အခန်း ၂၅၅
Vol. 26 Ch. 255
အခန်း (၂၅၅) အဇူရာနန်းတော်သခင်ကို စော်ကား၍မရ
"အဘိုးကြီး အငှားယာဉ်ပေါ်က ကောင်က အဘိုးရဲ့ မြေးများလား"
လုကျွင်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။
အိုယန်မိသားစု၏ မြေးဖြစ်သူမှာ ဤမျှလောက် အခြေအနေ ဆိုးရွားနေလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
ဒါကလည်း နားလည်နိုင်ပါတယ်။
သူ့မိခင် သေသွားသလို ဖခင်လည်း သေသွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်။
မိဘမဲ့တစ်ယောက်လေ။
အသက်ရှင်နေတာကိုက ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပဲ။
အဘိုးကြီးအိုယန်သည် လုကျွင်းကို လျစ်လျူရှုကာ အငှားယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ချန်ဖုန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ရစ်သိုင်းလာခဲ့ပေ၏။
"နာလန် သူက... သူက တကယ်ပဲ မင်းအစ်မရဲ့ ကလေးလား သူက တကယ်ပဲ ငါ့မြေးလား"
သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ ထပ်မံ ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ မသေချာရဲခဲ့ချေ။
အိုယန်နာလန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲနေပြီး ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အဖေ သူက တကယ်ပဲ အစ်မရဲ့ ကလေးပါ သူ့နာမည်က ချန်ဖုန်း ကြည့်ပါဦး သူ့မျက်လုံးတွေက ခဲအိုနဲ့ တော်တော်တူတယ်"
"သူ့မျက်နှာက အစ်မနဲ့ တော်တော်တူတယ် အဲဒီတုန်းက သူ့ကို အဝေးပို့ခဲ့တာ သမီးပါ သူ မသေခဲ့ပါဘူး"
ယခုအခါ ချန်ဖုန်းလည်း အငှားယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ငိုကြွေးနေသော အဘိုးကြီးအိုယန်ကို ကြည့်ရင်း ဆွေမျိုးရင်းချာဟူသော ခံစားချက်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး အခြားသူ၏ အမှတ်အသားကို ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်လေသည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားသော ခံစားချက်များက တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။
"အဘိုး ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ"
"အင်း"
အဘိုးကြီးအိုယန်က ပြေးလာပြီး ချန်ဖုန်း၏ လက်များကို တုန်ရီစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကလေးလေး မင်း ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ဒုက္ခများခဲ့ရပြီ ငါတို့... ငါတို့ မင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်နေခဲ့တာ အခုတော့ မင်းကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့ပြီ"
စကားပြောနေစဉ်...
သူ၏ မျက်ရည်များ ထပ်မံကျဆင်းလာခဲ့ပြန်၏။
သူ တကယ်ကို ဒုက္ခများစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။
အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ကြာအောင် သူတို့ စောင့်မျှော်ခဲ့ကြတာ။
အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး ပေါ်လာခဲ့ပြီ။
အိုယန်ဖူက ပြုံးလျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။ "ရှောင်ချန် ငါက မင်းရဲ့ ဦးလေးလေ မင်းမွေးတုန်းက မင်းကို ငါချီခဲ့ဖူးတယ် အနှစ် ၂၀ ကျော်သွားပြီး မင်း ဒီလောက်တောင် ကြီးလာပြီဆိုတာ ငါ မယုံနိုင်ဘူး"
"ဦးလေး"
ချန်ဖုန်းလည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလွန် ပျော်ရွှင်နေခဲ့ပေ၏။ သူ သိနိုင်လေသည်။
သူ့ရဲ့ အဘိုးရော သူ့ရဲ့ဦးလေးပါ သူ့ကို တကယ် ဂရုစိုက်ကြတာပဲဆိုတာ။
"အင်း"
အိုယန်ဖူက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"ကောင်းပြီ ရှောင်ဖုန်း ပြန်ရောက်လာပြီ ဈေးဝယ်ထွက်တာကို ဖျက်လိုက်ပြီး အပြင်သွားစားကြရအောင်"
အိုယန်နာလန်က ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
သူမအဖေ ဒီလောက် ပျော်ရွှင်နေတာကို မတွေ့ရတာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပေ၏။
"ကောင်းပြီ အပြင်သွားစားကြမယ် အပြင်သွားစားကြမယ်"
အဘိုးကြီးအိုယန်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အစောပိုင်းက မသာယာသော ခံစားချက်များမှာ ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားခဲ့လေသည်။
သူတို့ ဘယ်သွားစားကြမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးနေချိန်မှာပဲ…
ခနဲ့တဲ့တဲ့ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ "အဘိုးကြီး ခင်ဗျားရဲ့ သက်တမ်းတိုတဲ့သမီးက သားတစ်ယောက် မွေးခဲ့မယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး ပြီးတော့ သူက တကယ်ပဲ ခင်ဗျားရဲ့ မြေးဖြစ်နေတာပဲ"
