အခန်း ၄၆၅

အပိုင်း(၄၆၅)

လင်းတုန်းသည် ဘာပြောရမည်ကို စဉ်းစားရင်း သူ၏ အတွေးများနှင့် အချိန်အတော်ကြာ လွန်ဆွဲနေခဲ့သည်။ ဒရော့စ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေပေးပြီး သူ့ကို စဉ်းစားခွင့် ပေးထားသောကြောင့် သူ ကျေးဇူးတင်မိလေသည်။

သူမကို သူ ဘာပြောရမည်နည်း။ သူမ မပါဘဲ သူ ရှေ့ဆက် မသွားနိုင်တော့ဘူးဟု ပြောရမည်လား။ သို့မဟုတ် သူတို့ အောင်မြင်မှာဖြစ်လို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူးလို့ပဲ ပြောရမည်လား။

သူမသည် ဓားပေါ်သို့ လက်ပြန်တင်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ကိုမူ ဖယ်မရှားမိခဲ့ချေ။ သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ လက်ပေါ်တွင် တင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမက သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှနေ၍ သူ ဘာကိုမျှ ဖတ်၍ မရနိုင်သော်လည်း သူမက သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

[ချောင်းတဲ့ နေရာမှာတော့ သူက တကယ့်ကို ပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ...]

ရုတ်တရက်... ဒရော့စ် က ပြောလိုက်သည်။

[သူ ငါ့ကို သင်ပေးမယ်လို့ မင်း ထင်လား...]

ဒရော့စ်သည် လင်းတုန်း၏ အာရုံများကို အသုံးပြုရသော်လည်း လင်းတုန်းထက်ပင် ပို၍ အသုံးချနိုင်ပုံရလေသည်။ လင်းတုန်းသည် သူ၏ အာရုံများကို နောက်ဘက်သို့ ပို့လိုက်သောအခါမှသာ တဲအပြင်ဘက်တွင် အသင့်အနေအထား ရှိနေသော သန့်စင်သော မာဒြာ ၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသူ၏ အနောက်တွင်တော့ မတူညီသော စွမ်းအားများနှင့် မာဒြာ အမျိုးအစားများ အသီးသီး ရှိကြသည့် လူတန်းရှည်ကြီး တစ်ခုက တန်းစီနေလေသည်။

အီသန်သည် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ အတင်း ဝင်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ဝင်လာပါက စိတ်သက်သာရာ ရသွားမည် ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်းအနေဖြင့် ဘာပြောရမည်ကို စဉ်းစားနေစရာ မလိုတော့ဘဲ အီသန့် အပြစ်သာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

‘သူ့ကို စောင့်ခိုင်းလိုက်ပါ... ‘

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ကို သူ ဆင်ခြေတစ်ခုအဖြစ် အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ ယီရင် ကို သူ ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိနေပြီး ယခုက အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယခုမှ မပြောဖြစ်လျှင် နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ရနိုင်မည်လားဆိုသည်ကို သူ သေချာ မသိတော့ချေ။

ဒရော့စ် က အီသန် ထံသို့ တစ်ခုခု ပို့လွှတ်လိုက်ရာ အီသန် အံ့အားသင့်သွားသည်ကို လင်းတုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်သည် ချက်ချင်း ဝင်မလာတော့ပေ။ ၎င်းက လင်းတုန်းအတွက် အချိန်ရသွားစေသည်။ သူ ယခု တစ်ခုခုတော့ ပြောမှ ဖြစ်မည်။

"ယီရင်... ဒါက ငါတို့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... နင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

သူက ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူပြောရမည့် စကား မဟုတ်ပေ။ ထိုအချက်ကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်သကဲ့သို့ ယီရင် လည်း သိလေသည်။ သူမက လက်ကို နောက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုကို အတင်း ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဒီလောက် အလွယ်လေးတော့ အနိုင်ယူလို့ မရပါဘူး..."

သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုးမိုးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်သည် သူမဘေးရှိ အိပ်ရာခင်းပေါ်တွင် အသက်မဲ့စွာ လေးလံစွာ ကျကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

[ဘယ်စကားက အမှန်လဲဆိုတာ ငါ မသိပေမယ့် အခုပြောလိုက်တာကတော့ မှားသွားပြီ...]

တဲအဝင်ဝသည် အတွင်းဘက်သို့ ဖောင်းကြွလာခဲ့သည်။

လင်းတုန်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သန့်စင်သော မာဒြာ တစ်ချက်ကို အဝင်ဝဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်..."

