အခန်း ၇

အခန်း ၇ အပြစ်လွှဲချမည့်သူကို ရှာဖွေခြင်း။

"မင်းတို့ ဘာမှမဖြစ်ကြဘူးမလား..."

ဖို့ဒ်ကားက လမ်းဘေးရှိ အမှိုက်ပုံးကြီးကို ဝင်တိုက်ကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ရိုအန်က လှည့်ကာ မိုနာနှင့် ကြိုးတစ်ချောင်းဂါဝန်ဝတ် အမျိုးသမီးငယ်တို့၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူး..."

မိုနာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖုန်အနည်းငယ် ပေကျံသွားသည်မှလွဲ၍ ဒဏ်ရာရထားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ကြိုးတစ်ချောင်းဂါဝန်ဝတ် အမျိုးသမီးငယ်မှာမူ သေနတ်ပစ်ခတ်မှု ဖြစ်ပွားချိန်၌ ယာဉ်မောင်းခုံတွင် ထိုင်နေပြီး ကားထဲမှ ထွက်ရန် အချိန်မမီလိုက်သဖြင့် ပခုံးနှင့် ကျောကုန်းတွင် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာ အချို့ ရရှိထားလေသည်။

"ဒဏ်ရာမရရင် တော်သေးတာပေါ့..."

ရိုအန်က အမျိုးသမီးငယ်၏ ဆဲဆိုသံများကို အလိုအလျောက် လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိုနာကို မျက်ရိပ်ပြကာ ထိုအမျိုးသမီးငယ်၏ ပြဿနာကို ရှင်းလင်းရန် တာဝန်ပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကမူ သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အမှိုက်ပုံးကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသော အနက်ရောင် ဖို့ဒ်ကားဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရိုအန် ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အနက်ရောင် ဖို့ဒ်ကား၏ ယာဉ်မောင်းခုံတွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။ ရိုအန်က ကားကို တစ်ပတ်လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ထူးခြားသည့် အရာကို မတွေ့ရသဖြင့် အသုံးဝင်မည့် သဲလွန်စများ ရှာဖွေရန် ကားထဲတွင် မွှေနှောက် ရှာဖွေတော့သည်။

တစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မိုနာက လျှောက်လာပြီး ရိုအန်ကို ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းပြေးလာတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပါ... ငါ သူ့ကို မောင်းလွှတ်လိုက်ပြီ..."

"မင်း သေချာလို့လား..."

အမျိုးသမီးငယ်၏ ခြေကျင်းကို သတိရသွားသောကြောင့် ရိုအန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထပ်မံ စပ်စုမနေတော့ပေ။ ထို့နောက် ကားထဲမှ သူရှာတွေ့ထားသော မော်တော်ယာဉ် မှတ်ပုံတင်စာရွက်ကို မိုနာ့ထံ ကမ်းပေးရင်း စကားဆက်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ကားပိုင်ရှင်ရဲ့ နာမည်ပါတယ်... ဘယ်လိုလဲ... တစ်ဖက်လူရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို ရှာပေးနိုင်မလား..."

"သုံးမိနစ်ပဲ အချိန်ပေး..."

မိုနာက ရိုအန်ကို ယုံကြည်လိုက်ဆိုသည့် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး အက်စ်ယူဗီကားထဲရှိ လက်တော့ပ် ကွန်ပျူတာကို သွားယူရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။ မသွားခင်တွင် ရိုအန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သေးသည်။

"နင်က တကယ်ကြီး လူသတ်သမားကို ရှာတွေ့သွားတာပဲ... ကံကောင်းတာပဲ... ငါ့ကံကလည်း မဆိုးပါဘူး..."

သုံးမိနစ်ဟု ပြောလိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် နှစ်မိနစ်ပင် မပြည့်လိုက်ပေ။ ကီးဘုတ်ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မိုနာက ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်ကို လှည့်ပေးလိုက်ပြီး သူမ ရှာတွေ့ထားသော အချက်အလက်များကို ရိုအန်အား ကြည့်ရှုစေလိုက်သည်။

"ကွန်ရက် ကာတလာ... အသက်က လေးဆယ်... မရိန်းတပ်ဖွဲ့က ကင်းထောက်စစ်သားဟောင်း..."

ကွန်ပျူတာထဲရှိ ဓာတ်ပုံက မိမိကို သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်သွားသူနှင့် ရုပ်ချင်းတူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရိုအန်က လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။

"လူသတ်သမားက သေချာပေါက် စစ်သားဟောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ ပြောသားပဲ..."

