အခန်း ၃၆၂

### အခန်း (၃၆၂) ညစာစားပွဲ

ညနေခင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး စုယွမ်၏ မိသားစုတစ်စုလုံးသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ပြင်ဆင်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် စုဖူချန်နှင့် ချန်ချွေ့ဖန်တို့ပင် ဖြစ်၏။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အဘိုးစုနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် အဘိုးစုသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူ မသိခဲ့သော်လည်း စုယွမ် ပြောပြပြီးချိန်တွင် သူ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုစဉ်က သူသည် မိသားစုကိစ္စ အသေးအမွှားများကိုသာ ပြောဆိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ စကားအမှားအယွင်း တစ်ခုခု ပြောဆိုမိခဲ့လျှင် ကြီးမားသော အမှားကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ယခု အဘိုးကျောက်ဆိုသူ တစ်ဦး ထပ်တိုးလာပြန်ရာ ဤအဘိုးကျောက်မှာလည်း သာမန်လူ မဟုတ်ချေ။ သူသည် အဘိုးစုထက် အဆင့်တစ်ဆင့်သာ နိမ့်သူဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ စုဖူချန် အနေဖြင့် အလေးအနက်ထားရမည့် ကိစ္စပင်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက ရုပ်မြင်သံကြားပေါ်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော အဘိုးစုနှင့် အဘိုးကျောက်တို့၏ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်များသည် ယခုအခါ များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သေချာစွာ မကြည့်ပါက တကယ်ကို မှတ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဒီဝတ်စုံနဲ့ ငါ ကြည့်ကောင်းရဲ့လား..."

စုဖူချန်သည် ပိုမိုသင့်တော်မည့် အဝတ်အစားသစ်တစ်စုံကို အထူးတလည် ဝယ်ယူထားခဲ့၏။

"ကောင်းတယ် တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းပါတယ်..."

သူ့ကိုယ်သူ သဘောကျနေသော စုဖူချန်သည် မှန်ရှေ့တွင် ဟန်ရေးပြကာ အခေါက်ခေါက်အခါခါ ကြည့်ရှုနေလေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့ကိုယ်သူ ကျောင်းအုပ်ကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။ တကယ်တမ်းတွင်လည်း သူ၌ ထိုကဲ့သို့သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေပေသည်။

"သွားရအောင် အချိန်ကျနေပြီ... မြန်မြန်သွားကြရအောင်... အဘိုးနှစ်ယောက်ကို စောင့်ခိုင်းထားတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်ပေသည်။

"အင်း..."

မိသားစုဝင် လေးဦးစလုံးသည် အဘိုးစု၏ အိမ်တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

စုယွမ်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း များများစားစား မဝယ်ခဲ့သော်လည်း အရည်အသွေးကောင်းမွန်သော လက်ဖက်ခြောက်အချို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ အဘိုးစု၏ အိမ်တော်သို့ သွားရောက်ရာတွင် အဘိုးစုသည် မည်သည့် လက်ဆောင်ကိုမျှ လက်ခံမည် မဟုတ်ချေ။ လက်ဖက်ခြောက်အချို့ ယူဆောင်သွားခြင်းက စေတနာကို ဖော်ပြရန် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။

မကြာမီ ကားတစ်စီးသည် အဘိုးစု၏ အိမ်တော်ရှေ့သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

အဘိုးစု၏ အိမ်တော်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုဖူချန်၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အလိုလို ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

အိမ်တော်သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် ဇိမ်ခံခမ်းနားမှုကို မဖော်ပြထားသော်လည်း အသေးစိတ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းတွင် စေ့စပ်သေချာမှုနှင့် အဆင့်အတန်းကို တွေ့မြင်နိုင်လေသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်လူများ သတိမထားမိနိုင်သည့် အရာဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ် အလေးထားသင့်သည့် အသေးစိတ်များပင်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် လူတစ်စုက သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။

စုဖူချန်သည် လူနှစ်ဦးကိုသာ သိရှိပေ၏။ အဘိုးစုနှင့် အဘိုးစု၏ မြေးမလေး စုယွဲ့တို့ ဖြစ်သည်။

အဘိုးစု၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရွယ်တူ အဘိုးအိုမှာ အဘိုးကျောက် ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ယနေ့တွင် အခြားမိသားစု နှစ်စုမှ ကလေးများလည်း ရောက်ရှိနေကြ၏။ ထို့အပြင် သူတို့ကို လမ်းမပေါ်တွင်ပင် ကြိုဆိုနေကြခြင်းက သူတို့အပေါ် မည်မျှ အလေးထားကြောင်းကို ပြသနေပေသည်။

ထိုကဲ့သို့ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များက သူ၏ မိသားစု လာရောက်လည်ပတ်မှုကို ဤမျှလောက် တန်ဖိုးထားနေသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် စုဖူချန်သည် အလွန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏သားဖြစ်သူ စုယွမ်၏ အရည်အချင်းများကြောင့်ပင်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အဆက်မပြတ် လှိုင်းထလာနေခဲ့၏။

အကြောင်းမှာ သူတို့သည် သာမန်မိသားစုများ မဟုတ်ကြသောကြောင့်ပင်။

ခေတ်ဟောင်းကာလတွင်သာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ထိုမိသားစုများသည် သာမန်လူများ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော အင်အားကြီး မျိုးရိုးမိသားစုများအဖြစ် ရပ်တည်နေကြပေလိမ့်မည်။

စုဖူချန်နှင့် စုယွမ်တို့ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်သွားကြသည်။

"အဘိုးစုစု... ကျွန်တော်တို့ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်..."

