အခန်း ၄၇၃

အပိုင်း(၄၇၃)

လင်းတုန်းက မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။ သဘာဝ ရတနာများ ပြန့်ကျဲသွားသော်လည်း ပြန်ကောက်ရန် အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ နံရံတစ်ခုဘေးရှိ စားပွဲတစ်ခုဆီသို့ သူ လျှောက်သွားလိုက်၏။ သူ လုပ်စရာတစ်ခုခု ရှိစေရန် ဤနေရာတွင် ကိရိယာများနှင့် သေတ္တာများကို အစီအစဉ်တကျ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဖြေရှင်းရန် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ပြဿနာတစ်ခုအပေါ် သူ အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်နေ၏။

ဒရော့စ်က ငြိမ့်ညောင်းပြီး ညီညာသော အသံဖြင့် စကားပြောလာသည်။

"စိတ်တည်ငြိမ်အောင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်... စိတ်လျှော့ထား... အဲဒါပဲ... စိတ်ကို သက်တောင့်သက်သာထား... အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူ... မင်းမှာ အချိန် သုံးရက်တိတိ ကျန်သေးတယ်... သုံးရက်အတွင်းမှာ အများကြီး လုပ်လို့ရတယ်... ဥပမာ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်ကို ရောက်တာမျိုးပေါ့... သီအိုရီအရ ပြောတာပါ..."

လင်းတုန်းက ပွင့်နေသော ပန်းတစ်ပွင့် ပုံစံရှိ အဝါနှင့် အမည်း စင်းကျား အမြုတေကြိုး တစ်ခုကို ယူလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ပန်းပဲ ပုံစံငယ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးရန် ဒရော့စ် ကို တောင်းဆိုလိုက်၏။ လွန်ခဲ့သော ရှစ်ပတ်၏ အချိန်အတော်များများကို ဖစ်ရှာ ဂီရှာ နှင့်အတူ မှော်ပစ္စည်း များ ဖန်တီးရင်း သူ အချိန်ဖြုန်းခဲ့သည်။ အကယ်၍ ယီရင်သာ သေလုမျောပါး မဖြစ်ခဲ့လျှင် ထိုဖစ်ရှာ က လင်းတုန်းကို သူမ၏ ပန်းပဲဖိုတွင် သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ကာ သေသည်အထိ ခိုင်းစေနေမည် ဖြစ်၏။

မာဒြာ နမူနာတိုင်းသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဝိညာဉ်ပန်းပဲ တွင် ကျရှုံးမှုနှုန်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိနေခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။ ဂီရှာ ကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံရှိသော ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ တစ်ယောက်ပင်လျှင် သူမ လုပ်နိုင်သည့်အခါတိုင်း ပစ္စည်းနမူနာ နှစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားလေ့ရှိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ဆယ်ကြိမ်လုပ်လျှင် နှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးကြိမ်ခန့် ကျရှုံးတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် စမ်းသပ်မှုကို သူ အလိုရှိသလောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိခြင်းမှာ ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ တိုင်း၏ အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်၏။ ၎င်းက ဒရော့စ် ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေပါသည်။ ဒရော့စ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိသေးသော မာဒြာ တုံ့ပြန်မှုများလည်း ရှိနေသေး၏။ သာမန် မှော်ပစ္စည်း များအတွက် ဖစ်ရှာ ဂီရှာ၏ အောင်မြင်မှုနှုန်းက ခုနစ်ဆယ့်ငါးရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်ပါက ယခုအခါ လင်းတုန်း၏ အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် မဟုတ်သော်လည်း အံ့ဖွယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ဝိညာဉ်ပန်းပဲ တွင် သာမန် မှော်ပစ္စည်း များထက် ပို၍ များပြားသော အရာများ ရှိနေပါသည်။ လက်နက်များ၊ သို့မဟုတ် စကိုင်းဆွန်း သံချပ်ကာများ ကဲ့သို့သော အထွတ်အမြတ် ကိရိယာများကို သူ မလုပ်နိုင်သေးပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်အထိ ဖြစ်၏။

