အခန်း ၃၆၅

အခန်း (၃၆၅) ငန်းကြီးများ - အပြင်မထွက်ကြနဲ့... အပြင်မှာ ခြေဖျားတွေ အေးခဲကုန်လိမ့်မယ်

ရွှီယန်က လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ တစ်ညတာ အနားယူလိုက်သည်။

ဒုတိယနေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် မြို့တော် ခရီးသွားလာရေး ဌာနမှ လူများက သူ့ထံ ဆက်သွယ်လာပြီး ကြော်ငြာလှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းလာကြသည်။

မေးမြန်းကြည့်လိုက်သောအခါမှသာ မနေ့က ရွှီယန်နှင့် ခရီးသွားများ ဓာတ်ပုံတွဲရိုက်ခဲ့သော ဗီဒီယိုက အင်တာနက်ပေါ်တွင် အတော်လေး နာမည်ကြီးနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။

လူအများအပြားက ရွှီယန်ကို ချန်ပိုင်တောင်တန်း၏ နာမည်ကြီး ရှုခင်းသာနေရာ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီး သူ့ကို ရှာဖွေကာ ဓာတ်ပုံတွဲရိုက်၍ အမှတ်တရ မှတ်တမ်းတင်ချင်နေကြသည်။

ရွှီယန်ကလည်း တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်ရသည်။

နောက်ပိုင်း အချိန်များကတော့ အိမ်ထဲတွင်သာ အောင်းနေရမည့် ဆောင်းတွင်းကာလပင် ဖြစ်သည်။

ဒီနှစ်က ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ နှင်းများက အလွန် သည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေလေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဒီနှစ်အတွက် အကြီးမားဆုံးသော နှင်းမုန်တိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး ရက်အတော်ကြာ ဆက်တိုက် ကျဆင်းနေခဲ့သည်။

မြို့ထဲရှိ ကျောင်းများ အားလုံးပင် ပိတ်ထားရလေသည်။

ရွှီယန်က ကောင်းကင်ယံအနှံ့ လွင့်ဝဲနေသော နှင်းပွင့်များကို ကြည့်ရင်း ဤမျှကြီးမားသော နှင်းမုန်တိုင်းမျိုးကို မမြင်တွေ့ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သက်ပြင်းချကာ တွေးတောနေမိသည်။

လယ်ယာခြံဝင်း ဘက်တွင်တော့ အတော်လေး အလုပ်များနေပြီး နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မှန်လုံအိမ်များနှင့် မွေးမြူထားသော တိရစ္ဆာန်များ၏ အခြေအနေကို လိုက်လံစစ်ဆေးနေရကာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို အလွန် စိုးရိမ်နေကြရသည်။

ခွေးလေးများက နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ခွေးအိမ်လေးများထဲတွင် ဝပ်နေကြပြီး နှင်းတိတ်သွားပါက အပြင်ထွက် ဆော့ကစားရန်သာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ နှင်းက လုံးဝ မတိတ်ခဲ့ချေ။

ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါမှသာ နှင်းများ တကယ် တိတ်သွားခဲ့လေသည်။

လယ်ယာခြံဝင်းမှ အလုပ်သမားများက အပြင်ထွက်ကာ နှင်းများကို စတင် လှည်းကျင်းကြသည်။

ရွှီယန် အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ ခွေးလေးများက ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အမြီးများကို တဖျပ်ဖျပ် ခါယမ်းကာ သူ့ကို ကြိုဆိုနေကြလေသည်။

ဤကောင်လေးများ အပြင်ထွက် ဆော့ကစားချင်နေကြောင်းကို ရွှီယန်က ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

"အခုမှ နှင်းတိတ်တာလေ... အပြင်က နှင်းတွေက မင်းတို့ထက်တောင် ပိုမြင့်နေပြီ... မင်းတို့က ဘယ်သွားဆော့ချင်လို့လဲ"

