အခန်း ၁

အခန်း ၁ အက်ဖ်ဘီအိုင် အလုပ်သင် စုံထောက်သစ်

နယူးယောက်မြို့၊ မန်ဟက်တန်ခရိုင်ရှိ ဖက်ဒရယ်ရင်ပြင် အမှတ် ၂၆၊ ဂျေးကော့ ဖက်ဒရယ် ရုံးအဆောက်အအုံ။ နံနက် ကိုးနာရီအချိန်ဖြစ်ပေသည်။ အထပ် ၂၃ မှ ၂၆ အထိသည် ဖက်ဒရယ်စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးဗျူရို နယူးယောက်ဌာနခွဲ၏ သီးသန့်ရုံးချုပ် ဖြစ်ပေသည်။

အသေးစား အစည်းအဝေးခန်းငယ်တစ်ခုအတွင်း။

"ငါက ဒဏ္ဍာရီထဲက အက်ဖ်ဘီအိုင်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့မိဘူး..."

အစည်းအဝေးစားပွဲ၏ နောက်ဆုံးတန်း ထောင့်စွန်းတွင် ရိုအန်က ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသည်။ သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ သပ်ရပ်နေသော အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရွှေရောင်တံဆိပ်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်စဉ် မျက်နှာက ထုံအ ထိုင်းမှိုင်းနေသည်။

သူသည် ကျွန်းနိုင်ငံတစ်ခုသို့ သွားရောက်ကာ ဓလေ့ထုံးစံများနှင့် ဒေသထွက်ပစ္စည်းများကို လေ့လာရန်သာ သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိနေသည်။ လေယာဉ်ပေါ်တွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဤနေရာသို့ မည်သို့ရောက်လာသနည်းဟု သူ အံ့သြနေမိသည်။

ဘိုင်းကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ အစည်းအဝေးခန်းတံခါး ပွင့်သွားသည်။ ထိပ်ပြောင်ပြောင် ဆံပင်ပုံစံနှင့် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူဖြူအမျိုးသားကြီးတစ်ဦးက ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝင်လာသည်။ သူက အခန်းတွင်းသို့ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး လူစုံကြောင်း တွေ့ရချိန်တွင် အပိုစကားများ မပြောတော့ဘဲ အဓိကအကြောင်းအရာကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"သတိထားကြ... ဒီတစ်ခေါက်က ပန်းခြံထဲက သေနတ်ပစ် လူသတ်မှုတစ်ခုပဲ..."

ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားကြီးက ဖိုင်တွဲကိုဖွင့်ကာ ဓာတ်ပုံများကို အစည်းအဝေးစားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ရှင်းပြလေသည်။

"သေဆုံးသူရဲ့နာမည်က မိုက်ကယ် ရောဘတ်... အသက် ၄၃ နှစ်... ၂၀၀၅ ခုနှစ် ဧပြီလ ၁၁ ရက် ည ၁၁ နာရီ ၃၄ မိနစ်မှာ ဗဟိုပန်းခြံထဲက လမ်းသွယ်လေးထဲမှာ သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်ခံခဲ့ရတယ်..."

အမှု၏ အကြမ်းဖျင်းအခြေအနေကို ကြားသိရသောအခါ အစည်းအဝေးစားပွဲ တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အလုပ်သင်စုံထောက်များက စားပွဲပေါ်ရှိ ဓာတ်ပုံများကို အလုအယက် ယူငင်ကြသည်။ ရိုအန်ကမူ တစ်ချက်ကလေးမျှ မလှုပ်ရှားဘဲ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ကော်ရည်များလို ရှုပ်ထွေးနေသော မှတ်ဉာဏ်များကို ရှင်းလင်းစီစဉ်နေသည်။

အတိတ်ဘဝက သူ့ကို အသက်ငင်နေသော လူသတ်သမားအိုကြီးတစ်ဦးက မွေးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြီးပြင်းလာသောအခါ သဘာဝကျကျပင် ပညာရပ်စုံလင်စွာ တတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် နည်းပညာအဆင့်အတန်း မြင့်မားခဲ့သည်။ ဤလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ အမှားအယွင်း မရှိခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်အားဖြင့်လည်း အခြားသူများထံမှ အလုပ်အပ်နှံမှု တစ်ကြိမ်မျှ မရရှိခဲ့ဖူးချေ။

