အခန်း ၁၆၄
Vol. 17 Ch. 164
🍄 Chapter 164
သို့သော် အမေကျိူက သူမကို ရိုက်နှက်ဆဲဆိုကာ အိမ်မှ နှင်ထုတ်သောအခါတိုင်း မေ့လန်နှင့် တွေ့ဆုံလိုစိတ် ရှိလာလေသည်။
သူမသည် ပေါင်မုန့်ပြားများ ဖုတ်ကာ လက်ဖက်ရည်ပူပူ ဖျော်နေသည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ခွက်ကို ဆေးကြောပြီးနောက် ချန်မေ့လန်အား သကြားခဲတုံးကြီးတစ်တုံး ထည့်ထားသော လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖျော်ထားသည့် လက်ဖက်ရည်ခါး တစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ရှင်းပြလေသည်။
“နင်က လီကွမ်မင်ကို တစ်လ နှစ်ယွမ် ပေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် နင့်အစ်ကိုက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် တစ်ယွမ် ပိုပေးနေတယ်၊
အဲဒါ တစ်လကို သုံးဆယ် ရှိတယ်၊ ကလေး သုံးယောက်စာရဲ့ ကျောင်းလစာ တစ်၀က်ပဲ၊ မေ့လန်၊ နင်ကတော့ အဆင်ပြေနိုင်ပေမယ့် နင့်အစ်ကိုကသာ လုပ်အားခတွေကို ဒီလို ဆက်ပြီးထောက်ပံ့နေမယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးကျရင် အကုန်လုံး ရှုံးသွားမှာမဟုတ်ဘူးလား”
ချန်တကုန်းက ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။
“ကျိုးချောင်ဖန်၊ လီကွမ်မင်က ပိုက်ဆံလိုအပ်တယ်၊ နင်က လိုလို့လား”
ကျိုးချောင်ဖန် ဒေါသတကြီးခုန်ထရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချန်တကုန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“နင် အလုပ်မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ထွက်သွားတော့၊ နင့်အမေရဲ့ဝက်ခြံကိုသာ ပြန်သွားလိုက်”
ယောင်းမဖြစ်သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူကာ တိုးတိုးလေး ငိုကြွေးတော့သည်။
မကြာသေးမီက ကျိုးရွှယ်ချင်း လာရောက်လည်ပတ်စဉ်က သူမသည် အမေကျိုးအား ငွေအမြောက်အမြားပေးခဲ့သည်။
အမေကျိုးက သူမကို ကျိုးရွှယ်ချင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ ဆူပူပြီး အိမ်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမ မည်သို့ပြန်သွားရဲမည်နည်း။
သို့သော် ယောင်းမဖြစ်သူဘက်မှ လုံးဝမှန်ကန်နေခြင်း မဟုတ်လျှင်ပင် လုပ်အားခ ကိစ္စမှာမူ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏အမှားပင်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ချန်မေ့လန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အစ်ကို၊ ကျွမ်းကျင်အလုပ်သမားတွေကို သုံးယွမ်၊ မကျွမ်းကျင်တဲ့ သူတွေကို နှစ်ယွမ် ပေးမယ်လို့ ကျွန်မတို့ သဘောတူထားခဲ့တယ်လေ၊
အရင်ကလည်း လီကွမ်မင်က နှစ်ယွမ်ရမယ်လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့ပြီးသား၊ အဲဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ သူ့ကို သုံးယွမ် ပေးလို့မရဘူး”
ချန်တကုန်းက အကြောင်းပြလိုက်၏။
“သူက သနားစရာ ကောင်းတယ်လေ”
ကျိုးချောင်ဖန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချန်မေ့လန်က တားဆီးလိုက်သည်။
“သူ့လောက် သနားစရာကောင်းတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ အစ်ကို၊ ကျွန်မတို့က ပရဟိတလုပ်ငန်း လုပ်နေတာမဟုတ်ဘူး၊
ပြီးတော့ အစ်ကိုက မကျွမ်းကျင်တဲ့ အလုပ်အတွက် သူ့ကို သုံးယွမ် ပေးလိုက်ရင် ကျွမ်းကျင် အလုပ်သမားတွေက သိသွားပြီး လစာတိုးတောင်းကြလိမ့်မယ်၊
