အခန်း ၁၆၅

🍄 Chapter 165

သူသည် နံရံများပေါ်ရှိ စာလုံးကြီးပိုစတာများ အားလုံးကို ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်ကိုလည်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့၏။

ဆောက်လုပ်ရေး ခြံစည်းရိုးတွင် ကပ်ထားသော ကန်ထရိုက်တာ၏ အမည်မှာ ချန်မေ့လန်ဖြစ်ကြောင်း ရှောင်လျို သတိထားမိခဲ့သည်။

သူက ‘ဗိုလ်ကြီးယန်က သူ့ဇနီးကို တော်တော်လေး ဂရုစိုက်တာပဲ၊ သူ့ရဲ့ ပရောဂျက်လေးကိုတောင် ဒီလောက်တောင် ဂရုတစိုက် လာကြည့်တယ်’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

‘ဒါပေမယ့် မရီးကလည်း အထင်ကြီးစရာပဲ၊ ကန်ထရိုက်တာ တစ်ယောက်တဲ့၊ သူက တစ်မြို့လုံးမှာ ပထမဆုံး အမျိုးသမီးကန်ထရိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်'

ခေါင်းဆောင်များအားလုံးတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အကြိုက်များ ရှိကြသည်။

စွင်းနွီထောင် သည် “ပစ်မှတ် လေ့ကျင့်ရေးမှ အပြန်” နှင့် “စည်းလုံးခြင်းသည် အင်အား” ကဲ့သို့သော တော်လှန်ရေးခေတ် သီချင်းများ နားထောင်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။

အသစ်ရောက်လာသော ဒုဗျူရိုမှူးကျောက်ကမူ “ပျားရည်လို ချိုမြိန်သော” နှင့် “မြို့ငယ်လေးမှ ဇာတ်လမ်း” ကို နှစ်သက်သည်။ ဗိုလ်ကြီးယန်၏ အကြိုက်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း ရှောင်လျိုတွင်မူ အကယ်၍ သူသာ ဖွင့်ပြလိုက်ပါက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မနက်ဖြန်တွင် သူ့ကို သေချာပေါက် လက်မထောင်ပြမည့်သီချင်းတစ်ပုဒ် ရှိလေသည်။

ပြဿနာမှာ ထိုကက်ဆက်ခွေသည် အပုံကြီးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြုပ်နေသဖြင့် ရှာရမလွယ်ကူခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ကားမောင်းနေရင်း ရှာဖွေရမည်ဖြစ်၏။

ယန်ကျောက်၏ အကြည့်များက အဝတ်ဖိနပ်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူသည် ဖိနပ်များကို ယူလိုက်ပြီး နွေးထွေးသော မျက်လုံးများဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

“ဒါတွေ မင်း လုပ်ထားတာလား”

ရွှေလက်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အမျိုးသမီးကန်ထရိုက်တာတစ်ဦးက သူ့အတွက် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ပြုလုပ်ပေးနိုင်ပါမည်လော။

ဤအမျိုးသား နောက်ထပ် ဘာဆက်ပြောဦးမည်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မေ့လန် ပြုံးလိုက်သည်။

ယန်ကျောက်က အကြံပြုလာ၏။

“နောက်ထပ် နှစ်ရံ၊ သုံးရံလောက် ချုပ်ပေးပါလား၊ ငါက အဝတ်ဖိနပ် စီးရတာကို သဘောကျတယ်၊ ဒါပေမယ့် အပြင်မှာ ရောင်းတာတွေက မြန်မြန်ပျက်လွယ်လွန်းလို့”

ချန်မေ့လန်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“အဝတ်ဖိနပ်တွေက မကောင်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မြို့ထဲက ဘိလပ်မြေလမ်းတွေက ဖိနပ်တွေကို မြန်မြန်ပျက်စေတာပါ၊ သုံးရက် ဒါမှမဟုတ် ငါးရက်တစ်ခါ ဖိနပ်အသစ်တစ်ရံ လိုလိမ့်မယ်၊

တစ်နေကုန် အိမ်မှာနေပြီး ဖိနပ်ချုပ်နေရင်တောင် အမီလိုက်နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး၊ ဒီလိုလုပ်ရင်ကော၊ ရှင် ကျေးလက်ဒေသက ရဲစခန်းတစ်ခုကို ဒေသခံအရာရှိအဖြစ် ပြောင်းသွားရင် ဘယ်လိုလဲ၊