သူက အော်ပြောလိုက်သည်။ အီသန် သည် ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး တဲအဝင်ဝကလည်း နေရာပြန်ကျသွားလေသည်။

ယီရင် သည် တဲအဝင်ဝကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် လင်းတုန်းက ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို သူ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အစားထိုးထားသော လက်ကို မသုံးဘဲ သူ၏ လက်အစစ်ကိုသာ အသုံးပြုလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု သူ တွေးမိသော်လည်း ယခုအခါ နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ သတ္တိတွေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လျှင် ပြန်လည် ရရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

"ယီရင်... နင်သာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ငါ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို ငါ မသိတော့ဘူး... အနာဂတ်အကြောင်း တွေးလိုက်တိုင်း အဲဒီအထဲမှာ နင် ပါနေတယ်..."

သူ ဘာပြောချင်နေမှန်း သူကိုယ်တိုင် သေချာ မသိသော်လည်း စကားလုံးများ ပိုထွက်လာလေလေ ပို၍ ပြောရလွယ်ကူလာလေလေ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ အိမ်ပြန်သွားတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမှာပဲ နေတာဖြစ်ဖြစ် တောတောင်တွေထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာရတာပဲဖြစ်ဖြစ်... နင်သာ ငါနဲ့အတူ ရှိနေသရွေ့ ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး..."

သူ၏ မျက်လုံးများ ပူနွေးလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... နင် ငါ့ကို ထားရစ်ခဲ့တာမျိုး ငါ မဖြစ်ချင်ဘူး..."

သူ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး ထွက်သွားသော စကားလုံးတိုင်းက မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ ခံစားရလေသည်။ သူ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို သူ ဖတ်၍ မရတော့သဖြင့် မည်မျှအထိ ဆိုးရွားသွားပြီလဲ ဆိုတာကိုလည်း မသိနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူမက သူ့ထံမှ လက်ကို ပြန်မရုပ်သေးသောကြောင့် နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ခုတော့ ရနိုင်သေးသည်။

"ကဲ..."

အီသန် က သူ၏ အနောက်မှနေ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ထင်တာကတော့..."

ယီရင် ၏ ကျောဘက်မှ ရွှေအဆင့် သင်္ကေတ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"အီသန်... ပါးစပ်ပိတ်ထား... မဟုတ်ရင် ရှင့်ကို သမင်တစ်ကောင်လို အရေခွံ ဆုတ်ပစ်မယ်..."

သူမက လင်းတုန်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ နင့်မိသားစုနဲ့ တွေ့ချင်တယ်... ပြီးတော့ ငါ့ကို သတ်ဖို့ မကြိုးစားတဲ့ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ရဲ့ နေရာလေးတွေကိုလည်း ငါ မြင်ဖူးချင်တယ်..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ တောက်ပလာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချို့လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြည့်များက ပြင်းထန်နေပြီး သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမို တင်းကျပ်လာခဲ့သည်။

"ကလန် ရဲ့ အပြင်ဘက်ပိုင်းတွေကိုတော့ ငါ သိပ်မမြင်ဖူးပါဘူး..."

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ပြီးတော့ ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ပါဝင်စေချင်တယ်... ထိပ်တန်း ရှစ်ယောက်စာရင်း ဝင်ဖို့ မျှော်လင့်တာက ကောင်းကင်ကို ဆွဲဆန့်သလို ခက်ခဲချင် ခက်ခဲလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ထိပ်တန်း ဆယ့်ခြောက်ယောက်စာရင်းကတော့ တကယ့်ကို အဖိုးတန်တဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ..."

"...လူဘယ်နှစ်ယောက်ထဲကလဲ..."

သူက မေးလိုက်သော်လည်း သူမက စကားဆက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ပြီးတော့ နင် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ဖြစ်လာဖို့ လိုတယ်... နင့်ရဲ့ ဦးနှောက် စိတ်ဝိညာဉ် ကို အဲဒီအထဲ လျှောက်ငုပ်ခိုင်းပြီး နင် လိုအပ်တာ မှန်သမျှ တူးဖော်ခိုင်းလိုက်... မဟုတ်ရင် နင့်ဝိညာဉ်ကို ညှစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ငါကိုယ်တိုင် ရှာထုတ်ပစ်မယ်..."

"နင်အရင် လုပ်..."