"အင်းပါ..."

မိုနာက မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကွန်ပျူတာကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ... ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ကတော့ သူ့ကို လုံးဝ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မဟုတ်ဘူး... မင်းတစ်ယောက်တည်းကသာ ယှဉ်မချနိုင်မှာ..."

ရိုအန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မိုနာ ဒေါသထွက်သွားစေမည့် စကားကို ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ဖက်လူ ပေါက်ကွဲမလာခင် သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရာရှိကြီးဆီ အရင် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်... ပြီးတော့ ကွန်ရက် ကာတလာကို ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရမယ်..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

မိုနာက နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်လိုက်ပါက အခြားအဖွဲ့များမှ အလုပ်သင် စုံထောက်များပါ လူသတ်သမား၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို သိသွားကြမည်ဖြစ်ကြောင်း တွေးလိုက်မိသည်။

"အကြောင်းပြချက် နှစ်ခုရှိတယ် မိုနာ..."

ရိုအန်က အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အုတ်ခဲတစ်လုံးအလား ကြီးမားလှသော နိုကီယာဖုန်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ လှုပ်ခတ်သွားသော်လည်း မိုနာကို ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ပထမအချက်က အခု ငါတို့ရောက်နေတဲ့ နေရာက စကားစ်ဒေးလ် မြို့လေးပဲ... ဒီနေရာက နယူးယောက်မြို့အောက်မှာရှိတဲ့ နာမည်ကြီး လူကုံထံ ရပ်ကွက်တစ်ခုလေ... အန္တရာယ်များတဲ့ လူသတ်သမား တစ်ယောက်က ဒီနယ်မြေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတာ... တကယ်လို့ တစ်ခုခုသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ငါတို့လို အလုပ်သင် စုံထောက် နှစ်ယောက်က အက်ဖ်ဘီအိုင် အထက်လူကြီးတွေရဲ့ ဒေါသကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို အထက်ကို သတင်းပို့ရမယ်... တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် အထက်က လူတွေပဲ ခေါင်းကိုက်ရမှာလေ..."

ရိုအန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိုနာက အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ သူမက လှည့်ကာ ရိုအန်ကို အထက်အောက် သေချာစွာ အကဲခတ်လိုက်ပြီး ယခုမှပင် သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိကျွမ်းရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒုတိယအချက်က..."

နောက်ဆုံးတွင် ရိုအန်က နိုကီယာဖုန်း၏ အဆက်အသွယ် စာရင်းထဲမှ သြဂတ်စ်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရှာတွေ့သွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အက်ဖ်ဘီအိုင်က ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်လိုက်တာနဲ့ ဆုကြေးငွေ အနည်းနဲ့အများတော့ ပါလာမှာပဲ... သူ့ကို ဖမ်းမိရင် ငါတို့ ပိုက်ဆံ ပိုရနိုင်သေးတယ်..."

"..."

ပိုက်ဆံ ထပ်ရနိုင်သေးသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ မိုနာ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းဆိုသလို အရောင်လက်သွားတော့သည်။

ဂျက်ကော့ဘ် ဖက်ဒရယ် ရုံးအဆောက်အအုံ အထပ် နှစ်ဆယ့်သုံးရှိ အစည်းအဝေးခန်း တစ်ခန်းအတွင်း၌ အမှတ် ငါး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် သြဂတ်စ်က အခြား စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ဌာနခွဲမှူး ဗီရိုနီးစ်တို့နှင့်အတူ အစည်းအဝေး လုပ်နေသည်။

“တီ တီ တီ…”

ခါးဆီမှ ဖုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သြဂတ်စ်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လှည့်ကာ အစည်းအဝေးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဌာနခွဲမှူးနှင့် အခြား အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များက သြဂတ်စ်ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ဤသည်မှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တိုင်း၏ ပုံမှန် အလေ့အထ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူတို့ထံသို့ အမှုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဆက်သွယ်လာပါက သဘာဝကျကျပင် ဖုန်းကို အမြန်ကိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ အစည်းအဝေး လုပ်နေချိန်၌ပင် ဤအတိုင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သြဂတ်စ်၏ အသံကျယ်ကြီးက နံရံများကို ဖောက်ထွင်းကာ သူတို့၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

"ဘာ... မင်း လူသတ်သမားကို အခုလေးတင် ရှာတွေ့သွားတာ ဟုတ်လား..."

အမှတ် တစ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ဘရိုဆန်က သြဂတ်စ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မသိစိတ်အရ အခြေအနေ မဟန်တော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

'ရိုအန် ဂရင်းဝုဒ် ကိုင်တွယ်နေတဲ့ အမှုများလား...'

