အခန်း ၄၆၈

အပိုင်း(၄၆၈)

"သမီး အသက် ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်..."

မာစီက အတိတ်ကို ပြန်တွေးရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ပြိုင်ပွဲအချိန် အများစုကို ပင်မ မိသားစု၏ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော စင်မြင့်ပေါ်တွင်သာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲများ၏ ပုံရိပ်ယောင်များကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲများကို သူမ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘဲ သူမ၏ မိခင်ကို မြင်တွေ့ရရန်သာ အချိန်အများစုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းမှ သူမ သိလိုက်ရသည်မှာ မိခင်ဖြစ်သူသည် ပြိုင်ပွဲသို့ လုံးဝ ရောက်မလာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီပြိုင်ပွဲက အရင်ပြိုင်ပွဲကို အရှက်ရစေလိမ့်မယ်... လက်ရှိ အင်ပါယာတွေ အားလုံး တက်ရောက်ကြလိမ့်မယ်..."

ချာရတီသည် သူမ၏ စကားကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်စေရန် မာစီကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ..."

မာစီ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မိခင်နှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ သက်ရှိထင်ရှား ရှိသူများထဲတွင် အင်ပါယာ အားလုံးနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွေ့ဆုံဖူးသူ ရှိမရှိကိုပင် သူမ မသိချေ။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

မာစီက မေးလိုက်သည်။

"အင်ပါယာ တွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အဒေါ် နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က တစ်ခုခုက ကံကြမ္မာရဲ့ စီးဆင်းမှုကို အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့တယ်... အရင်က သေချာတယ်လို့ ငါတို့ ထင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေ အများကြီးက အခု မသေချာတော့ဘူး... မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား တစ်ကောင်က စောစော နိုးထလာခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့ကောင်တွေကလည်း လှုပ်ရှားလာကြပြီ..."

ချာရတီ၏ ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများက မိုးရေထဲတွင် တောက်ပနေခဲ့သည်။

"သူတို့ လေးကောင်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း နိုးထလာခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ငါတို့ဆီမှာ မရှိတော့ဘူး... အဲဒီတုန်းက အင်ပါယာ မျိုးဆက် ဧကရာဇ် တွေ အားလုံး အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရတဲ့ အထိ ဖြစ်ခဲ့တယ်..."

ထိုအကြောင်းအရာက မာစီအတွက် အလွန် လေးလံလွန်းနေပြီး သူမ၏ အဆင့်ထက်လည်း များစွာ မြင့်မားနေသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့်သာ ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်း စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွနေအောင် ပြိုင်ပွဲတစ်ခု လုပ်ပေးတာ ကောင်းတာပေါ့..."

သို့သော်လည်း ချာရတီကတော့ သူမ၏ ဘဝတွင် ဟာသတစ်ခုကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သကဲ့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားရမည်ကိုလည်း မျှော်လင့်မနေသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေလေသည်။

"စစ်ပွဲက လာနေပြီ... မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား တွေနဲ့ မဟုတ်ရင်တောင် အချင်းချင်း ဖြစ်ကြလိမ့်မယ်... အခုဆို အနာဂတ်က မသေချာတော့ဘူးလေ... ဘယ်သူ့ကိုမှ ယုံကြည်လို့ မရတော့ဘူး... ဒါက ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို ပြသဖို့နဲ့ မျိုးဆက်သစ် စစ်သည်တော်တွေကို မွေးထုတ်ပေးဖို့ အခွင့်အရေးပဲ..."

“သမီး နောက်လိုက်တာပါ..."