ရွှီယန်က မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ခွေးလေးများက သူ၏စကားကို နားမလည်ကြောင်း သိသာလှပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ပုံစံများကိုသာ ဆက်လက် ပြသနေကြသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီယန်က ခြံဝင်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ နှင်းများကို အနည်းငယ် လှည်းကျင်းထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော နှင်းပြင်ကြီးများ ရှိနေဆဲပင်။

ရှောင်ဟေး က ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ ပြေးထွက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းက နှင်းပြင်ကို မြင်သောအခါ အားပါပါဖြင့် အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ၎င်းက နှင်းပြင်ထဲသို့ တည့်မတ်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေးပုံသဏ္ဍာန် ချိုင့်ခွက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

ရှောင်ဟေး မှာ နှင်းပြင်ထဲသို့ ကျွံကျသွားပြီးနောက် တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးက အဖြူရောင်များသာ ဖြစ်နေပြီး ဘာကိုမျှ မမြင်ရတော့ချေ။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က နှင်းပြင်ထဲတွင် တစ်ချက်မျှ မလှုပ်ရှားဘဲ ရပ်တန့်နေလေသည်။ အလုံပိတ် ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရသည့် အလားပင်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရွှီယန် မနေနိုင်ဘဲ အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

အနောက်ဘက်မှ မာလီနွိုက်ခွေး နှင့် ဟက်စကီ တို့မှာလည်း အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့က လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ နှင်းပြင်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်နေကြပြီး ဤသို့ မေးနေသည့် အလားပင်။

'ခွေးလေးကော...'

'ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ...'

ရွှီယန်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း လျှောက်သွားပြီး ရှောင်ဟေးကို နှင်းပြင်ထဲမှ ပွေ့ချီထုတ်လာခဲ့သည်။

ရာသီဥတုက အနည်းငယ် အေးနေသဖြင့် ရွှီယန်က မာလီနွိုက်ခွေး ကို အင်္ကျီ ဝတ်ပေးလိုက်ပြီး အခြားအရာများကိုတော့ မလိုအပ်တော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မာလီနွိုက်ခွေး ကသာ အမွေးတိုသော ခွေးအမျိုးအစား ဖြစ်ပြီး အအေးဒဏ်ကို အကြောက်ဆုံး ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်က နှင်းပြင်ထဲတွင် ခြေချကာ အရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ တစ်လှမ်း နင်းလိုက်သည်နှင့် နှင်းများက ဒူးခေါင်းနားအထိပင် ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤနှင်းက တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

ရွှီယန်က လယ်ယာခြံဝင်း သို့ သွားရောက်ကာ အခြေအနေများကို ကြည့်ရှုရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ သူက ဝက်ခြံ သို့ အရင်ဆုံး သွားရောက်ခဲ့သည်။

ဝက်ခြံထဲတွင် ဝက်အကောင်ရေ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိနေသေးပြီး အတူတကွ စုဝေးကာ အိပ်စက်နေကြရာ ၎င်းတို့၏ အခြေအနေမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ဤအထဲတွင် အတော်လေး နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး လေနှင့် မိုးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော အဆောက်အအုံ ရှိနေသဖြင့် နှင်းများကလည်း ၎င်းတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးနိုင်ချေ။

ထို့နောက် သူက ဝက်ခြံထဲမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အနံ့က အတော်လေး ပြင်းလွန်းလှပေသည်။

မကြာခင် နှစ်သစ်ကူး အချိန်သို့ ရောက်တော့မည်ဖြစ်ရာ ထိုအချိန်ကျပါက ဝက်တစ်သုတ်ကို သတ်ကာ ရောင်းချရမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လယ်ယာခြံဝင်းမှ ဝက်များက လူကြိုက်များဆဲပင်။

