အခန်း ၁၆၃

🍄 Chapter 163

၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု အချိုးအကွေ့ကြီးအတွင်း၌ ကျိုးရွှယ်ချင်းကဲ့သို့ လှိုင်းလုံးများကိုစီးနင်းရန် အရာအားလုံး မရင်းနှီးလျှပင် အနည်းဆုံးတော့ နောင်တွင် ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝတစ်ခုအတွက် အသိုက်အမြုံလေးတစ်ခုတော့ စုဆောင်းထားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် အစပိုင်းတွင် လုကျင်းယွီသည် သူမက သူ့ကို ယခင်ကငြင်းပယ်ခဲ့သောကြောင့် ဒေါသထွက်နေပြီး ယန်ကျောက်၏အရှေ့တွင် သူမအား တမင်သက်သက် အပုပ်ချလိုခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

ယန်ကျောက်ကို သေချာရှင်းပြလိုက်ရုံဖြင့် အဆင်ပြေသွားမည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်နေ့ နံနက်စောစောတွင်မူ အခြေအနေမှာ ဤမျှရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း ချန်မေ့လန် ခံစားလိုက်ရသည်။

လုကျင်းယွီဟူသော ထိုလူသည် သူမ၏မျက်လုံးထဲမှ မျက်စိစွန် တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ချန်မေ့လန်သည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက သူမ၏ဘဝထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပေါ်လာနေသည်။

ယနေ့မှာ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်ဖြစ်ပြီး မိုးရွာကာ နှင်းများ ကျနေသည်။

ကလေးများအားလုံး ကန်းကုတင်ပေါ်တွင် ကစားရင်း “ကုန်းရှမီး” ကို အတူတကွ သီဆိုနေကြသည်။

ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှောင်ဝမ်တို့မှာ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေကြ၏။

ရှောင်လန်မှာမူ စာသားများစကို မသိသဖြင့် ဝင်မဆိုနိုင်ဘဲ သူ့ရေဘူးထဲမှ ရေကိုသာ ဆက်တိုက်သောက်နေပြီး ဒိုရေမွန်နာရီလေးကို ရံဖန်ရံခါ နမ်းကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူနေလေသည်။

စာမေးပွဲများ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ အကြီးနှစ်ယောက်မှာ စာကို ကြိုးစားလုပ်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ချန်မေ့လန်သည် သူတို့ကို စာရေးလေ့ကျင့်ရန်နှင့် သင်ခန်းစာများ ပြန်လည်လေ့လာရန် အမိန့်ပေးထား၏။

သို့သော် အကြီးနှစ်ယောက် စာစရေးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်လန်က “ကုန်းရှမီး...” ဟု တစ်ကြောင်း စဆိုလိုက်သည်။

ယွမ်ယွမ်ကလည်း ချက်ချင်းပင် “ကျွန်တော့် ဆွေမျိုး” ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူသည် သီချင်းဆိုရာတွင် မတော်သော်လည်း ပြဿနာရှာရာတွင်မူ အလွန်တော်လေသည်။

ချန်မေ့လန်သည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သို့ သွားရမည်ဖြစ်ရာ ပြဿနာရှာတတ်လွန်းသူ ရှောင်လန်ကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားရတော့သည်။

သူ့ကို သားမွေးဦးထုပ်နှင့် လက်အိတ်များဝတ်ဆင်ပေးပြီး အပြင်ထွက်ရန်အတွက် ဝယ်ထားသော အစိမ်းရောင်မိုးကာဖိနပ်လေး တစ်ရံကိုလည်း စီးပေးလိုက်သည်။

လမ်းပေါ်တွင်လျှောက်သွားစဉ် ကလေးငယ်မှာ အရှေ့မှနေ၍ ခုန်ပေါက်ကာ သူတွေ့သမျှ ရေအိုင်တိုင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းနေလေသည်။

ရုတ်တရက် သူ ရပ်တန့်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

“မေမေက သားကို မရိုက်တာကြာပြီပဲ”

