အခန်း ၁၈၃

အခန်း (၁၈၃) မုန်လာဥ လှီးနေတယ်လို့များ ထင်နေတာလား

"ချလိုက်တော့"

ချင်ရှို၏ အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပထမဆုံး ဇွန်ဘီလှိုင်းကို အကြမ်းဖျင်း ရှင်းလင်းပြီးနောက် အားလုံး အသက်ရှူချောင်စေရန် သစ်လုံးတံတိုင်းကို ချရန် အမိန့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သစ်လုံးများကို အတက်အကျ လုပ်ဆောင်ခြင်းကို နောက်ဘက် အမြင့်တံတိုင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ထိန်းချုပ်ထားသည်။ အပေါ်သို့ ဆွဲတင်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း အောက်သို့ချရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်။ ချင်ရှို၏ အသံ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လူများအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း သက်ပြင်းချကာ အနားယူရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်...

ဝှစ်...

ချူဟန်၏ ပုံရိပ်က မျက်စိဖြင့်ပင် မလိုက်နိုင်လောက်အောင် အလွန်မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်သွားသည်။ သူသည် အရှိန်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတိုက်လျက် လျှောတိုက်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကြီးမားသော သစ်လုံးကြီးများက ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကျဆင်းလာကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးနှင့်... ချူဟန်ကိုပါ တံတိုင်းအပြင်ဘက်သို့ လုံးဝ ခြားနားပစ်လိုက်တော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အခု ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ချူဟန်က ဘာလို့ သူ့သဘောနဲ့သူ အပြင်ဘက်ကို ခုန်ထွက်သွားရတာလဲ

"မြန်မြန်လုပ်"

ဟွာယုံကျီ က အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန် ပြန်ဆွဲတင်ကြ။ ချူဟန် အပြင်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီ"

"ဒီကောင်လေးကတော့ကွာ"

ချင်ရှို လည်း ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

"နောက်ထပ် ဒီလို မိုက်ရူးရဲဆန်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ပြန်ပြီ။ အပြင်က ဇွန်ဘီတွေက ရာဂဏန်းမကဘူးကွ"

ဝမ်ယန် နှင့် ပိန်လှီလှီလူတို့မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်မဟုတ်သော ဝမ်းသာအားရ အပြုံးများဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

" ရူးနေတာလား မသိဘူး ဟားဟားဟား"

"ဟားဟား... သူကိုယ်တိုင် အပြင်ထွက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားဘူး ဇွန်ဘီ ထောင်ပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တယ်လို့ ထင်နေတာလဲ"

သူတို့နှစ်ဦး၏ လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံများကြောင့် အခြားသော အဆင့်(၁) ချူဟန်သည် မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေသည်။ ဤစခန်းရှိ မည်သူကမျှ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို မိမိဖာသာ သွားရောက် ရန်စဝံ့သူ မရှိပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဇွန်ဘီလှိုင်း ရောက်လာမှသာ ကာကွယ်ရေးကို ပြုလုပ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကာကွယ်ရသည်မှာပင် ဤမျှလောက် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းနေပါလျှင် မိမိဖာသာ သွားရောက် ရန်စပါက မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ဆိုသည်မှာ တွေးကြည့်စရာပင် မလိုတော့ချေ။ လက်တွေ့အခြေအနေကို လုံးဝ နားမလည်တာပဲ ဖြစ်ရမည်။

တံတိုင်းပေါ်ရှိ လူများမှာ ထပ်မံ၍ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ချူဟန် ဒီကောင် အမြဲတမ်း အရမ်းကာရော လုပ်ပြီး ဒုက္ခပေးတယ် ဟုသာ တွေးကာ ကျိန်ဆဲနေကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်... တံတိုင်းအပြင်ဘက်၌...

ချူဟန်၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ရှူရာပုဆိန်ကြီးထံမှ အနက်ရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေလေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှု အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေပြီး မျက်စိရှေ့တွင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို စူးရှသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဂရား... ဂါး...