ထို့နောက် ရွှီယန်က ငန်းတဲ သို့ ထပ်မံ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အဆောက်အအုံ အတွင်းရှိ ငန်းအုပ်ကြီးက ရွှီယန်၏ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် အဆက်မပြတ် အော်မြည်လာကြတော့သည်။ ၎င်းတို့က အပြင်ထွက် ဆော့ကစားလိုသော ဆန္ဒကို ဖော်ပြနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အဆောက်အအုံထဲတွင် ရက်အတော်ကြာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး တံခါးများကိုလည်း သော့ခတ်ထားသဖြင့် ငန်းကြီးများမှာ အတော်လေး မွန်းကျပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က စကားများနေရန် မလိုကြောင်း သိသဖြင့် တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကာ ငန်းတဲ၏ တံခါးမကြီးကို ကျယ်ကျယ်လွင့်လွင့် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

တံခါး ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ငန်းကြီးများမှာ ဆန္ဒပြည့်ဝသွားကြပြီး ခေါင်းဆောင်ငန်းကြီး တစ်ကောင်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် တင်ပါးများကို လှုပ်ခါကာ ချက်ချင်း ထွက်လာကြတော့သည်။

၎င်းတို့က လမ်းလျှောက်ရင်းဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ အော်မြည်နေကြသည်။

"အပြင်ထွက် ဆော့ကြမယ်... အပြင်ထွက် ဆော့ကြမယ်..."

ရလဒ်အနေဖြင့် ရှေ့ဆောင် ထွက်လာသော ငန်းကြီးများက ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်လိုက်သည်နှင့် ကျယ်လောင်နေသော ငန်းအော်သံများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

၎င်းတို့က အပြင်ဘက်တွင် လွင့်ဝဲနေသော နှင်းပွင့်များကို ကြည့်ရင်း တစ်ခဏမျှ ငန်းဘဝကိုပင် သံသယ ဝင်သွားကြတော့သည်။

'ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေကြီးလဲ...'

၎င်းတို့က ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် အေးစက်လာကြောင်း သတိထားမိလိုက်ပြီး မြေပြင်ကလည်း ခြေထောက်များကို အေးခဲစေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ငန်းခြေထောက်လေးများမှာ အေးစက်နေလေပြီ။

အနောက်ဘက်မှ ငန်းကြီးများ ထွက်လာသောအခါ အားလုံးက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

'ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အေးနေရတာလဲ...'

ခေါင်းဆောင် ငန်းကြီးမှာ သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် ချက်ချင်း နောက်လှည့်ကာ ပြန်ပြေးတော့သည်။

၎င်းတို့က ပြေးရင်းဖြင့် အဆက်မပြတ် ပြန်အော်နေကြသည်။

"တံခါးကို မပိတ်ထားကြနဲ့... ငါ့ကို အထဲပေးဝင်ကြစမ်း..."

"ရှေ့ဆက် မတိုးကြနဲ့... မြန်မြန် နောက်ဆုတ်ကြ... အပြင်မှာ ခြေဖျားတွေ အေးခဲကုန်လိမ့်မယ်..."

အနောက်ဘက်မှ ငန်းကြီးများက သူတို့၏ အော်သံကို ကြားသော်လည်း သိသိသာသာ မယုံကြည်ကြသဖြင့် အပြင်သို့ ဆက်ထွက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ ငန်းကြီးများမှာ တစ်ခဏအတွင်း တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ဝင်တိုက်မိကြတော့သည်။ အထဲမှအကောင်များက အပြင်ထွက်ချင်ပြီး အပြင်မှအကောင်များက အထဲဝင်ချင်နေကြသည်။

ရွှီယန်က ဘေးဘက်တွင် ရပ်လျက် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေလေသည်။

'ဆူပူသောင်းကျန်းနေကြဦးပေါ့... အအေးမကြောက်ရင် ထွက်ခဲ့ကြလေ...'

