အခန်း ၃၆၄

အခန်း (၃၆၄) စကားပြောကြရအောင်

နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားချေသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ သိသာထင်ရှားသော လေပြေညင်းလေးသည်ပင် လူတိုင်းအတွက် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကြားနေရ၏။

ကင်ဆာ...

အကယ်၍ လူသားမျိုးနွယ်၏ အကြီးမားဆုံး ရန်သူကို ရွေးချယ်ရမည်ဆိုလျှင်၊ သံသယဝင်စရာမလိုဘဲ ၎င်းမှာ ရောဂါများ ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရောဂါမျိုးစုံအနက် ကင်ဆာ သည် အဆိုးရွားဆုံးသော ရောဂါဘုရင်ဟု ဆိုလျှင်လည်း မမှားချေ။

လူတစ်ဦး၌ ကင်ဆာရောဂါ ရှိကြောင်း ရောဂါအတည်ပြု တွေ့ရှိလိုက်သည်နှင့် အလွန်ရှားပါးသော ခြွင်းချက်အခြေအနေများမှလွဲ၍ အများစုသည် သေဆုံးခြင်းနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ရလေ့ ရှိကြလေသည်။

ယနေ့ကမ္ဘာပေါ်တွင် သိပ္ပံပညာသည် အလွန်အဆင့်မြင့်မားနေပြီဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းပညာ မရှိသေးချေ။ ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ထားရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး လူတို့၏ ဘဝအရည်အသွေးနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးကို စတေးခြင်းဖြင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤစကားလုံးနှစ်လုံးသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအတွက် အကောင်းဆုံးသော အဖော်အဖက်များ ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိချေ။

အဘိုးစုတွင် ကင်ဆာရောဂါရှိနေပြီး နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စားပွဲရှိ လူတိုင်းသည် မှိုင်းညှိုးသော မျက်နှာအမူအရာများ ဖြစ်သွားကြလေသည်။ သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေကြသော်လည်း အရာအားလုံးကို ပြောပြနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရ၏။

ခွမ်း...

တူများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသော အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ဖြိုခွဲလိုက်ပေသည်။

"အဖေ..."

စု ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ငိုကြွေးလိုက်ကြတော့၏။

"ဒါ..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ နှစ်စဉ် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးမှုတွေက အမြဲတမ်း ပုံမှန်ပါပဲ..."

"ဘာလို့လဲ...ဘာလို့လဲ"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤအရာကို အများဆုံး လက်မခံနိုင်သူများ ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိချေ။

သူတို့သည် သူတို့၏ နှစ်စဉ် ဆေးစစ်ချက် အစီရင်ခံစာများကို ရရှိကြပေသည်။ သို့သော် အဘိုးစုက မည်သူနည်း။ အကယ်၍ သူက အခြားသူများကို မသိစေချင်ပါက သူ၏သားဖြစ်သူပင်လျှင် သိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"လူတိုင်း... အရမ်းကြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်..."

"ငါတို့နိုင်ငံအပါအဝင် တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းမရှိပါဘူး..."

"နှစ်တိုင်း လူအများအပြားက ဒီရောဂါကြောင့် ထွက်ခွာသွားကြရတာပဲလေ..."

"ငါက ပထမဆုံးလူလည်း မဟုတ်သလို နောက်ဆုံးလူလည်း မဟုတ်ပါဘူး... တစ်ယောက်ပိုလာတာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်လျော့သွားတာက ဘာမှ ကွာခြားသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ငါ့အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင် တန်ဖိုးထားစရာ ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး..."

"တိုက်ပွဲဝင်စရာ ဘာမှမကျန်တော့ပါဘူး..."

အဘိုးစုက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်ရာ သူ၏လေသံမှာ မှတ်သားလောက်ဖွယ် တည်ငြိမ်နေပေ၏။ အကယ်၍ သူ ချောင်းဆိုးထားသော သွေးအများအပြားသာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော လူမမာတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်လေသည်။

"ဒါက ကုသလို့ရမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူးလား... ဥပမာအနေနဲ့ အခြေအနေကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မယ့် နည်းလမ်းမျိုးလေ..."

