အခန်း ၁၆၄

အခန်း ၁၆၄

မထွက်ခွာမီ ကျန်းဟန်သည် အရင်ဆုံး ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများနှင့် တံဆိပ်ပြားကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းရန် သိုလှောင်သေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူ့ကို အခြားမိသားစုများ၏ ကိုယ်စားလှယ်များက လာရောက်ကြိုဆိုကြသည်။

ချူးမိသားစုနှင့် ဟန်မိသားစုတို့အပြင် သုတေသနဌာနနှစ်ခုလည်း ရှိနေပြီး ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးမှာ မြူခိုးမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ကျန်းဟန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ကွယ်မှ မြူခိုးအဖွဲ့အစည်းက ထိန်းချုပ်ထားသော သုတေသနဌာနတစ်ခုလော။

ချူးမိသားစုမှာ ကန်မြို့၏ နံပါတ်တစ် မိသားစုဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ထိန်းထားဆဲဖြစ်၍ အတော်ပင် မာနထောင်လွှားနေကြသည်။ သူတို့က ကျန်းဟန်အား သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းပါက ကန်မြို့တွင် ရင်ကော့ခေါင်းမော့ လျှောက်လှမ်းနိုင်မည်ဟု ပြောဆိုကြပြီး ဤစကားမှာ လုံးဝဥဿုံ မှားယွင်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ ချူးမိသားစုသည် ကန်မြို့ရှိ လုပ်ငန်းများ၏ သုံးပုံနှစ်ပုံနီးပါးကို ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းပါက အနည်းဆုံး လစဉ် အရင်းအမြစ် ထောက်ပံ့ကြေး ယွမ် ၁၀၀၀၀၀ ပေးရန် ကတိပြုထားပြီး ဟန်မိသားစုကမူ ၁၅၀၀၀၀ ပေးမည်ဟု ကတိပြုလာခဲ့သည်။ ယင်းတို့မှာ အခြေခံလစာများသာဖြစ်ပြီး အခြားတာဝန်များအတွက် ဆုကြေးများ မပါဝင်သေးပေ။

ဤအကျိုးခံစားခွင့်မှာ သာမန်သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်အတွက် အတော်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမိသားစုများထံ ခိုလှုံကြသော သာမန်သားရဲထိန်းချုပ်သူများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အခြေခံလစာ ၅၀၀၀၀ ဝန်းကျင်သာ ရရှိကြပြီး ကျန်ရှိသည်မှာ တာဝန်ဆုကြေးများပေါ်တွင်သာ မူတည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အသေခံတိုက်ပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့သည့်တိုင် ကျန်းဟန်သည် ထိုမိသားစုများ၏ မျက်စိထဲတွင် ဤမျှသာ တန်ဖိုးရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ကျန်းဟန်သည် သူ၏ သားရဲတစ်ကောင် သေဆုံးသွားခဲ့၍သာ ယခုကဲ့သို့ တိုက်ပွဲစည်းမျဉ်းများကို သတ်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်နေကြသောကြောင့်ပင်။

သားရဲတစ်ကောင် ဆုံးရှုံးထားရသော သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦး၏ အနာဂတ်မှာ အလွန်မှေးမှိန်ပြီး တိုးတက်နိုင်စွမ်း မရှိသလောက်ပင်။ အကယ်၍ သံမဏိသွေးတံဆိပ်၏ အထောက်အပံ့သာ မရှိပါက သူသည် သာမန်သားရဲထိန်းချုပ်သူထက် ယွမ် တစ်သောင်း သို့မဟုတ် နှစ်သောင်းခန့်သာ ပို၍ တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။

လင်းမိသားစုမှာမူ သံမဏိသွေးတံဆိပ်မှတစ်ဆင့် တစ်စုံတစ်ခုကို အလွန်အမင်း လိုလားတောင့်တနေပုံရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျန်းဟန်အား ထိုမျှမြင့်မားသော အကျိုးခံစားခွင့်ကို ကမ်းလှမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုမိသားစုကြီး သုံးခုအပြင် ပူးတွဲသုတေသနဌာနတစ်ခုက အခြေခံလစာ ၅၀၀၀၀ နှင့်အတူ စိတ်ကြိုက်ပြင်ဆင်ထားသော အခမဲ့ သားရဲမွေးမြူရေးအစီအစဉ်တစ်ခုကို ကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည်။

