အခန်း ၃၆၆

အခန်း (၃၆၆) စုကောချန်၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု

"စုယွမ်... မင်းဆီမှာ နည်းလမ်းရှိနေသရွေ့တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာပဲ... မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ပွင့် ရှိနေသရွေ့ ငါတို့ ကြိုးစားရမှာပဲ မဟုတ်လား..."

အဘိုးကျောက်က မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါကို ဆွေးနွေးဖို့ ပြည်တွင်း ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်က ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူတွေရဲ့ အစည်းအဝေးတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ ခေါ်ယူနိုင်တယ်... အကောင်အထည်ဖော်လို့ ရနိုင်မရနိုင် ဆိုတာက ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားလိမ့်မယ်..."

ဤသည်မှာ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ယုံကြည်စိတ်ချရကြောင်း စုယွမ်အနေဖြင့် သေချာပေါက် သိရှိထားသော်လည်း သူက ဤသို့ပင် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အင်း..."

"မင်းအဖေကိစ္စကရော..."

"ငါက ပြင်ပလူတစ်ယောက်ဆိုတော့ အများကြီး မပြောသင့်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ မိသားစုအခြေအနေက တကယ်ခက်တွေ့စရာပဲ."

အဘိုးကျောက်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

"ဟူး... ဒီကိစ္စကိုတော့ ကျွန်တော် တကယ် မကူညီနိုင်ဘူး..."

စုယွမ်၏ ခံစားချက်များသည်လည်း တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

သူ၏ အဘိုး သေဆုံးသွားပြီးနောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာချိန်တွင် သူ၏ မိသားစုသည် အဘိုးစုထံမှ ဆင်းသက်လာကြောင်း ယခုမှ သူ သိရှိခဲ့ရပေ၏။ ဤသည်မှာ ကြမ္မာ၏ ရိုင်းဆန်သောရက်စက်သည့် ကစားကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူက တတိယမျိုးဆက်ဖြစ်သဖြင့် သူ့အတွက်တော့ အဆင်ပြေလှသည်။ သို့သော် သူ၏ ဖခင်မှာမူ သူ၏ သွေးသားရင်းချာ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် မတွေ့ဆုံခဲ့ရချေ။ သူသည် သူ၏ တစ်သက်တာလုံးကို ကျန်းချန်၌သာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံး ကျင်းတူးသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤ...

ဤမျှ ရုတ်တရက်ဆန်သော ဖြစ်ရပ်ကို မြင်မြင်ချင်း လက်ခံနိုင်ရန် သဘာဝကျကျပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

...

စုမိသားစု ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင် လူတိုင်းသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မျက်နှာအမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

"အစ်ကို ဖူချန်... ကျွန်တော်..."

အကြီးဆုံးသားဖြစ်သော စုယွမ်ကျန်းသည် သဘာဝကျကျပင် ဆက်လက်၍ မထိန်းထားနိုင်တော့ချေ။ သူသည် စုဖူချန်နှင့် စကားပြောချင်နေခဲ့၏။

ရုတ်တရက် စုဖူချန်၏ ဖုန်း မြည်လာသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အစ်ကိုကြီး စုကောချန်က ခေါ်ဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ဤအသံကို ကြားချိန်တွင် မကြာသေးမီကမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသော စုယွမ်ကျန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ရုတ်တရက် ပြိုလဲသွားရလေသည်။

"ကျွန်တော် အရင် ဖုန်းကိုင်လိုက်ဦးမယ်..."

စုဖူချန်က မေးလိုက်၏။

သူ၏ အစ်ကိုကြီးမှာ သူ့ထံသို့ ပုံမှန်အားဖြင့် ဖုန်းခေါ်လေ့မရှိချေ။ အကယ်၍ သူသာ ဖုန်းခေါ်လာပါက ပြောစရာတစ်ခုခု ရှိနေ၍သာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

စုဖူချန်သည် အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန်ထွက်သွားကာ ဖုန်းကို ဖြေကြားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ ညကြီးမိုးချုပ် ဖုန်းခေါ်ရတာလဲ..."

စုဖူချန်က သူ၏ လေသံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထားလိုက်သည်။

"အဲဒါက..."