လူသတ်သမားအိုကြီးက ရိုအန်ကို မွေးစားရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ၏ သွေးကြွေးကို ဆပ်ခိုင်းရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူသတ်သမားအိုကြီး သေဆုံးသွားပြီးနောက် ရိုအန် ပညာစုံ၍ ရန်သူကို ရှာဖွေချိန်တွင် ထိုရန်သူမှာ ဒေသခံ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး အဖွဲ့အစည်းများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းခံရပြီး တရားရုံးက သေဒဏ်ချမှတ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ရန်သူမှာ ဆွေမျိုးသားချင်းမရှိသော တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်သည်။ ရိုအန်သည်လည်း အကျဉ်းထောင်နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲသဖြင့် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် ကျွန်းနိုင်ငံသို့သွားမည့် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ကာ ဓလေ့ထုံးစံများကို အရင်ဆုံးခံစားပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးဖွင့်ကာ ကျန်ရှိသောဘဝကို ဖြတ်သန်းရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

လူသတ်သမားအလုပ်ကိုတော့ လုံးဝလုပ်မည်မဟုတ်ပေ။ ဒီတစ်သက်တွင် လုံးဝလုပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်ချေ။ အန္တရာယ်များလွန်းသည်သာမက ငွေဝင်လည်း နှေးကွေးသဖြင့် ကျွန်းနိုင်ငံတွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဖွင့်၍ ငွေရှာခြင်းနှင့် မည်သို့မျှ နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။

"အရာရှိကြီး... ကျွန်တော် နားမလည်တာ တစ်ခုရှိနေတယ်..."

ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားကြီးက အမှုအခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း ရှင်းပြနေစဉ် အညိုရောင် ဆံပင်တိုတိုနှင့် နှုတ်ခမ်းပါးပါး လူဖြူလူငယ်လေး ဖစ်ရှာက ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီအမှုကို ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ကို ပေးရတာလဲ..."

သာမန် လူသတ်မှုတစ်ခုအတွက် အက်ဖ်ဘီအိုင်ကို တာဝန်ပေးရန် လုံးဝမလိုအပ်ဘဲ နယူးယောက်ရဲတပ်ဖွဲ့ ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။

ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားကြီး မဖြေဆိုရသေးမီ တရားဝင်အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားနှင့် လေထုဒိုင်းနမစ်သဘောတရားအရ အလွန်လိုက်ဖက်လှသည့် အနီရောင် ဆံပင်တိုတိုနှင့် လူဖြူအမျိုးသမီးချောလေး မိုနာက ဖစ်ရှာကို အထင်သေးသလို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သေဆုံးသူက စစ်ပွဲဇုန်က ပြန်လာတဲ့ လူမည်း အထူးသတင်းထောက်တစ်ယောက်ပဲ... ပြီးတော့ ရုပ်အလောင်းဘေးမှာ သွေးနဲ့ ပိုးမွှား ဆိုတဲ့ စာတမ်းကို ရေးထားသေးတယ်... ဒါက သေဆုံးသူရဲ့ အဆင့်အတန်းအပေါ် ပစ်မှတ်ထားတဲ့ အမုန်းပွားမှုဆိုင်ရာ ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ..."

အမုန်းပွားမှုဆိုင်ရာ အထူးရာဇဝတ်မှုများကို အက်ဖ်ဘီအိုင်က တာဝန်ယူရသည်။ မိုနာ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားကြီးက မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အစည်းအဝေးစားပွဲ အဆုံးတွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသော ရိုအန်ကို မျက်လုံးထောင့်မှ မြင်သွားသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း အဖက်မလုပ်ဘဲ လူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရန် လက်ခုပ်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအမုန်းပွားမှုဆိုင်ရာ အထူးရာဇဝတ်မှုက နောက်အဆင့်အတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပဲ... မင်းတို့ အလုပ်သင်စုံထောက်သစ် အယောက်နှစ်ဆယ်က သုံးရက်အတွင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အမှုဖော်ထုတ်ပြီး လူသတ်သမားကို ဖမ်းရမယ်... အကြီးတန်းစုံထောက်တွေက မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်ပြီး သင့်လျော်တဲ့ အမှတ်တွေ ပေးလိမ့်မယ်... အမှတ်များတဲ့သူတွေက အရင်ဆုံး တရားဝင်စုံထောက်အဖြစ် အတည်ပြုခံရမှာဖြစ်ပြီး အမှတ်နည်းတဲ့သူတွေကတော့ ဆက်ကြိုးစားရမယ်..."

စကားဆုံးသည်နှင့် ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားကြီးသည် ဖိုင်တွဲကိုပင် မသိမ်းဆည်းတော့ဘဲ လှည့်ကာ အစည်းအဝေးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

အစည်းအဝေးခန်းတံခါး ပိတ်သွားသည့် ခဏလေးအတွင်းမှာပင် အခန်းတွင်းမှ အသံများ ဆူညံသွားပြီး အလုပ်သင်စုံထောက်သစ် အများအပြားက ဓာတ်ပုံများနှင့် သဲလွန်စများကို အလုအယက် ကြည့်ရှုကြသည်။

"သေဆုံးသူရဲ့ ရုပ်အလောင်းဘေး မြေပြင်ပေါ်က ပိုးမွှား ဆိုတာက ဘယ်ဘက်ကို ရည်ရွယ်တာလဲ... လူမည်းဖြစ်တည်မှုလား... သတင်းထောက်ဖြစ်တည်မှုလား..."