ဤအချိန်တွင် စုဖူချန်က မေးမြန်းလိုက်၏။

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူစုကြီးသည် ထပ်မံ၍ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြန်သည်။

"ဒါက ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းရတာထက်တောင် ခက်ခဲသေးတယ်..."

"ကောင်းကင်ကို လှမ်းကိုင်ဖို့က လွယ်ပေမဲ့ ဒါက တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းပါတယ်..."

"နည်းလမ်းမရှိဘူးလို့ ပြောရမှာပါပဲ..."

"အခုကုလို့ရနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေအားလုံးက ယာယီထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့အတွက် လူနာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်အကျွံ အလုပ်လုပ်ခိုင်းရတာတွေချည်းပဲ..."

ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က နောင်တရစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဒီည လူတိုင်းအတွက် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ ညစာစားပွဲလေး ဖြစ်လာမယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ မမျှော်လင့်ထားဘဲ...

"အားလုံးပဲ စားကြလေ..."

အဘိုးစုသည် အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ပြီး ကြက်သားတစ်တုံးကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲထည့်၍ အကြိမ်အနည်းငယ် ဝါးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"အင်း... အရသာရှိလိုက်တာ..."

အဘိုးစု၏ ဤအခြေအနေကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ပို၍ပင် ရင်ကွဲနာကျ ဖြစ်သွားကြရလေသည်။

ဒီလောက် ကောင်းမွန်တဲ့သူတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဇာတ်သိမ်းမျိုး မရှိခဲ့ဘူး...

စုယွမ်ကျန်းနှင့် စုယွမ်ဟိုင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့ မည်သို့ခံစားနေရမည်ကို သင် စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

"ငါ့ကိစ္စတွေနဲ့ တခြားသူတွေကို ဒုက္ခမပေးကြပါနဲ့... မဟုတ်ရင် ဒီလူနဲ့ ဟိုလူကို ပြဿနာတွေ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်... အဲဒါက မကောင်းပါဘူး..."

ထို့နောက် အဘိုးစုက ပြောလိုက်၏။ လူတိုင်း စားချင်သောက်ချင်စိတ် ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အဘိုးစုသည် ရုန်းကန်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပေသည်။

"ရှောင်ကျောက်... ငါ ခဏလောက် အနားယူဖို့ ကူညီပေးပါဦး..."

ကျောက်ထျန်းက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တက်လာပြီး အဘိုးစုကို နေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်တော့၏။

ငါးမိနစ်တိတိ မည်သူမျှ ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိဖြစ်နေကြလေသည်။ မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟကြဘဲ စားပွဲပေါ်ရှိ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော အစားအစာများမှာလည်း အေးစက်သွားချေပြီ။

"အင်း... ရှောင်စု... မင်းကို အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်လို့...ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးနိုင်မလား..."

အဘိုးကျောက်က စုယွမ်ကိုကြည့်ကာ လေးနက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် သူတို့ထံသို့ လှည့်လာကြပေ၏။

"ကောင်းပါပြီ..."

စုယွမ်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ သွားကြရအောင်..."

ထို့နောက် အဘိုးကျောက်သည် စုယွမ်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

"ဦးလေးကျောက်..."

သူတို့ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် စုယွမ်ကျန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်၏။ အဘိုးကျောက်က အဘယ်ကြောင့် စုယွမ်နှင့် သီးသန့် စကားပြောချင်ရသနည်းဆိုသည်ကို သူ အကြမ်းဖျင်း သိရှိနေပေသည်။

"ယွမ်ကျန်း... ယွမ်ဟိုင်... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာပဲ ထိုင်နေကြ..."

အဘိုးကျောက်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် စုယွမ်ကို အပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့၏။

စုယွမ်ကျန်းနှင့် စုယွမ်ဟိုင်တို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အခြေအနေများ မည်သို့ပြောင်းလဲလာမည်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။

ငါတို့ရဲ့ အဖေက ကုသလို့မရနိုင်တဲ့ ရောဂါကို ခံစားနေရတယ်... အဲဒါက ငြင်းလို့မရတဲ့ အမှန်တရားပဲ...

အချိန်ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ သို့သော် သူတို့အားလုံးသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ထဲရှိ အထုံးအဖွဲ့တစ်ခု အကြောင်းကို သိရှိနေကြပေ၏။

အဲဒါက ငါတို့ရဲ့ တတိယညီ စုဖူချန်ပဲ...