သို့သော် အစည်းအဝေး မစတင်မီက အလုပ်သင် စုံထောက်များ၏ ရုံးခန်းရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ထိုအလုပ်သင် စုံထောက်များက သေဆုံးသူ၏ လူမှုဆက်ဆံရေးကို စုံစမ်းနေပြီး သဲလွန်စများကို သုံးသပ်နေကြသည့် မြင်ကွင်းကို တွေးမိသွားသောအခါ ဘရိုဆန်က ခေါင်းခါရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူ တွေးလွန်သွားခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်ဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။

“ဒိုင်း…”

အစည်းအဝေးခန်း တံခါးက ပွင့်လာပြီး သြဂတ်စ်က ဝင်လာကာ ဌာနခွဲမှူး ဗီရိုနီးစ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အရာရှိကြီး... ကျွန်တော့်ဘက်မှာ သေနတ်ပစ်ခတ်မှု တစ်ခုကို အရေးပေါ် ဖြေရှင်းဖို့ လိုနေလို့ပါ..."

ဗီရိုနီးစ်၏ မျက်နှာက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေပြီး မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်က သေနတ်ပစ်ခတ်မှုလဲ... ရှင် ကိုင်တွယ်နေတဲ့ အမှုတွေထဲမှာ သေနတ်ပစ်တဲ့ အမှုငယ်လေးတွေ ပါတယ်လို့ ကျွန်မ မမှတ်မိပါဘူး..."

"အလုပ်သင် စုံထောက်တွေကို စမ်းသပ်ဖို့ ပေးထားတဲ့ အမှုပါ... ကျွန်တော့် လက်အောက်မှာ ရိုအန် ဂရင်းဝုဒ် လို့ခေါ်တဲ့ အလုပ်သင် စုံထောက်သစ် တစ်ယောက်ရှိတယ်... သူက ခုလေးတင် ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ပန်းခြံထဲက သေနတ်ပစ်လူသတ်မှုရဲ့ တရားခံကို ရှာတွေ့သွားပြီတဲ့... ပြီးတော့ စကားစ်ဒေးလ် မြို့လေးမှာ တစ်ဖက်လူနဲ့ အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်မှုတောင် ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်လို့ ပြောတယ်..."

သြဂတ်စ်က ဌာနခွဲမှူး ဗီရိုနီးစ်အပေါ် အတော်လေး လေးစားမှုရှိသည်။ မတတ်နိုင်ပေ။ အဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှု ရန်ပုံငွေများက သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့် တစ်ဖက်လူက မေးလာသည်ကို သြဂတ်စ်က ချက်ချင်း ဖြေကြားရသည်။

"လူသတ်သမားက စစ်သားဟောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အရည်အချင်း တော်တော်လေး မြင့်တယ်... ကားတစ်စီး ပျက်စီးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့ဘူး... လူသတ်သမားက ခြေရာဖျောက်တဲ့ နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး ပုန်းအောင်းတဲ့ နေရာမှာ သိပ်တော်လွန်းလို့ အလုပ်သင် စုံထောက် ရိုအန် ဂရင်းဝုဒ်က တရားခံကို ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ပေးဖို့နဲ့ စကားစ်ဒေးလ် နယ်မြေက ဒေသခံတွေကို လုံခြုံရေး သတိထားဖို့ အရေးပေါ် အကြောင်းကြားပေးဖို့ တောင်းဆိုလာတာပါ..."

ခလောက်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဘရိုဆန်၏ လက်ထဲမှ မှင်တံက စားပွဲပေါ်သို့ မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"စကားစ်ဒေးလ် နယ်မြေဆိုတာ နယူးယောက်အောက်က နာမည်ကြီး လူကုံထံ ရပ်ကွက်တစ်ခုပဲ..."

ဗီရိုနီးစ်က လက်ထဲရှိ သောင်တိန်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့မှီချကာ သြဂတ်စ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ အဲ့ဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်သာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ရင် ငါတို့အတွက် အရမ်းကို အကြပ်ရိုက်သွားလိမ့်မယ်... ရှင် နားလည်တယ်မလား..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

သြဂတ်စ်က သဘောပေါက်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်လိုက်ပါ့မယ်... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အထူးစစ်ဆင်ရေး တပ်ဖွဲ့ကို ခေါ်ပြီး အဲ့ဒီနယ်မြေကို ပိတ်ဆို့ရှာဖွေခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

ဗီရိုနီးစ်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါမှ သြဂတ်စ်က စားပွဲပေါ်ရှိ မှတ်စုစာအုပ်ကို ယူကာ အစည်းအဝေးခန်းထဲမှ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

"အလုပ်သင် စုံထောက် ရိုအန် ဂရင်းဝုဒ်..."

