အခန်း ၃၆၅
Vol. 33 Ch. 365
အခန်း (၃၆၅) အတိတ်ဖြစ်ရပ်များ
"ကျွန်တော်လား..."
စုယွမ်သည် နှစ်စက္ကန့်ခန့် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။
"အသက်အရွယ်နဲ့ ရာထူးအရဆိုရင်တော့ သူ့ကို အဘိုးစုလို့ ခေါ်ရမှာပေါ့..."
စကားကြားချိန်တွင် အဘိုးကျောက်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အင်း... သီအိုရီအရတော့ ဟုတ်တယ်... စုယွမ်... မင်းကို ပြောပြစရာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုရှိတယ်... မင်း နားထောင်ချင်လား..."
ယနေ့ အရာအားလုံးသည် အလွန်ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းနေသဖြင့် အဘိုးကျောက်က မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် လုံးလုံးလျားလျား ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
"လျှို့ဝှက်ချက်... ဒါဆိုလည်း ကျွန်တော် နားမထောင်တော့ဘူး... မဟုတ်ရင်..."
စုယွမ်၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် အဘိုးကျောက်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"မင်း နားထောင်ကို နားထောင်ရမယ်..."
"ငါ မေးမယ်... မင်းက မင်းအဖေနဲ့ရော အဘိုးစုနဲ့ပါ ဘယ်လောက်တောင် ရုပ်ဆင်နေသလဲဆိုတာ မင်း သတိမထားမိဘူးလား..."
အဘိုးကျောက်သည် စုယွမ်အား စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
"အင်း... တော်တော်လေးတော့ ဆင်တယ်..."
စုယွမ်က တိတိကျကျ ဝန်ခံခြင်းမပြုဘဲ နေလိုက်ပေသည်။
"အကြောင်းရင်းကို မင်း တစ်ခါမှ မစဉ်းစားကြည့်ဖူးဘူးလား..."
အဘိုးကျောက်က ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်၏။
“အစပိုင်းတုန်းကတော့ ကျွန်တော်လည်း ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားဖူးပါတယ်...
ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းတော့ ဆက်မတွေးဖြစ်တော့ဘူး...ကမ္ဘာကြီးက ဒီလောက်ကျယ်တာဆိုတော့ ရုပ်ချင်းဆင်တဲ့ လူတွေ ရှိတာ သဘာဝပဲလေ...အွန်လိုင်းပေါ်မှာတောင် ရုပ်ချင်းဆင်တဲ့ လူတွေ အများကြီး တွေ့နေရတာပဲ...
ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး...ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက ကျန်းချန်မှာ နေတာ...အဘိုးစုကတော့ ကျင်းတူးသားစစ်စစ်...နှစ်ဖက်က ဘာမှ မပတ်သက်ကြဘူး...သွေးသားတော်စပ်ဖို့ဆိုတာတော့ ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး...”
စုယွမ်က မိမိ၏ အတွေးကို အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြလိုက်၏။
“အဲဒါကတော့...ဘာလို့လဲဆိုတော့...”
အဘိုးကျောက်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စုယွမ်ကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“စုယွမ်...အဘိုးစုက...တကယ်တော့...မင်းရဲ့ သွေးသားရင်းချာ အဘိုးအရင်းပဲ...ဒီအကြောင်းကို ကြားပြီး မင်း ဘယ်လို ခံစားရလဲ...”
"ဘာ..."
"အဘိုးကျောက်... ခင်ဗျား နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်... ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ..."
စုယွမ်သည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မရေမတွက်နိုင်သော အတွေးများစွာသည် သူ၏ခေါင်းထဲ၌ ပြေးလွှားသွားပေသည်။ ဤရှင်းလင်းချက်အရဆိုလျှင် ယခင်က သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာများအားလုံးကို ရှင်းပြနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ အဘိုးစုသည် သူ့အပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ယဉ်ကျေးပြီး အလေးထားရသနည်း။ ဤလူများသည် သာမန်လူတစ်ယောက်မျှသာဖြစ်သော သူ၏ဖခင်အပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဂရုတစိုက်ရှိပြီး ကြင်နာပြကြသနည်း။
ယခု ချိန်တွင် အရာအားလုံးသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ဤအရာက အဘိုးစုသည် သူ၏ သွေးသားရင်းချာ အဘိုးဖြစ်ကြောင်း ပြသနေချေ၏။ သေးငယ်သော အရိပ်အမြွက်များအရရော ယုတ္တိဗေဒအရပါ ရှင်းပြ၍ရနိုင်နေပေသည်။
"ဒါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး..."
