အခန်း ၄၆၃

အပိုင်း(၄၆၃)

တစ်မိနစ် သို့မဟုတ် နှစ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် အခြား ကုသသူ သုံးဦး ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆံပင်ဖြူများကို ဆံထုံး ထုံးထားသော အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လင်းတုန်းဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့သည်။

"လင်းတုန်း အာရီလီယပ် လား..."

သူမက မေးလိုက်သည်။ ထိုနာမည် မည်သည့်အချိန်က လူသိများသွားခဲ့မှန်း လင်းတုန်း သေချာ မသိသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ သက်စောင့်ကြိုး က အပြင်းအထန် ပျက်စီးသွားပြီ..."

သူမက တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သူ့ကို တည်ငြိမ်အောင်တော့ လုပ်ပေးထားတယ်... ဒါကြောင့် ဒီညတော့ အသက်အန္တရာယ် မရှိနိုင်တော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ သက်စောင့်အင်အားကိုတော့ အပြည့်အဝ ပြန်လည် မကုစားပေးနိုင်ဘူး... ပုံမှန် ဆေးရည်တွေ သောက်ပြီး သက်စောင့် အော်ရာ တွေကို သွင်းပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန်တွေကို ပုံမှန်အတိုင်း ဖြတ်သန်းနိုင်မှာပါ... လိုအပ်လာရင် စစ်မြေပြင်ကိုတောင် ပြန်သွားနိုင်ပါသေးတယ်..."

"ဘယ်လောက်..."

လင်းတုန်းက စတင် ပြောလိုက်သော်လည်း အသံက တစ်ဆို့သွားသဖြင့် ပြန်လည် စတင်လိုက်ရသည်။

"ဘယ်လောက် အချိန်ရသေးလဲ..."

"နှစ်လပါ..."

အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီထက် နည်းနည်း ပိုနိုင်သလို လျော့လည်း လျော့သွားနိုင်တယ်... ပြီးတာနဲ့ သူ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားလိမ့်မယ်... နာကျင်မှုတော့ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လင်းတုန်းသည် ကုသသူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အမျိုးသမီးက သူ့ကို နှစ်သိမ့်စကားများ ပြောကြားကာ ကုသမှု အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြပြီး ထွက်သွားသည့်တိုင် သူ ထိုနေရာကိုသာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် အလင်းသရဖူ အမျိုးသမီးက သူ့ကို တစ်ခုခု လိုအပ်သလားဟု မေးသောအခါတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူ ပြန်လည် ဖြေကြားရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း မည်သို့ဖြစ်၍မှန်းမသိ စကားထွက်မလာခဲ့ပေ။

သူ မေးချင်သော မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ၏ အတွေးများကို စုစည်း၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

‘ဒရော့စ်... ‘

သူက ပြောလိုက်ရာ စိတ်ဝိညာဉ် က ကွက်လပ်များကို ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်သည်။

[ငါ သိပါတယ်...]

ဒရော့စ်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လေးနက်သော အသံဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်။

[ဟုတ်တယ်... အသက်စမ်းရေတွင်း က ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေအတွက် ရည်ရွယ်ထားတာလေ... အဲဒါက သူ့ကို ကုသပေးနိုင်တယ်... သူ့ရဲ့ သွေးဝိညာဉ် ကိုတောင် အဆင့်တစ်ဆင့် မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်...]

‘သူ ဘယ်လောက် လိုအပ်မလဲ...’

လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။

အရေးတော့ မကြီးတော့ပေ။ သူ နည်းနည်းလေးမှ ချန်မထားခဲ့မိချေ။ သို့သော် သူ သိချင်နေခဲ့သည်။

[ဇွန်းတစ်ဇွန်းစာပါပဲ...]

သူမေးလိုက်သော မေးခွန်းတိုင်းက နာကျင်မှုကို ပိုမို ထက်မြက်လာစေသော်လည်း သူ ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

‘ငါ ဘယ်လောက်တောင် သောက်ခဲ့မိလဲ...’

[အဆငါးဆယ် ဒါမှမဟုတ် ခြောက်ဆယ်လောက် ရှိမယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ သက်စောင့်ကြိုး က ကျန်းမာနေတယ်လေ... အများစုကတော့ အလဟဿ ဖြစ်သွားပေမယ့် ကျန်တဲ့အရာတွေက မင်းကို အားဖြည့်ပေးခဲ့တယ်...]

