အခန်း ၃၇၀

အခန်း (၃၇၀) စမ်းသပ်မှုတွင် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ခြင်း

"အိမ်သာဆေးတာကိုတော့ ကျွန်တော် လက်လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်..."

"ဒီမှာရှိတဲ့သူတိုင်းက နာမည်ကြီး ပညာရှင်တွေ... ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်က ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တွေချည်းပဲ... တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ကို အိမ်သာဆေးခိုင်းလိုက်ရင် အများပြည်သူက ကျွန်တော့်ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချကြလိမ့်မယ်..."

စုယွမ်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး... ဒါက ငါတို့ သဘောဆန္ဒအလျောက် လုပ်ချင်တာပါ..."

"တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီပရောဂျက်မှာ နေခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် အိမ်သာဆေးရမယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတစ်ခုပါပဲ..."

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျေးဇူးပြုပြီး သဘောထားကြီးပေးပါ... ကျွန်တော်တို့ကို အိမ်သာဆေးခွင့် ပြုပါ..."

ပရော်ဖက်ဆာတစ်စုက တောင်းဆိုလိုက်ကြသည်။

သာမန်အခြေအနေများအောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်တွေ့ရရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သို့သော် ယခုအခါ ဤလူအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း အလေးအနက်ထားသော အမူအရာများ ရှိနေကြပေ၏။

လက်ဆောင်လိုချင်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

အရာရာသည် ဤသို့ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးထင်ထားခဲ့မည်နည်း။ စုယွမ်သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။ ဤပရောဂျက်အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ဤအဘိုးကြီးများသည် ရုရှားနိုင်ငံတွင်ကဲ့သို့ မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ချေ။

ယခု သူတို့သည် ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို လုံးလုံးလျားလျား စွန့်လွှတ်လိုက်ကြလေပြီ။

ထိုသို့ဖြစ်နေမှတော့ သူတို့၏ မျက်နှာကို မထောက်ထားဘဲ ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

"ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု ကျွန်တော် စဉ်းစားထားပါတယ်..."

"မူလ အဓိကလုပ်ငန်းအဖွဲ့ဝင် ခြောက်ယောက်ကတော့ အပြောင်းအလဲမရှိဘူး..."

"ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ ပေါ်လာနိုင်တဲ့ ပြဿနာတွေကို အပြည့်အဝ ဆွေးနွေးဖို့နဲ့ ပရောဂျက် ပိုမိုပြည့်စုံအောင် အကြံဉာဏ်တွေ ဖလှယ်ဖို့ ဆွေးနွေးရေးအဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့စည်းသွားမယ်..."

"သေချာတာပေါ့... ပရောဂျက် အောင်မြင်သွားတာနဲ့ လူတိုင်းရဲ့ နာမည်ကို ဆွေးနွေးရေးအဖွဲ့စာရင်းမှာ ထည့်သွင်းပေးပါမယ်..."

"ဒါက ဒီစာအုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် ပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး အစီအစဉ်ပဲ..."

"တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ ဒါကို လက်ခံနိုင်တယ်ဆိုရင် အခုပဲ လျှို့ဝှက်ထားရှိရေး သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးနိုင်ပါတယ်... တကယ်လို့ မပါဝင်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးတာနဲ့ ထွက်သွားလို့ရပါတယ်..."

စုယွမ်က လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

၎င်းသည် ဆွေးနွေးရေးအဖွဲ့ဖြစ်ပြီး တရားဝင် အကောင်အထည်ဖော်ရေးအဖွဲ့လောက် ဦးစားပေးမှု မမြင့်မားသော်လည်း ၎င်းသည် ပရောဂျက်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။

ကင်ဆာကို ကုသခြင်း။

ဤသည်မှာ လူသားသမိုင်းတွင် အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အနည်းငယ်မျှ ဆက်စပ်နေခြင်းကပင် သမိုင်းတွင် နာမည်တစ်ခု ရရှိစေရန် လုံလောက်လှပေ၏။ ဤသည်မှာ ခေတ်အဆက်ဆက်အတွက် ဂုဏ်ကျက်သရေပင် ဖြစ်ချေသည်။ ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာသည်လည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှသည်။ မည်သူက ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံချင်မည်နည်း။

"လောလောဆယ် ပရောဂျက်မှာ စမ်းသပ်မယ့်သူတွေ လိုအပ်နေတယ်... ဒီမှာရှိတဲ့သူတိုင်းက သက်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်သူတွေဆိုတော့ အလုပ်တချို့လုပ်ပြီး ဒီကင်ဆာကုသရေး ပရောဂျက်မှာ ပါဝင်ဖို့ သင့်တော်မယ့် ကိုယ်စားလှယ်တချို့ကို နေရာအသီးသီးကနေ အကြံပြုပေးလို့ရပါတယ်..."

