အခန်း ၂၅၁

အခန်း (၂၅၁) တွေ့ဆုံခြင်း

"ခဏစောင့်ဦး ငါ အိမ်သာအရင် သွားလိုက်ဦးမယ်"

ချန်ဖုန်းသည် အိမ်သာထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မည်သူမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စနစ်ဆုကြေးဖြစ်သော ဓားကြီး ကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

ဤဓားသည် အလွန် ကြီးမားပြီး လေးလံလှပေသည်။ ၎င်းသည် လဲ့ယန်၏ ဓားကြီးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အတော်လေး ကွာခြားချက် ရှိနေ၏။

၎င်း၏အပေါ်တွင် နည်းပညာဆိုင်ရာ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

၎င်းထဲတွင် နည်းပညာများစွာ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းထားကြောင်း ရှင်းလင်းနေ၏။

ထို့နောက် သူ သယ်ဆောင်လာသော ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤဓားကို ယခင် အလွိုင်းတိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံမှ ကျန်ရှိနေသော အမှောင်သတ္တုများကို အသုံးပြု၍ ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ပြီး လက်ရှိ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အထက်မြက်ဆုံး ဓားတစ်လက်ဟု ဆိုနိုင်ပေ၏။

ဓားကြီး နှင့် ဓားလေး

၎င်းတို့နှစ်ခု ထိခိုက်မိသွားကြသည်နှင် ဓားလေးသည် တကယ်ပင် နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားခဲ့လေ၏။

ချန်ဖုန်း၏ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရပြီး သူ၏ အကြည့်များက ဓားကြီးထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပေသည်။

"အဲဒါက မိုက်လိုက်တာ"

ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကို လေ့လာရန် အချိန်မရှိသဖြင့် သူက ဓားကြီးကို (စနစ်)ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ထည့်လိုက်၏။

ထို့နက် သူ အိမ်သာထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သူ့ကို အေးတိအေးစက် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီလောက်တောင် ကြာအောင် သေးပေါက်ရလား"

"နင့်ရဲ့ ကျောက်ကပ်တွေက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်တုန်းက နင် နှစ်နာရီကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တာလေ အခုကျတော့ အိမ်သာသွားတာ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေရတာလဲ"

"..."

ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပေ၏။

"ငါ့ကျောက်ကပ်တွေက အကောင်းကြီးပါ မင်းကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"နင်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားခဲ့လေသည်။

"နင် မရှက်ဘူးလား"

၎င်းတို့နှစ်ဦး ငြင်းခုန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်လန်မှာ မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ လဲ့ယန်ကလည်း သူမနှင့်အတူ ဤကဲ့သို့ နောက်ပြောင်နိုင်မည်ဆိုပါက ကောင်းမည်ဟု သူမ ဆန္ဒရှိနေခဲ့ပေသည်။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့ မြန်မြန်သွားရအောင် ဦးလေးကို ကျွန်မ အခုလေးတင် ဖုန်းဆက်လိုက်တာ သူတို့က ကျွန်မတို့ကို ထမင်းစားဖို့ စောင့်နေကြတယ်"

"အော်"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ချန်ဖုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမက တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"နောက်ကျရင် ငါ့မိဘတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ကန့်လန့်တွေ လျှောက်မပြောနဲ့နော် နားလည်လား"

"အိုကေ အိုကေ အိုကေ"

ချန်ဖုန်းက ဖြစ်သလို တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

မိနစ် ၂၀ ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သုံးဦးသည် ရှန်ကွမ်မိသားစု၏ ခြံဝင်းအိမ်ကြီးသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ချန်ဖုန်း ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကျွမ်းကျင်သူများစွာ ပုန်းအောင်းနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ ဖခင်ကို တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ဖက်သူသည် အတိတ်က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။ ယခု အနားယူသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးသည် သာမန်လူများနှင့် ယှဉ်၍မရနိုင်ချေ။

ယခုအခါ ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် သည် ဧည့်ခန်းအပေါက်ဝတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေခဲ့၏။

သူ၏ ညီအစ်ကိုကောင်း၏သားမှာ အသက်ရှင်နေသေးပြီး အဇူရာနန်းတော်၏ နန်းတော်သခင် ရာထူးကိုပင် ဆက်ခံထားလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းလည်း ခံစားနေရပေ၏။

နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီ။

အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို သူ တကယ်ပဲ မေ့ဖျောက်ထားနိုင်မှာလား။

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်သည် ချန်ဖုန်း လျှောက်ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်ရီသွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ ချန်ဖုန်းနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူနှင့် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ဒါက ညီလေးချန်ရဲ့ သားလား"

လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက ပြောခဲ့သော စကားများသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။

အဲဒီအချိန်တုန်းက စစ်ဘုရင်က သူ့ဇနီးရဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေတဲ့ ဗိုက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောခဲ့တယ်…

"အစ်ကိုရှန်ကွမ် တကယ်လို့ ကျွန်တော်က သားတစ်ယောက် မွေးလာခဲ့ရင် သူ့ကို အစ်ကို့သမီးနဲ့ စေ့စပ်ပေးမယ် ဘယ်လိုထင်လဲ"

နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကြာပြီးနောက်မှာတောင် အဲဒါက ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အရမ်းကို ရှင်သန်နေဆဲပင်။

ဖခင်ဖြစ်သူ မှင်တက်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဖေ ဟိုမှာ ချန်ဖုန်း လေ..."