မရေမတွက်နိုင်သော ဇွန်ဘီများက ပြေးဝင်လာကြသည်။ ချူဟန်၏ ပုံရိပ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် ဝါးမျိုခံရတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ တံတိုင်းအတွင်းရှိ လူများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေကြသည်။ သစ်လုံးအတားအဆီး ဆိုသည်မှာ ကြီးမားလှသော သစ်ပင်စည်များကို စည်းနှောင်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ အလွယ်တကူ ပြန်လည်ဆွဲတင်၍ရသော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

သွားပြီ။

၎င်းမှာ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲမှ အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံး ဖြစ်သည်။ ချူဟန်သည် ဇွန်ဘီလှိုင်းထဲတွင် မျိုခံရပြီး သေဆုံးသွားတော့မည်ဟုသာ အားလုံးက တွေးလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချူဟန်၏ ဘယ်ဘက်လက်က ရှူရာပုဆိန်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထိတွေ့လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။

ကလစ်...

[အဆင့်(၂) အသက်ဝင်သွားပါပြီ]

အမြင့်ဆုံး ခွန်အားနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ကို ပေါင်းစပ်ကာ လေထဲတွင် ပေါ့ပါးစွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဝုန်း...

ချူဟန်ကို ဝါးမြိုတော့မည့်ဆဲဆဲ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးမှာ ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားသည့်အလား အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ထိုသို့ လွင့်စင်သွားသော အခိုက်အတန့်လေးအတွင်းမှာပင် ချူဟန်က သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကာခုတ်ချလိုက်သည်။ ခေါင်းများ ပေါက်ကွဲသွားသော အသံများက သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ချူဟန်က ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ရှူရာပုဆိန်ကို ထပ်မံ ခုတ်ချလိုက်သည်။ ထပ်မံ၍ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးသွားကြပြန်သည်။

ဝှစ်...

နောက်ထပ် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ထပ်မံခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။ တစ်ချက် လွှဲခုတ်လိုက်တိုင်း ဇွန်ဘီအုပ်စု တစ်စုလုံး သေဆုံးသွားရပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ဇွန်ဘီအလောင်းများနှင့် ဦးခေါင်းခွံများကို နင်းချေသွားလေသည်။ သွေးချောင်းစီးကာ အလောင်းများ တောင်လိုပုံနေသော မြင်ကွင်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်နေပုံမှာ မုန်လာဥများ လှီးဖြတ်နေသည့်အလား လွယ်ကူလှပေသည်။

ချူဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းရည်မှာ အဆင့်(၂) ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ တစ်ဦး၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဆင့်(၂) ပွင့်သွားသော ရှူရာပုဆိန်ကြီးသည် နောက်နောင် ခေတ်ကာလများတွင် ထင်ရှားလာမည့် မိစ္ဆာလက်နက် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရိပ်အယောင်များကို နောက်ဆုံးတော့ စတင်ပြသလာပြီ ဖြစ်သည်။ ပုဆိန်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသော အနက်ရောင် အလင်းတန်းများတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အစွမ်းအချို့ ကိန်းအောင်းနေပြီး တိုက်ခိုက်မှု လှုပ်ရှားမှု အားလုံးမှာ ပြီးပြည့်စုံလွန်းလှသည်။

နောက်ဘက်ရှိ အမြင့်တံတိုင်းပေါ်မှ လူများမှာ အကွာအဝေး ဝေးလွန်းသဖြင့် ချူဟန်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အဆင့်(၂) ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ တစ်ဦး၏ စွမ်းအင်လှိုင်းများကို သတိမထားမိကြချေ။