မာစီကလည်း သူ၏ သက်စောင့်ကြိုးနှင့် ပတ်သက်၍ မှတ်ချက်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ သူ သိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

‘ဒါဆို... ယီရင်ရဲ့ ကိုယ်စား ငါသာ အဲဒီ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခံယူခဲ့မယ်ဆိုရင်...’

[မင်းကတော့ အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့ ခံနိုင်ရည် ရှိမှာပါ...]

ဒရော့စ်က ပြောလိုက်သည်။

[ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... ငါတို့ သူ့ကို မတွေ့ခင်က သူ ဘယ်လောက်တောင် ဒဏ်ရာရထားလဲဆိုတာ ငါ မသိခဲ့ဘူးလေ...]

ဒရော့စ်သည် လင်းတုန်း၏ အာရုံများကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်းကလည်း အော်ရာ များ အလွန် ပြင်းထန်နေသောကြောင့် သူ၏ ကြေးအဆင့် အမြင် ကို ဖွင့်မထားခဲ့ပေ။

အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ဦး၏ ဖိအားအောက်တွင် ဖိချေခံနေရသကဲ့သို့ လင်းတုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒရော့စ်နှင့် အော်သို တို့အနေဖြင့် အသက်စမ်းရေတွင်း မှ သူတို့ လိုအပ်သော ရေများကို ရရှိစေရန် သူ သေချာပေါက် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ထိုရေများကို အသုံးပြုနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသည်များကိုမူ သူကိုယ်တိုင်အတွက် အသုံးဝင်မည် မထင်သောကြောင့် လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိသည်။

[အာ... လင်းတုန်း... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား... ငါ စိုးရိမ်လာပြီ... 'စိုးရိမ်တယ်' ဆိုတာ ကောင်းတဲ့ စကားလုံးပဲ... 'ကြောက်တယ်' ဆိုတာက နောက်တစ်လုံးပေါ့...]

လင်းတုန်းသည် မကြည့်တော့ဘဲ သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် အလင်းသရဖူ အမျိုးသမီးကို ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်က သူမ၏ လက်မောင်းအထက်ပိုင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါ သူမ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

သူ သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ သူမသည် လန့်ဖျပ်ကာ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သူ သူမကို အားပြင်းပြင်း ဆုပ်ကိုင်ထားမိသလား။ မဟုတ်ပေ၊ သူ ညင်ညင်သာသာပင် ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့တိုင် သူ၏ လက်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"သက်စောင့်ကြိုး အသစ်တစ်ခု..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကို ငါ ဘယ်လို ရနိုင်မလဲ..."

အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ကောင်မလေးက ဘေးဘီဝဲယာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါက... ကျွန်မ ဆိုလိုတာက အစားထိုးလို့ ရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက ရှင့်ရဲ့ အသက်စွမ်းအင် ဘယ်လောက် အားကောင်းလဲဆိုတာကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ အရာပါ..."

"ဒါဆို သက်စောင့် အော်ရာ တွေ ပိုဖြည့်သွင်းလို့ ရမလား..."

"အာ... မရပါဘူး... အဲဒါက ပျက်စီးနေတဲ့ မာဒြာ လမ်းကြောင်း တွေထဲကို စွမ်းအင်တွေ ပိုဖြည့်သွင်းသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့... အဲဒါက ပျက်စီးသွားတာကို ပြန်မကောင်းစေနိုင်ပါဘူး... စွမ်းအင်တွေက အပြင်ကို ယိုစိမ့်ထွက်သွားရုံပဲ ရှိမှာပါ..."

"တစ်ခုခုကတော့ ပျက်စီးနေတဲ့ သက်စောင့်ကြိုးတွေကို ပြန်လည် ကုစားပေးနိုင်မှာပါ..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

အသက်စမ်းရေတွင်း ကတော့ ကုစားပေးနိုင်ခဲ့သည်။ နော့သ်စထရိုက်ဒါ တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ ပြီးတော့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ အင်ပါယာ ဖြစ်နေသည်မှ မဟုတ်ဘဲ။

ကောင်မလေးသည် သူမ၏ ဂုတ်ပိုးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သူသာ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ဆိုရင်တော့ အဆင့်တက်လှမ်းခြင်းက ကူညီပေးနိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ ပြောမိမှာပဲ... အဲဒါက အရာအားလုံးကို အနည်းငယ် ကူညီပေးနိုင်တယ်... ရှင့်ရဲ့ သက်စောင့်ကြိုး ကိုတောင်မှပေါ့... ဒါပေမဲ့ သူက အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ဖြစ်နေပြီလေ... ဒါက သူ သွားနိုင်တဲ့ နောက်ဆုံး အတိုင်းအတာပါပဲ..."