“ဒီကောင်စုတ်လေး၊ မေမေက သားကို ဘယ်တုန်းက ရိုက်ဖူးလို့လဲ”

မတရားစွပ်စွဲခံလိုက်ရသဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည်မှာ အလွန် ကံဆိုးလှသည်ဟု ချန်မေ့လန် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှောင်လန်က ထပ်မံခုန်ပေါက်လိုက်ပြန်သည်။

“နှင်းတွေကျနေတုန်း ဖေဖေက ပိုက်ဆံမပို့လို့ မေမေက ရှောင်လန်ကို နှင်းတွင်းထဲ ကန်ချလိုက်တာလေ”

ချန်မေ့လန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

‘အဲဒါက မင်းရဲ့ အမေအရင်းလေ၊ ဒီမိထွေးက မင်းအဖေငွေရှာတာကို အားမကိုးဘူး၊ ငါတို့မှာ ငွေအမြောက်အမြားရှာနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းအသစ် ရှိနေပြီ၊’

အသက်သုံးနှစ်အောက် ကလေးများတွင် အပြည့်အဝဖွဲ့စည်းထားသော မှတ်ဉာဏ်များ မရှိသေးရာ သူသည် မိုးရွာပြီးနှင်းကျနေခြင်းကြောင့် ရုတ်တရက်သတိရသွားခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူ အသက်လေးနှစ် ပြည့်ပြီးနောက်တွင် ဤအရာများကို မှတ်မိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

…….

အပြင်ထွက်ရန်အတွက် ဘတ်စ်ကားစီးပြီး နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကားပြောင်းစီးရသည်။

နူးညံ့ပြီး ဖောင်းပွနေသော အထုပ်လေးတစ်ခုကို ပိုက်ထားရသဖြင့် ချန်မေ့လန်မှာ မအေးသော်လည်း ကန်ထရိုက်တာ တစ်ဦးအနေဖြင့် ငွေအနည်းငယ် ပိုရလာပါက ကားတစ်စီးဝယ်ယူသင့်ကြောင်း ရိုးသားစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

လုပ်ငန်းခွင်သို့ ရောက်သောအခါ ဘိလပ်မြေအိတ်များကို ရွှေ့ပြောင်းရန် တွန်းလှည်းငယ်လေး အသုံးပြုနေသော ကျင်းပေါင်အား အရင်ဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူသည် ချန်တကုန်းကဲ့သို့ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာကာ အလွန် တောင့်တင်းသည်။ ကျေးလက်ကျောင်းများမှာ ကျောင်းပိတ်ရက် စောသဖြင့် ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် သူ အလုပ်လာကူလုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်မေ့လန်က ကောင်လေး၏ အေးခဲနေသောနားရွက်များကို ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ တခြားဘယ်သူမှ အလုပ်မလုပ်ကြဘူး၊ သားလည်း မလုပ်သင့်ဘူး၊ အလုပ်သမားတဲထဲ ပြန်သွားပြီးနားလိုက်ပါ”

ကျင်းပေါင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“အဖေ ပြောတာက နှင်းတွေ ဘိလပ်မြေထဲစိမ့်ဝင်သွားရင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်တဲ့၊ တခြားသူတွေ အလုပ်မလုပ်ရင်လည်း သားလုပ်ရမှာပဲ၊ ဒါက သားတို့ကိုယ်ပိုင်အလုပ်လေ၊”

၎င်းမှာ မှန်ပေသည်၊ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူနှင့် သူ၏ညီမလေးနှစ်ယောက်အတွက် ကျောင်းလခ စုဆောင်းရန် ဤပရောဂျက်ကို အားထားနေရခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်မေ့လန်က ရှောင်လန်အား ချီလိုက်သည်။

“အရင်ဆုံး အထဲဝင်ကြရအောင်၊ ရှောင်လန်နဲ့ ခဏလောက် ကစားလိုက်ပါဦး၊ ရှောင်လန်၊ အစ်ကိုကြီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး”

