အခန်း ၃၆၉

အခန်း (၃၆၉) ဝန်ထမ်းရွေးချယ်ခြင်း

ငါးမိနစ်ခန့် ဖတ်ရှုပြီးချိန်တွင် သူတို့အားလုံးသည် ထိုစာရွက်စာတမ်းအတွင်း ဖော်ပြထားသော သီအိုရီများနှင့် သုတေသနရလဒ်များကြောင့် လုံးဝ စွဲဆောင်ခံလိုက်ရလေသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် မြေပြိုကျခြင်း သို့မဟုတ် ဆူနာမီလှိုင်းကြီး ရိုက်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ အလွန်ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်အံ့ဩမှုများ ပေါ်လွင်နေခဲ့၏။

အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများသည် အခမ်းအနားကျင်းပရာ နေရာတစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

အကြောင်းမှာ...

သူတို့ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော အချက်အလက်များအရ ဤစာရွက်စာတမ်းတွင် ဖော်ပြထားသမျှ အကြောင်းအရာများသည် အမှန်တကယ် စစ်မှန်နေသောကြောင့်ပင်။

ထို့ထက်ပို၍...

၎င်းတို့၏ တိကျမှုနှင့် ယုတ္တိကျမှုကပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြည့်စုံလွန်းနေခဲ့၏။

တက်ရောက်လာသူများအားလုံးမှာ ဩဇာကြီးမားသော ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ပရော်ဖက်ဆာများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤသည်မှာ မည်သို့အဓိပ္ပာယ်ရကြောင်းကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိကြလေသည်။

၎င်းမှာ ကင်ဆာရောဂါကို အမှန်တကယ်ပင် ကုသနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ချေသည်။ ယခင် သုတေသနပြဿနာများသည် ချက်ချင်း ပြေလည်သွားခဲ့ပြီး အမှောင်ထုကြားမှ လမ်းသစ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားစေပေ၏။

လူစုမှာ တွေဝေငေးမောစွာဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ခံစားချက်များက ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေပေ၏။ ဤသည်မှာ အလွန်ရှားပါးသော အခွင့်အရေးတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

"လူကြီးမင်းတို့ဆီမှာ အချိန်နှစ်နာရီပဲ ရှိတယ်... နှစ်နာရီကြာရင် ကင်ဆာကုသရေး စမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်ဖို့ လူအနည်းငယ်ကို ကျွန်တော် ရွေးချယ်သွားမယ်..."

"ကျွန်တော် ထပ်ပြောမယ်... နောက်လာမယ့် နှစ်နာရီအတွင်းမှာ ခင်ဗျားတို့ ဒီကိစ္စကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဆွေးနွေးနိုင်တယ်... ကျွန်တော် လိုအပ်တဲ့လူတွေက သဘာဝကျကျပဲ ဒီစာရွက်စာတမ်းထဲက အကြောင်းအရာတွေကို အသေချာဆုံး နားလည်သဘောပေါက်တဲ့သူတွေပဲ..."

"အားလုံးပဲ ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်ချင်ကြလားတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီအခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုး ထပ်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

စုယွမ် စကားပြောပြီးချိန်တွင် အောက်ရှိလူများ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စကားရပ်လိုက်သည်။

"ဒါ..."

ပရော်ဖက်ဆာများနှင့် ကျွမ်းကျင်သူများသည် တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း ဆုများစွာ ရရှိထားပြီး ကြီးမားသော ဂုဏ်သတင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများ ဖြစ်ကြပေ၏။

ဤကိစ္စအကြောင်း ကြားလိုက်ရပြီး ဤစမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်ရန် အခွင့်အရေးသည် မျက်စိရှေ့မှောက်၌ ရောက်ရှိနေချိန်တွင် သူတို့အားလုံး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြလေသည်။

ကင်ဆာကို ကုသခြင်း။ ဒါက ဘာလဲ။

ဤသည်မှာ လူသားသမိုင်းတွင် မိမိတို့၏ အမည်ကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ နောင်လာနောက်သားများ၏ အမှတ်တရထဲတွင် ထာဝရ ကျန်ရစ်နေမည့် ဂုဏ်ကျက်သရေတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤစမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သူ မည်သူမဆို၊ သာမန် သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးပင် ဖြစ်နေစေကာမူ ၎င်းတို့၏ အမည်ကို သမိုင်းက မှတ်တမ်းတင်ထားမည် ဖြစ်၏။

အမှန်တကယ်တွင် ဤရှေ့ပြေးသုတေသန၏ တန်ဖိုးသည် နိုဘယ်ဆုတစ်ဆုကို ရရှိခြင်းထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ...

ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ အကြီးမားဆုံး ရန်သူတစ်ပါးဖြစ်သော ကင်ဆာရောဂါကို အောင်နိုင်ခြင်း နှင့် တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေသောကြောင့်ပင်။

"ဟူး..."

ထိပ်တန်းဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူများသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြလေပြီ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများလည်း ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ ဤလောကထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့သည့်နေ့မှစ၍ ယနေ့အချိန်အထိ ဤမျှလောက် ဖိအားနှင့် တာဝန်ယူမှုကို သူတို့ တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးချေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် ရရှိထားသော နှစ်နာရီတာ အချိန်ကို အလဟဿ မဖြစ်စေရန် အစွမ်းကုန် အသုံးချခဲ့ကြ၏။

ကျောင်းသားဘဝက စာမေးပွဲကြီး မတိုင်မီ ပြင်ဆင်နေကြသည့်အလား၊ သူတို့သည် စာရွက်စာတမ်းအတွင်းရှိ အဓိကအချက်များကို အလေးအနက်ထား၍ တစ်ကြောင်းမကျန် လေ့လာမှတ်သားနေကြတော့သည်။

...

နှစ်နာရီအချိန်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ပရော်ဖက်ဆာအားလုံးသည် အချိန်ပြည့်သွားကြောင်း ကြေညာသံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း တင်ပြထားသော သတင်းအချက်အလက်သစ်များကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေကြဆဲပင်။ သို့သော် ရုတ်တရက် ကွန်ပျူတာပေါ်ရှိ ဖိုင်များသည် အလိုအလျောက် ပျက်စီးသွားသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရပေ၏။

"ဟာ... ဘာလို့ ပျောက်သွားတာလဲ..."

လူအချို့က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်ကြသည်။

"အချိန်ပြည့်သွားပြီ... နောက်တစ်ဆင့်က မှန်ကန်တဲ့လူတွေကို ရွေးချယ်ဖို့ပဲ ထင်တယ်..."

"ဟူး..."

လူစုမှာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကြလေ၏။

"အခု ကျွန်တော်တို့ စမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်မယ့်သူတွေကို စတင်ရွေးချယ်ပါမယ်... ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်ချင်တဲ့သူတွေ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်မြှောက်ပေးပါ..."

စုယွမ်က စင်မြင့်ပေါ်မှ ကြေညာလိုက်သည်။

ခြွင်းချက်မရှိ အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်း လက်မြှောက်လိုက်ကြပေ၏။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုးသားမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဤသည်မှာ သမိုင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ခံရမည့် တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာရနိုင်သော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။ ရှေးခေတ်ကတည်းက ပညာရှင်များနှင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်များ၏ အမြင့်မားဆုံး ရည်မှန်းချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေ၏။

"ကောင်းပြီ... ဒီမှာ စုစုပေါင်း လူနှစ်ဆယ် ရှိတယ်... မတူညီတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို တာဝန်ယူဖို့ ခြောက်ယောက်တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းသွားမယ်... ဆိုလိုတာက နေရာခြောက်နေရာပဲ ရှိတယ်..."

စုယွမ် စကားပြောပြီးချိန်တွင် အောက်ရှိလူများမှာ တံတွေးမြိုချလိုက်ကြပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လာကာ ပုံမှန် ပရော်ဖက်ဆာတစ်ယောက်၏ အမူအရာများကို လုံးလုံးလျားလျား ဆုံးရှုံးသွားကြတော့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အခု စတင်နိုင်ပြီ... တစ်ယောက်ချင်းစီကို အကဲဖြတ်သွားမယ်..."

ထို့နောက် အကဲဖြတ်ခြင်း စတင်လေပြီ။

ညနေ ၄ နာရီမှ ၆ နာရီအထိ နှစ်နာရီကြာ ရွေးချယ်မှုအပြီးတွင် နောက်ဆုံး၌ ထိပ်တန်းဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူ ခြောက်ဦးကို အောင်မြင်စွာ ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

“အဘိုးကြီးဝမ်... ဆောရီးပဲ...ငါတော့ အရွေးခံလိုက်ရပြီ...”

“ဟားဟားဟား...ဒီတစ်ခါတော့ ငါက မင်းထက် တစ်လှမ်းသာသွားပြီ...တကယ်ကို ကျေနပ်စရာပဲ...”