ကျန်းဟန်က မြူခိုးအဖွဲ့အစည်းနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု သံသယရှိထားသော ထိုသုတေသနဌာနကမူ ကျန်းဟန်ကို လူတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဟူသော အခြေအနေကို ကမ်းလှမ်းခဲ့၏။

သို့သော် ယင်းက လင်းမိသားစုဖြစ်စေ သို့မဟုတ် အခြားမိသားစုများဖြစ်စေ ကျန်းဟန်မှာ လုံးဝစိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ကန်မြို့ကဲ့သို့ သေးငယ်သော နေရာမျိုးတွင် မဟုတ်သဖြင့် သူတို့အားလုံးကို ငြင်းပယ်လိုက်၏။

သူက တစ်ရက်အတွင်း စဉ်းစားပြီး အဖြေပြန်ပေးမည်ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

ဖျော်ဖြေရေးကွင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများစွာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ ထွက်ခွာရန် အချက်ပြလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုသူတို့က ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြတော့မည့်အတိုင်းပင်။

သူတို့အနေဖြင့် ဖျော်ဖြေရေးကွင်းထဲတွင် ကျန်းဟန်ကို အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ခြင်းက ယခုအချိန်တွင်ပါ အနိုင်မယူနိုင်တော့ဟု မဆိုလိုပေ။

ထိုလူများသည် ကျန်းဟန်တွင် သားရဲတစ်ကောင်တည်းသာ ရှိသည်ဟု တွေးထင်ထားကြပြီး ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ဟုတ်က သန်မာသည်ဆိုသော်လည်း သားရဲတစ်ကောင်က ၎င်းကို တားဆီးထားနိုင်သရွေ့ အခြားသားရဲတစ်ကောင်က ကျန်းဟန်ကို အလျင်အမြန် အဆုံးစီရင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်သည်လည်း အနောက်မှ လိုက်လံချောင်းမြောင်းခံရမည်ကို ကြိုတင်တွေးဆထားပြီး ဖြစ်သည်။ ၁.၅ သန်းဟူသော ပမာဏမှာ အဆင့် ၄ သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးကိုပင် မက်မောသွားစေနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူ မစိုးရိမ်မိပေ။ မလာခင်ကတည်းက သူသည် ထွက်ပြေးမည့်လမ်းကြောင်းကို စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူသည် အရင်ဆုံး ဟိုတယ်တစ်ခုသို့ သွားကာ အခန်းတစ်ခန်း ငှားရမ်းလိုက်၏။ အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ရေချိုးကန်ထဲတွင် ရေစိမ်ရင်း အနားယူလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ၁၆ ရက်နေ့ မနက် အစောပိုင်း သုံးနာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသေခံတိုက်ပွဲမှာ ငါးနာရီကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးကြေညာချက်ကာလက နောက်ထပ် သုံးနာရီ ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့သည်။

ထိုမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း အသက်အန္တရာယ်ရှိသည့် တိုက်ပွဲပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်၊ အယောက်သုံးဆယ်နီးပါးကို ဆင်နွှဲခဲ့ရသဖြင့် ကျန်းဟန်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

ယခု ရေနွေးကန်ထဲတွင် ရေစိမ်နေရမှသာ သူ အနည်းငယ် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာတော့သည်။

တစ်နာရီခန့် ရေစိမ်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ရေကန်ထဲမှ ထွက်လာကာ အဝတ်အစားလဲပြီး သူ၏ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ ဟုတ်ဟုတ်နှင့် ပိုင်လင်းတို့ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ဟုတ်ဟုတ်မှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးဖြစ်ကာ အထဲတွင် ပိုင်လင်းနှင့်အတူ ဂိုမိုကု (Gomoku) ကစားနေသည်။ အန်စာတုံးတို့၊ ကစားခုံတို့ မရှိဘဲ သူတို့၏ စိတ်စွမ်းအားကို သုံး၍ ပုံဖော်ကစားနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်းဟန် သတိထားမိချိန်တွင် နှစ်ဖက်စလုံးမှ အကွက်ပေါင်း ရာဂဏန်းခန့် ချထားပြီး ဖြစ်နေလေသည်။

ငါးကွက်ဆက်ရုံတင်မကဘဲ တစ်ဆက်တည်း ဆယ်ကွက်အထိပင် ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းဟန်သည် ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဆွံ့အသွားခဲ့ရ၏။ အကြောင်းမှာ ထိုနှစ်ကောင်စလုံးသည် အမှန်တကယ် လိမ်စားနေကြခြင်းကြောင့်ပင်။ သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်မှာ ဤမျှအဆင့်အထိ ကစားနိုင်စွမ်းရှိနေပြီဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိပေ။