မာစီက တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ဦးချင်း ယှဉ်ပြိုင်ပွဲရဲ့ ထိပ်တန်း ရှစ်ယောက်စာရင်းမှာ ငါတို့ နေရာတစ်ခုတော့ အနည်းဆုံး ရကိုရမှ ဖြစ်မယ်... ဒါမှ ငါတို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေက တခြားသူတွေနည်းတူ သန်မာတယ်ဆိုတာကို ပြသနိုင်မှာလေ... ဒါက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... သမီးရဲ့ စွမ်းအား အမြင့်ဆုံး အချိန်မှာတောင် အဲဒါက သမီးအတွက် စိန်ခေါ်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေမှာပဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ တခြားသူတွေကလည်း အနိုင်ရမယ့် ကိုယ်စားလှယ်ကို စေလွှတ်ဖို့ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ကြမှာ သေချာတယ်လေ... ဒါက တခြားသူတွေဆီကနေ ဆုတွေကတစ်ဆင့် စွမ်းအားတွေ ရယူဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်... တကယ်လို့ ငါတို့က အနည်းဆုံး အဲဒီစံနှုန်းကိုမှ မမီဘူးဆိုရင် နယ်မြေတွေ ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်... ကမ္ဘာကြီးရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေမှာ ငါတို့ရဲ့ အသံက ပိုပြီး တိုးသွားလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ လူသားမျိုးနွယ် တစ်ခုလုံးအတွက် ဆုံးရှုံးမှုလည်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ်..."

ချာရတီသည် လူသားမဟုတ်သော အဖွဲ့အစည်းများကို အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်နေတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း မာစီသည် အကြောင်းရင်းကို နားလည်လေသည်။ အာကူရာ ကလန် သည် ဤတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ တစ်ခုတည်းသော အင်ပါယာ အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် နဂါးဘုရင် ဆီရှက်ခူနာဇ် နှင့် မျှဝေ နေထိုင်ကြရသည်။ သူ၏ နယ်မြေသည် ဥပဒေမဲ့ တောတွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အားနည်းသူများသည် အစာအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံရကာ အားကြီးသူများကသာ လွှမ်းမိုးထားလေသည်။

လူသား ယဉ်ကျေးမှု ထွန်းကားနိုင်မည့် နေရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

"အဒေါ်တို့ သုံးယောက်ပဲ လိုတာလေ..."

မာစီက တက်ကြွစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ နဲ့ ဆေရှန်တိုင်းပြည် ကြားမှာ ကျွန်မတို့ကို အရှက်မကွဲစေမယ့် သုံးယောက်တော့ ရှိမှာ သေချာပါတယ်... ပြီးတော့ လက်အောက်ခံ တိုင်းပြည်တွေကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ... မိသားစုထဲက သမီးရဲ့ မျိုးဆက်မှာလည်း ထူးကဲတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်..."

"သမီး မျိုးဆက်မှာ ထူးကဲတဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ..."

ချာရတီက ပြောလိုက်သည်။ မာစီသည် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်သည်။

"သမီး အမေကတော့ အဲဒီလို ပြောမှာ မဟုတ်ပေမယ့် သမီးကို ထွက်သွားခွင့် ပြုလိုက်တာကို သူ နောင်တရနေတယ်... သမီး ထွက်သွားတုန်းက အချိန်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့ပြီး သမီးဘာသာ သမီး ခရီးထွက်တာက သမီးအတွက် ကောင်းမယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့တာ... အခု ငါတို့ဆီမှာ အဲဒီလောက် အချိန်မရှိတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ ပေးထားတဲ့ ကတိကိုတော့ ပြန်ရုပ်သိမ်းလို့ မရဘူးလေ..."

ချာရတီသည် မာစီအနေဖြင့် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံကာ ပြန်လာစေရန် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရအောင် မသိမသာ ဖိအားပေးနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းက အလုပ်ဖြစ်နေလေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ တာဝန်ကို အခြားသူများအပေါ်သို့ ပုံချခဲ့မိသည်ဟု တွေးမိသောအခါ သူမ နာကျင်ရလေသည်။

"မောင်လေးရော ဘယ်လိုနေလဲ..."

မာစီက မေးလိုက်သည်။

"သူ့အစ်မက သူ့ကို စွန့်ပစ်သွားတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်..."

ချာရတီက ပြောလိုက်ရာ သူမ ပခုံးပေါ်ရှိ ဇီးကွက်က လေချွန်သံ တစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"သူ နာကျင်နေရတယ်... အဲဒီနာကျင်မှုက သမီးရဲ့ နေရာကို အစားထိုးဖို့ ကြိုးစားအောင် တွန်းအားပေးနေတယ်... အဲဒီလို လုပ်ရင်းနဲ့ သူက မနားမနေ ကြိုးစားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ကို ရောက်သွားပြီလေ..."

