုသို့ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်နေသည့်ကြားမှ သူက ဝမ်ချိုက် ထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ မေးလိုက်သေးသည်။

“ဟေ့ကောင်... ငါ့အမြူတေတွေကို သေချာ သိမ်းထားပြီးပြီလား”

“သိမ်းပြီးပြီ”

ချူဟန်၏ အိတ်ကပ်ထဲရှိ ဝမ်ချိုက် က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်ဖြူလန်ပြလိုက်သည်။

“ဇွန်ဘီ နှစ်ကောင်စလုံးရဲ့ အမြူတေတွေကို ယူထားပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားဦး... ခင်ဗျား အကွာအဝေး တစ်မီတာ ပတ်လည်အတွင်းမှာ မသတ်ရင် ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး သွားကောက်နေရမှာ။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော့် ခြေထောက် မြန်လို့ တော်သေးတာပေါ့။ နောက်ဆို သတိထားဦး”

“အမြူတေတွေကို သိုလှောင်လန်းမှာ ထည့်ထားလိုက်ပြီ။ အမှတ်ပြောင်းချင်ပြောင်း၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို လက်ဆောင်ပေးချင်ပေး... ခင်ဗျား သဘောပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျား ဟာတွေပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင် မသုံးတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒီအရာရဲ့ စုပ်ယူနိုင်စွမ်းက ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတာ။ အမှတ်တွေ ပြောင်းလိုက်တာက ပိုပြီး တန်သေးတယ်။ ဒါနဲ့ မင်း အဲဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲ သိလား။ မင်း သိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်သားပဲ။ ငါပဲ မင်းကို ပြောပြပါ့မယ်”“ပါးစပ်ပိတ်ထား”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး”

ချူဟန်သည် ဇွန်ဘီများကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်နေပြီး အမှတ်များကို အဆက်မပြတ် ရယူနေလေသည်။ ပုဆိန် တစ်ချက် လွှဲခုတ်လိုက်ရုံဖြင့် အမှတ် ၅မှတ်ထက်မနည်း လွယ်လွယ်ကူကူ ရရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ဇွန်ဘီများကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ သတ်ဖြတ်ရင်း အမှတ်များ ရရှိနေသဖြင့် ကျေနပ်နေနိုင်သော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ လုံးဝကို ဆွံ့အထိတ်လန့်နေကြရပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ချင်ရှို နှင့် ဟွာယုံကျီ တို့ နှစ်ဦးမှာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြသည်။ မိမိတို့ အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြိုးစားပမ်းစား တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပြီး ဒဏ်ရာရရှိလုနီးပါး သေတွင်းထဲ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော အဆင့် (၂) ဇွန်ဘီကို ထိုလူသစ်က လမ်းလျှောက်ရင်း မုန်လာဥလှီးသည့်အလား အလွယ်တကူ ခေါင်းဖြတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်း သတ်လိုက်တာကို လက်ခံပေးလို့ ရပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ အမောဖြေသည့် အမူအရာမျိုး ပြသသင့်သည်မဟုတ်ပါလား။ သို့မှသာ သူတို့၏ စိတ်သက်သာရာရမည် ဖြစ်သည်။ ချူဟန်သည် သူတို့ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်ကာ ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဒါက လွန်လွန်းနေပြီ။

ဇွန်ဘီများကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေသော အဆင့်(၁) ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ တစ်ဦးမှာ စခန်းကို ကာကွယ်လိုစိတ်ဖြင့် ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

ခွပ်... ဗျွစ်...ဗျွစ်…

ဦးခေါင်းများ ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲသွားသော သွေးပျစ်ပျစ် အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူက အံ့အားသင့်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ ဇွန်ဘီများအားလုံး သေဆုံးနေပြီး အလောင်းများအဖြစ် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ ချူဟန်၏ ပုံရိပ်မှာ လေပြင်းတစ်ခုပမာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး အခြား ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦး၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဇွန်ဘီများပါ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက်... ထိုနေရာ၌ မည်သည့်အရာမျှ ကျန်ရစ်မနေတော့ပေ။