လမ်းအများကြီး လျှောက်ရရင်တောင် မြေကြီးက ဖိနပ်တွေကို အဲဒီလောက် မပျက်စီးစေဘူးလေ၊

အဲဒီအခါကျရင် ရှင့်အတွက် တစ်လကို တစ်ရံ ချုပ်ပေးလို့ ရတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ”

ယန်ကျောက်က ချန်မေ့လန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

‘ဒီအကြံဉာဏ်က တကယ်ပဲ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေလား'

ချန်မေ့လန်လည်း အလျှော့မပေးဘဲ ပြုံးလျက် သူ့ကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

“မေ့လန်၊ မေ့လန်၊ ကျွန်တော် မင်းကို ချစ်တယ်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ သစ်ခွပန်းလေးလိုပဲ၊ မေ့လန်၊ မေ့လန်၊ ကျွန်တော် မင်းကို ချစ်တယ်၊ ဆီးနှင်းပန်းတွေကို မြင်တိုင်း မင်းကို သတိရတယ်”

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်လျို ထိုသီချင်းကို ရှာတွေ့သွားသည်။

သီချင်း စတင်ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဗိုလ်ကြီးယန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို စောင့်ကြည့်ရန် နောက်ကြည့်မှန်ကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်မှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖွင့်ဟဝန်ခံခြင်းတစ်မျိုးပင်။

ကျင်းနန်မှ ကျင်းတုန်းခရိုင်သို့ ပြန်သွားသော လမ်းကြောင်းမှာ ယန်ကွမ်ရွာနှင့် ပထမတပ်ဖွဲ့ကို ဖြတ်သန်းသွားရသည်။

ယနေ့မှစ၍ မိုးရွာပြီး နှင်းများ ကျနေခဲ့၏။ ချန်မေ့လန်သည် ရှောင်ဝမ် အပြင်ထွက်ကာ နှင်းများနှင့် ရွှံ့များထဲတွင် သွားရောက်ကစားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခြံတံခါးကို ပိတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော မိုးရွာပြီး နှင်းကျနေသည့် ရာသီဥတုမျိုးတွင် ကလေးများသည် အပြင်ထွက်ကစားရသည်ကို နှစ်သက်ကြပြီး အမှိုက်ပုံများနှင့် ရွှံ့ဗွက်အိုင်များမှာ သူတို့၏ အကြိုက်ဆုံးနေရာများ ဖြစ်ကြသည်။

ပထမတပ်ဖွဲ့ ရွာ၏အဝင်ဝ။

အပြာရောင် အုတ်ချပ်များနှင့် အမိုးအုပ်ကြွပ်ပြားကြီးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ယန်ကျောက်၏ခြံဝင်းကြီးမှာ မြူနှင်းများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေလေသည်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် မြင့်မားပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားပုံရသည်။

ရှောင်လျိုက နောက်ကြည့်မှန်ထဲသို့ ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဗိုလ်ကြီးယန်၏ လူသတ်ချင်နေသောအကြည့်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

‘အခု ဘာဖြစ်သွားပြန်တာလဲ၊ ဒီသီချင်းကိုလည်း သူ မကြိုက်ဘူးလား'

“ကားရပ်” ယန်ကျောက်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရွာအဝင်ဝ၌ ကလေးအချို့ ရွှံ့ထဲတွင် တူးဆွနေကြသည်။

ထိုအထဲတွင် ရေရှာရန်အတွက် ဖင်ထောင်ကာ အသည်းအသန် တူးဆွနေသော ကလေးဝဝဖိုင့်ဖိုင့်လေး တစ်ဦးလည်း ပါဝင်သည်။

သူသည် အပေါ်ပိုင်းတွင် ဂွမ်းခံထားသော နိုင်လွန် အင်္ကျီထူထူကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အောက်ပိုင်းတွင် ခေတ်မီသော ခေါင်းလောင်းပုံ ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ဝက်တစ်ကောင်ပမာ ရွှံ့များ ပေကျံနေလေ၏။

