အခန်း ၂၂၈၅
Vol. 142 Ch. 2285
အခန်း ၂၂၈၅ သတ်ဖြတ်ခြင်း စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာ
စစ်သူကြီးတစ်ဦး အောင်မြင်မှုရရှိရန် အရိုးစုပေါင်း သောင်းချီ၍ စတေးရမြဲပင်။
ဝမ်ချောင်သည် စစ်သူကြီးတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ၊ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော စစ်ရေးနတ်ဘုရားတစ်ဦး ဖြစ်ရာ၊ သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသူ အရေအတွက်မှာ သန်းချီ၍ပင် ရေတွက်ရန် ခက်ခဲလှပြီး၊ အမှန်တကယ်ပင် အလောင်းများ တောင်လိုပုံကာ သွေးများ ပင်လယ်လို စီးဆင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအချိန် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုစစ်မြေပြင် မြင်ကွင်းများက တစ်ဖန်ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးဖောက်ပြန်သည့် ရူးသွပ်ရောဂါကို အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်သို့ ပို၍တွန်းပို့လိုက်တော့သည်။
“ဝုန်း”
အသက်တစ်ချိုက်မျှ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ဝမ်ချောင်၏ ရင်ဘတ်ထဲရှိ ထိုပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ချင်သည့်ဆန္ဒက ချက်ချင်းပင် အဆပေါင်း သောင်းချီ၍ ပိုမို အင်အားကြီးမားလာခဲ့ပြီး မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
“သတ် သတ် သတ်”
မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပူလောင်နေသည်ကိုသာ ခံစားနေရပြီး၊ နားထဲတွင် အသံပေါင်း သန်းချီ၍ ရှိနေကာ မိမိနှင့်အတူ အသံကုန်ဟစ်၍ အော်ဟစ်နေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သွေးနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းအပေါ် ရူးသွပ်စွာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ထိုဆန္ဒက အသိတရားကို ဖိနှိပ်လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီး၊ အရာအားလုံးကိုလည်း လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။
ဤရူးသွပ်သော စိတ်ဆန္ဒ၏ တွန်းအားပေးမှုအောက်တွင် ဝမ်ချောင်၏မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အဆုံးအစမရှိသော သွေးရောင်နီရဲနေမှုမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။
“ဒုက္ခပဲ”
ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားခဲ့ပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို လုံးဝဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပို၍အခြေအနေဆိုးသည်မှာ၊ ဝမ်ချောင်သည် နားနားတွင် ဝုန်းခနဲ မြည်သံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး ထိုအခိုက်အတန့်ရှိ “သူ” သည် ပြင်းထန်လှသော ဆန္ဒများ၏ တွန်းအားပေးမှုအောက်တွင် ရုတ်တရက် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ကာ အသိတရား လွတ်ကင်းနေသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်အလား နေရာတစ်ခုခုဆီသို့ ခြေရာခံ လိုက်လံသွားတော့သည်။
ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သော်လည်း၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။
“အား”
အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာပင်၊ ဝမ်ချောင်၏နားထဲသို့ အလွန်တရာ နာကျင်ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း၊ သူက မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရဘဲ မည်သည့်အရာကိုမျှလည်း လုပ်ဆောင်၍ မရသည့်အပြင်၊ မိမိကိုယ်တိုင် မည်သည့်နေရာတွင် ရောက်ရှိနေမှန်းကိုပင် လုံးဝမသိရှိခဲ့ပေ။
“ကယ်ကြပါဦး၊ ကယ်ကြပါဦး”
“အဘိုး၊ မလုပ်ပါနဲ့”
“အမြန် ပြေးကြ၊ လူသတ်နေပြီ”
……
ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော နာကျင်ကြေကွဲဖွယ် အော်ဟစ်သံများက ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ နားနားတွင် ရုတ်တရက် ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဒါက ဘယ်နေရာလဲ။ တကယ်တော့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲက ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့ပြီး၊ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။
နားနားရှိ အော်ဟစ်သံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှသာ ကြာလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သလို မရေမတွက်နိုင်သော ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်နေခဲ့ရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်သည် မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်သွားခဲ့သည်။