အဘိုးကျောက်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။
"အမှန်ပဲ... မူလက ငါ ဒါကို မပြောချင်ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ အဘိုးစုမှာ ကုသလို့မရတဲ့ ကင်ဆာရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတယ်ဆိုတာ မင်း အခု သိပြီလေ... သူ့ဘဝမှာ သူ အမှားဆုံး လုပ်ခဲ့မိတဲ့သူတွေက မင်းတို့ မိသားစုပဲ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူ နေရဖို့ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး... သူ ဒီလောကကြီးကနေ နောင်တတွေနဲ့ ထွက်မသွားစေချင်ဘူး... ဒါကြောင့် ငါ မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို လုံးလုံးလျားလျား ထည့်မစဉ်းစားဘဲ ဆွေမျိုးစပ်ဖို့ မင်းကို သိစေချင်ခဲ့တာ... စုယွမ်... ဒါက ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး မင်းအတွက် လက်ခံဖို့ ခက်ခဲမယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း သူ့ကို သိခဲ့တာ အချိန်တိုလေးပဲ ရှိသေးတာကိုး... ဒါပေမဲ့..."
အဘိုးကျောက်သည် စကားပြောနေစဉ် လည်ချောင်းဆို့နင့်လာကာ အသံများ တုန်ရီနေပေ၏။ စုယွမ်မှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။
နှစ်ဖက်စလုံးသည် ဤမျှ ကွာဝေးနေပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေရသနည်း။
တစ်ခဏတာမျှ သူ၏ ခံစားချက်များသည် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးသွားရပေသည်။ ဤအခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် စုယွမ်သည် မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိဘဲ အကူအညီမဲ့နေခဲ့၏။ ကျင့်ဝတ်နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရခြင်းသည် ပြင်ပဖိအားများကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းထက် ပိုမိုခက်ခဲလေ့ရှိပေသည်။
"ဒါ.. အဘိုးကျောက်... ဟူး..."
စုယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူ မည်သို့ လုပ်သင့်သနည်း။ သူတို့ မည်သို့ လုပ်သင့်သနည်း။ ဤအရာကို ပြီးပြည့်စုံအောင် မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။
အရာအားလုံးသည် အလွန်အမင်း ခက်ခဲလွန်းလှပေ၏။ သူ တစ်ခါမှ ဤမျှ မတွေဝေခဲ့ဖူးသလို ဤမျှလည်း မစိုးရိမ်ခဲ့ဖူးချေ။ အဘိုးစုသည် သူ၏ သွေးသားရင်းချာ အဘိုးဖြစ်ကြောင်းကို လုံးလုံးလျားလျား ငြင်းပယ်၍မရနိုင်ပေ။ သို့ရာတွင် မိသားစုနှစ်စုသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် အဆက်အသွယ် မရှိခဲ့ကြချေ။
"စီးကရက် သောက်မလား..."
အဘိုးကျောက်က စုယွမ်ထံသို့ စီးကရက်တစ်လိပ် ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
စုယွမ်က လှမ်းယူလိုက်ရာ ဤသည်မှာ သူ၏ဘဝတွင် ပထမဆုံး စီးကရက်သောက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ပြင်းထန်သော မီးခိုးငွေ့များက စုယွမ်၏ အဆုတ်ကို စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်စေပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးသွားစေသည်။
"အဘိုးကျောက်... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြနိုင်မလား..."
စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်၏။
"ဒါက ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာပဲ.. အဘိုးစုနဲ့ ငါက ကျန်းချန်မှာ အလုပ်တွဲလုပ်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ မင်း သိကောင်းသိမှာပါ... အဲဒီအချိန်က မင်းရဲ့ အဖွားက ဆေးရုံမှာ မီးဖွားနေခဲ့တာ... အဘိုးစုနဲ့ ငါက ရေဘေးအန္တရာယ်ကို ကာကွယ်နေခဲ့ကြတယ်... အဲဒီညက အခြေအနေနည်းနည်း ငြိမ်သွားတော့ အဘိုးစုက ဆေးရုံကို အမြန်ပြန်သွားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ တာဝန်ယူထားတဲ့ နေရာမှာ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်... နောက်ဆုံးတော့ သူ့အနေနဲ့ ငါ့ကို ကူညီပေးခဲ့ရလို့ အဘိုးစုက ဆေးရုံကို ပြန်သွားဖို့ အချိန်နောက်ကျသွားခဲ့တယ်... အဲဒီညမှာပဲ မင်းအဖေ မွေးပြီးပြီးချင်း သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်... နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အဘိုးစုနဲ့ ငါက မင်းတို့ကို ရှာဖွေဖို့ တစ်ခါမှ မရပ်နားခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့... ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားရှာရှာ မင်းတို့ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် မတွေ့ခဲ့ရဘူး... မင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ငါတို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရလာတဲ့အထိပဲ... ဒါပါပဲ..."