အီသန်သည် အာရီလီယပ် မိသားစု၏ နည်းစနစ် စာကြည့်တိုက်နှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့လျှင်၊ သို့မဟုတ် ဒရော့စ် က အခြား ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ များထံမှ အိပ်မက်ကျောက်ပြားများကို စုပ်ယူခွင့်ရခဲ့လျှင် ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသမျှကို လင်းတုန်း မှန်းဆ၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်းတုန်းသည် သာမန် အမြုတေကြိုး တစ်ခုနှင့် သူ အရင်က လုပ်ဖူးသော ရိုးရှင်းသည့် မှော်ပစ္စည်း အမျိုးအစား တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ စားပွဲပေါ်ရှိ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အတူတကွ ဆွဲယူကာ တောက်ပနေသော အနီနှင့် လိမ္မော်ရောင် ဘောလုံးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီး ခြင်း မပြုမီ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ကြိမ်မျှ စမ်းသပ်ကြည့်ရန်သာ လိုအပ်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အကာအကွယ်ပေးသော အစီအရင် တစ်ခုအတွင်း၌ အလုပ်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း အောင်မြင်မှုနှုန်း ဆိုသည်မှာ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ကျရှုံးနိုင်ခြေ ရှိနေသေးသည်ကို ဆိုလို၏။ ထို့ပြင် သူက ဗုံးတစ်လုံးကို ဖန်တီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ပြီးစီးသွားသောအခါ ဗုံးကို အစီအရင် ရေးဆွဲထားသော အိတ်တစ်ခုထဲသို့ အခြားအရာများနှင့်အတူ ထည့်ထားလိုက်သည်။

သူသည် ညဘီး တောင်ကြား သို့ အဆင်သင့်မဖြစ်ဘဲ ပြန်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ဒေါက်... ဒေါက်...

တံခါးကို ခေါက်လိုက်သံက သူ့ကို အံ့သြသွားစေ၏။ ယီရင်သည် အဆင့်တက်ရန် ကြိုးစားနေမည် ဖြစ်ရာ အခြား မည်သူက သူ့ထံ အလည်လာမည်နည်း။

သူသည် တံခါးကို သတိထားကာ ဖွင့်လိုက်၏။ ထိုအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် ရပ်နေသော မာစီ ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များက နောက်သို့စု၍ ဆံမြိတ် ပြန်ချည်နိုင်လောက်အောင် ရှည်လျားနေပြီ ဖြစ်၏။ သူမသည် အဖြူနှင့် အမည်း ရောယှက်နေသော ကျင့်ကြံသူ ဝတ်ရုံများအပေါ်တွင် ချောမွေ့သော ခရမ်းရောင် ရင်အုပ်ကာ သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူနှင့် ပထမဆုံး စတင်တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်နေ၏။ သူမက ဆူး၏ အပေါ်တွင် မှီထားပြန်သည်။ ထိပ်ပိုင်းရှိ နဂါးခေါင်းက သူရှိနေသည်ကို သိ၍ ရှူးရှူးရှားရှား အသံပြုနေ၏။

"ရှင် တရားထိုင်နေတာလား... အို... မဟုတ်ဘူး... ရှင် ဝိညာဉ်ပန်းပဲ အလုပ် လုပ်နေတာပဲ... ကျွန်မ ကြည့်လို့ရမလား..."

သူမက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

"အာ... ကျွန်မ အထဲဝင်ခဲ့လို့ ရမလား..."