သူတို့ လစာကို တစ်ယွမ် တိုးပေးရင်တောင်မှ ကျွန်မတို့မှာ အမြတ်ကျန်ပါသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် တခြား ကန်ထရိုက်တာတွေသိသွားရင် သူတို့ ဘယ်လိုထင်မလဲဆိုတာ အစ်ကို စဉ်းစားကြည့်ဖူးလား၊
ကျွန်မတို့က ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးကို ဖျက်ဆီးနေတာ ဖြစ်သွားမယ်၊ အဲဒါကို နားမလည်ဘူးလား”
ကျိုးချောင်ဖန်က ထောက်ခံလိုက်၏။
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ မေ့လန် ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ပညာတတ်ပြီး အတွေ့အကြုံရှိတဲ့…. အရင်က ကန်ထရိုက်တာ လုပ်ဖူးတဲ့လူတစ်ယောက်နဲ့ ငါ တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲပြောတယ်၊း”
အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ဝေဖန်မှုကို ခံရပြီးနောက် ချန်တကုန်းသည် အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်မှ ဖြေလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ သူ့ကို ငါ ပြောလိုက်ပါ့မယ်”
ကျိုးချောင်ဖန်က ဆက်ပြောလာသည်။ “ရှင်က အရမ်း ခေါင်းမာတာပဲ၊ အို... မေ့လန်၊ ယန်ကျောက်အတွက် ငါ ဖိနပ်တစ်ရံ ချုပ်ထားတယ်၊ သူ စီးဖို့ နင် ယူသွားပေးနိုင်မလား”
ယန်ကျောက်အတွက် ဖိနပ်ချုပ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိနေသည်လော။
ယောင်းမဖြစ်သူသည် အမေကျိုး၏လုပ်ရပ်များကြောင့် နက်ရှိုင်းစွာနာကျင်ခဲ့ရကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။
အချို့သောကိစ္စများကို နားလည်ပြီးပါက ဆက်မပြောဘဲ နေလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။ ချန်မေ့လန်က ဖိနပ်ကိုလက်ခံယူကာ ပြောလိုက်၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယောင်းမ”
ယောင်းမဖြစ်သူသည် မေ့လန် သူမဘက်တွင် ရှိနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဆက်ပြောလာသည်။
“မေ့လန်၊ လုရွာမှာ အလုပ်အရမ်းတော်တဲ့ ကန်ထရိုက်တာတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ ပထမအချက်က သူက ကုန်ကျစရိတ်တွေကို ဘယ်လို လျှော့ချရမလဲ၊ အလုပ်သမားတွေရဲ့ လုပ်အားခတွေကို ဘယ်လိုဖြတ်တောက်ရမလဲ ဆိုတာကိုသိတယ်၊
ဒုတိယအချက်က သူက ဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်ရာမှာ အရမ်းတော်တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ပရောဂျက်သိပ်မရှိတော့ သူ ပိုက်ဆံသိပ်မရှာနိုင်ခဲ့ဘူး၊
ဒါပေမယ့် အခု သူ လုပ်ငန်းခွင် ပြန်ဝင်လာတော့ သူ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်ဟောင်းတွေအားလုံးကို ပြန်သုံးနိုင်ပြီလေ၊
တုန်းဖန် အုပ်စုအတွက် ယွမ် ၂၀၀,၀၀၀ တန် လူနေအဆောက်အအုံ ပရောဂျက်ကို သူ တင်ဒါဝင်ဆွဲနေတယ်လို့ ကြားတယ်၊
နင့်အစ်ကိုကို ကြည့်စမ်းပါ၊ ရည်မှန်းချက်လည်း မရှိဘူး၊ အလုပ်သမားတွေ အပေါ်မှာပဲ အရှုံးခံနေတယ်၊ မေ့လန်၊ ဒီလိုပုံစံနဲ့သာ ပရောဂျက်တွေ ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ သေချာပေါက်ရှုံးတော့မှာပဲ၊
သူ့ကို နင့်ဆီ ငါ မိတ်ဆက်ပေးရင်ကော ဘယ်လိုလဲ၊ နင် ပရောဂျက်ကို သူ့ဆီ ဆင့်ကဲပေးလိုက်လို့ရတာပေါ့”
လုရွာမှ ကန်ထရိုက်တာဆိုသည်မှာ လုကျင်းယွီမှလွဲ၍ အခြားသူမဖြစ်နိုင်ပေ။
မနေ့က ယန်ကျောက်က လုကျင်းယွီအကြောင်း ပြောခဲ့ပြီး ယနေ့ ယောင်းမဖြစ်သူကလည်း သွယ်ဝိုက်၍ လုကျင်းယွီအကြောင်းကို ပြောဆိုနေပြန်၏။