"သေချာတာပေါ့... ပရောဂျက်မှာ ပါဝင်ဖို့အတွက် အခကြေးငွေ မရှိပါဘူး... တစ်ရက်ကို ထောက်ပံ့ကြေး ယွမ် ၃၀၀ ပေးပါမယ်..."

"ထပ်ပြီးပြောရရင် စမ်းသပ်ခံမယ့်သူတွေကို ရွေးချယ်ရာမှာ တရားမျှတမှု ရှိရမယ်... တကယ်လို့ ဘက်လိုက်မှု ဒါမှမဟုတ် လွဲမှားတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုခုကို တွေ့ရှိခဲ့ရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရေးယူပါမယ်..."

စုယွမ်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"နားလည်ပါပြီ... နားလည်ပါပြီ..."

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ငါတို့အားလုံး မင်းစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်..."

ဤပရောဂျက်ကို အမှန်တကယ် စတင်ခဲ့သူမှာ အဘိုးကျောက်၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိကထောက်ပံ့သူဖြစ်သော စုယွမ်ပင် ဖြစ်ပေ၏။ စုယွမ်အနေဖြင့် စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် သူတို့ကို ဂိမ်းထဲမှ ထုတ်ပယ်နိုင်ပြီး ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပရောဂျက်တွင် မပါဝင်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ သေချာလှသည်။

"အင်း..."

စုယွမ် စကားပြောပြီး၍ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် တံခါးပွင့်လာလေ၏။

သူ၏ဖခင် စုဖူချန်သည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို အခန်းတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသူမှာ အဘိုးစုပင် ဖြစ်ပေ၏။

"ရှောင်ယွန်း..."

"ကြိုတင်အကြောင်းကြားတာမျိုး မရှိဘဲ ဝင်လာတာ... အရမ်း ရုတ်တရက်ဆန်သွားလား..."

အဘိုးစု ဝင်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် စုယွမ်မှာ အနည်းငယ် နေရခက်သွားလေ၏။ သူသည် ရုတ်တရက် မိမိ၏ အဘိုးဖြစ်လာသည်ကို လက်ခံရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

"ရပါတယ်..."

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အသိုင်းအဝိုင်းမှ ခေါင်းဆောင်များသည် ဤအဘိုးအိုကို မြင်ချိန်တွင် အံ့သြရိုသေမှုများ ပြည့်နှက်သွားကြလေသည်။

"အဘိုးစု... ဘယ်လေတိုက်လို့ ဒီကိုရောက်လာတာလဲ..."

"ဒီနေ့ အဘိုးရဲ့ မျက်မှောက်မှာ ကျောက်နဲ့အတူ... ကျွန်တော် တကယ်ကို..."

အသက်ခြောက်ဆယ်အရွယ် ပရော်ဖက်ဆာတစ်ဦးမှာ ငိုချလိုက်လေ၏။

"အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ကျွန်တော့်ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာ..."

"ဒီနှစ်တွေအတွင်း ကျွန်တော် နာမည်နည်းနည်းရလာခဲ့ပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ဆီ လာလည်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး..."

"ကျွန်တော် တကယ်ကို..."

"ဟားဟား... ရှောင်ကျန်း... ဒီလိုတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

အဘိုးစုက ပြုံးလိုက်သည်။

သူတို့အားလုံးသည် အဘိုးစုနှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို အသိကျွမ်းဆုံးဖြစ်သဖြင့် နှုတ်ဆက်ရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာကြပေ၏။ ထိုစဉ်က သူတို့အား နာမည်ကြီး ဆရာဝန်များဖြစ်လာစေရန် အခွင့်အရေးပေးခဲ့သည်မှာ အဘိုးစု၏ အမိန့်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

"အဘိုးစု... အဘိုးကြည့်ရတာ သိပ်နေကောင်းပုံမရဘူး... ဆရာဝန်ပြပြီးပြီလား..."

အဘိုးစု၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို သတိထားမိသွားသူ တစ်ဦးက မေးလိုက်၏။

"နောက်ဆုံးအဆင့် ကင်ဆာပဲ..."

အဘိုးကျောက်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"သူက ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေတာ... သေချာပေါက် နေမကောင်းဖြစ်မှာပေါ့..."

အဘိုးကျောက်က မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရ၏။ အစည်းအဝေးနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့အား အသိပေးထားခြင်း မရှိသော်လည်း အဘိုးကြီးစု လာခဲ့ဆဲပင်။ အဘိုးကြီးစု ဘာလုပ်ချင်သည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိနေပေသည်။

"ဘာ..."

