အခန်း ၃၆၇

အခန်း (၃၆၇) ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်း

"ဘာ..."

စုဖူချန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားတော့၏။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ကျွန်တော့်မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို အခုမှ သိလိုက်ရတာဆိုပေမဲ့ အဘိုးစုလို လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးသားရင်းချာ ဖခင်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး..."

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ခင်ဗျားတို့ နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

စုဖူချန်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ခြေထောက်များသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရီနေချေ၏။

"ဒီညကိစ္စတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတာ... တကယ်ကို လိုက်မမီနိုင်တော့ဘူး..."

"ဟုတ်တယ်..."

စုယွမ်ကျန်းက အရောင်ဖျော့နေသော ဓာတ်ပုံဟောင်းတစ်ပုံကို ထုတ်ယူကာ စုဖူချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဖူချန်... ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

"ဒါက အဲဒီတုန်းက အဖေ့ရဲ့ ပုံစံပဲ... မင်းနဲ့ အရမ်းမဆင်ဘူးလား..."

"ညီအစ်ကို သုံးယောက်ထဲမှာ မင်းက သူ့ကို အဆင်ဆုံးပဲလို့ ပြောလို့ရတယ်..."

စုယွမ်ကျန်းက ပြောလိုက်၏။

သမိုင်းဝင်အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ထိုဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း စုဖူချန်သည် သူ၏ နှလုံးသားကို ထိုးနှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဓာတ်ပုံထဲမှ လူသည် သူနှင့် အလွန်တူနေကာ လုံးလုံးလျားလျား ဆင်တူနေပေ၏။

အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ ယခုချိန်တွင် သူသည် အရာအချို့ကို နားလည်သွားခဲ့ပြီး အဘိုးစုက သူ့အား ကြည့်သော အကြည့်များမှာ အဘယ်ကြောင့် ထူးဆန်းနေခဲ့ကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဲဒါက ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်ဆိုတာကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ခံစားနေခဲ့ရတယ်..."

"အဲဒီတုန်းကတော့ အဘိုးစု အသက်ကြီးနေပြီမို့လို့ရယ်... သားဖြစ်သူ စုယွမ်ကြောင့်ရယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ... အခုကြည့်ရတာ အရာအားလုံးက ကျွန်တော့်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ..."

အဘိုးစု၏ မျက်လုံးထောင့်များတွင် မျက်ရည်စများ ရစ်သိုင်းနေသည်ကို သူ တစ်ခါက သတိထားမိခဲ့သော်လည်း အများကြီး မတွေးမိခဲ့ချေ။ သို့သော် အမှန်တရားကို သိရှိပြီးချိန်တွင် အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။

ယခင်က သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာများအားလုံးသည် ယခုအခါ အလွန်ယုတ္တိကျသော ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု ရရှိသွားပြီ ဖြစ်၏။

"ဖူချန်... အဖေ သူ့ဘဝမှာ အမှားဆုံးလုပ်ခဲ့မိတဲ့သူက မင်းပဲ..."

"သူက မင်းကို ဆယ်စုနှစ်တွေနဲ့ချီပြီး ရှာနေခဲ့တာ..."

"ငါတို့ရဲ့ အမေကလည်း ဒီနောင်တတွေ နာကြည်းချက်တွေနဲ့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရှာတယ်..."

"ဒီနှစ်တွေအတွင်း မင်း အများကြီး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်... အဲဒီအတွက် ငါတို့ အရမ်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့..."

"ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းတယ်..."

ခိုင်မာသော ရုပ်ဝါဒီတစ်ဦးဖြစ်သည့် စုယွမ်ကျန်းပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်၌ ကံကြမ္မာ ဆိုသော စကားလုံးကို ရေရွတ်လိုက်မိပေသည်။

ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေသော အရာတစ်ခုလော။

တစ်ချိန်က စာရေးဆရာတစ်ဦးက ဤသို့ ဆိုခဲ့ဖူးသည်။ လူတစ်ဦးသည် မိမိ၏ ဘဝအဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိပြီး အတိတ်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ မိမိ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည့် လမ်းသည် အစကတည်းက ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားလိမ့်မည်။

ထိုလမ်းကြောင်းကိုပင် ကံကြမ္မာ ဟု ခေါ်ဆိုကြလေသည်။

ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာ၏ စီစဉ်မှုအားလုံး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

