အခန်း ၄

အခန်း ၄ မုန်လာဥဖြူနှင့် မုန်လာဥမည်း။

နယူးယောက် ပရက်စဘီတေးရီးယန်း ဆေးရုံ၊ မန်ဟက်တန်မြို့အောက်ပိုင်း ဆေးရုံခွဲ။

"လူနာရဲ့ အခြေအနေက သိပ်မဆိုးပါဘူး... တစ်လလောက် အနားယူလိုက်ရင် ကောင်းသွားမှာပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဝန်"

ဆရာဝန် လှည့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် အမှတ် တစ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ဘရိုဆန်က လူနာကုတင်ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဖစ်ရှာတစ်ယောက် ခြေနှစ်ဖက်ကို တွဲလောင်းချိတ်ဆွဲထားရသည့် အနေအထားဖြင့် ကုတင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းကာ အသံကုန် အော်ဟစ်ညည်းတွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို မည်းမှောင်သွားပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"လူအုပ်ကြီးနဲ့တောင် တစ်ယောက်တည်းကို မနိုင်ဘူးဆိုတော့... တကယ့် အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေပဲ"

ရိုအန် ဂရင်းဝုဒ်၏ နောက်ကွယ်တွင် သြဂတ်စ် အကာအကွယ်ပေးထားသောကြောင့် ယခုအချိန်၌ လက်တုံ့ပြန်ရန် မသင့်တော်သေးကြောင်း ဘရိုဆန် တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူ၏ တပည့်များပြောစကားအရ ထိုစုံထောက်သစ်လေးသည် ယခုအခါ ပန်းခြံအတွင်းဖြစ်ပွားခဲ့သော လူသတ်မှုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေကြောင်း သိရသည်။

"သုံးရက်အတွင်း သူသာ လူသတ်သမားကို မဖော်ထုတ်နိုင်ရင်... ကိစ္စတွေက လွယ်သွားပြီ"

ကံဆိုးနေသော တူဖြစ်သူ ဖစ်ရှာနှင့် တွေ့ဆုံစကားပြောရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ ဘရိုဆန်က ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

အမှတ် ငါး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ရုံးခန်းနယ်မြေအတွင်းရှိ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ရုံးခန်း။

ရိုအန်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ရုံးစားပွဲအနောက်ရှိ ဗိုက်ရွှဲကြီးနှင့် လူမည်းကြီးကို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးဌာန၏ စစ်ကြောရေးခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် မိုနာက သူ့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မိမိကို ထိုနေရာမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သော အရာရှိကြီးမှာ ဤလူပင်ဖြစ်မည်ဟု ရိုအန်က အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ ဖစ်ရှာတို့ကို ကိုင်ပေါက်ခဲ့သော မိမိ၏ လုပ်ရပ်များက ဤလူကြီး၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံလိုက်ရပုံရသည်။

တစ်ဖက်လူက စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဘဲ သူ့ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် အကဲစမ်းလှည့်ကွက်လေးအပေါ် ရိုအန်က မည်သို့မျှ မခံစားရပေ။ ဤသည်မှာ ရိုးရှင်းသော အစွမ်းပြခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ထိုလူကြီးကို မုန်လာဥဖြူ တစ်တောင့်ဟု သဘောထားလိုက်လျှင် ရပြီဖြစ်သည်။ ဪ မဟုတ်သေးဘူး မုန်လာဥမည်းဟု သဘောထားလိုက်လျှင် ရပြီဖြစ်သည်။

မုန်လာဥမည်းကြီး သြဂတ်စ်က သူ၏ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာထိုင်နေပြီး အထက်စီးလည်းမဆန် အောက်ကျို့ခြင်းလည်းမရှိသော ရိုအန်ကို ကြည့်ရင်း ကြည့်လေ သဘောကျလေ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် အပိုစကားများ မပြောနေတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် စကားစလိုက်သည်။

"ငါက အမှတ် ငါး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် သြဂတ်စ်ပဲ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ရိုအန်... မင်းကို ငါ အရမ်းသဘောကျတယ်"

