အခန်း ၁၆၇

🍄 Chapter 167

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ကျိုးရွှယ်ချင်းအပေါ် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရ၏။

သူတို့ ကွာရှင်းစဉ်က ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် အတော်လေး ကောင်းမွန်စွာ ပြုမူခဲ့ပြီး သူတို့၏ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် မိထွေးကောင်းတစ်ဦးကို ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ကျိုးရွှယ်ချင်းအား အိမ်ပေးလိုက်စဉ် ယန်ကျောက် သူမကို ပထမတပ်ဖွဲ့သို့ ခေါ်သွားကာ ယန်ပင်းနှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများကို သူမအား အနိုင်မကျင့်ရန် အထူးတလည် မှာကြားခဲ့သေးသည်။

ကျိုးရွှယ်ချင်းကလည်း ထိုအိမ်တွင် နေထိုင်စဉ်အတွင်း ယန်ကျောက်၏အိမ်ကို သေချာစောင့်ရှောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ကတိပေးခဲ့သည်။

သေဆုံးပြီးနောက်တွင်တောင်မှ လူတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်သည် ကျန်ရစ်နေတတ်၏။

အကယ်၍ ဆုဝမ်သည် သုခဝတီဘုံသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားခဲ့လျှင် ဤနေရာသည် သူမ၏ မွန်မြတ်သောနေရာလေး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မည်သို့လျှင် ဤမျှပစ်ပယ်ထားခံရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခွင့် ပြုနိုင်ပါမည်နည်း။

ပထမတပ်ဖွဲ့မှ လူများသည် လုကျင်းယွီ၏မိသားစုက ယန်ကျောက်၏အိမ်အပေါ် မည်သို့ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်ကို စောစောကတည်းက သိရှိထားကြသော်လည်း ယန်ကျောက် သိသွားပါက စိတ်ဆိုးမည် သို့မဟုတ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လူတိုင်းက သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။

ယန်ယုံးသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မကြည့်ရက်နိုင်သဖြင့် ဝင်ပေါက်တစ်ဝိုက်ကို ကူညီရှင်းလင်းပေးလေ့ရှိ၏။

ယန်ကျောက် အိမ်ပြန်လိုချင်သည်ကို ယန်ယုံး နားလည်နိုင်သော်လည်း သူသည် ယန်ရှီရှန်း၏အိမ်ကို သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ပြီး ၎င်းကို ရွာက အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးခဲ့သည်။

ယခု လုကျင်းယွီ၏အိမ်ကို ပြန်ယူလိုသောအခါ သူတို့သည် ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြလျှင်ပင် သူ့ကို မည်သို့ထောက်ခံပေးနိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် ဤအိမ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအခွင့်အရေးကို လွှဲပြောင်းပေးပြီးဖြစ်သင့်သည်။

ယန်ပင်းက မေးလိုက်၏။

“မင်း အိမ်ကို ရွှယ်ချင်းဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီမဟုတ်လား”

ယန်ကျောက်က ပြန်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ လွှဲပြောင်းပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမယ့် ရဲစခန်းမှာလုပ်ရမယ့် နောက်ဆုံးလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ကျန်နေသေးတယ်၊

သူက ငါ့ကို တွေ့ဖို့ ငြင်းနေလို့လေ၊ ငါ အဲဒါကို ချန်ထားတုန်းပဲ၊ ဒါပေမယ့် ပြဿနာက အဲဒါ မဟုတ်ဘူး၊

ငါ့အမေရဲ့ အိမ်ကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်လို့ သူ တစ်ခါက ကတိပေးခဲ့တယ်၊ သူ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့တဲ့အတွက် ငါ ပြန်ယူရမယ်”

ရှောင်ဝမ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက် အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ကျိုးရွှယ်ချင်းအား ရှင်းပြစေလိုသဖြင့် ယန်ကျောက်သည် နောက်ဆုံးလုပ်ငန်းစဉ်ကို ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ယုံးက ရှင်းပြလိုက်၏။

“တတိယ၊ မင်း အိမ်ကို ပြန်ယူချင်ယူလို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့လို ရွာခေါင်းဆောင် သေးသေးလေးတွေကတော့ ဒီကိစ္စမှာ မင်းကို ထောက်ခံမပေးနိုင်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်”

ယန်ကျောက်က လှည့်ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်၏။

“ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ကျရင် ငါ့အိမ်လာဖို့ လုကျင်းယွီကိုသာ အကြောင်းကြားပေးလိုက်ပါ”