ဒါက သူ့ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော နောင်တပဲ...

စုယွမ်ကျန်းနှင့် စုယွမ်ဟိုင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် စုဖူချန်နှင့် ပတ်သက်၍ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေကြသည်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ၊ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အခြားသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်ပေါင်းစုံသည် ရင်ထဲ၌ ပြည့်လျှံလာခဲ့၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အတက်အကျများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး မုန်တိုင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဤမသေချာမရေရာမှုများကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့မိ၏။

ပညာတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့အားလုံးသည် နောက်ဆုံးအဆင့် ကင်ဆာ ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြ၏။

ထို့ကြောင့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ထား၍ သေချာစဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက်တွင် ဤခါးသီးသော အမှန်တရားကို လက်ခံနိုင်ကြပေလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ စုဖူချန်ကများ မိသားစုရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို လက်မခံခဲ့ရင်ရော...

ဤဆိုးရွားသော ရလဒ်သည် ကုလားအုတ်၏ ကျောကို ချိုးဖြတ်လိုက်မည့် နောက်ဆုံး ကောက်ရိုးတစ်မျှင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ တတိယညီသည် ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ မည်သည့် ပံ့ပိုးကူညီမှုမျိုးကိုမျှ မရရှိခဲ့ဖူးချေ။

ဒါပေမဲ့ အဖေ့ရဲ့ တစ်သက်တာ စွဲလမ်းမှုက...

တကယ်လို့ အဖေသာ နောင်တတွေနဲ့ ထွက်သွားရမယ်ဆိုရင်...

အဲဒါပါပဲ...

"ဟူး..."

ဤအဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေကို တွေးမိချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားကြရလေသည်။

စကားပုံတစ်ခုရှိ၏။"ဖြောင့်မတ်သော အရာရှိတစ်ဦးပင်လျှင် မိသားစု အငြင်းပွားမှုများကို ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲတတ်သည်" ဟူ၍ပင်။ လူအများရှေ့တွင် မည်မျှပင် ပြတ်သားနေစေကာမူ အိမ်တွင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ မည်သူမျှ တကယ်ကို ရှင်းပြနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ သွားကြတာပေါ့ ဟူသော အယုံကြည်ရဆုံး အတွေးတစ်ခုက သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

...

အပြင်ဘက်ရှိ ကားတစ်စီးအနီးတွင် အဘိုးကျောက်သည် ကားရှေ့၌ရပ်ကာ စုယွမ်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်လေသည်။ မျှော်လင့်မထားချိန်တွင် သူသည် အသက်ကြီးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် စုယွမ်အား လေးနက်စွာ အရိုအသေပေးလိုက်တော့၏။

"အဘိုးကျောက်... ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

အဘိုးကျောက်၏ အဆင့်အတန်းကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် သူ၏အသက်အရွယ်ရှိသူ တစ်ဦးက သူ့ကဲ့သို့ လူငယ်တစ်ဦးကို အရိုအသေပေးခြင်းမှာ လုံးလုံးလျားလျား လက်ခံနိုင်စရာ မရှိချေ။

"ရှောင်စု ငါ မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အရင် ကတိပေးပါ..."

အဘိုးကျောက်က ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကျောက် ခင်ဗျား ဘာကိစ္စလဲဆိုတာတောင် မပြောရသေးဘူးလေ..."

"ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ..."

"စကားနဲ့ပဲ ပြောကြရအောင်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ သက်တမ်းကို တိုအောင် လုပ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား..."

စုယွမ်က အလျင်အမြန် အဘိုးကျောက်၏ဘေးသို့ သွားရပ်လိုက်၏။

"ကားထဲမှာ စကားပြောကြတာပေါ့..."

ထို့နောက် အဘိုးကျောက်က ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စုယွမ်ကို အရင်ဝင်ခိုင်းကာ သူပါ ဝင်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်စု ငါ မင်းကို မေးစရာတစ်ခု ရှိတယ်..."

"အဘိုးစုကို မင်း ဘယ်လိုခေါ်သင့်တယ်ထင်လဲ..."

အဘိုးကျောက်က စုယွမ်အား စိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။