"အဘိုးကျောက်... ခင်ဗျား နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"ဘယ်လိုလုပ် အဘိုးစုက..."

လူစုမှာ သူတို့၏ မျက်စိကိုပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် တွေဝေငေးမောစွာဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

"ဟုတ်တယ်... အားလုံးပဲ အံ့သြမနေကြပါနဲ့..."

"အိုမယ် နာမယ် သေမယ်ဆိုတာတွေက ပုံမှန်ပါပဲ... အနာဂတ်မှာ ကိုယ့်ကျန်းမာရေး ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ဘယ်သူမှ ကြိုမသိနိုင်ပါဘူး..."

"ဒီနေ့ မင်းတို့ ဆွေးနွေးနေတာက ကင်ဆာကုသရေး ပရောဂျက် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ငါ့လို အဘိုးအိုတစ်ယောက် ရှေ့ထွက်လာတာက မှန်ကန်ပါတယ်..."

"စမ်းသပ်ခံမယ့်သူတွေထဲက တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ ပါဝင်ချင်တယ်..."

"မင်းတို့အားလုံး ဘယ်လိုထင်လဲ..."

အဘိုးစုသည် လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါ..."

လူစုမှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဘိုးစု၏ အဆင့်အတန်းသည် ထူးခြားလှပေ၏။ အကယ်၍ အနည်းငယ်မျှသော မတော်တဆမှုမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့လျှင်ပင်... ဆိုးကျိုးများကို တွေးကြည့်၍ရမည်မဟုတ်ချေ။

"ဒါ... အဘိုးကျောက်..."

လူတစ်ဦးက အဘိုးကျောက်ထံမှ အကူအညီတောင်းရန် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို လာမမေးနဲ့... သူ့ကိစ္စအတွက် ငါ သေသေချာချာ မပြောနိုင်ဘူး..."

အဘိုးကျောက်သည် မကျေမနပ်ဖြင့် ခေါင်းလွှဲသွားလေ၏။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ဒီပရောဂျက်ကို ခင်ဗျား တာဝန်ယူထားတာဆိုတော့ ခင်ဗျားပဲ ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လူတစ်ယောက်က စုယွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

သူတို့သည် သဘာဝကျကျပင် ဤမျှကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မချနိုင်သော်လည်း စုယွမ်ကမူ ချနိုင်ပေသည်။ စုယွမ် ငြင်းဆိုနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ပြဿနာရှိမည်မဟုတ်ချေ။ သာမန်လူနာများကို တည်ငြိမ်စွာ ကုသပေးနိုင်သော်လည်း အဘိုးစုကဲ့သို့ ထူးခြားသော အဆင့်အတန်းရှိသူ တစ်ဦးအတွက်မူ သူတို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိမည်မှာ သေချာလှပေ၏။

"ရှောင်ယွန်း... အဘိုးကို သွားခွင့်ပြုပါ..."

အဘိုးစုသည် စုယွမ်ကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။

"အဘိုး... အဘိုး..."

အဘိုးစု ပြောသောစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။ ဥက္ကဋ္ဌစု၏ အဘိုးသည် အမှန်တကယ်ပင် အဘိုးစု ဖြစ်နေချေသည်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အရင်က ဘာလို့ မသိခဲ့ရတာလဲ...

"ငါ့ဘဝတစ်သက်တာလုံး လူ့အဖွဲ့အစည်းကို အကျိုးပြုဖို့ပဲ မြှုပ်နှံထားခဲ့တာ..."

"အခု ငါ အသက်ကြီးလာပေမဲ့ ငါ တတ်နိုင်သလောက်တော့ ပါဝင်ကူညီချင်သေးတယ်... တကယ်လို့ ပရောဂျက်မှာ မမျှော်လင့်ထားတာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်တောင် ဆုံးရှုံးမှု မရှိပါဘူး..."

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ကို လုပ်ခွင့်ပြုပါ..."

အဘိုးစုက ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

စုယွမ်သည် အဘိုးစုကို တစ်လှည့် စုဖူချန်ကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပရောဂျက် တိုးတက်မှုက လူမှုရေးတိုးတက်မှု တစ်ခုလုံးနဲ့ အပြည့်အဝ ထပ်တူကျနေမှာပါ..."

"တစ်နည်းပြောရရင် ပြင်ပလောကက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလုပ်တိုးတက်မှုကို သိနေတယ်..."

"အဘိုးပါဝင်မယ်ဆိုရင် လူမှုရေးအရ သက်ရောက်မှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသင့်တယ်... ကြေညာချက်တစ်ခုထုတ်ဖို့တော့ လိုကောင်းလိုလိမ့်မယ်…”