ထိုစကားကြောင့် ရိုအန်၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး တစ်နေရာရာတွင် တစ်ခုခု လွဲချော်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက တော်တော်လေး ပြဿနာတက်နေတယ်... ရန်ဖြစ်တာက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မကောင်းဘူးလေ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန်က စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လာပြီ။ မုန်လာဥနီနှင့် တုတ်ချောင်း မက်လုံးပေး ခြိမ်းခြောက်မည့် အလှည့် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

သြဂတ်စ်က ကော်ဖီတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ဒါက ပန်းခြံထဲက သေနတ်ပစ်လူသတ်မှုရဲ့ အချက်အလက်တချို့ပဲ... အခုက နေ့လယ် ဆယ့်နှစ်နာရီထိုးပြီ... လူသတ်သမားကို ဖမ်းဖို့ မင်းကို အချိန်သုံးရက် ပေးမယ်... အကယ်၍ အောင်မြင်ခဲ့ရင် မင်းကို အမှတ် ငါး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ထဲ ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့ပေးပြီး အမြဲတမ်း စုံထောက်အဖြစ် ခန့်အပ်ပေးမယ်... အကယ်၍ ကျရှုံးခဲ့ရင်တော့..."

သြဂတ်စ်က စားပွဲပေါ်ရှိ ဖိုင်တွဲကို ရိုအန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို အမှတ် ငါး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ထဲ ပြောင်းရွှေ့ပေးမှာတော့ မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်လာမယ့် ခြောက်လလုံးလုံး မင်းက စာရွက်စာတမ်းတွေ စီစဉ်တာနဲ့ အမှုတွဲ အစီရင်ခံစာတွေ ရေးတဲ့အလုပ်ကိုပဲ တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်... နားလည်လား"

"အိုကေ..."

ရိုအန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ကျွန်တော် အမှုကို အောင်မြင်စွာ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ရင်... ဆုကြေးငွေကို ဘယ်လိုခွဲမလဲ"

"မင်းဘာသာ ဖော်ထုတ်နိုင်တဲ့ အမှုဆိုတော့... ဆုကြေးငွေကလည်း သဘာဝကျကျပဲ မင်းအတွက်ပေါ့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရာရှိကြီး..."

ရိုအန်က အပိုစကားများ ဆက်မပြောနေတော့ဘဲ ဖိုင်တွဲကို ကောက်ယူကာ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရိုအန်၏ မားမားမတ်မတ် ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သြဂတ်စ်က သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။

"ငယ်ရွယ်တယ်... ချောမောတယ်... ဉာဏ်ကောင်းတယ်... ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားပြီး ယဉ်ကျေးတယ်... ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ အရမ်းတူလွန်းနေတာပဲ"

အခြားစုံထောက်များ၏ သိချင်စိတ်နှင့် သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်မျိုးစုံအောက်တွင် ရိုအန်က မျက်နှာအမူအရာ တစ်ချက်မပျက်ဘဲ အမှတ် ငါး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ရုံးခန်းနယ်မြေထဲမှ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရုံးခန်းနယ်မြေ အပေါက်ဝတွင် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော မိုနာ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့ အသင်းဖော်... ဆုကြေးငွေရဖို့ ငါတို့မှာ အချိန်သုံးရက်ပဲ ရှိတယ်"

"ဘာလဲ... သုံးရက်ဆိုတဲ့ အချိန်က အရမ်းရှည်တယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား"

မိုနာက ရိုအန်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်ပြီး ဖိုင်တွဲကို လှမ်းယူကာ ဓာတ်လှေကားဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမက ဖိုင်တွဲပါ အချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုရင်း မေးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ငါတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ"

"လက်နက်တွေ အရင် သွားယူမယ်..."

လက်နက်တိုက်အတွင်း၌ မိုနာက ကျည်ကာအင်္ကျီတစ်ထည်နှင့် ဂလော့ခ် ဆယ့်ကိုး သေနတ်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူခွင့် တောင်းခံလိုက်သည်။ ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ရိုအန်၏ လက်နက်ကိရိယာများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမတစ်ယောက် နေရာတွင်ပင် ဆွံ့အမှင်တက်သွားတော့သည်။