ဗီရိုနီးစ်က သြဂတ်စ် ပြောသွားသော နာမည်ကို မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ရေးမှတ်ထားလိုက်သည်။ ဘေးမှနေ၍ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ဘရိုဆန်၏ မျက်လုံးထောင့်များက ချက်ချင်းပင် တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွားတော့သည်။

အလုပ်သင် စုံထောက်များ၏ ရုံးခန်းအတွင်း။

ရိုအန်နှင့် မိုနာတို့ နှစ်ယောက်အဖွဲ့၊ ဆေးရုံတက်နေရသော ဖစ်ရှာနှင့် မာကီတို့ နှစ်ယောက်အဖွဲ့မှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသော အလုပ်သင် စုံထောက်များ အားလုံးနီးပါး ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။

"မိုက်ကယ်ရဲ့ မိန်းမက လူသတ်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး..."

အစောပိုင်းက ဖစ်ရှာ့ဘက်မှ ရပ်တည်ခဲ့သော်လည်း ရိုအန်၏ ထိုးကြိတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော ဂျိုဒီက ရေခဲအိတ်ကို ညာဘက်ပါးတွင် ကပ်ထားရင်း မပွင့်တပွင့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စစ်ကြောရေး မှတ်တမ်းတွေအရ အမှုဖြစ်ပွားချိန်မှာ သူက လော့စ်အိန်ဂျလိစ်မှာ ဆွေးနွေးပွဲ တစ်ခုကို တက်နေတာ... ဆွေးနွေးပွဲမှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းက သူ့အတွက် သက်သေခံပေးနိုင်တယ်..."

"မိုက်ကယ်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ဘယ်သူတွေ ရှိသေးလဲ..."

"သတင်းထောက် မဟုတ်ရင် လွှတ်တော်အမတ်ပဲ... အဲ့ဒါမှမဟုတ်ရင် ကုမ္ပဏီအသီးသီးက အဆင့်မြင့် အရာရှိတွေပဲ... ဥပမာ... မိုရိုဝေး ဆေးဝါးကုမ္ပဏီရဲ့ အစုရှယ်ယာရှင် ရှောင် လိုမျိုးပေါ့..."

ရိုအန်၏ ထိုးကြိတ်ခြင်းကို ခံထားရသော ထိုအလုပ်သင် စုံထောက်များက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် အမှုကို သုံးသပ်နေကြစဉ်မှာပင် ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် အရာရှိက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာပြီး အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"လူငယ်လေးတွေ... မင်းတို့အတွက် တာဝန်သစ် ရောက်လာပြီ... အားလုံးပဲ စကားစ်ဒေးလ် နယ်မြေကို သွားပြီး ရှာဖွေဖမ်းဆီးရေး စစ်ဆင်ရေးမှာ ပါဝင်ကြစမ်း..."

"ဘာ..."

ဂျိုဒီက ရေခဲအိတ်ကို ကိုင်ထားရင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အရာရှိကြီး... ကျွန်တော်တို့ သေနတ်ပစ်လူသတ်မှုရဲ့ တရားခံကို မရှာရသေးဘူးလေ..."

ထိပ်ပြောင်အရာရှိက လက်ကာပြကာ ဂျိုဒီ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အခု ရှာဖွေဖမ်းဆီးရေး စစ်ဆင်ရေးရဲ့ ပစ်မှတ်က သေနတ်ပစ်လူသတ်မှုရဲ့ တရားခံပဲ... ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ရိုအန်နဲ့ မိုနာတို့ နှစ်ယောက် ရှာတွေ့သွားပြီ... ဒါကြောင့် ရမှတ် ရှစ်ဆယ်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို သူတို့နှစ်ယောက် ရသွားပြီ... ကျန်တဲ့ အမှတ်တွေကို ဘယ်သူရမလဲ ဆိုတာကတော့ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူကံကောင်းပြီး တရားခံကို ဖမ်းမိမလဲ ဆိုတာအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်..."

"သောက်ကျိုးနည်းပဲ..."

ထိပ်ပြောင်အရာရှိ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလုပ်သင် စုံထောက်များ၏ ရုံးခန်းအတွင်း၌ ကျိန်ဆဲသံများ ချက်ချင်းဆိုသလို ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။