သူမသည် လင်းတုန်း ဒေါသထွက်လာမည်ကို မျှော်လင့်နေသကဲ့သို့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် လင်းတုန်းအနေဖြင့်မူ သူမက သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ တောင်ကြီးတစ်လုံးကို တွန်းချပေးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ အမြင်အရ ဆိုလျှင် မည်သူမျှ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် သို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထား၍ မရပေ။ အများစု၏ သာမန် အသိတရားအရ ဆိုလျှင် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ခရီးစဉ်သည် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့်တွင် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယီရင် အတွက်တော့ မဟုတ်ချေ။

သေချာစေရန်အတွက် ဒရော့စ်နှင့် သူ ထပ်မံ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

[မဟုတ်ဘူး... အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်ကို တက်လှမ်းတာက အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် ကို တက်လှမ်းတာထက် ကမ္ဘာနဲ့ချီပြီး ပိုကောင်းတယ်... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ကို အသစ်ပြန်လည် ဖန်တီးပေးတာလေ...]

"ကျေးဇူးပါပဲ..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်ရာ သူမက နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်လာခဲ့သည်။

လင်းတုန်းသည် ယီရင်၏ တဲထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။

"ငါ ဝင်လာပြီနော်..."

သူက လှမ်းပြောလိုက်ပြီး မဝင်မီ ယီရင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

သူမသည် ယခင် အနေအထားအတိုင်းပင် ထိုင်နေသေးသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် အညိုရောင် ဝတ်ရုံပွပွ တစ်ထည်ကို ရုံထားလေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော ဆရာဖြစ်သူ၏ ဓားအဖြူရောင် ဓားသွားကိုသာ ငေးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ငါ ကြားတယ်..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ကျော်လွန်သွားအောင် တွန်းအားပေးဖို့ဆိုရင် ဒါထက် ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး... ဟုတ်တယ်မလား..."

သူမက လေသံကို ပေါ့ပါးစေရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း အတင်းအကျပ် ဖန်တီးထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းတုန်းသည် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ကာ ရဲရင့်သော မျက်နှာထားကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"နှစ်လတောင် ဘယ်သူက လိုလို့လဲ... နင် မနေ့ညက အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် နှစ်ယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပဲ... နင် အချိန်မရွေး အဆင့်တက်နိုင်မှာပါ..."

ယီရင်သည် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်သည်။

"အင်းလေ... ငါ့အတွက် ဂုဏ်ပြု အောင်ပွဲခံရမှာပေါ့..."

သူမ၏ မျက်လုံးများက ချိုင့်ဝင်နေပြီး မျက်နှာက ပုံမှန်ထက် ပို၍ ဖြူရော်နေလေသည်။ သူမသည် သူ့ကို လှည့်မကြည့်သေးဘဲ ဆရာဖြစ်သူ၏ ဓားသွားကိုသာ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဓားရိုးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်... အလွန် တင်းကြပ်လွန်းနေသည်။ သူမ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူဆွတ်နေ၏။ ယီရင်၏ အခြေအနေအရ ကျောက်တုံးများကို မြေမှုန့်ဖြစ်သွားစေလောက်သည်အထိ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု လင်းတုန်း သံသယဝင်မိသည်။

သူသည် သူမ၏ လက်ပေါ်သို့ သူ၏ လက်ကို တင်လိုက်သည်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ဖြစ်ပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာတော့ သူမကိုယ်သူမ နာကျင်အောင် လုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုက အနည်းငယ်တော့ လျော့ကျသွားပြီး သူမ သူ့ကို မော့ကြည့်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူမ၏ မည်းနက်ပြီး မေးခွန်းထုတ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခု ပြောရန်အတွက် သူ၏ ဦးနှောက်ကို အတင်းအကျပ် အလုပ်ပေးလိုက်သည်။

သူ ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

လင်းတုန်း၏ ဦးနှောက်က အကြံဉာဏ်ကို အပြည့်အဝ အတည်မပြုရသေးမီမှာပင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက စကားပြောထွက်သွားခဲ့သည်။

"...ငါ အိမ်ပြန်ချင်တယ်..."

***