"နှစ်ခုစလုံးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

"သတင်းထောက်ဖြစ်တည်မှုက ပိုများမယ်ထင်တယ်... သေဆုံးသူက စစ်ပွဲဇုန်က ပြန်လာတာလေ... အဲဒီမှာက ဘာသာရေးရူးသွပ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးရှိတယ်... ဘာလုပ်လုပ် မဆန်းဘူး..."

"သေချာပေါက်တော့ မဟုတ်ဘူး... သေဆုံးသူက လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်တွေရဲ့ အဂတိလိုက်စားမှုတွေကိုလည်း အများကြီး သတင်းရေးခဲ့တာပဲ..."

"ရန်သူတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲ..."

သူက အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားကြီး အစည်းအဝေးခန်းထဲမှ ထွက်သွားချိန်တွင် ရိုအန်၏ နားထဲ၌ ဝီကနဲ အသံတစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် အပြာနုရောင် မျက်နှာပြင်တစ်ခုက သူ၏ မျက်စိရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ကျလာသည်။

[စနစ် တပ်ဆင်နေပါသည်]

[စနစ် တပ်ဆင်မှု အောင်မြင်ပါသည်]

[ယနေ့အတွက် ရတနာသေတ္တာ ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ ဖွင့်မည်လား]

[စတင်သူ လက်ဆောင်ထုတ် ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ ဖွင့်မည်လား]

'...'

ရိုအန်၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ ဘေးနားရှိလူများက ဤထူးခြားမှုကို သတိမထားမိကြောင်း မျက်လုံးထောင့်မှ မြင်တွေ့ရမှသာ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

'ဒီနှစ်တွေထဲ ဝတ္ထုတွေ ဖတ်ခဲ့ရတာ အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ဘူး... အဲဒီ စာရေးဆရာတွေက ငါ့ကို မလိမ်ခဲ့ဘူး... ကူးပြောင်းလာတဲ့သူတွေမှာ စနစ်ရဲ့ အထောက်အပံ့ ပါလာတာ အမှန်ပဲ...'

ရိုအန်က လေကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

'ဖွင့်မည်...'

အဆင့်နိမ့် ဝဘ်ဂိမ်းများတွင် ရတနာသေတ္တာဖွင့်သည့် ကြားခံကာတွန်းကားတစ်ကား ပေါ်လာပြီးနောက် စနစ်က အောက်ပါအတိုင်း ပြသလာသည်။

[ယနေ့အတွက် ရတနာသေတ္တာ ဖွင့်ပြီးပါပြီ]

[ဆုကြေးငွေ... ဒေါ်လာ ၂၀ တန် တစ်ရွက်နှင့် ဒေါ်လာ ၅၀ တန် တစ်ရွက်]

[စတင်သူ လက်ဆောင်ထုတ် ဖွင့်ပြီးပါပြီ]

[ဆုကြေး... သွေးတိတ်ဆေးရည် တစ်ပုလင်းနှင့် ရေအောက်အသက်ရှူဆေးရည် တစ်ပုလင်း]

'...'

ထိုအချိန်မှစ၍ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့သော စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ ရိုအန် မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားသည်။

'ဒီစနစ်က တော်တော်လေး စုတ်ချာတာပဲ...'

အလုပ်သင်စုံထောက်အားလုံးက သဲလွန်စများကို လောလောဆယ်ဆယ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေကြသည်။ အလုပ်သင်စုံထောက် ဖစ်ရှာက သေဆုံးသူ၏ ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ရိုအန်... မင်း ငါ့စားပွဲဆီ မြန်မြန်သွားပြီး ညာဘက်အပေါ်ထောင့်က တတိယမြောက် ဖိုင်တွဲကို ယူခဲ့စမ်း..."

'...'

မျှော်လင့်ထားသော တုံ့ပြန်သံ ထွက်မလာသဖြင့် ဖစ်ရှာက သံသယဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရိုအန်မှာ အစည်းအဝေးစားပွဲ ထောင့်တွင် ထိုင်လျက် ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားခန်းဝင်နေပြီး သူ၏ စကားကို လုံးဝသတိမထားမိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖစ်ရှာ၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားပြီး လက်ထဲရှိ လက်မှတ်ထိုးဘောပင်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ရိုအန်ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ဘိုင်းကနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လေထုထဲမှ ဖြတ်သန်းလာသော လေတိုးသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မှတ်ဉာဏ်များကို ရှင်းလင်းစီစဉ်နေသော ရိုအန်က အလိုအလျောက်ပင် လက်ကိုမြှောက်ကာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