"စုယွမ်ကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မဟုတ်ရင် ဒီကလေးက အခုလိုမျိုး အောင်မြင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

စုဖူချန်က အနည်းငယ် ဖော်ရွေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကလေးရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကြောင့်ပါ... ငါက သူ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ အထူးတလည် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပါဘူး..."

အဘိုးစုက ပြုံးရင်း စုဖူချန်ကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီညက ရှောင်စုရဲ့ အခြေအနေအတွက် ဂုဏ်ပြုဖို့ မိသားစုသုံးစု စုရုံးပြီး ထမင်းအတူတူစားကြတာပါ... ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတွေပဲမို့ အရမ်းကြီး ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး..."

အဘိုးစုက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါက အဘိုးကျောက်ပဲ..."

အဘိုးစုက စတင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ အဘိုးကျောက်... ကျွန်တော်က စုယွမ်ရဲ့အဖေ စုဖူချန်ပါ... ဒါက ကျွန်တော့်ဇနီး ချန်ချွေ့ဖန်ပါ..."

စုဖူချန်က မိတ်ဆက်လိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီး အဘိုးကျောက်က အကြိမ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

တူလိုက်တာ... တကယ်ကို အရမ်းတူလွန်းတယ်...

သူ လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက အဘိုးစုနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ချိန်က အဘိုးစုသည် ဤအတိုင်းပင် ရှိနေခဲ့ပြီး ယခုလည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသောကြောင့် အတိတ်ကို ပြန်လည်လွမ်းဆွတ်သွားစေခဲ့၏။ အချိန်နှစ်ဆယ်ကျော် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှောင်စု... မင်းရော ဘယ်လိုနေလဲ..."

အဘိုးကျောက်က များစွာ ဂရုတစိုက်ရှိစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က အရမ်းကောင်းပါတယ်... ကျွန်တော်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ကာယအလုပ်တွေ လုပ်လာခဲ့တာဆိုတော့ ခန္ဓာကိုယ် အခြေခံက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်... အခုဆို တစ်ခါတည်းနဲ့ ကီလိုမီတာငါးထောင်လောက်ကို ပြဿနာမရှိဘဲ ပြေးနိုင်နေပါပြီ..."

စုဖူချန်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"ကောင်းတယ်... အခုဆို ဘဝက ပိုပိုပြီး ကောင်းမွန်လာပြီဆိုတော့ ကောင်းတာပေါ့..."

အဘိုးကျောက်က ဆက်ပြောလေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဘဝက ပိုပိုပြီး ကောင်းမွန်လာပါလိမ့်မယ်..."

"ငါ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ... ဒါက ငါ့ရဲ့ သားနှစ်ယောက်ပဲ..."

"ဒါက ငါ့ရဲ့ သားအကြီး စုယွမ်ကျန်း... ဒါက သားအလတ် စုယွမ်ဟိုင်... သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက မင်းထက် ကြီးတာမို့ အစ်ကိုကြီး ဒုတိယအစ်ကို လို့ပဲ ခေါ်လိုက်ပါ..."

အဘိုးစုက ပြောလိုက်သည်။

စုယွမ်ကျန်းနှင့် စုယွမ်ဟိုင်တို့ ရှေ့သို့ တက်လာကြသည်။ ညီအစ်ကိုသုံးဦးသည် ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင် ဆင်တူကြသော်လည်း မည်သူက အဘိုးစုနှင့် အတူဆုံးဖြစ်သနည်းဟု မေးလာပါက သံသယဝင်စရာမလိုဘဲ စုဖူချန်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သွေးသားတော်စပ်မှုက အလွန် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှပေ၏။ စုဖူချန်၏ မျက်နှာပေါက်သည် အဘိုးစုနှင့် ပုံတူကူးချထားသည့်အလား တူညီနေသည်။ သို့သော် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အသွင်အပြင်ကိုလည်း မသဲမကွဲ မြင်တွေ့နိုင်ပေသေးသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်သွားရသည်။

"ညီလေးဖူချန်..."

သူတို့နှစ်ဦးက စုဖူချန်ကို အလျင်အမြန် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"ဒါက အဘိုးကျောက်ရဲ့သား ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်ပဲ..."

အဘိုးစုက ဆက်လက် မိတ်ဆက်ပေးလေ၏။

"သူက မင်းထက် ငယ်ပါတယ်... ညီလေးလို့ ခေါ်ရင်လည်း မလွန်ပါဘူး..."

အဘိုးစုက ဆက်ပြောသည်။

"အစ်ကိုဖူချန်..."

ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က သူ့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ဤနေရာသို့ မလာရောက်မီ စုဖူချန်သည် ဤနေရာရှိ လူများ၏ အဆင့်အတန်းများကို စုယွမ်ထံမှ သိရှိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ရာထူးမြင့်မားပြီး ဩဇာအာဏာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များပင်။ သို့သော် သူတို့က သူ၏အပေါ်တွင် အလွန် ယဉ်ကျေးပျူငှာနေကြလေသည်။

ဤအရာက စုဖူချန်ကို များစွာ အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီး လုံးလုံးလျားလျား မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေခဲ့၏။

သူသည် ဘဝတစ်ဝက်ကျော်ခန့် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီး စိုက်ပျိုးရေးကဲ့သို့သော အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည့် ဆိုင်ရှင်ငယ်လေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ဤပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများက သူ၏အပေါ်၌ အလွန်အမင်း နွေးထွေးပျူငှာနေကြသည်။ ဤသည်မှာ... မိသားစုတစ်ခုကဲ့သို့ပင်...

ဤအရာက စုဖူချန်အတွက် ကာလရှည်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော မိသားစုမေတ္တာကို ပြန်လည်ခံစားရစေခဲ့သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် မိသားစုအတွင်း သူ ရင်ဖွင့်စကားပြောနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ အစ်ကိုကြီးသာ ဖြစ်ခဲ့၏။

တတိယညီဖြစ်သူမှာမူ အသိဉာဏ်မရှိဘဲ အလုပ်အကိုင်မဖြစ်သောသူတစ်ယောက် ဖြစ်ကာ၊ သူ့ကို မြင်တိုင်း နာမည်တပ်၍သာ ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိပြီး အစ်ကိုတစ်ယောက်အဖြစ် လေးစားမှု အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။

ယနေ့ခေတ်တွင် ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးသည် တကယ်ကို ရှားပါးလှပေသည်။

"ဒါက စုယွဲ့... ပြီးတော့ ဒါက ကျောက်ချီလင်... သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေပဲ..."

"တခြား မျိုးဆက်သစ်တွေလည်း လာချင်ကြပေမဲ့ စားပွဲကြီးမှာ လူအများကြီး မဆံ့နိုင်ဘူးလို့ မြင်တာနဲ့ မလာကြဖို့ ပြောလိုက်တယ်..."

အဘိုးစုက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"စုယွမ်ရဲ့ အမေ... ငါ့မှာ ဈေးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်တွေတော့ မရှိပါဘူး... ဒီနာရီလေးကို ကြည့်ပါဦး... ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ငါ စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ Sea Eagle စစ်တပ်အမှတ်တံဆိပ် နာရီလေးပါ... ဒါက အမျိုးသားဝတ် နာရီဆိုပေမဲ့ စိတ်မရှိပါနဲ့... ငါပေးတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုအနေနဲ့ မှတ်ယူပေးပါ..."

အဘိုးစုသည် သေတ္တာတစ်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ယူလိုက်ရာ အတွင်း၌ ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသော နာရီတစ်လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤနာရီသည် ထိုစဉ်က တာ့ရှား(တရုတ်)နိုင်ငံမှ သီးခြားထုတ်လုပ်ခဲ့သော လေယာဉ်မှူးသုံး နာရီတစ်လုံး ဖြစ်ပေ၏။

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် လှပလှသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း ထိုခေတ်ထိုအခါကမူ အလွန် ထူးခြားလှပေသည်။ စုယွမ်ကျန်းနှင့် စုယွမ်ဟိုင်တို့သည် ဤနာရီမှာ သူတို့၏ မိဘများ လက်ထပ်စဉ်က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော နာရီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြ၏။

ဤအရာ၏ အရေးပါမှုကို လျှော့တွက်၍ မရနိုင်ချေ။

ယနေ့တွင် ဤနာရီကို စုယွမ်၏ မိခင်ထံသို့ ပေးအပ်ခြင်းသည် အဘိုးစုအနေဖြင့် ဖခင်တစ်ဦး၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို မကျေပွန်ခဲ့ခြင်းအတွက် စုယွမ်အပေါ် တောင်းပန်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေ၏။

"အဘိုးစု... ဒါက အရမ်းကို တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်..."

"ဒီနာရီက အဘိုးရဲ့ စုဆောင်းမှုထဲကဆိုတော့ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံနိုင်မှာလဲ..."

ချန်ချွေ့ဖန်သည် သိသိသာသာပင် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူမသည်လည်း ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေမည်ဟု လုံးလုံးလျားလျား မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"ဒါကို ယူထားပါ... ဒါမင်းအတွက် လက်ဆောင်ပါ..."

အဘိုးစု၏ လေသံမှာ လေးနက်သွားခဲ့သည်။

"ခယ်မ... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံလိုက်ပါ..."

စု ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကလည်း ဘေးမှနေ၍ တိုက်တွန်းလိုက်ကြ၏။

ချန်ချွေ့ဖန်သည် စုယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်မှသာ လက်ခံရန် ရဲတင်းသွားခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးစု..."

ချန်ချွေ့ဖန်က ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါမှပေါ့..."

အဘိုးစုက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လူအားလုံးကို အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်တော့သည်။