အခန်း ၁၂၁

အခန်း ၁၂၁ - ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း။

သူသည် မိဘများကို မကြာမီ တွေ့ရတော့မည်ဖြစ်ရာ... ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သူသည် ရွှီချင်းချန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့် အချိန်ကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှ ကမ္ဘာမြေသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့သော ပစ္စည်းများ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မြက်နက်သည် အဆင့် ၁ ရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ သစ်ရွက်များမှာ များသောအားဖြင့် အနားသတ်များ နက်မှောင်နေပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကိုပင် ခြစ်မိစေနိုင်လောက်အောင် မာကျောလှသည်။

သို့သော် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင်မူ... ၎င်းတို့၏ ရုပ်သွင်က များစွာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော်လည်း အလွန်တရာ နူးညံ့သွားခဲ့ပြီး အရည်ညှစ်ထုတ်၍ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

၎င်းက သန်မာထွားကျိုင်းသော ယောက်ျားကြီးတစ်ဦးသည် နုနယ်ပျော့ပျောင်းသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

အနီရောင်မူလအသီး မှာမူ... ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် နီရဲပြီး ကိုင်တွယ်လိုက်လျှင် ပူနွေးမှုကို ခံစားရသော်လည်းကမ္ဘာမြေပေါ်တွင်မူ ၎င်း၏ အပူရှိန်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ခရမ်းချဉ်သီးအသေးလေးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အပ်မြီးကောင်၏ ချွန်ထက်လှသော အမြီးမှာ သံမဏိထက်ပင် မာကျောသော်လည်း... ယခုအခါတွင်မူ နူးညံ့သွားခဲ့ပြီး မည်သည့်နေရာတွင်မျှ အသုံးမဝင်တော့ချေ။

အကြေးခွံနှင့် မျက်လုံးနီမြွေ မှာမူ... စင်တီမီတာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှည်လျားသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင်မူ ၎င်းက သားရဲကျားနှင့် သစ်ကျားများကိုပင် ကိုက်ခဲစားသောက်နိုင်သော သာမန် ဝိညာဉ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင်ကော။

ဟဟ... တီကောင်တစ်ကောင်နှင့် ဘာမျှ ကွာခြားမှု မရှိတော့ချေ။

အဆင့် ၁ ဝိညာဉ်ဓားမှာမူ... ကစားစရာ ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လုံးဝ ထက်မြက်ခြင်းမရှိတော့ရာ ဥပဒေအရ ကန့်သတ်ထားသော လက်နက်တစ်ခုအဖြစ်ပင် သတ်မှတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ကျင့်စဉ် မှာမူ... တကယ့်ကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှပေသည်၊ ၎င်းက ဖတ်မရသော စာလုံးအက္ခရာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သဖြင့် ဝေ့ဝူကိုယ်တိုင်ပင် လုံးဝ ဖတ်ရှုနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ကျူးယွမ်ဆေးလုံးတွင်မူ... ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ သူ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ယခင်က ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားတတ်သော်လည်း ယခုအခါ ဝါးစားရုံသာရပြီး ခြောက်သွေ့ကာ မည်သည့်အရသာမျှ မရှိတော့သဖြင့် သကြားလုံးတစ်လုံးထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။

အလင်းပေးကျောက်တုံးကိုမူဝေ့ဝူက အမှောင်ထုကို ဖန်တီးရန်အတွက် သူ၏ အင်္ကျီနှင့် လက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းက လုံးဝ လင်းထိန်ခြင်း မရှိချေ။

"မင်းက လက်မှုအနုပညာလုပ်နေတာလား။"

ဝေ့ဝူသည် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လူတစ်ဦးက သူ့ထံသို့ ငွေစက္ကူတစ်ရွက် လှမ်း၍ ပစ်ပေးလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဆက်ပြီး ကြိုးစားပါ... မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပုံစံအတိုင်းပဲ ဆက်လျှောက်ပါ။"

လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးက သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားရင်း ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေ့ဝူမိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်မိသည်ထူးဆန်းသော ဆံပင်ပုံစံ ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခုတွင် ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထူးဆန်းသော လုပ်ဆောင်ချက်များကို လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အနုပညာဆန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်စေပေသည်။

"အလင်းပေးကျောက်တုံးကလည်း အသုံးမဝင်တော့ဘူးပဲ။"

