အခန်း ၄၆၆

အပိုင်း(၄၆၆)

အစေခံများသည် ဒဏ်ရာရသူများ ကြားထဲသို့ တိုးဝင်သွားကာ သူတို့ကို အစားအစာ ပန်းကန်များ ကမ်းပေးလိုက်ကြသည်။ ကုသသူများက ကန့်ကွက်ကြလိမ့်မည်ဟု လင်းတုန်း မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း အစားအစာများ၏ ဝိညာဉ်ရပိုင်းဆိုင်ရာ အလေးချိန်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေသော သွေး အော်ရာ များ ကြွယ်ဝသည့် အသားပြားများ၊ ကုသပေးနိုင်သော သက်စောင့်ကြိုးမျှင်များ ယှက်နွှယ်နေသည့် သလင်းကျောက်ကဲ့သို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ စိတ်ဝိညာဉ် ကို အာဟာရ ဖြစ်စေသော တောက်ပသည့် သစ်သီးများ၊ ဆေးရည်များကဲ့သို့ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော ရေတကောင်းများ စသည်တို့ ပါဝင်လေသည်။

အီသန်သည် သူ၏ လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အာရီလီယပ် အရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံ တစ်ဦးက အနည်းဆုံး လူငါးယောက်စာခန့် လောက်ငမည့် အစားအစာများ အပြည့် တင်ထားသော ဗန်းကြီးတစ်ခုကို လာပေးလေသည်။ ပိုးသားစပေါ်တွင် ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပနေသော ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိနေပြီး ပတ္တမြားတစ်ပွင့်လို အရောင်လက်နေသည်။ ၎င်း၏ ဘေးတွင် အဆို့ပိတ်ထားသော ပုလင်းတစ်လုံး ရှိနေကာ တောက်ပသော အစိမ်းရောင် အခိုးအငွေ့များ စိမ့်ထွက်နေလေသည်။

သူသည် လင်းတုန်း နောက်မှ လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်လျက် တဲအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားသည်။ ယီရင် ၏ ကုတင်ဘေးရှိ ပန်းအိုးကို ဖယ်ရှားကာ ဗန်းဖြင့် အစားထိုးလိုက်ပြီး အပင်ကိုတော့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချထားလိုက်သည်။

"ဒီအသားက သွေး အော်ရာ ရဲ့ သိပ်သည်းဆကို တိုးစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေတယ်... ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးတယ်... သစ်သီးတွေက စိတ်ဝိညာဉ် ကို သန့်စင်ပြီး ပြန်လည် အားဖြည့်ပေးတယ်... ပြီးတော့ အဲဒီထဲမှာ ထမင်းနည်းနည်းလည်း ပါတယ်... ထမင်းက ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းတယ်လေ... ဆေးလုံးက ပွင့်လန်းခြင်း နှလုံးသား ဆေးလုံး ဖြစ်ပြီး ပုလင်းထဲမှာက သက်စောင့် မျိုးစေ့ ဆေးရည် ပါတယ်။ ဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လက်ခံနိုင်တဲ့ ပမာဏထက် ပိုများတဲ့ အသက်စွမ်းအင်နဲ့ သွေး အော်ရာ တွေကို ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မယ်..."

ယီရင် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မှေးမှိန်သော မျှော်လင့်ချက် တစ်ခုကို လင်းတုန်း မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းက သူ ခံစားနေရသည်များကိုလည်း ထင်ဟပ်နေလေသည်။

သူမ ပို၍ မတ်မတ် ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒါက..."

"နင့်ကို ကုသပေးနိုင်မလား ဆိုတာလား... မရနိုင်လောက်ဘူး..."

သူ၏ လေသံမှာ သိပ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံ မပေါ်ပေ။

"နင့်ရဲ့ သက်စောင့်ကြိုး ပျက်စီးသွားတာက အလွယ်တကူ ကုသလို့ ရတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက နင့်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အနေအထားကို အမြန်ဆုံး ပြန်ရောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ရုံပဲ... ပြီးတော့ အဲဒီထက်ပိုပြီး ပိုလျှံနေတဲ့ အော်ရာ တွေကို နင် ကြိုက်သလို အသုံးပြုနိုင်တယ်... နင် ကျွေးချင်တဲ့ ဝိညာဉ် ကပ်ပါးကောင် ကို စိတ်ကြိုက် ကျွေးလိုက်ပေါ့..."

သူသည် ဗန်းဆီသို့ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"စားလိုက် ကလေးမ... စားပြီးတော့ သန်စွမ်းလာအောင် လုပ်လိုက်ပါ..."

‘အဲဒီ အသားထဲမှာ စွမ်းအင် ဘယ်လောက်တောင် ပါလဲ...’