သူတို့ မြင်နိုင်သည်မှာ အထက်သို့ လွင့်ပျံသွားသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးနှင့် အလွန်လျင်မြန်သော အနက်ရောင် အလင်းတန်း လင်းလက်သွားပြီးနောက် ဇွန်ဘီများ၏ ခေါင်းများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲကာ သွေးများ ပန်းထွက်သွားသော မြင်ကွင်းမျိုးသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဓားကို မြှောက်ကာ ဂေါ်ဖီထုပ်များကို ခုတ်ပိုင်းနေသည်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ဝမ်ယန်နှင့် ငပိန်ကောင်တို့၏ ရယ်မောသံများမှာ ထပ်မံ၍ ရပ်တန့်သွားပြန်သည်။ ယနေ့အတွင်း ဤသို့ဖြစ်ရသည်မှာ ဘယ်နှစ်ကြိမ်မြောက် ရှိနေပြီမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ ချူဟန်က တစ်ရက်တည်းအတွင်းမှာပင် သူတို့ကို ဘယ်နှကြိမ်လောက် အံ့ဩသွားစေခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူတို့ လုံးဝ မတွေးဝံ့ကြတော့ပေ။ ချူဟန် မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ဘူးဟု သူတို့ထင်လိုက်တိုင်း လက်တွေ့အခြေအနေက သူတို့၏ ပါးကို ရက်စက်စွာ ရိုက်ချလိုက်သလို ဖြစ်နေတော့သည်။

အခြားသော အဆင့်(၁) ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများမှာလည်း တံတိုင်းအပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် မြင်ကွင်းကြီးကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ငေးမောကြည့်နေကြသည်။ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ အချင်းချင်း ဖြစ်နေပါလျက်နှင့် ချူဟန်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က ဘာကြောင့် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းနေရသနည်း။ ချင်ရှို နှင့် ဟွာယုံကျီ တို့မှာ လုံးဝ တွေးတောနိုင်စွမ်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ချူဟန် အစွမ်းထက်သည်ကို သူတို့ သိထားကြသည်။ ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေခြင်းက တကယ့် လူသားတစ်ဦးလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်ပါသေးသလား။ သူက သာမန် အဆင့်(၁) ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူလေး တစ်ဦးသာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဤစခန်းတွင် လူအများအပြား ရှိသော်လည်း မည်သူကမျှ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ဲမည့်သူ မရှိပေ။ ဝင်ရောက်လာသော ဇွန်ဘီလှိုင်းများကို ခုခံကာကွယ်ရုံဖြင့်ပင် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ဇွန်ဘီများကို အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ရွံ့သည့်အပြင် သူ့ထက်ငါ အရင်ဦးအောင် သတ်ဖြတ်နေသေးသည်။ ယခုဆိုလျှင် တံတိုင်းအပြင်ဘက်သို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ကာ သတ်ဖြတ်ပွဲကြီး ဆင်နွှဲနေသေးသည်။ အရာရာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းကို လက်ခံပေးလို့ ရသည်။ စွမ်းရည်ရှိပါက ဇွန်ဘီများများ သတ်ပေးနိုင်လေ ပိုကောင်းလေဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားများကိုပင် ဒေါသထွက်စေလောက်အောင် ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သတ်ဖြတ်နေစရာ လိုအပ်လို့လား။ ရန်သူတွေက ဇွန်ဘီတွေလေ... ပုရွက်ဆိတ်တွေမှ မဟုတ်တာ။ ဒါ့အပြင် အကောင်ရေ ထောင်ချီတဲ့ အုပ်စုကြီးကို တကယ်ပဲ ဖရဲသီးခွဲသလို ခွဲနေတာလား။

ဒုတိယ အကာအကွယ်တံတိုင်းပေါ်ရှိ လူများမှာလည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ နေရာယူထားသော အမြင့်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါက အောက်ဘက်ရှိ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများထက် အခြေအနေကို ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ လက်ရှိ ချူဟန် လုပ်နေသည့်အရာမှာ ဇွန်ဘီအုပ်စုနှင့် တိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။ တစ်ဖက်သတ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး..."

ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်က အသံကို ညှစ်ထုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သစ်လုံးတံခါးကို... ပြန်ဆွဲတင်ရမလား"

ချင်ရှို က သတိဝင်လာကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆွဲတင်လိုက် ချူဟန်က ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်တယ်ပြောပြော သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ၊ ငါတို့လည်း အပြင်ထွက်ပြီး ကူညီပေးရမယ် "

"အမ်..."

ထိုလူက ချူဟန် က အကူအညီ လိုအပ်မယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူးဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားကို ပြန်မြိုချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများနှင့် ပူးပေါင်းကာ ကြိုးကို စတင်ဆွဲတင်လိုက်တော့သည်။

အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေသော ချူဟန်မှာ သတ်လေလေ ပို၍ အားရလာလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။ အဆင့်(၂) ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန် အံ့မခန်း ဖြစ်သည်။ မျက်စိရှေ့တွင် ပြွတ်သိပ်နေသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသယောင် ရှိသော်လည်း အားလုံးက အဆင့်(၁) များသာ ဖြစ်ကြသည်။ အဆင့်(၂) ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းရည်နှင့် ယှဉ်လျှင် ကလေးများကို အနိုင်ကျင့်နေသကဲ့သို့ အလွန် အားနည်းလွန်းနေလေသည်။ အဆင့်တက်ပြီးနောက် ချူဟန်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အဆမတန် တိုးတက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်ကထက် မည်မျှလောက် ပိုမို အစွမ်းထက်လာသနည်း ဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် အတည်ပြုရန် အချိန်မရှိလောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သူ သေချာ သိထားသည်မှာ လက်ရှိ မိမိသည် ဤနယ်မြေ၏ အရှင်သခင် ဖြစ်သည်ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ ဇွန်ဘီများအားလုံးမှာ မိမိ၏ အမှတ်များဖြစ်လာပြီး၊ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းရန် ခြေနင်းတုံးများသာ ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

သတ်ဖြတ်ရခြင်း၏ အရသာကို ခံစားနေရသော ချူဟန်သည် မိမိကိုယ်တိုင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုပမာ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားနေကြောင်းကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ အချိန်များစွာ မကုန်ဆုံးသေးသော်လည်း သူသည် မီတာ ရာနှင့်ချီ၍ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင်ကား အလောင်းကောင်များ ကျန်ရစ်ခဲ့လေပြီ။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲရှိ ဝမ်ချိုက် မှာမူ အလွန်အမင်း လှုပ်ခါနေမှုကြောင့် အမြှုပ်ထွက်ကာ သတိလစ်တော့မတတ် ဖြစ်နေလေပြီ။ အချိန်အတန်ကြာအောင် သည်းခံနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် ပါးစပ်ဖွင့်ကာ ကန့်ကွက်လိုက်တော့သည်။

“ဟို ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အရင် အောက်ချပေးပါလား”

“အရမ်း လှုပ်နေတော့ အန်ချင်လာပြီ”

ရှူရာပုဆိန်ကို လွှဲယမ်းကာ တိုက်ခိုက်နေရသည်ကို အလွန်အမင်း သဘောကျနေသော ချူဟန်က ဝမ်ချိုက် ၏ ကန့်ကွက်သံကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလေသည်။

“ဟေ့... ဟေ့”

ဝမ်ချိုက် ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ရွှမ်း...

ထပ်မံ၍ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြန်သည်။

“ကောင်းပြီလေ”

ဝမ်ချိုက် က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ့်ဘာသာ ထွက်လာခဲ့မယ်၊ ခင်ဗျားဘာသာ အေးအေးဆေးဆေး ကစားနေတော့”

ပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပင်ပေါင်ဘောလုံး အရွယ်အစားရှိသော ဝမ်ချိုက် သည် ချူဟန်၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တိုက်ရိုက် ခုန်ထွက်လာတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ယိမ်းယိုင်နေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အနည်းငယ် အနားယူရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်... ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းပေါ်မှ ကြီးမားသော ခြေထောက်ကြီးတစ်ခု အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာတော့သည်။