လက်မှတ်ထိုးဘောပင်ကို ကိုင်ထားရင်း စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ပိတ်လိုက်သော ရိုအန်က ဖစ်ရှာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုက ချက်ချင်းပင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်ကာလတစ်ခုက ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းသည် ဖစ်ရှာနှင့် မာကီဟုခေါ်သော အခြား အလုပ်သင်စုံထောက်တစ်ဦးတို့နှင့်အတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုသူနှစ်ဦး၏ လုပ်ဆောင်မှုအတွင်း အမှားအယွင်းများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် ရာဇဝတ်ကောင် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ အရာရှိထံ တင်ပြချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းမှာ အမှတ် ၁၀၀ နှုတ်ခံခဲ့ရပြီး ဖစ်ရှာနှင့် မာကီတို့မှာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရရုံဖြင့် ပြီးသွားကာ အမှတ် တစ်မှတ်မျှ အနှုတ်မခံခဲ့ရပေ။

မှတ်ဉာဏ်များအရ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းမှာ ထိုသတင်းကို သိလိုက်ရပြီးနောက် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ခံအင်အား လုံးဝမရှိသော သူသည် အမြန်ဆုံး အတည်ပြုခံရစေရန်အတွက် ခေတ္တခဏ သည်းခံရန်သာ ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်ကပင် ဖစ်ရှာကို ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းအပေါ် ပိုမို၍ ခိုင်းစေဗိုလ်ကျစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရိုအန် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့ထံတွင် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းကဲ့သို့ သည်းခံတတ်သည့် စရိုက်မျိုး မရှိပေ။ သူ လှုပ်ရှားတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဤနေရာ၌ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသော တစ်ဖက်မှ မိုနာက သူမ၏ လက်မှတ်ထိုးဘောပင်ကို ဖစ်ရှာဆီသို့ အားကုန်ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"နင် ဘာလုပ်တာလဲ... ကိုယ့်ပစ္စည်းကို ကိုယ်တိုင် မယူနိုင်ဘူးလား..."

မိုနာသည် သူတို့၏ အလုပ်သင်စုံထောက်သစ်အသုတ်တွင် ရှားပါးလှသော ကွန်ပျူတာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရုပ်ရည်ချောမောကာ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားလည်း ကောင်းမွန်သဖြင့် ဖစ်ရှာသည် လက်မှတ်ထိုးဘောပင်ဖြင့် အပေါက်ခံရသော်လည်း အများကြီး မပြောရဲတော့ပေ။ အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဓာတ်ပုံပေါ်ရှိ သဲလွန်စများကို စတင်မှတ်တမ်းတင်နေလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး... အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ ကောင်ဆိုးလေး တစ်ကောင်ပါပဲ..."

ရိုအန်၏ မျက်နှာထား မကောင်းသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ရှေ့ထွက်နောက်ကောက် ခန္ဓာကိုယ်လေး ပိုင်ဆိုင်ထားသော မိုနာက ဓာတ်ပုံအချို့ကို ကိုင်ကာ သူ၏အနီးသို့ လာရောက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အရာရှိပေးတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ ဒီအမှုရဲ့ လူသတ်သမားကို ဖမ်းမိရင် အမှတ် ၈၀ ရနိုင်တယ်... မင်း အရင်က ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အမှတ်အများစုကို ပြန်ဖြည့်တင်းနိုင်မှာပါ... ပြီးတော့ ဒီအမှုမှာ နယူးယောက် သတင်းထောက်များအသင်းရဲ့ ဆုကြေးငွေ ဒေါ်လာ ၅ သောင်းလည်း ရှိသေးတယ်..."

"ဒေါ်လာ ၅ သောင်း..."

၂၀၀၅ ခုနှစ် အမေရိကန် အလုပ်သမားများ၏ လစာမှာ ဒေါ်လာ ၂၅၀၀ ဝန်းကျင်သာ ရှိသည်။

ရှေ့ပိုင်းမှ အမှတ် ၈၀ ကို ရိုအန် ဂရုမစိုက်သော်လည်း နောက်ပိုင်းမှ ဒေါ်လာ ၅ သောင်းက သူ၏ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားစေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အတိတ်ဘဝက လူသတ်သမားအိုကြီး သူ့ကို ပြောခဲ့ဖူးသော စကားများကို သတိရသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ငါက အဲဒီ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေကို နားထောင်ဖို့ စိတ်အခြေအနေ မရှိဘူး... ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ငွေရှာဖို့လောက်ပဲ စဉ်းစားခဲ့တာ... မင်းက သူများတွေကို အားကျနေရုံနဲ့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ... ငါတို့ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားရမယ်... သူတို့ထက် ပိုချမ်းသာအောင် လုပ်ရမယ်…”