လက်ရှိ ချူဟန်မှာ ဇွန်ဘီများကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေသော သေမင်းတစ်ပါးအလား ဖြစ်နေသည်။ မုန်တိုင်းက တိမ်တိုက်များကို လွင့်စင်သွားစေသည့်အလား တစ်ကောင်မျှ မကျန်အောင် ရှင်းလင်းပစ်နေသည်။ တံတိုင်းနှစ်ခုကြားတွင် မယုံနိုင်လောက်သော အရှိန်ဖြင့် လှည့်ပတ်သွားလာရင်း ဇွန်ဘီများကို မုန်တိုင်းတစ်ခုပမာ ပိုင်းဖြတ်နေတော့သည်။

"ငါ့ သားကောင်တွေကို မလုနဲ့ ဟု ပြောနေသည့်အလား ရူးသွပ်နေသော ချူဟန်၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ တိုက်ခိုက်နေကြသော အဆင့်(၁) ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများ အားလုံးမှာ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြတော့သည်။ သူတို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ အုပ်စုမှ ကွဲထွက်လာသော သနားစရာ ဇွန်ဘီအနည်းငယ်ကိုသာ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်သည်။ ဇွန်ဘီများ စုဝေးနေသော နေရာသို့ သွားရောက်ပါက ချူဟန်က ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ပိုင်းဖြတ်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။ သတ်ဖြတ်ပြီးပါကလည်း နှုတ်ဆက်စကား တစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတတ်သဖြင့် တကယ့်ကို နားလည်ရခက်လှသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယန်နှင့် ရှိုဟောက်တို့ နှစ်ဦးမှာမူ ကွင်းပြင်၏ ထောင့်စွန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေများ ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့နေရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နောင်တရမှုတို့ကြောင့် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေကြရပြီး သေချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေကြရသည်။ မိမိတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော စကားများဖြင့် ချူဟန်ကို လှောင်ပြောင်မိခဲ့ပါသနည်း။ ကိုယ့်ပါးကိုပင် ရိုက်ပစ်လိုက်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုကောင်မှာ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတိရစ္ဆာန်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်ရန် နေနေသာသာ ထွက်ပြေးရန်အတွက် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းရန်ပင် ကြောက်လန့်နေကြရသည်။ ချူဟန် မိမိတို့ကို သတိမပြုမိပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းနေကြရတော့သည်။ သေချာပေါက်ပင် ချူဟန်က သူတို့၏ စိတ်ထဲမှ အကြောင်းအရာများကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိတွင် သူသည် ဇွန်ဘီများကို သတ်ရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။ နောက်ပြောင်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဤအကောင်များအားလုံးမှာ သူ၏ အမှတ်များ ဖြစ်ကြသည်။ မည်သူ့ကိုမျှ လုယူခွင့်ပြုမည်မဟုတ်။

မကြာမီတွင် လူတိုင်းက ဆွံ့အစွာ စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် တံတိုင်းအတွင်းဘက်သို့ ဝင်ရောက်လာသော ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးမှာ ချူဟန်၏ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော သတ်ဖြတ်မှု အရှိန်အဟုန်ကြောင့် လုံးဝ ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။ ဤခံစစ်တိုက်ပွဲမှာ လက်တွေ့တွင် သူတစ်ဦးတည်း၏ ကွင်းပြင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ယခုအကြိမ် ဇွန်ဘီလှိုင်းမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ကြီးမားလှသည်။ ချူဟန်က အကောင်ရေ ရာဂဏန်းမျှ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း အပြင်ဘက် တံတိုင်းဆီသို့ ဇွန်ဘီများ ဆက်တိုက် တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာနေဆဲ ဖြစ်ပြီး တံတိုင်းကြီးမှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ လူတိုင်းက သစ်တုံးများကို ချထားလိုက်ပြီး အမောဖြေကာ ခံစစ်ကို ပြန်လည် စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

ဝှစ်...

ချူဟန်က ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်ရှိ ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးထံသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ထွက်သွားတော့သည်။