လင်းတုန်းက ယီရင် သွားဖြင့် အရိုးမှ အသားတစ်တုံးကို ကိုက်ဖြတ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဒရော့စ် ကို မေးလိုက်သည်။ သူ ငွေစွယ် ငါးကြင်း အသားကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြည်းစမ်းကြည့်စဉ်က သတိလစ်သွားခဲ့ဖူးသည်။

[ငါးကြင်း ထက်တော့ နည်းနည်းလေး လျော့တယ်... ဒါပေမဲ့ သေလောက်တဲ့ ပမာဏတော့ ရှိနေတုန်းပဲ...]

ဒရော့စ်က မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

[သူ တက်တာတွေ၊ ကလီစာတွေ အလုပ်မလုပ်တော့တာတွေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာ သေဆုံးလောက်အောင် နာကျင်တာတွေ ခံစားရတော့မယ်...]

လင်းတုန်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း အီသန် တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ယီရင်သည် နောက်တစ်ကိုက် ထပ်ကိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ် တစ်ကိုက်။ ထို့နောက် သူမသည် ဆေးရည်များ ရောစပ်ထားသော ရေတစ်ငုံကို သောက်လိုက်လေသည်။

[သူက မင်းထက် ပိုသန်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေရင်တော့ လွဲလို့ပေါ့လေ... အဲဒါဆိုရင်တော့ သူမ အဆင်ပြေသွားမှာပါ... မင်း အခု အရမ်း တင်းမာနေတယ်... အကြောလေး ဘာလေး လျှော့ဦး...]

လင်းတုန်းသည် ယီရင်၏ ပန်းကန်ထက် လေးပုံတစ်ပုံပင် မပြည့်သော သူ့အတွက် ပန်းကန်ကို လက်ခံယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် စတင် စားသောက်လိုက်လေသည်။

အီသန်သည် သူ၏ ဘေးသို့ ကပ်လာပြီး နားထဲသို့ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ မင်းအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုကို ငါ တွေ့ထားတယ်..."

လင်းတုန်းသည် သူ့အနားမှ ခပ်ခွာခွာ ရွှေ့လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလို လာမတိုးတိုးပါနဲ့လား..."

"ငါ မင်းကို ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ ခရမ်းရောင် သူငယ်ချင်းကို ပြောနေတာ..."

ဒရော့စ်သည် လင်းတုန်း၏ ဝိညာဉ် ထဲမှ လျှောထွက်လာပြီး မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဝဲပျံနေသော ပုံစံအဖြစ် ကိုယ်ထည် ပြောင်းလဲလာသည်။ သူသည် အမြဲတမ်းလိုလို စိတ်ဝိညာဉ် မှတစ်ဆင့်သာ စကားပြောလေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါ သေးငယ်သော အစွယ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် သူ၏ ပါးစပ်က လှုပ်ရှားနေလေသည်။

[ငါ့အတွက်လား... အို... ဝမ်းသာစရာပဲ...]

သူသည် ဘေးဘီဝဲယာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

[အစားအစာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား... ငါက အစားအစာကို တန်ဖိုးမထားတာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ့မှာ အစာအိမ် မရှိလို့ပါ... အစာခြေစနစ်ဆိုလို့ ဘာတစ်ခုမှကို မရှိတာ...]

အီသန်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဟန်ပန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ လက်ဆောင်ကို ပေးဖို့အတွက် ဒီနေရာက သိပ်ပြီး နိမ့်ကျလွန်းတယ်... ဒါပေမဲ့ မပူပါနဲ့... သင့်တော်တဲ့ စင်မြင့်တစ်ခုဆီ ငါ မင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်..."

ဒရော့စ်က ရွံရှာဖွယ် အသံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

[စင်မြင့်ကို ငါက ဘယ်နေရာမှာ သွားထားရမှာလဲ...]

...

မာစီ...

မာစီသည် သူမ တစ်ယောက်တည်း နေရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေဖို့ အတော်လေး အားထုတ်ခဲ့ရသည်။ မဟူရာ မီးတောက် မြို့တော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေနေရာများသည် မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေလေသည်။ သူမကလည်း ယီရင်နှင့် သိပ်မဝေးသော နေရာတွင်သာ နေချင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဆေးကုသရေး တဲများကြားသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ပစ္စည်းပုံ တစ်ခုကို ကျောမှီကာ ထိုင်နေလိုက်ရတော့သည်။

ရွှံ့များပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်စရာ မလိုစေရန် သူမ၏ အောက်တွင် အဝတ်တစ်စကို ခင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိုးရေများကို ကာကွယ်ရန် အခြား အဝတ်တစ်စကို ခေါင်းပေါ်တွင် ခြုံထားလိုက်သည်။ ရေအေးများ စိမ့်ဝင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း တဲတစ်လုံးအတွင်း နေရာသွားမယူဘဲ ဤမျှလောက် ခြောက်သွေ့နေခြင်းကပင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေလေပြီ။