သူက လေးနက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ အရင် ယီရင် တစ်ယောက် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက သူ၏ လက်များကို နောက်တစ်ကြိမ် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"တခြားတစ်ယောက်အတွက် စိုးရိမ်ပေးဖို့ အချိန်ရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေတာကို ကြည့်ရရင် နင့်ဆီမှာ ကျောရိုးတစ်ခုခုတော့ ထွက်လာပြီပဲ..."

လင်းတုန်း တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အီသန် သည် သူတို့အပေါ်သို့ ကိုင်းညွတ်လျက် လက်ချောင်းထိပ်များကို ပူးကပ်ကာ ရူးသွပ်နေသူ တစ်ယောက်လို ပြုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အင်း..."

အီသန်က ရွှင်မြူးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... အရမ်း ကောင်းတယ်..."

[လောကကြီးအပေါ် ဒီလို အကောင်းမြင်စိတ် ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို မြင်ရတာ တကယ့်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ...]

ဒရော့စ် က ပြောလိုက်သည်။

[အကောင်းမြင်စိတ်... အဲဒါ မင်း လိုအပ်နေတဲ့ အရာပဲ...]

‘အဲဒါကို အကောင်းမြင်စိတ်လို့ မင်း ခေါ်မှာလား...’

ယီရင် ထံမှ ဒုတိယမြောက် ရွှေအဆင့် သင်္ကေတ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ရှင့်ရဲ့ အရေခွံကို ရှင် ပိုပြီး တန်ဖိုးထားမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ..."

အီသန်သည် နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့အရေခွံကိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့... အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ဒုတိယ အကောင်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းပဲ..."

အပြင်ဘက်တွင် အနည်းဆုံး လူတစ်ဒါဇင်ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေသေးကြောင်း လင်းတုန်း ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ တဲကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူ ပြောခဲ့သမျှ စကားလုံးတိုင်းကို အီသန် ကြားသွားခဲ့သည်ဆိုသော အချက်မှ သူ၏ အတွေးများကို လမ်းလွှဲနိုင်ရန် တစ်ခုခုတော့ လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကိုသာ ဆက်တွေးနေမိပါက သူ၏ ရှက်ရွံ့မှုက သူ့ကို အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ လောင်ကျွမ်းသွားစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် မေးတာကို စိတ်မရှိဘူးဆိုရင်... ဒီလူတွေ အားလုံးက ဘယ်သူတွေလဲ..."

အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အစေခံ များ၏ တန်းစီနေသော လူတန်းရှည်ကြီးသည် ဆေးကုသရေး တဲတန်းများကြားတွင် ယှက်သန်း သွားလာနေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်စီတိုင်းသည် အစားအစာများ အပြည့် တင်ထားသော ဗန်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ အချို့ကမူ တွန်းလှည်းများကို တွန်းလာကြလေသည်။

အီသန်သည် သူ၏ နောက်မှနေ၍ တဲအပြင်သို့ လိုက်ထွက်လာပြီး ယီရင် မြင်နိုင်စေရန် တဲအဝင်ဝကို ဖွင့်ထားပေးလိုက်သည်။

"ငါက အံ့သြသွားအောင် ရုတ်တရက် ဝင်လာမလို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့တာ... အပြင်ကို ထွက်လာတဲ့ လမ်းမှာ ဆေရှန်တိုင်းပြည် က အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်မ တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်... သူက ညဘီး တောင်ကြား သစ်တောတွေထဲက ရထားတဲ့ အရာတွေနဲ့ ကိုယ်ပိုင် စားသောက်ပွဲ တစ်ခု ပြင်ဆင်နေတာလေ... ငါတို့ စကားနည်းနည်းလောက် ပြောပြီးတဲ့အခါမှာတော့ သူက ငါတို့ ကိစ္စအတွက် ကြည်ကြည်ဖြူဖြူနဲ့ လှူဒါန်းလိုက်ပါတယ်..."

လင်းတုန်းသည် မသိကျွမ်းသော ဆေရှန် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်မ အတွက် တိတ်တဆိတ် သနားစိတ်ဝင်သွားမိသည်။

"အချိန်ကျပြီ အားလုံးပဲ..."

အီသန် က ကြေညာလိုက်ပြီး သံစုံတီးဝိုင်းကို ဦးဆောင်နေသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ အစေခံ များကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"လာကြ... လာကြ... ဒီလူတွေ ဗိုက်ဆာနေကြပြီ..."

***