အစပိုင်းတွင် ပိုင်လင်းက ငါးကွက်ဆက်ဖြင့် နိုင်သွားသော်လည်း ဟုတ်ဟုတ်က ငါးကွက်တည်းနှင့် မရေတွက်နိုင်ဟုဆိုကာ ခြောက်ကွက်ဆက်ဖြစ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ထို့နောက် ခဏအကြာတွင် ဟုတ်ဟုတ်က နိုင်သွားပြန်ရာ ပိုင်လင်းကလည်း ခြောက်ကွက်ဆိုလျှင်လည်း မရေတွက်ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ကစားခုံကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး ကြီးထွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်၍ အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ သိုလှောင်သေတ္တာထဲမှ ဝတ်ရုံနက်တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ အဝတ်အစားများပေါ်မှ ထပ်ဝတ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

သူ ဟိုတယ်မှ ထွက်လာသည်နှင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်လံချောင်းမြောင်းနေသော ကောင်များမှာ ထပ်ပေါ်လာကြပြန်သည်။ ကျန်းဟန်က သူတို့ကို မမြင်သည့်အလား ဟန်ဆောင်ကာ မှောင်ခိုဈေးကွက်ထဲတွင်သာ ဆက်လက်ပတ်ချာလည် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ပတ်ပြီးနောက် သူသည် ဝတ်ရုံနက်ကို ချွတ်ပစ်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် ဗြောင်ကျကျပင် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရုပ်ရည်ကို ထပ်မံပြောင်းလဲထားပြီးဖြစ်ရာ အရင်က သန်မာခန့်ညားထွားကျိုင်းသော သွေးစုန်း၏ ရုပ်ရည်နှင့် လုံးဝကွဲပြားနေပြီး ယခုအခါ သာမန်မျက်နှာနှင့် သာမန်အရပ်အမောင်းသာ ရှိတော့သည်။

“သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ လွတ်သွားပြီလား။”

“တောက်... အဲဒီသွေးစုန်းက သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်အစစ်မဟုတ်ဘူး။ သူ ထွက်ပြေးသွားပြီ။”

ကျန်းဟန်နောက်သို့ လိုက်နေသော အဖွဲ့များမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်သွားကြသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ကြချေ။ ကျန်းဟန်၏ ရုပ်ဖျက်ခြင်းအတတ်တွင် မည်သည့်အပြစ်အနာအဆာမျှ သူတို့ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။

ဤနေရာမှာ မှောင်ခိုဈေးကွက်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက မိမိတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြသည်။ သူတို့အနေဖြင့် စိတ်စွမ်းအားကို သုံး၍ အကျယ်အပြန့် လိုက်လံရှာဖွေခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ရဲကြချေ။

ထိုလူများကို မျက်ခြေဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် မှောင်ခိုဈေးကွက်ထဲမှ တည့်တည့်ထွက်လာခဲ့ပြီး စွန့်ပစ်ထားသော မိုင်းတွင်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“ကောင်လေး... မင်းဆီမှာရှိတဲ့ ရတနာတွေအားလုံးကို လွှဲပေးလိုက်စမ်း။ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ မင်း ဒီနေရာမှာပဲ သေရလိမ့်မယ်။”

ကျန်းဟန် စွန့်ပစ်ထားသော မိုင်းတွင်းတစ်ခုထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားရုံရှိသေးသော်လည်း လူနှစ်ယောက် သူ့နောက်သို့ အမီလိုက်လာခဲ့ကြသည်။

“သွေးစုန်းရာ...သွေးစုန်း မင်း ဟန်ဆောင်မနေစမ်းပါနဲ့...။ ငါတို့မှာ မင်းကို မှတ်မိနိုင်တဲ့ အထူးနည်းလမ်း ရှိပြီးသား။ ဒီနေ့ မင်းအတွက် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုပဲရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ သေဖို့ပဲ။”

ထိုနှစ်ယောက်မှာ အသက်သုံးဆယ် သို့မဟုတ် လေးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရသော သက်လတ်ပိုင်း ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ သားရဲများကို အသီးသီးစီးနင်းကာ ကျန်းဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အပြင်းအထန် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုသားရဲနှစ်ကောင်စလုံးမှာ ခေါင်းဆောင်အဆင့် နှောင်းပိုင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းဟန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော သားရဲမှာ အော့ဒစ်ရှ် (Oddish) ဟု ခေါ်ပြီး ၎င်းသည် ကျန်းဟန်၏ ခြေသံကို အသုံးပြု၍ ပစ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန် သူတို့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဟုတ်ဟုတ်၏ ခြေထောက်များကို ဖမ်းဆွဲကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။