ဤပုံစံက အလုပ်သွားအလုပ်ပြန် အချိန်တွင် မြေအောက်ရထားကို တိုးကြိတ်စီးနေရသည်နှင့် အနည်းငယ် တူနေပေသည်။

အချိန် သိပ်မကြာခင်မှာပင် အရှေ့ဘက်မှ ငန်းကြီးများက ငန်းတဲထဲသို့ ပြန်လည် ပြေးဝင်သွားကြပြီး အနောက်ဘက်မှ ငန်းကြီးများ ကလည်း အပြင်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထွက်လာပြီးနောက် တင်ပါးများကို လှုပ်ခါကာ ပြန်လည် ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

ငန်းကြီးများ အားလုံးက အပြင်ဘက်ရှိ နှင်းပြင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ တစ်ကောင်ချင်းစီက နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်ကျသွားကြတော့သည်။ ၎င်းတို့က အတူတကွ စုဝေးနေကြပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ရွှီယန်ကို ကြည့်ကာ ရွှီယန် တံခါးပိတ်ပေးမည့် အချိန်ကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... အခုကျတော့ အပြင်ထွက် မပြေးကြတော့ဘူးလား..."

ရွှီယန်က ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ငန်းတဲ၏ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး အခြား တိရစ္ဆာန်များကို သွားရောက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

မြင်းဇောင်း အတွင်းတွင် မြင်းမည်းလေး ကျင်းကျယ်... သမင်ပြောက်ငယ်လေး နှင့် တုံးအသော ဒရယ်ပြောက်လေး တို့၏ အခြေအနေမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေဆဲပင်။ ၎င်းတို့က ဤအထဲတွင် အနားယူကာ လေနှင့် နှင်းများကို ရှောင်ပုန်းနေကြသည်။ အထဲရှိ အပူချိန် ကလည်း မဆိုးလှဘဲ ထိုမျှလောက် မနိမ့်ကျချေ။

ရွှီယန်က မြင်းမည်းလေး ကျင်းကျယ် အတွက် သန့်ရှင်းသော မြက်ခြောက်များကို ဖြည့်တင်းပေးလိုက်ပြီး ရေသန့် တစ်ခွက် လဲလှယ်ပေးကာ အမွေးများကိုလည်း သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ နှင်းမုန်တိုင်းက ၎င်းတို့အပေါ် သက်ရောက်မှု အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။

ဆက်လက်၍ ရွှီယန်က အနောက်ဘက်သို့ ထပ်မံ လျှောက်သွားပြီး နွားနို့ခြံ သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ချန်ကျွမ်း က နွားနို့ညှစ်ရန် အလုပ်များနေလေသည်။ နွားမများမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေကြပုံရပြီး ဤနှစ်ရက်အတွင်း နွားနို့ မညှစ်ရသဖြင့် နို့များ အများအပြား စုဆောင်းမိနေကာ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း နေရခက်နေကြလေသည်။

"ခြံရှင်... ဒီနှစ်ရက်အတွင်း နွားနို့တွေ အများကြီး ညှစ်ရပြန်ပြီ... အကုန်လုံး ပျက်စီးတော့မယ်..."

"ဘာလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ... ဒိန်ချဉ် လုပ်မလား... ဒါမှမဟုတ် ဒိန်ခဲ လုပ်မလား..."

ချန်ကျွမ်း က ရွှီယန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

"ဒိန်ချဉ်ပဲ လုပ်လိုက်ပါ... အိမ်ထဲမှာက နွေးနေတော့ ဒိန်ချဉ်လေး သိုလှောင်ထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်..."

ရွှီယန်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

ချန်ကျွမ်း က သဘောတူလိုက်လေသည်။

နှင်းများက တောင်တန်းကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး အပြင်ဘက် တစ်ခုလုံး နှင်းများနှင့် ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်မည့် လမ်းများကိုလည်း ရှင်းလင်းရန် အချိန်မရသေးသော်လည်း လယ်ယာခြံဝင်း၏ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့နည်းသွားခြင်း မရှိချေ။

သိုလှောင်ထားသော အာလူးများနှင့် မုန်ညင်းဖြူများ ကပင် ဤဆောင်းရာသီ တစ်ခုလုံးအတွက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် သိပ်မရှိသဖြင့် အိမ်တိုင်းက မုန်ညင်းဖြူကိုသာ အဓိကထား စားသုံးကြလေသည်။