ဝေ့ဝူ*ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းက အလင်းပြန်နိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ ၎င်းကို အာဖရိက မျိုးနွယ်စုတစ်ခုဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားမည်ဆိုပါက နွားတစ်ကောင်နှင့် လဲလှယ်နိုင်ကောင်း လဲလှယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"တကယ့်ကို ဒုက္ခပဲ... တကယ်ပဲ အသုံးဝင်မယ့်အရာ တစ်ခုမှမရှိတော့ဘူးလား။"

သူ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည့် အချိန်မှာပင်အနက်ရောင် ကားအသစ်စက်စက်တစ်စီးက လမ်းဘေးရှိ သစ်ရွက်ခြောက်များကို လွင့်စင်စေလျက် သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

ထိုကားက သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ယာဉ်မောင်းသူဘက်မှ တံခါးပွင့်လှစ်သွားခဲ့ပြီးအနက်ရောင် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်တစ်ဖက်က အရင်ဆုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာထို့နောက်တွင်မူ အချိုးအစားကျလှသော ခြေတံရှည်တစ်စုံက လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ လက်သည်းနီ နီနီရဲရဲ ဆိုးထားသော လက်တစ်ဖက်က တံခါးကို ကိုင်ဆွဲထားပြီး ဆံပင်အနက်ရောင် အရှည်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ခေါင်းပြူ၍ ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းနီ နီနီရဲရဲနှင့် ကောင်းမွန်လှသော မျက်နှာအလှအပကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာသူမ၏ စရိုက်လက္ခဏာမှာလည်း အလွန်ပင် ခေတ်ဆန်လှသည်။

"ဒီနေ့က ပိတ်ရက်ဖြစ်လို့ တော်သေးတာပေါ့ သို့မဟုတ်ရင် ငါ ဒီကို လာဖို့ အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရွှီချင်းချန်**သည် ကား၏ နောက်ခန်းမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး သူမသည် အဖြူရောင် တီရှပ် အပြာရောင် အပေါ်ထပ်အင်္ကျီ၊ ကျပ်ထုတ်နေသော ဂျင်းဘောင်းဘီတို့ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဆံပင်ကို ပုံမှန်အတိုင်းပင် မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားခဲ့သည်။

နင် အတန်းထဲမှာ ရှိနေရင်တောင် ငါ့ကို လာကြိုရမှာပဲလေ။"

"ဒါနဲ့... ဒါက ဘယ်သူလဲ။"

"နင်ပဲ ငါ့ကို အမျိုးသမီး ယာဉ်မောင်းတစ်ယောက် ငှားခိုင်းထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဝေ့ဝူ**သည် ရွှီချင်းချန်**၏ သွယ်လျသော လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးဆိုလိုက်သည်။

"နင်က သူမကို ယာဉ်မောင်းလို့ မပြောရင်... နင် ငါ့အတွက် မယားငယ်တစ်ယောက် ရှာပေးထားတယ်လို့ ငါ ထင်မိတော့မှာပဲ။"

"စကားကို သေသေချာချာ ပြောစမ်းပါ။"

"..."

ဝေ့ဝူစကားမဲ့သွားခဲ့ရသည်။ ဤအရာက စကားကို သေသေချာချာ မပြောခြင်း ဖြစ်နေသလား။

အကယ်၍ နင်သာ ငါ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ဆိုးသွမ်းသည့် ကိစ္စရပ်များကို သိရှိသွားမည်ဆိုပါက... နင် ငါ့ကို လူယုတ်မာတစ်ယောက်ဟုပင် ခေါ်ဆိုပေလိမ့်မည်။

"ငါ ပြောတာက... သူမက နည်းနည်း ခေတ်ဆန်လွန်းနေတာကို ပြောတာပါ။ ကားမောင်းနေရင်းနဲ့ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ဝတ်ဆင်ထားနိုင်ရတာလဲ။ နင် ငါ့ကို သေစေချင်လို့လား။"

"အာ... ငါ သတိမထားမိလိုက်ဘူး။"

"ဒီကိစ္စပြီးရင် သူမကို အလုပ်ထုတ်လိုက်တော့။ ဒါနဲ့ နင့်ရဲ့ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် စာမေးပွဲကော ဘယ်လိုလဲ။"

"ငါ စာတွေ့စာမေးပွဲတော့ အောင်မြင်ပြီးပြီ။"

"လက်တွေ့စာမေးပွဲကော။"

"ငါ ကျရှုံးခဲ့တယ်..."