သူက သူမကို ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ မသေချာသေးပေ။ မာစီသည် သူ့ ဆီသို့ အရင်က တစ်ခါမျှ အလည်လာခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။

သူမက စားပွဲဆီသို့ ပြေးသွားရာ တစ်ချက် ခလုတ်တိုက်မိသွားသော်လည်း ကုတင်စွန်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်မိ၍ အဆင်ပြေသွား၏။ သူမသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပန်းပဲ ကိရိယာများဆီသို့ ရောက်သောအခါ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲသော မာဒြာ အပိုင်းအစများကို ညှပ်ရန် သုံးသည့် ရွှေသံမဏိ ရေစိမ်ထားသော ညှပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အလင်းရောင်ရှိရာသို့ မြှောက်ကာ သေချာ စစ်ဆေးကြည့်နေ၏။

"ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ပျော်စရာကောင်းမယ်လို့ ကျွန်မ အမြဲ တွေးခဲ့ဖူးတယ်..."

သူမက ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အဲဒီအတွက် အရည်အချင်း မရှိခဲ့ဘူး... ဖန်တီးခြင်း အတွက် ကျွန်မရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အရိပ် မာဒြာ က လူတိုင်းနဲ့ အလွယ်တကူ အဆင်ပြေနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူးလေ... ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဆရာတွေက ကျွန်မရဲ့ ပါရမီပါတဲ့ အရာတွေအပေါ်မှာပဲ ပိုပြီး အာရုံစိုက်သင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတယ်..."

"ကျွန်တော့် အမေက ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ တစ်ယောက်ပါ..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော် အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပါ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒီမှာ ခင်ဗျားကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

သူသည် ရိုင်းပြစွာ မဆက်ဆံချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ဤစကားဝိုင်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆုံးသတ်နိုင်ရန် သူ လမ်းကြောင်းချင်နေ၏။ အချိန်ဖြုန်းလိုက်မိသော မိနစ်တိုင်းသည် ယီရင် ကို သေမင်းနှင့် ပိုမို နီးကပ်သွားစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမက ညှပ်ကို အောက်သို့ ပြန်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို မျက်နှာမူလိုက်၏။

"ရှင် ဘယ်လိုနေလဲ..."

သူမက မေးလိုက်သည်။ သူ လုပ်နေသည့် အရာများနှင့် သူ ပြင်ဆင်နေမှုများ အကြောင်းကို ပြောပြရန် သူ စကားစတော့မလို ဖြစ်သွား၏။ သို့သော် သူ စကားကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ သူမ ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သူ သိပါသည်။

"အခုလောက်ဆို ကျွန်တော် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်ကို ရောက်နေသင့်ပြီ..."

နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောလိုက်၏။ သူ့အနေဖြင့် စိတ်ပျက်မနေသင့်ကြောင်း သူမ ပြောလာမည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ လူအများစုသည် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရန် အခွင့်အရေး မရှိဘဲ သူတို့၏ တစ်ဘဝလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြရ၏။ ထို့အစား သူမ၏ မျက်လုံးများက ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ဖြင့် ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလာ၏။

"ဒါက စိတ်အပျက်ရဆုံး အဆင့်တက်ခြင်းပဲ... တချို့လူတွေက နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုတည်းနဲ့တင် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ကနေ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ကို ရောက်သွားကြတယ်... ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မ တစ်ယောက်ဆိုရင် သူမရဲ့ အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်မှုက ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ကျင့်ကြံခြင်း တွေကို လေ့ကျင့်ခဲ့တာဆိုတာကို နောက်ဆုံးမှာ မသိခင်အထိ သူ့ကိုယ်သူ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အမှန်တရားတွေကို လိုက်ရှာရင်း ငါးနှစ်လောက် အချိန်ကုန်ခဲ့ရတယ်... သူက အဲဒါကို ရိုးရိုးလေး သဘောကျနေခဲ့တာပဲ... အဲဒီအချက်ကို သူ ဝန်ခံလိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းက ရှင်းလင်းသွားခဲ့တယ်... ဒါက ခက်ခဲပါတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်က မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေပြီး ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွန်းအားပေးဖို့ လိုအပ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝကို မှားယွင်းနေတာလား ဆိုတာကို ဘယ်တော့မှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပဲ..."