သူမသည် ဟာမိုနီ ၏ ပုဆိန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ပိုက်ထားလေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများနှင့် အာရုံများကို ကိုက်အနည်းငယ် အကွာတွင် ကျင်းပနေသော စားသောက်ပွဲဆီသို့သာ စူးစိုက်ထားခဲ့သည်။

ယီရင်သည် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် အဆင့်တက်လှမ်းရန် လိုအပ်ပြီး မဟုတ်ပါက သေဆုံးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ မာစီသည် ကူညီချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေခဲ့သည်။ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်မည့် သူမ လုပ်နိုင်သော အရာတစ်ခုလည်း ရှိနေလေသည်။

သို့သော် ထိုအရာကို လုပ်ဆောင်ရန် သူမကိုယ်သူမ တွန်းအားမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ယီရင်အနေဖြင့် သူမ၏ အကူအညီ လိုအပ်မည် မဟုတ်ကြောင်း တွေးတောကာ မာစီ သူမကိုယ်သူမ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ သူမသည် မကြာမီ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုက မာစီ့ကို ဆူးတစ်ချောင်းလို ထိုးဆွနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ကျိုးရှာမှုကြောင့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို ဝေဒနာ ခံစားစေရန် ပစ်ထားခဲ့မိလေသည်။

ငွေရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် ရောယှက်နေသော ဇီးကွက် တစ်ကောင်သည် တောင်ပံခတ်ကာ သူမ၏ ဘေးသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"ဟာမိုနီ ကို သတ်ခဲ့လို့ သူ့နောက်ကို လိုက်နေတာလား..."

မာစီက တိုးတိတ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သူ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ သားရဲက ဟာမိုနီ ကို သေဖို့ ပစ်ထားခဲ့တာလေ..."

ဇီးကွက်က အာကူရာ ချာရတီ ၏ အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူတို့က ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်သွားခဲ့တာ..."

နောက်ထပ် ဆူးတစ်ချောင်းက မာစီ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားပြန်သည်။ ထိုကျွန်းသို့ သူတို့ မရောက်မီက အာကူရာ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ယောက် တစ္ဆေရေ အနီးအနားတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။ သူမ သိခဲ့လျှင်တောင်မှ လုပ်နိုင်စွမ်းသည့် အရာ ဘာတစ်ခုမျှ ရှိခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။ သို့တိုင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမတွင် တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

"သူ အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာက ကျွန်မ အပြစ်လား..."

ဇီးကွက်သည် အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး လေထဲရှိ မမြင်ရသော အရာတစ်ခုခုပေါ်သို့ နားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖုံးကွယ်ထားသော အကာအကွယ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အာကူရာ ချာရတီ ပေါ်လာကာ သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဇီးကွက်က နားနေလေသည်။

သူမသည် လယ်သမား အလုပ်သမား တစ်ယောက်၏ ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အညိုရောင် ဂါဝန်ပေါ်တွင် အဝတ်ခါးပတ် တစ်ခုကို ပတ်ထားပြီး ဆံပင်များကို နောက်သို့ စည်းနှောင်ထားရန် အဝတ်စတစ်ခုကို အသုံးပြုထားလေသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ် ကို လုံးဝနီးပါး ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် သူမသည် ငယ်ရွယ်သော အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် အစေခံ တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

"သမီး... တကယ်လို့ နင်သာ မိသားစုကို စွန့်ခွာမသွားခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့နေရာမှာ နင့်ကို စေလွှတ်လိုက်ဖို့ ရှိပါတယ်..."

သူတော်စင် က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူ အတွေ့အကြုံ ရစေဖို့အတွက် သူ့ကိုပဲ စေလွှတ်ခဲ့နိုင်ချေလည်း ရှိပါတယ်... နင်က အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်ကို တက်ဖို့ ဘာအကူအညီမှ မလိုဘူးလေ..."

မဟုတ်ပေ၊ သူမ အကူအညီ လိုအပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဟာမိုနီ လိုအပ်ခဲ့သည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မာစီသည် ချာရတီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတော်စင်သည် အမှန်တကယ်တော့ သူမ၏ တူမအရင်း ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် သူတော်စင်သည် အသက်များစွာ ပိုကြီးသောကြောင့် မာစီ့ကို တူမတစ်ယောက်လိုသာ အမြဲ ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိသည်။ မာစီ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုသို့ ခေါ်ဝေါ်မှုကို ပိုမို သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ သူမထက် အသက် တစ်ရာ့ငါးဆယ်ခန့် ကြီးသော အမျိုးသမီးက သူမကို 'အဒေါ် မာစီ' ဟု ခေါ်နေမည်ဆိုပါက အလွန် ထူးဆန်းနေမည် ဖြစ်သည်။

***