ကျင်းပေါင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှောင်လန်သည် အမြဲတမ်း စုတ်ပြတ်နေသည့် အဝတ်အစားများဖြင့် လူတိုင်းကို ကြမ်းတမ်းစွာ ကိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ရှောင်လန်မှာ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီအထူကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသားအရေဖြူဖွေးကာ ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် ဝဖြိုးနေလေပြီ။

ကျင်းပေါင်က လက်ညှိုးဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ရှောင်လန်က သူ့အားလျက်လိုက်သည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် အံ့သြစွာ ပြောလိုက်၏။

“အို၊ အဒေါ်၊ ဒီကလေးက လူမကိုက်တော့ဘူးပဲ”

ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြရာ သဘာဝအလျောက်ပင် ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုရှိကြသည်။

ရှောင်လန်က ကျင်းပေါင်၏နားရွက်များကို ဆွဲနေပြီး ကျင်းပေါင်ကလည်း ရှောင်လန်၏ခြေထောက်ရှိ ညစ်ပတ်နေသော ဖိနပ်များကို သုတ်ပေးနေလေသည်။

သူတို့ အလုပ်သမားတဲဆီသို့ ရောက်ခါနီးတွင် အတွင်းမှ ငြင်းခုံသံများကို သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရသည်။

“မေ့လန်က ကန်ထရိုက်တာလေ၊ ရှင်က ဘာလို့ အလုပ်သမားတွေကို ပိုက်ဆံပိုပေးနေရတာလဲ၊ ရှင်ရူးနေလား၊ တခြား ကန်ထရိုက်တာတွေက ဒီလို လုံးဝမလုပ်ဘူးဆိုတာ ရှင်မသိဘူးလား၊

ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်နေရင် အနှေးနဲ့ အမြန် အရှုံးပေါ်တော့မှာပဲ”

ထိုသူမှာ ကျိုးချောင်ဖန် ဖြစ်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် ငြင်းခုံနေခြင်းဖြစ်သည်။

မိဘများ၏ ငြင်းခုံသံများကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သော ကျင်းပေါင်သည် ရှောင်လန်ကိုပိုက်ထားရင်း ပြောလိုက်၏။

“အဒေါ်၊ အဒေါ် ပြန်သွားသင့်တယ်၊ သူတို့က စားတာနဲ့ အိပ်တာကလွဲရင် အမြဲတမ်း ရန်ပဲဖြစ်နေကြတာ၊ အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတယ်”

ချန်မေ့လန် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ချန်တကုန်းအား တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ အရှုံးမခံစေခဲ့ပေ။

သူမ၏အစ်ကိုသည် အမြဲတမ်း အသားတင် အမြတ်အစွန်းများ ရရှိနေခဲ့သည်။ သူမယောင်းမက သူ ရှုံးနေသည်ဟု မည်သို့ပြောနိုင်ရသနည်း။

ချန်မေ့လန်က လိုက်ကာကို မ,တင်ကာ ဝင်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။

“ယောင်းမ၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ကျွန်မ အစ်ကိုက ဘယ်သူ့ကို ပိုက်ဆံ ပိုပေးနေလို့လဲ”

အခြား ကန်ထရိုက်တာများသည် သူတို့၏ အလုပ်သမားတဲများအတွက် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်စများနှင့် သက္ကလပ်များကို အသုံးပြုကြသော်လည်း ချန်မေ့လန်၏တဲမှာမူ သိုးမွေးသက္ကလပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အပြင်ဘက်တွင် အနီနှင့် အဖြူရောင် ယက်လုပ်ထားသော အစဖြင့် ထပ်မံဖုံးအုပ်ထားသည်။

မိုးရွာပြီး နှင်းကျသောနေ့များတွင် အတွင်း၌ မီးလင်းဖို ထွန်းထားပါက အလွန် ပူအိုက်လာသဖြင့် ချန်တကုန်းမှာ အင်္ကျီမပါဘဲ ထိုင်နေရလေသည်။

ကျိုးချောင်ဖန်သည် အမေကျိုးနှင့် အဆင်ပြေနေချိန်တွင် မေ့လန်ကို မြင်တွေ့လိုခြင်းမရှိချေ။