"အာ... ဖူချန်... မင်းက ငါ့အတွက် ဘယ်လိုလူလဲ..."

စုကောချန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးရဲ့ ညီလေ..."

"မဟုတ်ဘူး... အစ်ကိုကြီး... ဒီလိုပြောတာက ဘာသဘောလဲ..."

စုဖူချန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

"ဟိုနေ့က ငါ အိမ်ဟောင်းကို သွားခဲ့တယ်... ငါတို့ မိဘတွေ မဆုံးပါးခင်က စားပွဲတွေ ဘာတွေ ချန်ထားခဲ့တယ်လေ... အဲဒါတွေက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်... ဒါကြောင့် အဲဒါတွေကို ရှာဖို့ အိမ်ဟောင်းကို သွားခဲ့တာ... အဲဒါက..."

"ပြီးတော့ အဖေ့ရဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ငါတို့ တွေ့ခဲ့တယ်... ဒါက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတဲ့ မှတ်တမ်းပဲ... သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက် မင်းကို ပြောပြဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်..."

ဆေးလိပ်သောက်ရင်း စကားပြောနေသော စုကောချန်၏ အသံသည် ရှင်းလင်းစွာ လေးလံနေပေ၏။

"ဘာကိစ္စလဲ... ငါတို့ မိဘတွေက ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ချန်ထားခဲ့လို့လား..."

စုဖူချန်က မေးလိုက်သည်။

"တစ်သက်လုံး လယ်လုပ်လာတဲ့သူက ဘာစည်းစိမ်ချမ်းသာတွေ စုဆောင်းနိုင်မှာလဲ... ဒုတိယညီ... ဒီစကားကို ငါ ပြောသင့်မပြောသင့် ဒါမှမဟုတ် ပြောတာ မှန်မမှန်တော့ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကိုတော့ ငါတို့ ဆွေးနွေးဖို့ လိုသေးတယ်... ငါက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိမ်းမထားနိုင်တဲ့ လူစားမျိုးဆိုတာ မင်း သိပါတယ်... ငါ တစ်ခုခုကို သိသွားပြီဆိုတာနဲ့ လူတိုင်းကို ပြောပြရမှာပဲ... ဒုတိယညီ... ဒီကိစ္စကို မင်း အလေးအနက်ထားဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်... အရမ်းကြီး စိတ်လှုပ်ရှားမနေနဲ့ဦး..."

စုကောချန်က သူ့အား သတိပေးလိုက်၏။

"ဘာတွေများ အတိအကျ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ..."

စုဖူချန်၏ မျက်ခုံးများမှာ ပို၍ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် တွန့်ချိုးသွားပေသည်။

"ဟူး... မင်းရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့..."

စုကောချန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟင်..."

စုဖူချန်၏ မျက်ခုံးများသည် ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။

"ဟုတ်တယ်... မင်းရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်တာ..."

"တကယ်တော့ ငါက မင်းရဲ့ သွေးသားရင်းချာ အစ်ကိုကြီး မဟုတ်ဘူး..."

စုကောချန်က စကားပြောပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

"ဟင်..."

"အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားက မွေးစားခံရတာလား..."

စုဖူချန်သည် အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ချေသည်။

"အင်း..."

"ဒုတိယညီ... မင်း နားလည်မှုလွဲနေပြီ..."

"ငါ မဟုတ်ဘူး... မင်းဖြစ်နေတာ..."

"မင်းက သူ့ရဲ့ သွေးသားရင်းချာ သားမဟုတ်ဘူးလို့ အဖေ့ရဲ့ မှတ်စုထဲမှာ ရေးထားတယ်... မင်းကို လမ်းဘေးကနေ သူ အမှတ်မထင် တွေ့ခဲ့တာတဲ့..."

စုကောချန်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောချလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြီးလာတဲ့အထိ အဖေက ကျွန်တော့်အပေါ် အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံးပဲ..."

"ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ သွေးသားရင်းချာ သားမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

စုဖူချန်၏ အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်သွားသဖြင့် အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်း ကြားနိုင်ပေသည်။

"ဒုတိယညီ... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့... ဒါတွေအားလုံးက အဖေ့ရဲ့ မှတ်စုထဲမှာ ရေးထားတာတွေပါ... အမှန်လား အမှားလားတော့ ငါလည်း မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ မှတ်စုတွေက သူ့ကိုယ်တိုင် လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတာပဲ... ငါ မင်းကို မပြောပြချင်ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အဖေ့ကို ငါ အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်... အိပ်မက်ထဲမှာ မင်းကို ပြောပြဖို့... မင်းရဲ့ သွေးသားရင်းချာ အဖေကို ရှာဖို့ သူက ငါ့ကို အမြဲ ပြောနေတယ်... ဒုတိယညီ... ငါ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရုန်းကန်နေရတာ ရက်အတော်ကြာပြီ... အဖေက ငါ့အိပ်မက်ထဲ အမြဲလာပြီး တိုက်တွန်းနေတာ... မူလကတော့ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို တစ်သက်လုံး သိမ်းထားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့..."

"ဒုတိယညီ... စိတ်မပူပါနဲ့... စိတ်မပူပါနဲ့... မင်း ဒါကို တစ်ခါတည်းနဲ့ လုံးလုံးလျားလျား လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့အိမ်က အမြဲတမ်း ငါတို့အိမ်ပါပဲ... ပြီးတော့ ငါကလည်း အမြဲတမ်း မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေမှာပါ..."

"ဒုတိယညီ..."

"ဒုတိယညီ... ငါ့ကို မခြောက်ပါနဲ့... တစ်ခုခုလောက် ပြောပါဦး..."

စုကောချန်သည် ပြောမထွက်သင့်သည်ကို သိလျက်နှင့် ပြောမိသွားသဖြင့် ယခုအခါ လုံးလုံးလျားလျား နောင်တရနေပေပြီ။

သို့သော် အမှန်တရားမှာ ကွယ်လွန်သွားသော သူ၏ဖခင်က သူ့အိပ်မက်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ်ပေါ်လာကာ အမှန်တရားကို ပြောပြရန် တိုက်တွန်းနေခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်သက်သာဖြစ်ကြောင်း၊ နေ့ဘက်တွင် တွေးတောမိသည့်အရာက ညဘက်အိပ်မက်ထဲတွင် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း တူညီသောအိပ်မက်ကို အကြိမ်ကြိမ် မက်နေရခြင်းကိုမူ သူ အမှန်တကယ်ပင် သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ဖခင်မကွယ်လွန်မီက သူ့လက်ကို တင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်ကာ အရေးကြီးသည့်အရာတစ်ခုခုကို ပြောချင်နေသည့်အလား နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လိမ်နေခဲ့သည်ကို စုဖူချန် ရုတ်တရက် သတိရလိုက်၏။ သို့ရာတွင် ဦးနှောက်သွေးကြောပိတ်ရောဂါကြောင့် သူသည် ကယောင်ကတမ်းဖြစ်နေပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ဗလုံးဗထွေး ပါးစပ်လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်ချိန်တွင်။

ထိုစဉ်က သူပြောချင်ခဲ့သော စကားအနည်းငယ်သည် အလွန်ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေပေ၏။ ဤအရာသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏတာမျှ စုဖူချန်သည် ဤအမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့၏။

ဤသည်မှာ အလွန်ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်တွင် မိဘနှစ်ပါးစလုံးကို ရုတ်တရက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းမှာ လူတစ်ဦးအတွက် ကြီးမားလှသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှပေ၏။

စုညီအစ်ကိုများဖြစ်ကြသော စုယွမ်ကျန်းနှင့် အခြားသူများသည် တံခါးဝ၌ ပေါ်လာကြ၏။

သူတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော စုဖူချန်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေစဉ် စကားအားလုံးကို မကြားခဲ့ရသော်လည်း၊ ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသော စကားအချို့မှတစ်ဆင့် စုဖူချန် အမှန်တရားကို သိရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

“ညီလေး ဖူချန်...”

စုယွမ်ကျန်းက ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ဆက်မပြောနိုင်ဘဲ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

“ငါက...”

“တကယ်တော့...”

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိစုကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါတို့နှစ်ယောက်က...မင်းရဲ့ သွေးသားရင်းချာ အစ်ကိုတွေပဲ...”