အဘိုးကျောက်က စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိရင်း ပြောပြလိုက်သည်။
"အော်... ဒီလိုကိုး..."
"ဒါပေမဲ့ အဘိုးကျောက်လည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီကိစ္စရဲ့ အဓိကသော့ချက်က ကျွန်တော့်ဆီမှာ မရှိဘူး... ကျွန်တော့်အဖေကသာ အရာအားလုံးရဲ့ သော့ချက်ပဲ... တကယ်လို့ သူက ဆွေမျိုးတော်စပ်တာကို အသိအမှတ်ပြုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဘိုးစုက သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဘိုးဖြစ်လာမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ သူ့မှာ ဒီလို ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ လုပ်ပေးလို့မရဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က တတိယမျိုးဆက်ဆိုတော့ အဆုံးအဖြတ်ပေးပိုင်ခွင့် ကျွန်တော့်မှာ တကယ်တော့ မရှိဘူးလေ..."
စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။
"ဒီလိုလား..."
"ဟူး..."
အဘိုးကျောက်သည် မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိတော့ဘဲ စီးကရက်ကို ပြင်းပြင်းရှိုက်သောက်လိုက်ပေသည်။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့ မည်သို့ လုပ်သင့်သနည်း။
"စုယွမ်... ငါ ဘယ်လိုလုပ်သင့်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ..."
အဘိုးကျောက်မှာ အကြံအိုက်နေချေပြီ။
“အဘိုးကျောက်...
တကယ်လို့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြားဝင်ပြောပေးဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်အဖေကို ဖြောင်းဖြပေးဖို့ ပြောမယ်ဆိုရင်တော့...
ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ပါဘူး...
ခင်ဗျားလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ...
အဘိုးစုရဲ့ အဆင့်အတန်းက ထူးခြားလွန်းသလို ဒီကိစ္စကလည်း အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးတယ်...
'ကြိုးကို ချည်ခဲ့တဲ့သူကပဲ ပြန်ဖြေရမယ်' ဆိုတဲ့ စကားရှိတယ် မဟုတ်လား...ဒီပြဿနာကိုလည်း နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီလူကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြေရှင်းရမှာပါ...
ဒါမှမဟုတ်...
ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အဖေကို အမှန်တရား အားလုံးကို သွားပြောပြနိုင်တယ်...အဲဒီနောက် အဘိုးစုက ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ပြီး အချိန်ယူ စကားပြောရမှာပဲ...ကျွန်တော် မြင်တာတော့...ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းက ဒီနှစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်...”
စုယွမ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အင်း..."
အဘိုးကျောက်သည် ခေါင်းငုံ့သွား၏။
"ပြီးတော့ အဘိုးစုရဲ့ အခြေအနေက ကုသလို့မရတဲ့အရာတော့ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒီနေရာမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါမယ်... ကင်ဆာကုသမှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး နောက်ဆုံးပေါ် သုတေသနစာတမ်းတစ်ခု ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိတယ်... သီအိုရီအရပြောရရင် ကင်ဆာဆဲလ်တွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ တကယ်ပျောက်မလားဆိုတဲ့ အမှန်တရားကိုတော့ ကျွန်တော် မသိသေးဘူး..."
စုယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်ချေသည်။
"ဘာ..."
အဘိုးကျောက်က စုယွမ်အား အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်၏။
"မင်းဆိုလိုတာက ကင်ဆာရောဂါကို ကုသဖို့ သုတေသန နည်းပညာတစ်ခု မင်းဆီမှာ ရှိနေတယ်ပေါ့..."
အဘိုးကျောက်က အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်...
ကုသနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတော့ ရှိပါတယ်...ပြီးတော့ လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်လို့လည်း ရနိုင်ပါတယ်...ဒါပေမဲ့...အဲဒီကုသနည်းရဲ့ ထိရောက်မှုကိုတော့ ဘယ်သူမှ အာမခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အဘိုးကျောက်သည် ပထမတော့ သံသယဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ထို့နောက် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်များ စတင် ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ 7nm Lithography စက်ကြီးသည် သူတို့ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်မဟုတ်လော။
အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေပုံရချေသည်။