“ဝီ”
ဝမ်ချောင်မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်၊ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော ပြင်းထန်လှသည့် သွေးနံ့တစ်မျိုးက နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ဝမ်ချောင်မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ပို၍ပင် အစွမ်းကုန် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။
“ဒါ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ……”
ဝမ်ချောင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး၊ မိမိ၏ မျက်လုံးများကို လုံးဝမယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဤအချိန် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မြင့်မားလှသော နန်းတော်တံခါးပေါက်ရှေ့၌ ရပ်နေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သွေးအိုင်ထဲ၌ မှောက်လျက်လဲကျနေသော ပြည်သူပြည်သား အများအပြား ရှိနေကာ၊ အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ရှိပြီး အသက်ကြီးသူရော ကလေးငယ်များပါ ပါဝင်နေသည်။ ထိုအလောင်းများကြားတွင် ကျိုးပဲ့နေသော မီးပုံးများ၊ စက္ကူထီးများ၊ စက္ကူခြင်းတောင်းများအပြင် အောင်ပွဲခံရန် အသုံးပြုသော မီးရှူးမီးပန်းများလည်း ရှိနေရာ၊ ပွဲတော်တစ်ခုကို ကျင်းပနေပုံရသည်။
“ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ”
ဝမ်ချောင်သည် တစ်ခုခုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီး၊ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားခဲ့သည်။
“မိစ္ဆာ၊ သူက မိစ္ဆာပဲ”
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် လူသတ်နေပြီ”
အရပ်လေးမျက်နှာ ရှစ်မျက်နှာမှ မရေမတွက်နိုင်သော မြို့တော်ရှိ ပြည်သူပြည်သားများက ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်းက ကပ်ရောဂါကို ရှောင်ရှားသကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ အလျင်စလို ထွက်ပြေးသွားကြသည်။
ဤရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုက ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ထိုသတ်ဖြတ်ချင်သောဆန္ဒကို တစ်ဖန် ပြန်လည် နိုးဆွပေးလိုက်သည်။
မှောင်မိုက်မှုထဲတွင၊ ဝမ်ချောင်၏ မျက်စိရှေ့၌ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အရာအားလုံးက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဝေဝါးသွားခဲ့ပြန်သည်။
“ဝုန်း”
ဝေဝါးမှုထဲတွင်၊ “မိမိကိုယ်တိုင်”က လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး သိပ်သည်းစွာ ပြည့်နှက်နေသော လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ထပ်မံလိုက်လံသတ်ဖြတ်နေသည်ကို ဝမ်ချောင်မြင်တွေ့လိုက်ရကာ၊ ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း မြည်သံများနှင့်အတူ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသော သိုင်းစွမ်းအင် ပေါက်ကွဲသံများအလယ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများမှာ ဝမ်ချောင်၏ သိုင်းစွမ်းအင်ကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြသည်။
“ဟင့်အင်း၊ မလုပ်ပါနဲ့”
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝမ်ချောင်သည် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရပြီး တားဆီးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်၍ မရခဲ့ပေ။
“ဝီ…”
ရုတ်တရက် ဝမ်ချောင်၏ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရှင်းလင်းလာခဲ့ပြီး၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် တပ်မှူးတစ်ဦး၏လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရကာ၊ ထိုနန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် တပ်မှူး၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီမှာ မိမိ၏ လက်သည်းများအောက်တွင် ပုံပျက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဘယ်အချိန်ကတည်းက နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များ ဝင်ရောက်လာခဲ့မှန်း မသိရပေ။
“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်...... အရှင် တကယ်တော့ ဘာလုပ်နေတာလဲ......”