မာစီသည် ဟာမိုနီ ၏ ပုဆိန်ကို လွတ်ကျသွားစေခဲ့သည်။ သူမ မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ယိုင်နဲ့သွားကာ စည်ပိုင်း တစ်ခုကို အားပြု မှီထားလိုက်ရသည်။

"အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်... အရမ်း မိုက်တာပဲ... သူ ဝင်ပြိုင်လို့ ရလား..."

"သူ အခု အာကူရာ အသင်းမှာ ပါဝင်ခွင့် ရဖို့အတွက် တခြား မိသားစု ခွဲတွေက အမွေဆက်ခံမယ့် သူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတယ်..."

မာစီ၏ နှလုံးသားသည် ယခုအခါ ဆူးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ ဖြူကောင် တစ်ကောင်ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ မောင်လေးကို စွန့်ပစ်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် ချာရတီ မည်သို့ပင် ပြောဆိုနေပါစေ မာစီအနေဖြင့် အာကူရာ ကလန် မှ ထွက်ခွာသွားရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်များစွာ ရှိနေလေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ဖြစ်သည်။

မာစီသည် သူတော်စင် ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ကာ သူတို့ တန်းတူများ ဖြစ်ကြသည့်အလား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီညွတ်ဘူးဆိုတာ အဒေါ် သိပါတယ်... မိသားစုက အဒေါ် ဒါမှမဟုတ် ဦးလေး ဖျူရီ တို့လို ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုအတွက် တိုက်ခိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မတို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ အောက်က လူတွေကို ဩဇာလွှမ်းမိုးထားနိုင်ဖို့နဲ့ အထက်က လူတွေဆီက အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့အတွက် တိုက်ခိုက်နေတာ... အဲဒါက မမှန်ကန်ဘူး..."

ချာရတီက သူမ၏ အကြည့်ကို တုံ့ပြန်လိုက်၏။ မာစီသည် နှလုံးသား သူတော်စင် ၏ အားကောင်းပြီး ညင်သာသော၊ သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သမီး အဲဒါကို ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်... ဖျူရီ နဲ့ အဒေါ် လုပ်သလိုပဲ ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက်တွေ ဘယ်လိုပဲ ရှိနေပါစေ သမီးက မိသားစုကို ပိုကောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းဆီ ဦးဆောင်နိုင်တယ်... သမီး တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် သမီးကိုယ်သမီးပဲ ဦးဆောင်နိုင်မှာလေ..."

မာစီ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ချာရတီ ၏ စကားများက သူမကို ရိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။

"သမီးသာ အတင်းအကျပ် ခေါ်စရာ မလိုဘဲ ပြန်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် သမီးရဲ့ ရင့်ကျက်မှုကို ပြသရာ ရောက်မှာပါ... အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ဖြစ်လာမယ့် အချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အခက်အခဲ ဖြစ်နေတာ သမီး တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး..."

သူတော်စင် ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ချာရတီသည် တူမဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်နေသော စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် အဒေါ် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမက မာစီ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒီလို ကန့်သတ်ချက်တွေကြောင့် သမီးလည်း စိတ်ပျက်နေမှာ သေချာပါတယ်... ဒီလောက် အားနည်းတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် မျိုး... သမီး သိပ်ပြီး ထိန်းချုပ်လို့ မရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မျိုး... ပြန်လာခဲ့ပါ..."

မာစီသည် သူမ၏ လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အတွေးများက ချာချာလည်နေခဲ့သည်။

သူမသည် တစ်ယောက်တည်း နေရသည်ကို သဘောကျသော်လည်း ပြန်သွားချင်သေးသည်။ ဤနေရာတွင် တစ်ခုခုကို အောင်မြင်နိုင်မည်ဟု ထင်နေခြင်းက သူမကိုယ်သူမ လှည့်စားနေခြင်းများ ဖြစ်နေမည်လား။

"တခြားလူတွေလိုပဲ အမေ့ဆီက အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ အမြဲတမ်း ကြိုးစားနေရမယ်ဆိုရင်..."