ဟုတ်ဟုတ်၏ အရွယ်အစားမှာ မကြီးမားသေးသဖြင့် ဤမိုင်းတွင်းများထဲတွင် မနည်းပျံသန်းနေရသည်။

“သေစမ်း...မင်းက အရမ်းသန်မာတယ်မဟုတ်ဘူးလား။ သတ္တိရှိရင် ရပ်ပြီး ငါတို့နဲ့ ချလိုက်စမ်း။”

ကျန်းဟန် ချက်ချင်းထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုနှစ်ယောက်မှာ ဆဲဆိုရင်း လိုက်ဖမ်းကြတော့သည်။

ဟုတ်ဟုတ်၏ ပျံသန်းနှုန်းမှာ မနှေးလှသော်လည်း နောက်မှ လိုက်လာသော နှစ်ယောက်မှာ အကွာအဝေးတစ်ခုမှ ဆက်တိုက်လိုက်ပါလာပြီး မျက်ခြေဖြတ်၍ မရခဲ့ပေ။

သို့သော် ကျန်းဟန်က မလောပေ။ အဖမ်းမခံရသရွေ့ အဆင်ပြေသည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် စွန့်ပစ်ထားသော မိုင်းတွင်းထဲမှ လွတ်မြောက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ကောင်လေး... မင်းကို ငါတို့ အသေပစ်မှတ်ထားပြီးပြီ။ မင်း ကမ္ဘာအဆုံးအထိ ထွက်ပြေးရင်တောင် အလကားပဲ။”

နောက်မှ လိုက်လာသော ဇနီးမောင်နှံက အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျန်းဟန်သည် သွေးစုန်းဖြစ်ကြောင်း အခြားသူများ သိရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ထိုနှစ်ယောက်မှာ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဆူဆူညံညံ မလုပ်ရဲကြဘဲ အပြင်လူ ရန်သူများနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါတွင်ပင် သူတို့ကိုယ်တိုင် အလိုအလျောက် ရပ်တန့်ပေးခဲ့ကြသေးသည်။

“မင်းတို့ သေရမှာမကြောက်ရင် ဆက်ပြီး လိုက်ခဲ့ကြပေါ့။”

ကျန်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်၌ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူသည် ဟုတ်ဟုတ်ကို သူ့အား သယ်ဆောင်စေကာ မိုးကြိုးတောင် ၏ အနောက်ဘက်တောင်ထိပ်ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းခိုင်းလိုက်သည်။

ဟုတ်ဟုတ်သည် သူ့ကို သယ်ဆောင်ထားရသဖြင့် ၎င်း၏ ပျံသန်းနှုန်းမှာ များစွာနှေးကွေးသွားပြီး အမြင့်ကြီးလည်း မပျံသန်းနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ထိုဇနီးမောင်နှံ၏ တစ်လျှောက်လုံး လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် မြူခိုးများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး ကျန်းဟန်၏ ခေါင်းထက်တွင် ကြီးမားသော အနက်ရောင် တိမ်တိုက်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိုးကြိုးတောင်၏ အနောက်ဘက်တောင်ထိပ် ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဟုတ်ဟုတ်သည် ၎င်း၏ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော ပျံသန်းမှုစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်မှုများစွာကို ရှောင်တိမ်းခဲ့ရပြီး ယခုအခါ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ကျန်းဟန်ကို အောက်သို့ ချပေးလိုက်တော့သည်။

“ပြေးလေ... ဘာလို့ ဆက်မပြေးတော့တာလဲ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ကုန်သွားပြီလား။”

မိုးကြိုးဖွတ်ကို စီးနင်းလာသော အမျိုးသမီးက ဖွတ်၏ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“ပစ္စည်းတွေကို အခုချက်ချင်း လွှဲပေးလိုက်စမ်း။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးရင် ပေးဦးမယ်။”

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဟန်သည် ထိုနှစ်ယောက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ခေါင်းဆောင်အဆင့် နှောင်းပိုင်း သားရဲလေးကောင်ကို မည်သည့်ကြောက်ရွံ့မှုမျှမရှိဘဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ လှောင်ပြုံးတစ်ခုပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မင်းတို့က ဒီလောက်တောင် သေချင်နေမှတော့... ငါ မင်းတို့ကို အရောက်ပို့ပေးရတာပေါ့။”