ရွှီယန် ကတော့ အတော်လေး အဆင်ပြေနေဆဲပင်။ မှန်လုံအိမ် အတွင်းတွင် နေရာတစ်ခု ရှာကာ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ငရုတ်သီး အချို့ကို စိုက်ပျိုးထားသေးသည်။ ဤရာသီတွင် ကြက်သွန်မြိတ် ဝယ်ရန် အလွန် ခက်ခဲပြီး ဈေးနှုန်း ကလည်း ကြီးမြင့်လှသည်။ ဤဘက်ရှိ လူများက ကြက်သွန်မြိတ် စားရသည်ကို နှစ်သက်ကြသဖြင့် အနည်းငယ် စိုက်ပျိုးထားခြင်းက အတိအကျပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ဤအရာများ သာမက လယ်ယာခြံဝင်း ရှိ သစ်သီးဝလံများ... အသားငါးများ စသည်တို့မှာလည်း မနည်းလှချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စားစရာ မရှားပါးလှပေ။

တစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် လယ်ယာခြံဝင်း ရှိ တိရစ္ဆာန်များ အားလုံး ဘေးကင်းကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း မည်သည့် အခြေအနေမှ မပေါ်ပေါက်သေးသဖြင့် ရွှီယန်က အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အနားယူနေလိုက်တော့သည်။

အပြင်ထွက်လာသည့် ဤခဏလေး အတွင်းမှာပင် သူက အနည်းငယ် အေးစက်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤဘက်ရှိ အအေးဒဏ်က တကယ်ကို အေးစက်လွန်းလှပြီး လူများကိုပါ တောင့်တင်းသွားစေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဆောင်းရာသီ ရောက်လာပါက လူများ အားလုံး ဤနေရာတွင် မနေချင်ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မွန်းတည့် ထမင်းစားချိန်တွင် ရွှီယန်က အလုပ်သမားများနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေလေသည်။ ထမင်းဟင်းများမှာ အိုးတစ်လုံးတည်းတွင် ရောနှော ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းရည်ကျဲ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ဝက်သား... ခေါက်ဆွဲ... မုန်ညင်းဖြူ... အာလူး အစရှိသည်တို့ အပါအဝင် အရာအားလုံး ပါဝင်နေလေသည်။

ထမင်းတစ်ပန်းကန် ခူးကာ ဟင်းရည်ကျဲ တစ်ဇွန်းကို ခပ်ထည့်ပြီး ထမင်းနှင့် ရောနယ်စားရသည်မှာလည်း အလွန် အရသာရှိလှပေသည်။

"ဒီနှစ် နှင်းက တကယ်ကို ကြီးတာပဲ... ငါတို့ဆီမှာ နှင်းတွေက တောင်တန်းကို ပိတ်ဆို့ထားပြီ..."

"ဘာမှ ဝင်လာလို့ မရတော့ဘူး..."

ထမင်းချက် တာဝန်ယူထားသော နျိုကျွမ်း က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ဝူ က ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်နော်... ငါပြန်ချင်ရင်တောင် ပြန်လို့ မရတော့ဘူး... မာဝန် ဆိုရင် တိုက်ရိုက် ခွင့်ယူလိုက်ရတာ... ပြန်တောင် ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး..."

ရွှီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရွာထဲက အိမ်တိုင်းကို ကြိုတင် အသိပေးထားလို့ တော်သေးတာပေါ့... လူတွေက အိမ်မှာ စားစရာတွေ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားကြလို့... မဟုတ်ရင် တကယ် ပြဿနာ တက်မှာ..."

"ဟုတ်တယ်... ဒီဆောင်းတွင်းက တကယ်ကို အေးတာပဲ..."