သူသည် လုတာ့ပေါင်ဖြစ်ပြီး ချန်မေ့လန်သည် ထိုဝဝဖိုင့်ဖိုင့်တင်ပါးလေးကို အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်နေလေပြီ။

ကားရပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယန်ကျောက်၏မျက်နှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ချန်မေ့လန် သတိထားမိလိုက်သည်။

ထို့နောက် တာ့ပေါင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အကြောင်းရင်းကို သူမ နားလည်သွားတော့သည်။

ယန်ကွမ်ရွာတွင် တစ်ခုတည်းသာရှိသော “ဂုဏ်ပြုခံ စစ်မှုထမ်းမိသားစု” ဆိုင်းဘုတ်ကို လုတာ့ပေါင် ဖြုတ်ယူလာခဲ့ပြီး ရွှံ့ထဲတွင်တူးဆွရန် အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ကျောက်က ကားပေါ်မှဆင်းကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြင့် သူသည် လုတာ့ပေါင်ကို မ,ချီလိုက်သည်။

“ကောင်လေး၊ မင်းလက်ထဲက အဲဒါက ဘာလဲ”

လုတာ့ပေါင်က ပြန်ပတ်လိုက်၏။

“အရာရာတိုင်းကို ဝင်စွက်ဖက်နေရအောင် ခင်ဗျားက ဘယ်သူမလို့လဲ၊ ထွက်သွားစမ်းပါ အသုံးမကျတဲ့ရဲကောင်”

ကြယ်ငါးပွင့်နှင့် “ဂုဏ်ပြုခံ စစ်မှုထမ်း မိသားစု” ဟု ရေးသားထားသော အနီရောင် စာလုံးများ -

၎င်းသည် ယန်ကျောက် ပိုင်ဆိုင်သောအရာဖြစ်သည်။ သူ့ဖခင်ပိုင်ဆိုင်သော ဆိုင်းဘုတ်မှာမူ မြို့တော်တွင် ရှိ၏။

ထိုသို့သောဆိုင်းဘုတ်မျိုးမှာ ရရှိရန် မလွယ်ကူလှချေ။ စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်ဖူးသူများ၊ စစ်ပွဲ၏ယမ်းငွေ့များကြားတွင် လူးလှိမ့်ခဲ့ရသူများသာ ရရှိနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ယဉ်ကျေးမှု တော်လှန်ရေးကာလအတွင်းတွင် ၎င်းကို သင့်အိမ်နံရံ၌ ချိတ်ဆွဲထားခြင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာ၏သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် မိသားစုအတွက် တစ်လလျှင် ဆန်ဖြူ နှစ်ဆယ်ကျင်း အပိုရရှိနိုင်ကြောင်းကိုလည်း ဆိုလိုသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ ကွေးကောက်ကာ ရွှံ့များ ပေကျံနေပြီး သတ္တုအပိုင်းအစတစ်ခုပမာ တွန့်လိမ်ပျက်စီးနေလေပြီ။

ယန်ကျောက်သည် ဆိုင်းဘုတ်ကိုယူကာ လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သန့်ရှင်းအောင် သုတ်ပြီး ကားထဲတွင် ထားလိုက်သည်။

သူ ပြန်လာသည့်အချိန်အထိ လုတာ့ပေါင်မှာ ဆဲဆိုနေဆဲဖြစ်ပြီး အခြား ကလေးများကလည်း ဝင်ရောက် အော်ဟစ်နေကြသည်။

ယန်ကျောက် ခေါင်းငုံ့ကာ နောက်သို့ပြန်လှည့်ပြီး နှင်းမိုးများကြားတွင် ခဏတာနားစွင့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် လက်လှမ်းကာ လုတာ့ပေါင်၏ ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ သံမဏိကဲ့သို့သော လက်များဖြင့် ကလေးငယ် ရုန်းကန်နေစဉ်မှာပင် ကျယ်လောင်သော ရိုက်သံတစ်ခုနှင့်အတူ တင်ပါးကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ရိုက်ပြီးနောက် သူသည် လုတာ့ပေါင်ကို မ,ကာ ရွှံ့ဗွက်အမှိုက်ပုံထဲသို့ ပန်းတစ်ပင်စိုက်သည့်အလား စိုက်ပျိုးပေးလိုက်သည်။