ထိုနန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် တပ်မှူး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူ့ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်မှာ ဂျွတ်ခနဲ ကျိုးပဲ့သွားသော အသံတစ်သံဖြစ်ပြီး၊ “ဝမ်ချောင်”က လက်ကို တစ်ချက်လိမ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ လည်ပင်းကို အလွယ်တကူပင် ချိုးဖဲ့ပစ်လိုက်ပြီး လက်ကို လွှတ်လိုက်သောအခါ၊ ထိုသူသည် ရွှံ့ညွန်တစ်ခုအလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ သံချပ်ကာများ ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲ၌လည်း အလွန်အမင်း အေးစက်သွားခဲ့သည်။
“သတ်”
ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရပြီး အရပ်လေးမျက်နှာ ရှစ်မျက်နှာမှ မရေမတွက်နိုင်သော နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များက ထပ်မံပြေးဝင်လာကြကာ၊ ဝမ်ချောင်၏မျက်စိရှေ့တွင် သွေးရောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တစ်ဖန် ဝေဝါးသွားခဲ့ပြန်သည်။
ထက်မြက်သော ဓားများက သွေးသားများကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည့် အသံများနှင့် သေအံ့ဆဲဆဲ အော်ဟစ်သံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာနေပြီး၊ ဝေဝါးမှုထဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် ကောက်ရိုးများကဲ့သို့ အားနည်းသော လူရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လဲကျသွားသည်ကို အဆက်မပြတ် မြင်တွေ့နေရသည်။
ဝမ်ချောင်၏အသိတရားမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ရှင်းလင်းနေပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဝေဝါးနေခဲ့ကာ သူက အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေပြီး ဤအရာအားလုံးကို တားဆီးချင်နေခဲ့သော်လည်း၊ သတိရလာတိုင်း မျက်စိရှေ့တွင် အဆုံးအစမရှိသော အလောင်းများနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် မြစ်တစ်စင်းလို စီးဆင်းနေသော သွေးများကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။
“ချောင်အာ မင်း တကယ်တော့ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
ရုတ်တရက် အလွန်တရာ နာကျင်ကြေကွဲနေသော အသံတစ်သံက နားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အေးစက်သော လေများ တိုက်ခတ်နေကာ ဝမ်ချောင်က မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်က အဆုံးအစမရှိသော အလောင်းများကြားတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် လူရိပ် အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
သူ၏ မျက်စိရှေ့မှာပင်၊ ဆရာဖြစ်သူ မိစ္ဆာ ဧကရာဇ် အဘိုးအိုသည် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မိမိကို လုံးဝမယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ဆရာ”
ဝမ်ချောင်က ပါးစပ်ဟကာ ဆရာ့ကို ခေါ်ဆိုချင်ခဲ့သော်လည်း၊ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ လူသံမဟုတ်သလို သားရဲအသံလည်း မဟုတ်သည့်၊ ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံများသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“သတ် သတ် သတ်”
ဝမ်ချောင်သည် မိမိ၏ပါးစပ်မှ ရူးသွပ်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီး၊ နောက်တစ်ခဏတွင် ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ၊ မှောင်မိုက်သော ရွှေရောင် အချိန်နှင့် နေရာလွတ် ကွင်းဆက်တစ်ခုက “မိမိ”၏ လက်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မိစ္ဆာ ဧကရာဇ် အဘိုးအိုနှင့် ဝူရှန်း ရွာသူကြီးတို့ဆီသို့ လှိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။
ကျယ်လောင်သည့် အသံကြီးနှင့်အတူ၊ ဝမ်ချောင်သည် ဆရာဖြစ်သူ မိစ္ဆာ ဧကရာဇ် အဘိုးအိုနှင့် ဝူရှန်း ရွာသူကြီးမိမိ၏ အင်အားကြီးမားလှသော အချိန်နှင့် နေရာလွတ် စွမ်းအင်ကြောင့် လွင့်စင်သွားသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဝမ်ချောင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် နီရဲသွားကာ တစ်ဖန် ဝေဝါးသွားခဲ့ပြန်သည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှသာ ကြာလိုက်ပြီး ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည့် အသံတစ်သံက နားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာရာ၊ ဝမ်ချောင်က မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်၊ သူကိုယ်တိုင်က ဆရာဖြစ်သူ မိစ္ဆာ ဧကရာဇ် အဘိုးအိုကို အပြင်းအထန် ဖက်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သူ၏ကျောပြင်တွင် ရွှေဝါရောင် ဓားတစ်လက်က သူ၏ အိုမင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ၊ စီးကျနေသော သွေးများနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားသွားက လေဟာပြင်ဆီသို့ ညွှန်ပြနေခဲ့သည်။