ရွေးချယ်ခံရသော ကျွမ်းကျင်သူ ခြောက်ဦးသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေကြသော မိတ်ဆွေဟောင်းများကို ကြည့်ကာ မျက်နှာအပြည့် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားနေကြပြီး၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နောက်ပြောင်ကျီစယ်ရင်း ရယ်မောနေကြတော့၏။

"ဟွန့်..."

အရွေးမခံရသူများမှာမူ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားကြလေ၏။ အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရချေပြီ။ စိတ်ပျက်မှုခံစားချက်များက သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ဥက္ကဋ္ဌစု... တကယ်ပဲ နေရာမကျန်တော့ဘူးလား..."

"ကျွန်တော်တို့လည်း ကူညီနိုင်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ကို အနည်းဆုံး ယာယီရာထူးလေးလောက်ဖြစ်ဖြစ် ပေးလို့မရဘူးလား..."

လူတစ်ယောက်က အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့ တရားဝင်မဟုတ်တဲ့ ရာထူးလေးပဲဖြစ်ဖြစ် ရရင် ရပါပြီ..."

ထိပ်တန်း ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပညာရှင်တစ်စုသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချလာကြပြီး အလွန်အမင်း ရိုကျိုးလာကြလေ၏။ ပြင်ပမှ တည်းဖြတ်သူများ။ အခြားနေရာများတွင်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ၎င်းကို တစ်ချက်မျှပင် ကြည့်မည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ယခုအခါ ဤတရားဝင်မဟုတ်သော ရာထူးလေးကပင် အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပေသည်။ ဝန်ထမ်းအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ပြင်ပလူအဖြစ် ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင်ပင် ဤသုတေသနတွင် ပါဝင်ရန် သူတို့ ဆန္ဒရှိနေကြ၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သုတေသနအဖွဲ့က ပုံမှန်ဆို အရမ်း အလုပ်များမှာ သေချာတယ်... ဒါကြောင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့နဲ့ ထမင်းဟင်းချက်ဖို့ လူနှစ်ယောက်လောက် ရွေးချယ်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

လူတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

"အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပေးမှာပါ... စိတ်မပူပါနဲ့..."

စုယွမ်က ဖြေကြားလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး... ရွေးချယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်ကို ဒီနေရာမှာတင် လုပ်လို့ရမလား..."

"ကျွန်တော် ကြမ်းတိုက်နိုင်တယ်... အလုပ်ကြမ်းတွေလည်း လုပ်နိုင်တယ်..."

"သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ တပ်စုတစ်စုလုံးကို ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်လို့ရတယ်..."

ပရော်ဖက်ဆာတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ သူနှင့် သူ၏ကျောင်းသားများကဲ့သို့ လူမျိုးက ပရောဂျက်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးရခြင်းသည် မည်သည့်ကိုယ်ရေးရာဇဝင်တွင်မဆို ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

"ဟုတ်တယ် ဥက္ကဋ္ဌစု... သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ထဲက လူနှစ်ယောက်လောက်ကိုများ ရွေးချယ်ပေးနိုင်မလား... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်က သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရတာ အရမ်းဝါသနာပါတာ..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလအဓိကဘာသာရပ်က သန့်ရှင်းရေးပဲ... နောက်ပိုင်းမှ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြောင်းလိုက်တာ..."

ထိပ်တန်း ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပရော်ဖက်ဆာတစ်စုသည် သန့်ရှင်းရေးအလုပ်အတွက် အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်လာကြတော့၏။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်း နှစ်ယောက် ထားလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျန်းမာရေးကောင်းရမယ်..."

ဤလူများ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်ချိန်တွင် စုယွမ်သည် နောက်ဆုံး၌ အလျှော့ပေးလိုက်လေသည်။

လူအုပ်ကြီးထံမှ အောင်ပွဲခံသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်းသည် ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခုပင်။ ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိကာ သွက်လက်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ၎င်းကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။ ထိုနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ရွေးချယ်ခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှုများ တောက်ပနေလေ၏။

"အင်း... ဥက္ကဋ္ဌစု... အိမ်သာဆေးတဲ့ နေရာအတွက်ရော လစ်လပ်တာများ ရှိသေးလား..."

အသက်ငါးဆယ်အရွယ် ပညာရှင်တစ်ဦးက စုယွမ်ကို ကြည့်ကာ တောင်းဆိုလိုက်လေတော့သည်။