အားလုံးက စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် အရှေ့မြောက်ဒေသ ၏ ရာသီဥတုက အရမ်းကို အေးလွန်းနေသေးကြောင်း တွေးတောမိကြသည်။ ဤနှစ်လအတွင်း အပြင်မထွက်နိုင်ပါက အပြင်မထွက်ကြခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် အရိုးကွဲမတတ် အေးစက်လွန်းလှပေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ လယ်ယာခြံဝင်း ၏ ဘဝက ပြည့်စုံ ကြွယ်ဝနေသဖြင့် ဘာကိုမျှ စိုးရိမ်ရန် မလိုခြင်းပင်။

နေ့ရက်များက တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်လွန်သွားပြီး နွေဦးပွဲတော် လည်း တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့သည်။ နှင်းများ ပိတ်ဆို့နေသော လမ်းများကို နှင်းရှင်းလင်းရေး အဖွဲ့က ရှင်းလင်း ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ လူများကလည်း နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် လှုပ်ရှား သက်ဝင်လာကြတော့သည်။

နှစ်သစ်ကူး အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်ရက်အတွင်း ဈေးတန်းများက တကယ်ကို ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး အထူးသဖြင့် နှစ်သစ်ကူး မတိုင်မီ အချိန်ကာလလေးတွင် ဈေးတန်းထဲ၌ အရာအားလုံး ရောင်းချနေကြလေသည်။

ရွှီယန်က နှစ်ခေါက်ခန့် သွားရောက်ခဲ့ပြီး အလုပ်သမားများ အတွက် နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူကာ နှစ်သစ်ကူး ဆုကြေး အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သဘောကောင်းသော သူဌေး တစ်ယောက် အနေဖြင့် နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းများကို မပေးဘဲ မည်သို့ နေနိုင်မည်နည်း။

အထူးသဖြင့် နှစ်သစ်ကူး မတိုင်မီ ဤနှစ်ပတ်အတွင်း အားလုံးက တကယ်ကို အလုပ်များနေကြလေသည်။

လယ်ယာခြံဝင်း ဘက်တွင်လည်း လက်လုပ် ဒိန်ချဉ်များ... လက်လုပ် ပန်းကိတ်မုန့် များကို အများအပြား ပြုလုပ်ကာ ဈေးတန်းသို့ သွားရောက် ရောင်းချကြရာ စီးပွားရေးက အလွန် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ရွှီယန်၏ လယ်ယာခြံဝင်း က ယခုအခါ အလွန် လူကြိုက်များနေလေပြီ။ နောက်နှစ်တွင် သူက လုပ်ငန်း တိုးချဲ့မည်ကို သိရှိသွားသဖြင့် အလုပ်လာလျှောက်လိုသူများပင် အလွန် များပြားနေကြလေသည်။

ဤအလုပ်အကိုင် နေရာများက မြို့ထဲရှိ အလုပ်အကိုင် နေရာများထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေသေးသည်။ အနည်းငယ် ဝေးကွာသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အဆိုးဆုံး အနေဖြင့် တနင်္လာနေ့မှ သောကြာနေ့ အထိ အလုပ်သမား အဆောင်တွင် နေထိုင်ကာ သောကြာနေ့ ညဘက်မှသာ အိမ်ပြန်လျှင် အဆင်ပြေလှပေသည်။

ရွှီယန် လည်း အလုပ်များလာခဲ့ပြီး နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခြင်း... နွေဦးပွဲတော် စာတန်းများ ကပ်ခြင်း... တို့ဟူး ပြုလုပ်ခြင်း... ဝက်သား လှီးဖြတ်ခြင်း... ကြက်ဖများ သတ်ခြင်း စသည်တို့ကို လုပ်ဆောင်နေရလေသည်။

ဤဘက်တွင် နှစ်သစ်ကူး ဓလေ့ထုံးတမ်းများ အလွန် များပြားလှပေသည်။ ဒီနှစ် သူ၏ မိသားစုက လယ်ယာခြံဝင်း တွင် နှစ်သစ်ကူးမည် ဖြစ်ရာ အဓိကအားဖြင့် လယ်ယာခြံဝင်း ကို အလှဆင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ရွှီဟုန်ရှန်း နှင့် သူ၏ မိခင် တို့လည်း လာရောက်ကြမည် ဖြစ်သည်။

နှစ်သစ်ကူး အချိန်ကာလသို့ ရောက်သောအခါ အခြားလူများ အားလုံး အိမ်ပြန်သွားကြပြီး လယ်ယာခြံဝင်း တွင် ရွှီယန် နှင့် လီဆန်း တို့သာ အစောင့်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ ပြည့်စုံ ကြွယ်ဝသော နှစ်သစ်ကူး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အလုပ်သမားများ အားလုံးက အထူး ပျော်ရွှင်နေကြလေသည်။