"ရှောင်ချန်..."

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲသွားခဲ့၏။

"ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ရှောင်ချန် မင်းရဲ့ မိဘတွေ မတော်တဆမှု ဖြစ်တုန်းက ငါ အဲဒီကို ရောက်ချိန်မှာ သူတို့ မရှိကြတော့ဘူး"

"အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာ သေဆုံးနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ် မင်းလည်း အဲဒီလိုပဲလို့ ငါထင်ခဲ့တာ..."

"ဦးလေးရှန်ကွမ် အကုန်လုံးက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါပြီ"

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ အခြားသူမှာ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ကြောင်း သူ သိထားပေ၏။

"အဲဒီနှစ်က အတိအကျ အခြေအနေတွေကို နားလည်ဖို့နဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ဖို့ ကျွန်တော် ဒီကို အဓိက လာခဲ့တာပါ"

"မင်း ကလဲ့စားချေချင်လို့လား"

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် လန့်ဖြတ်သွားခဲ့၏။

သူက ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချန်ဖုန်းကို ဧည့်ခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

"ရှောင်ချန် အဲဒီတုန်းက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို စုံစမ်းဖို့ လူတွေကို ငါလည်း တိတ်တဆိတ် လွှတ်ခဲ့ပါတယ် အဲဒီလူတွေက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းကြတယ်"

"ခြေရာတစ်စက်လေးတောင် မကျန်ခဲ့ဘူး မင်းရဲ့ အဖေက အဲဒီအချိန်တုန်းက ဟွာရှနိုင်ငံရဲ့ စစ်ဘုရင် ဆိုတာ မင်းသိလား ပြီးတော့ သူတို့က မင်းရဲ့ အဖေကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်"

"ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ဒါက အဲဒီလူတွေက အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ တကယ်လို့ မင်းမှာ လုံလောက်တဲ့ ယုံကြည်မှုမရှိရင် ရမ်းကားပြီး မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"ကျွန်တော် သိပါတယ်"

ချန်ဖုန်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ ဤသဘောတရားကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

"ဦးလေးရှန်ကွမ် ကျွန်တော် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု ကျွန်တော်က အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ သခင်ပါ စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး"

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သဲလွန်စတစ်ခုလေးတောင် တကယ်ပဲ မရှာတွေ့ခဲ့ကြဘူးလား"

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်က သူ၏သမီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရှောင်ယွဲ့ သမီး အရင်ထွက်သွားလိုက်"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ စစ်သေနာပတ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သမီးက ဒီလိုကိစ္စမျိုးကိုတောင် နားထောင်လို့ မရဘူးလား" ထိုသို့ပြောလိုက် သော်လည်း သူမက ရှောင်လန်ကို အပြင်သို့ ဆွဲခေါ်ရင်း ထွက်သွားလေ၏။

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်က တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါတို့ သဲလွန်စတချို့ ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး ပြီးတော့ ဒီသဲလွန်စတွေအကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြခဲ့ဘူး"

"ဘာသဲလွန်စလဲ"

ချန်ဖုန်း၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့၏။

တစ်ဖက်လူက မိမိ၏သမီးအရင်းကိုပင် နားထောင်ခွင့်မပြုဘဲ အလွန် သတိထားနေခြင်းက ဤကိစ္စသည် သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း ပြသနေပေသည်။

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်က တည်ကြည်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အဖေ သတ်ဖြတ်ခံရပြီးနောက်မှာ အိမ်တစ်ခုလုံး မွှေနှောက်ခံခဲ့ရတယ် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေကြသလိုပဲ"

"ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ မိခင် မိသားစုဖြစ်တဲ့ အိုယန်မိသားစု က တစ်ယောက်ယောက်လည်း အဲဒီနေရာကို တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့သေးတယ် သူတို့က မင်းမိခင်ရဲ့ အခန်းကို အနှံ့အပြား ရှာဖွေခဲ့ကြတာ"

ချန်ဖုန်း ရုတ်တရက် အေးခဲသွားလေသည်။

"ကျွန်တော့် မိဘတွေရဲ့ သေဆုံးမှုမှာ မြင်ရတာထက် ပိုတဲ့အရာတွေ ရှိနေနိုင်မလား"