ရိုအန်သည် အနက်ရောင် စစ်ဆင်ရေး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် နည်းဗျူဟာသုံး ဦးထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ရင်ဘတ်တွင် သံပြားပါသော ကျည်ကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးရှိ အိတ်ငယ်လေးများအတွင်း၌ မီးခိုးဗုံးများနှင့် အသံဖမ်းဗုံးများ အပြည့်ထည့်ထားလေသည်။ သူ၏ သေနတ်အိမ်အတွင်း၌ ဂလော့ခ် ဆယ့်ရှစ် အော်တိုပစ် လက်နက်ငယ် နှစ်လက်ကိုလည်း တပ်ဆင်ထားသေးသည်။ မိုနာက သေချာစွာ ထပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရိုအန်က လက်နက်ငယ်အတွက် ကျည်ပိုဆံ့သော ကျည်အိမ် အရှည် ခြောက်ခုကိုပါ ယူဆောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဂလော့ခ် ဆယ့်ရှစ်ရဲ့ ကျည်အိမ်အရှည် တစ်ခုမှာ ကျည်ဆန် သုံးဆယ့်သုံးတောင့်တောင် ဆန့်တယ်... မင်းက ကျည်အိမ်ရှစ်ခုတောင် ယူထားသေးတယ်ပေါ့..."

မိုနာတစ်ယောက် ရူးတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး အသံကုန်ဟစ်အော်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာက နယူးယောက်မြို့လေ... ငါတို့က အမှုသွားစစ်ဆေးမှာ... ဒါကို စစ်မြေပြင်သွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"ဒီနေရာက နယူးယောက်မြို့ ဖြစ်နေလို့ကို ငါက ဒီလောက် အများကြီး ယူရတာပေါ့..."

မိုနာ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားပြလိုက်ပြီး မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လက်နက်တိုက်ကသာ ခွင့်မပြုလို့... မဟုတ်ရင် ငါက လက်ပစ်ဗုံး အလုံးအနည်းငယ်နဲ့ စက်သေနတ်တွေကိုပါ ယူသွားချင်နေတာ..."

"သောက်ကျိုးနည်းပဲ..."

မိုနာက နဖူးကို လက်ဖြင့်ဖိကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါတော့ တကယ် ရူးသွားတာပဲ... ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့ဖို့ လက်ခံလိုက်မိတယ်လို့..."

ရိုအန်က အလွန်အလေးအနက်ထားသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နားထောင် မိုနာ... အသက်ဆိုတာ တစ်ချောင်းတည်း ရှိတာ... ပိုက်ဆံမရှာရသေးဘဲနဲ့တော့ ငါ့အသက်ကို အသေမခံနိုင်ဘူး... သွားကြစို့... ငါတို့မှာ အချိန် သုံးရက်ပဲ ရှိတယ်..."

ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသော ရိုအန်၏ ကျောပြင်နှင့် လမ်းသွားလမ်းလာ စုံထောက်များ၏ အံ့သြနေသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိုနာ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွားသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမက နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ခေါင်းပင် မမော့ရဲခဲ့ပေ။

ဗဟိုပန်းခြံ။ ညနေ သုံးနာရီအချိန်။

သူတို့နှစ်ယောက် ကားမောင်းလာပြီး အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာဖြစ်သော လမ်းသွယ်လေးဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယခုအချိန်က နေ့လယ်ဘက်ဖြစ်သောကြောင့် ပန်းခြံအတွင်း၌ လမ်းလျှောက်နေသော ဧည့်သည်များစွာ ရှိနေလေသည်။

အပြည့်အဝ လက်နက်တပ်ဆင်ထားသော ရိုအန်၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လမ်းသွားလမ်းလာများအားလုံးက မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုအရ ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။ ကင်းလှည့်နေသော ရဲအရာရှိ အနည်းငယ်က ရိုအန်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို လာရောက်မေးမြန်းကြသော်လည်း အက်ဖ်ဘီအိုင် အထောက်အထား လက်မှတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မိုနာက သူတို့အားလုံးကို တားဆီးပြန်လွှတ်ခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်များနှင့် မျိုးစုံသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိုနာက ဒေါသကို အတင်းအကျပ် မျိုသိပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ... အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို နယူးယောက် ရဲတပ်ဖွဲ့က ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး သဲလွန်စတွေ ရှာဖွေပြီးတာနဲ့ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီလေ... ဒီနေရာမှာ ဘာသဲလွန်စမှ မရှိတော့ဘူး..."