လုကျွင်းသည် အိုယန်မိသားစု၏ ကုမ္ပဏီနှင့် ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်ကို ရယူရန် ကျရှုံးခဲ့ကတည်းက မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အခု ဒေါသထွက်စရာ နေရာတစ်ခု နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားပြီဆိုတော့ ဘယ်အခွင့်အရေးကိုမှ သေချာပေါက် လက်လွတ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တကယ်ကို သိချင်နေတာ ခင်ဗျားတို့ အချင်းချင်း အသိအမှတ်မပြုခင် ဘာလို့ DNA စစ်ဆေးမှု မလုပ်ခဲ့တာလဲ"
"အိမ်နီးချင်းရဲ့ သားဖြစ်နေမှာကို မကြောက်ဘူးလား"
ထိုအချိန်၌။
ချန်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျောချမ်းဖွယ် အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်မှာ ဒီဂရီအနည်းငယ် ကျဆင်းသွားသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ"
သူက စောစောက အခြားသူကို သိပ်သတိမထားမိခဲ့ချေ။
အိုယန်မိသားစု၏ ဆွေမျိုးများဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အသံနေအသံထားအရ ဆွေမျိုးများပုံ မပေါက်ချေ။
အနီးတွင် ရပ်နေသော အိုယန်နာလန်က ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ရှောင်ဖုန်း သူက လုမိသားစုက လုကျွင်း ပဲ မင်းအဘိုးရဲ့ ကုမ္ပဏီနဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်ကို အခုလေးတင် လုယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ သူက သေချာပေါက် လူကောင်းမဟုတ်ဘူး"
လုကျွင်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ "လုယူတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ခင်ဗျားတို့ ကုမ္ပဏီက ဒေဝါလီခံတော့မှာလေ ကျွန်တော်က ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ယူပေးတာဆိုတော့ ကောင်းမှုလုပ်နေတာပါ"
"အဘိုးကြီး ခင်ဗျားရဲ့ မြေးက ထူးခြားတဲ့သူ တစ်ယောက်လို့ ကျွန်တော် မထင်ပါဘူး"
"သူ့အမေက မွေးခဲ့ပေမဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မပေးခဲ့တဲ့ဘူးလေ ခင်ဗျားတို့ ကုမ္ပဏီကို သူက ကယ်တင်ပေးနိုင်မယ်လို့ တကယ် မျှော်လင့်နေတာလား"
ချန်ဖုန်း ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရန်လိုနေခဲ့ပေ၏။ "သက်တမ်းတိုတဲ့ တစ္ဆေလို့ ခုနက ဘယ်သူ့ကို ခေါ်လိုက်တာလဲ ပြီးတော့ မိခင်က မွေးခဲ့ပေမဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မပေးခဲ့ဘူးဆိုတာ ဘယ်သူလဲ"
"ဘယ်ဖစ်လဲ"
လုကျွင်းသည် နှာခေါင်းကို မော့ထားကာ မောက်မာသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါ ပြောလိုက်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ ငါ အမှန်တရားကို ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား မင်းက မိခင်က မွေးခဲ့ပေမဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မပေးခဲ့ဘူး မဟုတ်ဘူးလား”
"မင်းရဲ့ မိခင်က သက်တမ်းတိုခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"
"မင်းရဲ့ ခွေးပါးစပ်က ကြိုက်တာပြောလို့ရတယ် ဒါပေမဲ့ ငါ့အမေအကြောင်း ဘာမှပြောလို့မရဘူး"
ချန်ဖုန်း ရှေ့သို့ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာပြီး သူ၏ အငွေ့အသက်များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဝေဝါးသွားပြီး
သူသည် လုကျွင်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားတော့၏။
ထို့နောက် သူ၏လက်ကို ဓားအဖြစ် အသုံးပြုကာ လုကျွင်း၏ လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ လုကျွင်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရပေသည်။
"ဘုန်း"
လေဟာနယ်ပင် တုန်ခါသွား၏။
လုကျွင်း မတုံ့ပြန်နိုင်မီ သူ၏ ညာဘက်လက်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်။
နေရာအနှံ့ သွေးများ ပန်းထွက်သွားတော့၏။
သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်သည် ပခုံးမှနေ၍ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပေသည်။
ထို့နောက် စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြလေသည်။
လုံးလုံးလျားလျား မှင်တက်သွားရပေ၏။
ချန်ဖုန်းက လုကျွင်း၏ လက်မောင်းကို ဗြောင်ကျကျ ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် သူ ဘာကိုအသုံးပြုခဲ့သည်ကိုပင် မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ရချေ။
"..."