သူမက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"သမီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဦးဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချာရတီသည် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်တစ်စကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ပြီး မာစီကို မိခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"နားလည်သဘောပေါက်မှု ဆိုတာက စတင်ပေးတဲ့ အရာတစ်ခုထက် မပိုပါဘူး... ကိုယ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို လက်ခံတာပါ... အမြဲတမ်း ဘယ်လို ဖြစ်နေမယ်ဆိုတာကို လက်ခံတာ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီနောက်မှာ သမီး ဆက်ပြီး ကြီးထွား တိုးတက်လာနိုင်ပါသေးတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ သမီး ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံကို သမီးကိုယ်တိုင် လက်မခံနိုင်ဘူးလေ..."

မိုးရွာသံများက သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ ၎င်းတို့က အနီးအနားရှိ တဲများမှ လူများ၏ တီးတိုး ပြောသံများနှင့် ရောထွေးသွားခဲ့သည်။ ထိုအသံများသည် ဒဏ်ရာရသူများ၏ ညည်းတွားသံများမှသည် ရယ်မောသံများနှင့် စားသောက်ပွဲတစ်ခု၏ ပြောဆိုသံများအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဒေါ် နားလည်ပါတယ်... ငါတို့ အားလုံး အစောကြီးမဟုတ်ရင်တောင် တစ်ချိန်ချိန်တော့ မိသားစုရဲ့ ပြင်ပကမ္ဘာကို မြင်တွေ့ဖို့ လိုအပ်တာပဲလေ... ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာတော့ ကောင်းတယ်..."

အရိပ်များသည် ချာရတီ ကို ခြေဖျားမှစ၍ တဖြည်းဖြည်းချင်း အထက်သို့ ဝါးမျိုလာခဲ့သည်။ မာစီ သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မခံစားရပေ။ ဤသည်မှာ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သူတော်စင် စွမ်းအားများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ သူမ၏ မာဒြာ ထိန်းချုပ်မှုသည် မာစီ ၏ အာရုံများကို လုံးဝ ရှောင်ရှားနိုင်လောက်သည့် အဆင့်တွင် ရှိနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးမှာ နှစ်ခုစလုံးကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

"ဖျူရီက ငါတို့ရဲ့ ပင်မ အသင်းအတွက် သူ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို မလုပ်ရသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ သမီးက ဦးဆောင်ရမှာ ဖြစ်ပြီး အဒေါ်က ဒုတိယနေရာအတွက် ဟာမိုနီ ကို ရွေးချယ်ထားခဲ့တာ... တကယ်လို့ သမီးနေရာမှာ သမီးရဲ့ မောင်လေး ပရိုက်ဒ် ဝင်လာနိုင်ရင်တောင် ဖျူရီ အတွက် နေရာလွတ် တစ်ခု ကျန်နေသေးတယ်... ပြီးတော့ အဒေါ့် အတွက်လည်း တစ်နေရာပေါ့..."

အရိပ်များသည် သူမ၏ လည်ပင်းအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာခဲ့သည်။

"ပြီးတော့ အဲဒီနေရာလွတ်ကို အဒေါ် ကြိုက်သလို ဖြည့်ဆည်းခွင့် ရှိတယ်..."

သူမ၏ တောက်ပသော ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများသည် သူမ၏ အသံ ပဲ့တင်သံများနှင့်အတူ နောက်ဆုံးမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မာစီ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

"အဲဒါက ကြောက်စရာကြီး အဒေါ် ချာရတီ... အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့... ပြီးတော့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

သူမသည် အနီးအနားတွင် ဖုံးကွယ်၍ မမြင်ရဘဲ ရှိနေနိုင်သေးသော်လည်း မာစီ အနေဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်၊ မခံစားရချေ။

လေပြေလေညင်းကသာ သူမကို တုံ့ပြန်နေခဲ့သည်။

"အဒေါ် ချာရတီ... ချာရတီ..."

ငွေရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် ရောယှက်နေသော ဇီးကွက်သည် တောင်ပံခတ်ကာ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

***