ရိုအန်က ဓာတ်ပုံထဲတွင် တွေ့ရသော မိုက်ကယ်၏ ရုပ်အလောင်းရှိခဲ့သည့် နေရာတွင် ရပ်ကာ တွေးတောနေသည်။ မိုနာ၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ရုပ်အလောင်း သေဆုံးသွားတဲ့ နေရာက အကြီးမားဆုံး သဲလွန်စပဲ..."

မိုနာ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရိုအန်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း တစ်ခုလောက် စဉ်းစားကြည့်ဖူးလား... အဲ့ဒါက လူသတ်သမားဟာ ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာမှာ မိုက်ကယ်ကို သတ်ခဲ့ရတာလဲ ဆိုတာပဲ..."

"အင်း... အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဒီနေရာမှာ လူသတ်သမားနဲ့ သေဆုံးသူကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူမှ မရှိလို့နေမှာပေါ့..."

"ဒါက အကြောင်းပြချက်တွေထဲက တစ်ခုပါပဲ..."

ရိုအန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ပိုအရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းပြချက်က ဒီနေရာက လုံလောက်တဲ့ ပုန်းကွယ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး လူသတ်ပြီးတာနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ အဆင်ပြေလို့ပဲ..."

ရိုအန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း မိုနာကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီနေရာရဲ့ အနောက်ဘက်က မြစ်နဲ့ ရေကန်ရှိတယ်... မျက်မြင်သက်သေ တချို့ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်တွေထဲမှာ လှေဖြတ်သွားတဲ့ အသံကြားရတယ်လို့ တစ်ယောက်မှ မပြောထားဘူး... ဒါကြောင့် လူသတ်သမားက လူသတ်ပြီးပြီးချင်း မြစ်ရှိတဲ့ ဘက်ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... တောင်ဘက်နဲ့ မြောက်ဘက်ကတော့ ကားလမ်းဆီကို သွားတဲ့ လမ်းသွယ်လေးတွေ ဖြစ်ပြီး အရှေ့ဘက်မှာတော့ သစ်တောအုပ်ကြီး တစ်ခုရှိတယ်... အမှုတွဲ အစီရင်ခံစာအရ နယူးယောက် ရဲတပ်ဖွဲ့က အဲ့ဒီ သစ်တောအုပ်ထဲမှာ အသုံးဝင်တဲ့ သဲလွန်စ ဘာတစ်ခုမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူးလို့ ဖော်ပြထားတယ်... ဒါကြောင့်..."

မိုနာ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် လူသတ်သမားက တောင်ဘက် ဒါမှမဟုတ် မြောက်ဘက်က လမ်းသွယ်လေးကနေ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို စွန့်ခွာထွက်ပြေးသွားတာပေါ့..."

"မဟုတ်ဘူး... လူသတ်သမားက သစ်တောအုပ်ထဲကနေ ထွက်ပြေးသွားတာ..."

ရိုအန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ထွက်ဆိုချက်ထဲက မျက်မြင်သက်သေတွေ သေနတ်သံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ သူတို့အားလုံးက အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာရဲ့ တောင်ဘက်နဲ့ မြောက်ဘက် လမ်းသွယ်တွေကနေ အုပ်စုလိုက် လမ်းလျှောက်နေကြတာလေ... ဒါကြောင့် လူသတ်သမားက သစ်တောအုပ်ထဲကနေပဲ ထွက်ပြေးနိုင်မှာပေါ့..."

မိုနာက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ထွက်ဆိုချက်များမှာ တကယ်ပင် ဤအတိုင်းဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် အတွေးတစ်ချက် ပြောင်းသွားပြီးနောက် ထပ်မံ၍ မေးခွန်းထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နယူးယောက် ရဲတပ်ဖွဲ့က အရှေ့ဘက် သစ်တောအုပ်ထဲကို ရဲခွေးတွေ ခေါ်သွားပြီး ရှာဖွေခဲ့ကြတာလေ... ခွေးတွေတောင်မှ ဘာသဲလွန်စမှ မတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုတော့..."

"ခွေးတွေ မစွမ်းနိုင်ပေမဲ့... ငါက စွမ်းနိုင်တယ်..."

ထိုစကားကြောင့် မိုနာတစ်ယောက် လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်ကျန်နေခဲ့တော့သည်။