"ဟုတ်တယ်..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်၏။

"အခုအချိန်အထိ အဆင့်တက်တာတွေက ရှင်းလင်းပြတ်သားခဲ့တယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နေ့တိုင်း တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပိုသန်မာလာအောင် လုပ်မယ်၊ ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်မယ်၊ အော်ရာ တွေကို စွမ်းအင်လှည့်ပတ်မယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ကို ပိုမို သန်စွမ်းလာအောင် လုပ်မယ်... အဲဒါဆိုရင် ပိုပြီး တိုးတက်လာတာပဲ... အခုတော့ ရုတ်တရက်ကြီး ကွာခြားသွားပြီ..."

မာစီ က စားပွဲအောက်ရှိ ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ တောင်ဝှေးကို ပခုံးတွင် မှီထားလိုက်၏။

"အဲဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောစမှတ်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်... အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုမှာပေါ့..."

သူမက အသံကို ဩရှရှ လုပ်ကာ အတုခိုး၍ ပြောလိုက်သည်။

"'ကမ္ဘာကြီးကို သိဖို့အတွက် မင်းကိုယ်မင်း အရင်ဆုံး သိရမယ်...' 'မင်းက ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်စိုးချင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်နဲ့ ဆက်သွယ်မှုကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းအောင် လုပ်ရမယ်...' 'အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ဆိုတာ တခြားသူတွေအတွက် မင်း လျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့ လမ်းစဉ် ရဲ့ အဆုံးသတ်ဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လမ်းစဉ် ရဲ့ အစအဦးပဲ...' "

သူမက လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"သူတို့က အဲဒါတွေ အားလုံး မှန်ကန်နေသလိုမျိုး ပြောကြပေမဲ့ အားလုံးက ခန့်မှန်းနေကြတာချည်းပဲ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆရာတွေဆီကနေ လက်တွေ့ကျတဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုတော့ ကျွန်မ ရခဲ့တယ်..."

သူမက ရှေ့သို့ ကိုင်းလာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ရှင့်ရဲ့ အကြောက်တရား နောက်ကို လိုက်ပါ... ဒါက ရှင့်ရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ တစ်ခါတလေ အထောက်အကူ ဖြစ်စေတဲ့ လှည့်ကွက်တစ်ခုပဲ... လူအတော်များများက သေလောက်အောင် အရေးကြီးတဲ့ အရာက ဘာလဲဆိုတာကို သိဖို့အတွက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ သေနိုင်တဲ့ အခြေအနေတွေထဲအထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့တတ်ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှင်က အဲဒီလိုမျိုးတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပြီးပြီလေ... အဲဒါက ရှင့်အတွက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်... ဒါကြောင့်... ရှင့်ရဲ့ အကြောက်တရား နောက်ကိုသာ လိုက်ပါ..."

"ငါ ကြောက်နေတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်၏။ အထူးသဖြင့် ဤအချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ ယီရင် ကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို၊ အဆင့်မတက်နိုင်ဘဲ နောက်ချန်ရစ်ခံရမည်ကို၊ သူ့ မိသားစုအား မကယ်တင်နိုင်မှာကို သူ ကြောက်ရွံ့နေ၏။ သူသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့မိပြီး ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ အချိန်ဖြုန်းနေမိမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။ အီသန်က လင်းတုန်းအပေါ် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို အလဟဿ ဖြစ်သွားသည်ဟု မြင်မည်ကို၊ အော်သို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့မည်ကို၊ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဒရော့စ် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့လာပြီး သူ၏ စိတ်ကို ဝါးမျိုသွားမည်ကို၊ မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ က တစ်နေ့နေ့တွင် သူ မကုသနိုင်သော ပျက်စီးမှုများဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို လောင်ကျွမ်းသွားစေမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေ၏...။

"အများကြီးပဲ..."

သူက ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

***