"ရပါတယ်... နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် ပိုပြီး ကြိုးစားပေါ့။"

"...လေးကြိမ်ရှိပြီ။"

"ဖူး..."

ဝေ့ဝူသည် သူမအား ပစ္စည်းအားလုံးကို ကားအတွင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် ပြောကြားလိုက်သည်။

ရွှီချင်းချန်သည် ရွှေတုံးများ ထည့်သွင်းထားသော ပစ္စည်းထုပ်ကို ပွေ့ပိုက်လိုက်ပြီးညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဒါက တကယ့်ကို လေးလံလွန်းတယ်။"

"... ဒါတွေအားလုံးက ရွှေတုံးတွေချည်းပဲ မဟုတ်လား။"

ဝေ့ဝူခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရွှီချင်းချန်သည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်လည်း ထပ်မံ၍ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်စွမ်းများဖြင့် ပြည့်နှံ့နေခဲ့သည်။

ဝေ့ဝူ ကားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး ရွှီချင်းချန်အား သူနှင့်အတူ နောက်ခန်းတွင် ထိုင်ရန် ပြောကြားလိုက်သည်။

သူသည် ဤကားက Audiကားတစ်စီးဖြစ်ကြောင်းသာ သိရှိပြီး သီးခြား မော်ဒယ်ကိုမူ မသိရှိချေ။ ၎င်းက ငွေကြေး ခြောက်သိန်း သို့မဟုတ် ခုနစ်သိန်းခန့် ကုန်ကျသဖြင့် အလွန်တရာ အဖိုးတန်လွန်းသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်က ငွေကြေးအမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးကတည်းကရွှီချင်းချန်သည် ပိုမိုသတိထားလာခဲ့ပြီး ယခုအခါ ရန်ပုံငွေများကိုသာ ဝယ်ယူရဲတော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်သူ သူ၏ မိဘများကို မြင်တွေ့ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဝေ့ဝူ၏ စိတ်အမူအရာက တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုတင်းမာလာခဲ့သည်။

သူသည် သူတို့ကို တွေ့ဆုံချင်စိတ် ပြင်းထန်နေသလို တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူတို့ကို တွေ့ဆုံရန်အတွက်လည်း ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။

"သူတို့ရဲ့ ရုပ်သွင်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီလား။ သူတို့ရဲ့ လူနေမှုဘဝကကော ဘယ်လိုရှိလဲ။ သူတို့ ဒုတိယကလေး ယူခဲ့ကြသေးလား။"

ဝေ့ဝူ စိတ်ကူးများက လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။

လမ်းခရီး၏ တစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိသည့် အခါတွင်မူ ရွှီချင်းချန်ထံသို့ သူ၏ မိဘများထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။

သူမသည် ယနေ့တွင် ဤကဲ့သို့သော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို လက်ခံရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ကားက ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ဝေ့ဝူသည် ရွှီချင်းချန်*လှမ်း၍ ညွှန်ပြသော အဆောက်အအုံကို ကြည့်ရှုလိုက်မိရာ သွေးများ သူ၏ ဦးခေါင်းထံသို့ တိုးဝှေ့လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး နွားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေမိတော့သည်။

သူသည် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

လှပသော အမျိုးသမီး ယာဉ်မောင်းကို ကားအတွင်း၌သာ ချန်ထားခဲ့ပြီးဝေ့ဝူနှင့် ရွှီချင်းချန်တို့သည် ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လျက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

သူ မြင်တွေ့ရသော တံခါးကို လှမ်း၍ ခေါက်လိုက်သည်။

ဝေ့ဝူသည် သူ၏ တံခါးခေါက်သံမှာ သူ၏ နှလုံးခုန်သံကိုပင် မမှီနိုင်တော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

တံခါးက အလွန်လျင်မြန်စွာ ပွင့်လှစ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းက သူတို့ကို အပြင်းအထန် ဆွဲခေါ်လိုသည့်အလား တွန်းဖွင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး စိတ်အားထက်သန်မှုကို ပြသနေခဲ့သည်။

အရပ်ပုပြတ်ပြတ်နှင့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဝေ့ဝူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းက သူ အလွန်တရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ထားသော မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ သေသေချာချာ မကြည့်ရှုနိုင်ခင်မှာပင်သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူက သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဝူ..."