“ဟင့်အင်း၊ ဟင့်အင်း”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်သည် တစ်ခုခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ၊ အလွန်အမင်း နာကျင်ကြေကွဲစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ မည်သူကမျှ ဤအသံကို မကြားနိုင်ခဲ့ပေ။
“ဝမ်ချောင်၊ မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”
အနောက်ဘက်တွင်၊ ဝူရှန်း ရွာသူကြီးက လုံးဝမယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားခဲ့သည်။
ဝမ်ချောင်က ထိုက်ရှီ၏ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား ဓားကို အသုံးပြု၍ မိစ္ဆာ ဧကရာဇ် အဘိုးအိုကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်
သို့သော် သူ့ကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ချွင် ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ၊ ဆံပင် ဖြူစံနေသော ခေါင်းတစ်လုံးက လည်ထွက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။
အဆုံးအစမရှိသော နာကျင်မှုများက ဒီရေအလား ရိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်မှာ မြားတစ်သောင်းဖြင့် ရင်ဘတ်ကို အပစ်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း၊ ဤအရာများ အားလုံးက ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲရှိ ထို ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ချင်သည့် ဆန္ဒကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
သတ်ဖြတ်မှုက ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်
ဦးလေးကြီး၊ အစ်ကိုကြီး၊ ဒုတိယအစ်ကို၊ ညီမငယ်လေး...... ဝမ်ချောင်သည် မရေမတွက်နိုင်သော လူများ ဆရာ့ကဲ့သို့ပင် မိမိ၏ဓားအောက်တွင် လဲကျသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝမ်ချောင်သည် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို လုံးဝဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤအချိန်သို့ ရောက်မှသာလျှင် ဝမ်မိသားစုမှ မျိုးရိုးလိုက်သော ဤရူးသွပ်သည့် ရောဂါကို အဘယ်ကြောင့် သွေးဖောက်ပြန်သည့် ရူးသွပ်ရောဂါဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး၊ မိသားစု တစ်ခုလုံးက မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ဤရောဂါကို နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အလား၊ အဆိပ်ပြင်းသော ကင်းမြီးကောက်တစ်ကောင်အလား ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြရသနည်းဆိုတာကို သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော သုံးလေးနှစ်ခန့်က ဤရောဂါ စတင် ပေါက်ကွဲထွက်လာချိန်တွင်၊ အစပျိုးရုံသာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ဤအချိန် ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ ထို အဆုံးအစမရှိသော၊ လောကရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်သည့် ဆိုးယုတ်သော စိတ်ဆန္ဒကသာ ၎င်း၏အမှန်တကယ် ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။
သွေးများ၊ အလောင်းများ၊ အဆက်မပြတ် သတ်ဖြတ်နေမှုများက၊ အာဟာရတစ်ခုအလား ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲရှိ ထို ရူးသွပ်သော ဖျက်ဆီးလိုသည့် ဆန္ဒကို အဆက်မပြတ် ကျွေးမွေးနေခဲ့သည်။
ဝမ်ချောင်၏ အသိတရားမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို အားနည်းလာခဲ့ပြီး၊ သတိရသည့် အချိန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုတောင်းလာခဲ့ကာ၊ အချိန်အများစုတွင် မျက်စိရှေ့၌ သွေးရောင် အလင်းတန်းများကိုသာ မြင်တွေ့နေရပြီး အနီရောင် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရတော့ဘဲ၊ သန်းချီသော လူများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဆက်တိုက် အော်ဟစ်သံများကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။
အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်သွားသည်ကို မသိရှိရသလို နေ့ရောညပါ မည်မျှကြာသွားသည်ကိုလည်း မသိရဘဲ၊ ဝမ်ချောင်သည် မိမိကိုယ်တိုင် လူမည်မျှ သတ်ဖြတ်ခဲ့မိမှန်းကိုလည်း မသိတော့ပေ၊ လူတစ်သိန်းလား။ လူသိန်းချီပြီးလား။ လူသန်းချီပြီးလား။
ဂူကောင်းကင်အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးက ရူးသွပ်သွားသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ ထိုသတ်ဖြတ်မှု အမြန်နှုန်းမှာ မည်သူကမျှ တွေးတောမှန်းဆ၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“ချောင်အာ၊ ချောင်အာ......”
နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းခန့် ကြာမြင့်သွားသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ပိုမို ရှည်လျားသော ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ရုတ်တရက် ရင်းနှီးနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏အသံက နားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့၊ လှိုင်းဂယက်ပေါင်း သောင်းချီ၍ ပြန့်ကျဲသွားသကဲ့သို့ ဝမ်ချောင်သည် မျက်စိရှေ့ရှိ အဆုံးအစမရှိသော သွေးရောင် အလင်းတန်းများကြားတွင် အလင်းရောင်လေး တစ်စ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ရင်းနှီးနေသော မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦး၏ မျက်နှာက မျက်စိရှေ့တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် အပြင်ဘက်ကမ္ဘာ၏ တည်ရှိမှုကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ခံစားသိရှိနိုင်လာခဲ့သည်။
မျက်စိရှေ့တွင် မရင်းနှီးသော အခန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ရွှီချီချင်သည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ထိုရေခဲကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ မိမိ၏ရှေ့တွင် ကာကွယ်ထားပြီး၊ နောက်ကျောဘက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသည့် အကြည့်များ ရှိနေခဲ့သည်။
“ချောင်အာ၊ နင် သတ်ချင်ရင် ငါ့ကိုပဲ သတ်လိုက်ပါ၊ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ”
မျက်စိရှေ့ရှိ အလှလေးက မိမိကို ကြည့်နေပြီး၊ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ရစ်ဝိုင်းနေကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေမှုများ အပြည့် ရှိနေခဲ့သည်။
“ချီချင်”
ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲတွင် အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားခဲ့သော်လည်း သူ စကားများများ မပြောရသေးခင်မှာပင် ထိုပျစ်ချွဲနေပြီး အရည်မပျော်နိုင်သော သွေးရောင်များက ဒီရေအလား ထပ်မံ ရိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး၊ တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဝမ်ချောင်သည် ရင်ထဲရှိ ထို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သတ်ဖြတ်ချင်သော ဆန္ဒများက မီးတောင်ချော်ရည်များကဲ့သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“သတ် သတ် သတ်”
ဝေဝါးမှုထဲတွင်၊ ဝမ်ချောင်သည် မိမိ၏ လက်ထဲတွင် ရွှေဝါရောင် ကောင်းကင်နတ်ဘုရား ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ရွှီချီချင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးချလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရကာ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေမှုများ အပြည့်ရှိနေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ ဆုတ်ခွာသွားခြင်း မရှိဘဲ ရင်ဘတ်ကို ကော့ကာ၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ မိမိ၏ ဓားသွားဆီသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
ရွှီချီချင်သည်လည်း ဆရာဖြစ်သူ မိစ္ဆာ ဧကရာဇ် အဘိုးအိုကဲ့သို့ပင်၊ မိမိ၏ ဓားအောက်တွင် လဲကျတော့မည်ကို မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်၊ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အခိုက်အတန့်တွင်၊ ပြင်းထန်လှသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုက ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
“မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခုချက်ချင်း ငါ့ဦးနှောက်ထဲကနေ ထွက်သွားစမ်း”
ထိုကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြီးက အရပ်ရှစ်မျက်နှာကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင် စတင်ဖြစ်တည်လာသကဲ့သို့၊ စကြာဝဠာကြီး စတင်ဖြစ်တည်လာသကဲ့သို့၊ တိုတောင်းလှသော မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ချောင်၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား ဓားက ရွှီချီချင်ကို ထိုးမိတော့မည့် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲရှိ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်ချင်သည့် ဆန္ဒများ အပါအဝင် အရာအားလုံးက မှန်တစ်ချပ်အလား အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်ကြေမွသွားတော့သည်။
“ဝုန်း”
တပြိုင်နက်တည်းလိုလိုပင် ဝမ်မိသားစု စံအိမ်တော်ကို ဗဟိုပြု၍၊ ပတ်လည် ယူဇနာ ထောင်ချီအတွင်း မြေကြီးများ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော စိတ်စွမ်းအင်များက ဒီရေအလား အဆုံးအစမရှိ လှိမ့်ဝင်ထွက်ပေါ်လာကာ ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးသို့ ဖြာထွက်သွားခဲ့သည်။
“ကောင်းကင်ပိုက်ကွန်နှင့် မြေကြီးကွန်ယက် ထွက်လာခဲ့စမ်း”
လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်စွမ်းအင်က ဒြပ်သားတစ်ခုအလား စုစည်းသွားပြီး၊ ဒေါင်လိုက်နှင့် အလျားလိုက် ယှက်နွယ်သွားကာ ဧရာမ ကွန်ယက်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နယ်မြေတစ်ခုလုံးဆီသို့ ရှာဖွေ ဖမ်းဆီးရန် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။
တစ်ဖက်လူက မည်သူပင်ဖြစ်ပါစေ၊ မိမိကို ခဏတာမျှ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ၊ မိမိကို စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲတွင် အမြဲတမ်း ပိတ်လှောင်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားက မြင့်မားသော်လည်း၊ မိမိကို အထင်သေးလွန်းနေခဲ့သည်။
******