တစ်ခဏတာမျှ သုံးယောက်စလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် စုယွမ်နှင့် အဘိုးကျောက်တို့လည်း ဝင်လာကြသည်။ တံခါးဝရှိ အခြေအနေကို မြင်ချိန်တွင် သူတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ဘာတွေဖြစ်နေသနည်းဆိုတာကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြလေသည်။

အခန်းထဲရှိ လူများသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြကာ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောလိုသော်လည်း မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြ၏။

"ဖူချန်... ပြဿနာတွေဆိုတာ အမြဲတမ်း ဖြေရှင်းဖို့ လိုအပ်တယ်... ပြီးတော့ အဲဒါတွေကို ငါတို့ အမြဲတမ်း ရင်ဆိုင်ရမှာပဲမလား..."

အဘိုးကျောက်က လူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုဖူချန်သည် သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့်အုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံ ပေါ်ပေ၏။

"ကျွန်တော် သိပါတယ်..."

"ကျွန်တော် သွားမယ်... အဘိုးစုကို သွားတွေ့ပါ့မယ်..."

ဆယ်မိနစ်တိတိ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီးနောက် စုဖူချန်သည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်လေသည်။

"အင်း... သူ့ကို သွားတွေ့တာ ကောင်းပါတယ်... စကားတွေပြောပြီး ငါတို့ရဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ဖြေရှင်းကြတာပေါ့..."

အဘိုးကျောက်က စုဖူချန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးစုကို သွားတွေ့ဖို့ ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်..."

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အဘိုးစုရှိရာ အခန်းဆီသို့ တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် လျှောက်သွားကြတော့၏။

"ဖူ..."

စုယွမ်ကျန်းက တစ်စုံတစ်ရာကို ထပ်ပြောချင်နေပုံရသော်လည်း တားဆီးခံလိုက်ရသည်။

"အရာအားလုံးကို ကံကြမ္မာရဲ့ စီမံရာအတိုင်းပဲ ဖြစ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ..."

"ငါတို့ ဝင်စွက်ဖက်တာက ဆိုးဘက်ပဲရောက်သွားလိမ့်မယ်..."

စုယွမ်ဟိုင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

ညနေခင်းတွင် မည်သူမျှ ညစာစားချင်စိတ် သိပ်မရှိကြတော့ချေ။ အရာအားလုံးသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသဖြင့် လူတိုင်းကို အစာစားချင်စိတ် ပျောက်ဆုံးသွားစေခဲ့သည်။

"အမေ... အမေ အရင်ပြန်နှင့်မလား..."

"ကျွန်တော် ဒီမှာ ခဏလောက် စောင့်နေလိုက်ဦးမယ်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး... အမေလည်း အခုထိ မပြန်ချင်သေးပါဘူး... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကြီး ဖြစ်နေတာ အမေ ဒီမှာပဲ နေတာ ပိုကောင်းပါတယ်..."

"အင်းပါ..."

ချန်ချွေ့ဖန်၏ ခံစားချက်များသည်လည်း အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပေ၏။

"ဟွေ့ဟွမ်... မင်း မနက်ဖြန် အလုပ်သွားရဦးမယ်... အခု ပြန်လို့ရပြီလေ... ဒီည ငါလည်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့မယ်..."

အဘိုးကျောက်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... အရမ်းကြီး စိတ်မပူပါနဲ့... အရာအားလုံး အကောင်းဆုံးဖြစ်လာမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်..."

ကျောက်ဟွေ့ဟွမ်က ပြောလိုက်၏။

ကျောက်ချီလင်သည် သူတို့နှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းရန် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

.

ထိုလူစုသည် တစ်ညလုံး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း စီးကရက်တိုများ ပြန့်ကျဲနေပေ၏။ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် နေမင်းကြီးက ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးအား အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

တံခါးခေါက်သံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် စုဖူချန် ထွက်လာခဲ့၏။

သူသည် တစ်ညလုံး လုံးလုံးလျားလျား အိပ်မပျော်ခဲ့ပုံရပေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး တစ်ညလုံး ငိုကြွေးထားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှ၏။ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော သူသည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လူတိုင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ စုဖူချန်သည် လူတိုင်း၏ အကြည့်များ ဆုံမှတ်ရာ ဖြစ်လာခဲ့တော့၏။

"ဖူချန်..."