ရှန်ဝမ်သည် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ အော်ဟစ်သံတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း ၎င်းက အလွန်ပင် နူးညံ့လှပေသည်။

ဝေ့ဝူသည် သူ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပူနွေးသော မျက်ရည်များဖြင့် လျင်မြန်စွာ စိုစွတ်သွားခဲ့ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အမေ..."

သူသည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ အမျိုးသမီးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီး ပူနွေးသော မျက်ရည်စီးကြောင်း နှစ်ခုက သူ၏ မိခင်၏ ဖြူစုတ်နေသော ဆံပင်များပေါ်သို့ စီးကျသွားခဲ့တော့သည်။

သူသည် အလွန်တရာ ရင်းနှီးပြီး စိတ်ချရဆုံးသော အနံ့အသက်ကို ရရှိလိုက်သည်။

မျက်ရည်များကြားမှနေ၍ အခန်းအတွင်း၌ ရှိနေသော သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ဝေ့ရှန်းချန် ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်.သူသည် နှုတ်ဆိတ်ပြီး ကြံ့ခိုင်လှသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ကာအသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် အိမ်မှ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးကတည်းက လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်နီးပါးအတွင်း ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မျက်ရည်တစ်စက် ကျဆင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ သူတို့ သုံးဦးစလုံး၏ စိတ်ခံစားချက်များက အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ဝေ့ဝူသည် အလယ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ဘယ်လက်ကို သူ၏ ဖခင်က ဆွဲကိုင်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိမှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အသားမာများဖြင့် ကြမ်းတမ်းနေခဲ့သည်။

သူ၏ ညာလက်ကိုမူ သူ၏ မိခင်က သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ဆွဲကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်များမှာ သူ့ထက် များစွာ သေးငယ်လှပြီး၊ဖခင်ဖြစ်သူကဲ့သို့ မကြမ်းတမ်းသော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိသင့်သော နူးညံ့မှုမျိုးတော့ လုံးဝ မရှိချေ။

ရွှီချင်းချန်၏ မျက်ဝန်းထောင့်များတွင်လည်း မျက်ရည်စအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် ရှန်ဝမ်၏ ဘေးတွင် မှီတွဲလျက် သူမ၏ ပုခုံးကို ပွေ့ဖက်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးရန်အတွက် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။

"အဖေ... အမေ... သား အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးပါ့မယ်။ အဖေတို့ အမေတို့ နောက်နောင်မှာ ချန်ထန်းမြို့မှာပဲ နေထိုင်ကြရမှာပါ။ သား အဖေတို့ကို မကြာခဏ လာတွေ့ပါ့မယ်။ အဖေတို့ ပျင်းတယ်လို့ ခံစားရရင် ချင်းချန်က အဖေတို့ကို အပြင်ကို လိုက်ပို့ပေးပါလိမ့်မယ်။"

ရှန်ဝမ်နှင့် ဝေ့ရှန်းချန်တို့သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ဆယ်ရက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ထိုအတောအတွင်း ရွှီချင်းချန်သည် သူတို့ကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံးက ရွှီချင်းချန်ကို အလွန်တရာ သဘောကျနှစ်သက်ကြသည်။

လောလောဆယ်ရှိ တိုက်ခန်းမှာ ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဝေ့ဝူအနေဖြင့် အခြားအိမ်တစ်လုံးကို သဘာဝကျကျပင် ဝယ်ယူရပေမည်။

"ဒီလိုလုပ်ရအောင်..."

ဝေ့ဝူသည် ရွှီချင်းချန်အား ပြောကြားလိုက်သည်။

"နင် ကျောင်းဆောင်မှာ နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါ ပိုပြီး ကြီးတဲ့ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးမယ် နင် ငါ့မိဘတွေနဲ့အတူ နေထိုင်လို့ရတာပေါ့။"

သူသည် သူ၏ မိဘများအနေဖြင့် ဤစိမ်းသက်လှသော နေရာတွင် အထီးကျန်မှုကို ခံစားရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရွှီချင်းချန်က သူတို့ကို အဖော်ပြုပေးနိုင်ရန် စီစဉ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရှန်ဝမ်၊ ဝေ့ရှန်းချန်နှင့် ရွှီချင်းချန်တို့ သုံးဦးစလုံးသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အမူအရာများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ရွှီချင်းချန်သည် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

ရှန်ဝမ်နှင့် ဝေ့ရှန်းချန်တို့မှာမူ အခြားသော အရာတစ်ခုကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဆင်မပြေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။"

ဝေ့ဝူသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။