ချန်မေ့လန်သည် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို မသိရှိရသေးသော်လည်း လုကျင်းယွီသည် ယန်ကျောက်ထံ ချဉ်းကပ်ခဲ့ရုံသာမက သူမ၏ပရောဂျက်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း ယောင်းမဖြစ်သူအရှေ့တွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက် အမြင်ပေးခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။
ယောင်းမဖြစ်သူမှာ ပြုံးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ချန်တကုန်းမှာမူ ဒေါသထွက်နေလေပြီ။ ချန်မေ့လန်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်၏။
“ယောင်းမ၊ လုရွာက ကန်ထရိုက်တာက အဲဒီလောက်တောင်တော်နေရင် ယောင်းမ သူ့ဆီသွားအလုပ်လုပ်ပါလား၊ ကျွန်မတို့ကိစ္စ ကျွန်မတို့ဘာသာရှင်းပါ့မယ်”
ယောင်းမဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ အေးခဲသွားလေသည်။
“မေ့လန်၊ ငါက နင့်အကျိုးအတွက် စဉ်းစားပေးနေတာပါ”
ချန်မေ့လန်က ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။
“ယောင်းမ စိတ်ပူပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မအစ်ကိုနဲ့ ကျင်းပေါင်ရဲ့အနာဂတ်အတွက် ကျွန်မ စဉ်းစားရမယ်၊ ဒီပရောဂျက်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ရလိမ့်မယ်”
ယောင်းမဖြစ်သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်တကုန်းမှာ “ထွက်သွား” ဟူသော စကားလုံးကို ပြောရန် ပြင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ရှောင်လန်အားပိုက်ထားသော ကျင်းပေါင်မှာလည်း သူမကို တစ်ချက်မျှမကြည့်ဘဲ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။
သားဖြစ်သူရော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကပါ သူမအား အသိအမှတ်ပြုရန် ဆန္ဒမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ယောင်းမဖြစ်သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေလေသည်။
“ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နေရာတိုင်းမှာ အပယ်ခံ ဖြစ်နေရတာလဲ”
ချန်မေ့လန်က ထပ်မံ၍ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။ ယောင်းမဖြစ်သူအပေါ် သူမ၏သဘောထားမှာ အမြဲတမ်း တူညီနေဆဲဖြစ်သည်။
အချိန်မရွေး ထွက်သွားနိုင်ပြီး မည်သူကမျှ တားဆီးမည် မဟုတ်ချေ။
သူမ ရှောင်လန်နှင့်အတူ အိမ်ပြန်ရန်ပြင်လိုက်စဉ် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ အထွက်တွင် ရဲကားငယ်လေးတစ်စီးနှင့် ဆုံမိလေသည်။ ယာဉ်မောင်းဖြစ်သူ ရှောင်လျိုက သူမအား မှတ်မိသွားပြီး လက်ယမ်းပြကာ အနီးသို့လာရန် အချက်ပြလေသည်။
ယန်ကျောက်သည် နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေသည်။ မေ့လန် ကားပေါ်တက်ပြီးနောက် သူက ရှင်းပြလေသည်။
“ဒီနေ့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်လေ၊ ငါ အခုလေးတင် အစည်းအဝေးတစ်ခု တက်ပြီးလို့ လမ်းကြုံတာနဲ့ ဝင်လာတာ၊ အိမ်ပြန်ကြစို့”
ယန်ကျောက်သည် မြို့တော်ဗျူရိုတွင် အစည်းအဝေး တက်ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စောစောထွက်လာခဲ့ပြီး ချင်ချွမ်းအုပ်စု၏ လူနေရပ်ကွက် တစ်ဝိုက်တွင် တကူးတက ကားမောင်းကာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။