သဘာဝကျကျပင် စုယွမ်ကျန်းသည် ထိုညက သူတို့နှစ်ဦး မည်သည်တို့ကို ပြောဆိုခဲ့သည်ကို အစိုးရိမ်ဆုံးလူ ဖြစ်နေပေသည်။ စုယွမ်ဟိုင်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာကြ၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဘိုးစုက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖေဆိုတာတော့ လိမ်လို့မရပါဘူး..."

"တကယ်လို့ အဲဒီတုန်းကသာ ကျွန်တော် စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရတာဆိုရင် ဒီနေ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်တာကို ဘယ်တော့မှ အသိအမှတ်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပြီး အဘိုးစုကိုယ်တိုင်လည်း အကွက်ဆင်ခံခဲ့ရတာပဲ..."

"သူ ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး... ကျွန်တော်လည်း ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့သလို ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးစားအဖေကလည်း ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး..."

"မှားတဲ့သူတွေက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့ သူတွေပဲ..."

ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း သွေးသည် ရေထက် ပို၍ ပြစ်ချွဲလှပေ၏။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သွေးသားတော်စပ်မှုက ငြင်းမရတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုပါပဲ..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ လိပ်ပြာကို ဆန့်ကျင်ပြီး ဒီအမှန်တရားကို မငြင်းဆန်နိုင်ပါဘူး..."

“တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ...

ကျွန်တော့်လို သွေးသားမတော်စပ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ဒီနှစ်ပေါင်းများစွာ ချစ်ခင်ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ မွေးစားအဖေကိုလည်း ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်နေမှာပါ...

သူက ကျွန်တော့်အတွက် အမြဲတမ်း ဖခင်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေမှာပါ...

ဒီနေ့ လူတိုင်း ရှေ့မှာ...ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချပြီးပါပြီ...

ဒီသွေးသားတော်စပ်မှုကို ကျွန်တော် လက်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်...ပြီးတော့...ကျွန်တော် စုဝေ့မင် ကို 'အဖေ' လို့ ခေါ်ပါ့မယ်...မနေ့ညကလည်း ကုသမှုကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူနဲ့ ဆွေးနွေးခဲ့ပြီးသားပါ...သူလည်း သဘောတူခဲ့ပါတယ်...ဒါကြောင့်...ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်...”

စုဖူချန်က ရင်ထဲရှိ စကားအားလုံးကို တစ်သက်မနား ပြောထုတ်လိုက်လေ၏။

ချန်ချွေ့ဖန်သည် မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းလျက် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့၏။

"ရှင် တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာပဲ..."

စုယွမ်သည်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်လေသည်။

မည်သူမျှ အများကြီး မပြောကြသော်လည်း သူတို့အားလုံး နားလည်နေကြပေသည်။ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက စကားလုံးများထက် ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှ၏။

"ဖူချန်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

စုယွမ်ကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပါ... ငါတို့က မိသားစုတွေပဲလေ... ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

စုဖူချန်က ပြောလိုက်၏။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးအောက်တွင် သူတို့ ပြန်လည်ဆုံစည်းရလိမ့်မည်ဟု မိသားစုက တစ်ခါမျှ မတွေးထင်ခဲ့မိကြချေ။

ယုတ္တိမတန်သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိနေပေသည်။

အဘိုးစုတွင် နောင်တမရှိတော့သော်လည်း သူ၏ ရောဂါက ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲပင်။ နောက်ဆုံးအဆင့် ကင်ဆာရောဂါသည် နောက်ပြောင်နေ၍ရသော ကိစ္စမဟုတ်ချေ။ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် အချိန် သိပ်မကျန်တော့ပေ။

"စုယွမ်... ကင်ဆာရောဂါ ကုသရေးနည်းလမ်းတွေကရော ဘယ်လိုလဲ..."

ထိုအချိန်တွင် အဘိုးကျောက်က မေးလိုက်၏။

"ရှိပါတယ်... ဒီကိစ္စကို အတူတကွ ဆွေးနွေးဖို့ သက်ဆိုင်ရာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ကျွန်တော်တို့ ခေါ်ယူနိုင်ပါတယ်..."

စုယွမ်က အကြံပြုလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းက စုယွမ်နှင့် အဘိုးကျောက်တို့အား နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။