ရွှီယန် လည်း ပျော်ရွှင်နေပြီး သင့်တော်သော အဝတ်အစား အသစ် အချို့ကို ဝယ်ယူလိုက်ရာ အားလုံးက ဝတ်ဆင်ရသည်မှာ အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော အမျိုးအစားများသာ ဖြစ်လေသည်။

နှစ်သစ်ကူး ကာလအတွင်း ရွာထဲမှ လူများက အရူးအမူး မာကျောက် ကစားသည့် အဆင့်သို့ စတင် ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။ နှစ်သစ်ကူးရန် ပြန်လာသော လူများ၏ နေ့စဉ် အကြီးမားဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုမှာ မာကျောက် ကစားခြင်းပင် ဖြစ်ပြီး ညလုံးပေါက်ပင် ကစားတတ်ကြလေသည်။ သူတို့၏ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ တစ်ခုလိုပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ရွှီယန် ကတော့ မာကျောက် ကစားခြင်းကို သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားလှချေ။ ရွာထဲရှိ သူငယ်ချင်းများနှင့် ထမင်းအနည်းငယ် စားသောက်ကာ စီးပွားရေး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် အနည်းငယ် တွေ့ဆုံပြီးနောက် တက္ကသိုလ်မှ သူငယ်ချင်း အချို့က သူ့ကို ကျင်းတိုမြို့ သို့ လာရောက် တွေ့ဆုံရန် ဖိတ်ခေါ်လာကြသည်။

ရွှီယန် ကလည်း ကျင်းတိုမြို့ သို့ သွားရန် အကြံရှိနေသဖြင့် ဝမ်းသာအားရဖြင့် သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းများကို မတွေ့ရသည်မှာ အလွန် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်ကာလ အတွင်း ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းများ၏ အဖွဲ့ ထဲတွင် အတော်လေး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး အားလုံးက ရွှီယန်၏ အတွေ့အကြုံများကို ပြောဆိုနေကြလေသည်။

ဘွဲ့ရပြီးသော ရွှီယန်က ဤမျှလောက် ကြီးမားသော ခြားနားမှုမျိုး ရှိလာမည်ကို သူတို့ မည်သို့မျှ တွေးမထားခဲ့မိကြချေ။

အရင်တုန်းက ရွှီယန် လည်း အတော်လေး တော်ခဲ့သည်။ ရုပ်ချောပြီး ပညာရေးတွင်လည်း ကောင်းမွန်ကာ ပုံမှန် အချိန်များတွင် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုများ လုပ်ဆောင်ပြီး လှပသော ကျောင်းသူလေး တစ်ယောက်နှင့်လည်း ရည်းစား ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ထိုအရာက ထူးချွန်သော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက် မျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘွဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်းတွင်တော့ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက ပွင့်ထွက်သွားခဲ့လေပြီ။

ကျားရိုင်း... ကျားသစ်ကွက်... ဝက်ဝံညို... နှင်းကျားသစ် အစရှိသည်တို့ အပါအဝင် အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ပင်လယ်အောက်သို့ ဆင်းကာ နစ်မြုပ်နေသော သင်္ဘောကိုလည်း ရှာဖွေခဲ့သေးသည်။ အမြဲလိုလို လူကြိုက်များသော သတင်းများထဲသို့ ရောက်ရှိနေတတ်သည်။

သူ၏ တက္ကသိုလ် ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းများ အားလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

'ဟင်... ရွှီယန် ကလား...'

'သူ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ကောက်ရလို့လဲ...'

'ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ...'

သို့သော် လက်တွေ့ဘဝက အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် မှော်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ တက္ကသိုလ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လူများ၏ အပြောင်းအလဲက တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းလှသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တကယ်ကို စဉ်းစား၍ပင် မရနိုင်အောင် ဖြစ်ရလေသည်။