"မသိဘူး"

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

"အဲဒါတင် မကဘူး အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာ မင်းရဲ့ အဖေ အရင်က နေခဲ့တဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက အခန်းထဲကိုလည်း တစ်ယောက်ယောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သေးတယ်"

"သူတို့ စုစုပေါင်း လေးကြိမ် လာခဲ့ကြတယ် ပထမနှစ်ကြိမ်မှာ ငါတို့ သူတို့ကို မတွေ့ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံး နှစ်ကြိမ်မှာတော့ သူတို့ကို ငါတို့ တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သုံးယောက်ကို သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်"

ချန်ဖုန်း ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပေသည်။

"ဒါဆို... အဲဒီလူသုံးယောက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက် တစ်ခုခုရော ရှာတွေ့ခဲ့လား သူတို့က တကယ်တော့ ဘယ်သူတွေလဲ"

"မတွေ့ဘူး"

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်က သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီလူသုံးယောက်က ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကို အခုလေးတင် ရောက်ထားတဲ့သူတွေပဲ ငါတို့ အချက်အလက် တော်တော်များများကို စစ်ဆေးခဲ့ပေမဲ့ သူတို့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မတွေ့ရဘူး"

"တစ်ယောက်ယောက်က ဖျက်ပစ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်သလို အစကတည်းက စာရင်းမသွင်းထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ဆီကနေ တစ်ခုခုကိုတော့ တွေ့ရှိခဲ့ရတယ်"

စကားပြောနေစဉ် သူက စာကြည့်ခန်းထဲသို့ သွားကာ မီးခံသေတ္တာထဲမှ သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

၎င်းသည် "မြောက်" (ပေ့) ဟူသော စာလုံးရေးသားထားသည့် အမည်းရောင် တိုကင်တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

"မြောက်"

ချန်ဖုန်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သူ လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်က တည်ကြည်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရှောင်ချန် အခု ငါ ဒါကို မင်းဆီ အပ်လိုက်မယ် မင်း ဘာပဲလုပ်ချင်လုပ် ငါ့မှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... မင်း ယုံကြည်မှုမရှိတဲ့ အရာကို မလုပ်ပါနဲ့"

"နားလည်ပါပြီ"

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်သူက သူ့ကို ဂရုစိုက်နေသေးကြောင်း သူ သိနိုင်ပေ၏။

"ကောင်းပြီ နယ်စပ်ကနေ အဝေးကြီး ပြန်လာရတာဆိုတော့ မင်း ဆာနေလောက်ပြီ အရင်စားကြတာပေါ့ မင်းရဲ့ အဒေါ်လဲ့ က အစားအစာတွေ ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ"

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်က ချန်ဖုန်းကို ထမင်းစားခန်းသို့ ခေါ်လာချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ မိခင် ချင်လဲ့ လည်း မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"ရှောင်ချန် လာ ထိုင်ပါဦး"

သူမသည် အရင်က ချန်ဖုန်း၏ မိခင်နှင့် အလွန် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ဖူးပေ၏။ သို့သော် မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူ့ကို ထပ်မတွေ့ရတော့ချေ။

ချင်လဲ့ ချက်ပြုတ်ထားသည်များမှာ အိမ်တွင်းဖြစ် ဟင်းလျာများသာ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖုန်း ဘာစားရတာ ကြိုက်မှန်း သူမ မသိသော်လည်း ချန်ဖုန်း၏ မိဘများ ဘာစားရတာ ကြိုက်ကြောင်း သူမ သိထားသဖြင့် သူ၏ မိဘများ ကြိုက်နှစ်သက်သော ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

"ရှောင်ချန် ဒီနှစ်တွေထဲမှာ မင်း အများကြီး ဒုက္ခခံခဲ့ရတာပဲ အခုကစပြီး ဒီနေရာကို မင်းအိမ်လို့ပဲ သဘောထားပါ လာချင်တဲ့အချိန်တိုင်း လာပါ အဒေါ်လဲ့ က မင်းကို အမြဲတမ်း ကြိုဆိုနေမှာပါ"

ချင်လဲ့က ချန်ဖုန်း၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများ ထည့်ပေးရင်း ပြောနေခဲ့သည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသော ရှန်ကွမ်ယွဲ့က မျက်လုံးလှန်လိုက်၏။ ချန်ဖုန်းကသာ သားအရင်းဖြစ်ပြီး သူမက မွေးစားသမီးလေးအလား ဖြစ်နေပေသည်။

ဇာတ်လမ်းလိုင်းများအကြား အကူးအပြောင်းကြောင့် ဤနောက်ဆုံးနှစ်ရက်သည် အနည်းငယ် ငြိမ်သက်နေမည် ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တိုက်ပွဲများ ပေါက်ကွဲလာမည်ဖြစ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်ပေ၏။