အဘိုးကြီးအိုယန်၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရသည်။
"..."
အိုယန်ဖူမှာလည်း လုံးလုံးလျားလျား တွေဝေသွားပုံရပေ၏။
လုကျွင်း ခေါ်လာသော လူများမှာလည်း လုံးဝ အငိုက်မိသွားကြလေသည်။
အခုလေးတင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။
အိုယန်နာလန် တစ်ဦးတည်းသာ ဤမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။
"ငါ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့သူက တခြားသူ မဟုတ်ဘူး အဇူရာနန်းတော်သခင် ပဲ"
"သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခံရမှာလဲ"
"တကယ်လို့ သူသာ ဟွာရှနိုင်ငံမှာ မရှိဘူးဆိုရင် လုကျွင်း လို လူမျိုးက အကြိမ်တစ်ရာလောက် သေပြီးလောက်ပြီ"
တိတ်ဆိတ်သွား၏။
လုကျွင်း၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများမှလွဲ၍ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတွင် အခြား မည်သည့်အသံမျှ မရှိတော့ချေ။
အဘိုးကြီးအိုယန်က ချန်ဖုန်းကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် စစ်ဘုရင် ၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။
အဲဒီတုန်းက သူရဲ့သမက်ကလည်း အိုယန်မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်တဲ့သူတွေကို နှုတ်ဆိတ်သွားအောင် ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးခဲ့တာလေ။
အခုဆိုရင် အနှစ် ၂၀ ကျော် ကြာခဲ့ပြီ။
ဒီမြေးကလည်း သူ့ဖခင်လိုပဲ အထူးစွမ်းရည်တွေ ရှိနေတာပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက စစ်ဘုရင်မှာ အထူးအမှတ်အသားတစ်ခု ရှိခဲ့တယ် သူက ဟွာရှနိုင်ငံရဲ့ စစ်ဘုရင် လေ။
ပြီးတော့ ဒီမြေးက ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။
လုမိသားစုသည် ကျိုတိုမြို့တွင် ကြီးမားသော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိနေပြီး အကယ်၍ ကိစ္စများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးမည်ဆိုပါက ဖြေရှင်းရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ချေ။
အဘိုးကြီးအိုယန်သည် မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်၌ လုကျွင်းသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။
သူသည် သူ၏ ဒဏ်ရာကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်ထားလိုက်ပြီး သွေးများ ဆက်လက်၍ ပန်းထွက်နေခဲ့သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် သူ အသက်ရှူမဝ ဖြစ်နေရပေ၏။
"မင်း ပြီးသွားပြီ မင်း ပြီးသွားပြီ မင်းက ငါ့လက်မောင်းကို ဖြတ်ရဲတယ်ပေါ့ ငါ မင်းအသက်ကို ယူမယ် မင်းရဲ့ အိုယန်မိသားစု တစ်ခုလုံး ပြီးသွားပြီ"
"မင်းတို့ကောင်တွေ အဲဒီမှာ ရပ်ပြီး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ အဲဒီကောင်လေးကို သတ်လိုက်"
လုကျွင်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တွန့်လိမ်နေခဲ့ပေသည်။
သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးက ချန်ဖုန်းကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။
"မင်းတို့... မင်းတို့ ရပ်လိုက်စမ်း"
အဘိုးကြီးအိုယန် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေခဲ့ပေသည်။
သူသည် မြေးဖြစ်သူနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သူ့ကို ဘာမှမဖြစ်စေချင်ခဲ့ချေ။
ထိုအချိန်၌ပင် ချန်ဖုန်း အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ
သူက လုကျွင်း၏ မျက်နှာကို ဖြတ်၍ ရိုက်ချလိုက်သည်။
"ဖြောင်း"
အားကောင်းသော လေပြင်းတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာခဲ့ပေ၏။
လုကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပါးရိုက်ချက်ကြောင့် လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်တွင် ကြီးမားသော တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားလေသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ
ပြေးဝင်လာတော့မည့်သူများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြလေ၏။
၎င်းတို့မှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နှက်သွားခဲ့တော့သည်။
ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ အစွမ်းအကုန် မသုံးခဲ့ကြောင်း ၎င်းတို့ သိနိုင်ပေ၏။ သူသည် ပါးတစ်ချက်ရိုက်ရုံဖြင့် လုကျွင်းကို သတိလစ်သွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့က အရူးတွေ မဟုတ်ဘူးလေ။
တစ်ဖက်လူသည် သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိသာနေပေ၏။
အခုလေးတင် ရောက်လာသော ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်လေသည်။
‘တော်သေးတယ် ဘယ်သူမှ မသေဘူး’