ယန်ကျောက်အတွက်မူ ဤကိစ္စမှာ ပြီးပြတ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျောက်၏လေသံမှာ အမြဲတမ်း ခိုင်မာပြတ်သားလေ့ရှိပြီး ချန်မေ့လန် အလုပ်အကြောင်းကိုလည်း အများအားဖြင့် မေးမြန်းလေ့မရှိချေ။

သေချာပေါက် သူ မေးမြန်းမည်ဆိုပါက ကန့်ကွက်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယနေ့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဆေးကြောနေစဉ် ချန်မေ့လန်အား ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“မင်း အလုပ်သမားတွေ ငှားတဲ့အခါ ‘အလုပ်သမားစေလွှတ်ခြင်း အသိပေးစာ’ ထုတ်ပေးလား”

ချန်မေ့လန် နားမလည်ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဆက်ပြောပြလာသည်။

“ဒီနေ့ ချင်ချွမ်းအုပ်စုကို ငါ သွားခဲ့တယ်၊ သူတို့ရဲ့ ပရောဂျက်တာဝန်ခံမှုကဏ္ဍမှာ ရေးထားတာတွေ့ခဲ့တယ်၊

‘အလုပ်သမားစေလွှတ်ခြင်း အသိပေးစာ’ ရှိတဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး အဖွဲ့တွေပဲ ဖိုမင်နဲ့ ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားတွေကြား အငြင်းပွားမှုတွေ ဖြစ်လာရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆောက်လုပ်ရေး အဖွဲ့အစည်းနဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်လာရင် အလုပ်သမား ဗျူရိုရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရရှိလိမ့်မယ်တဲ့၊

မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ တရားမဝင်တဲ့ အခြေအနေကြောင့် အစိုးရနဲ့ ဥပဒေက မင်းကို အကာအကွယ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းဆီမှာ မရှိသေးရင် အချိန်ရတုန်း သွားလုပ်ထားလိုက်”

လက်ရှိ ဖိုမင်အများစုမှာ အစိုးရထံတွင် မှတ်ပုံတင်ခြင်းမရှိဘဲ အပေါ်ယံ ဟန်ပြသာ လုပ်ဆောင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ခွေးတစ်ကောင်တောင်မှ ဖိုမင်လုပ်နိုင်နေလေသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ လေလွင့်စစ်သားတစ်ဦး ဖြစ်နေသကဲ့သို့ တရားဥပဒေကို မလိုက်နာသလို နိုင်ငံတော်၏ အကာအကွယ်ကိုလည်းမရရှိချေ။

ယန်ကျောက်သာ သတိမပေးခဲ့ပါက ချန်မေ့လန် ဤကိစ္စကို မေ့လျော့နေပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူမ တကယ်ပဲ ဆောက်လုပ်ရေးအလုပ်ကို လုပ်လိုပါက စီးပွားရေးလိုင်စင်မှစ၍ အလုပ်သမားဗျူရို၊ အခွန်ဗျူရိုတို့အထိ မှတ်တမ်းတင်ရန် လိုအပ်ပေ၏။

ထိုသို့ ပြုလုပ်မှသာ သူမသည် တရားဝင်ဖိုမင်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျောက်သည် ဤမျှအရေးကြီးသောကိစ္စကို သတိပေးခဲ့သဖြင့် တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှပေ၏။

သူတို့၏အိမ်ကို ထိုအခြေအနေတွင် မြင်တွေ့ရသဖြင့် ယန်ကျောက် မည်သို့ခံစားရမည်ကို မေ့လန် မသိသော်လည်း မနက်ဖြန်မှာ တနင်္လာနေ့ဖြစ်ပြီး ကလေးများ၏ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီများကို လျှော်ဖွတ်ထားသော်လည်း မခြောက်သေးချေ။

ယန်ကျောက်သည် ၎င်းတို့ကို အခြောက်ခံရန် မီးဖိုပေါ်တွင် တစ်ထည်ချင်းစီ လှန်းပေးရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှောင်ဝမ်တို့၏ ခြေထောက်များမှာ မြန်မြန်ကြီးထွားလာသဖြင့် သူတို့၏ ခြေအိတ်များမှာ အမြန် ပေါက်ပြဲသွားတတ်သည်။

ခြေအိတ်များအားလုံး စုတ်ပြဲနေပြီး ချန်မေ့လန်က ညစာစားပြီးလျှင် ဖာထေးပေးရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ထမင်းပွဲပြင်ဆင်ပြီးချိန်တွင် ယန်ကျောက်က ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ခြေအိတ်များ ဖာထေးပေးနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ချုပ်ရိုးများမှာ ကင်းခြေများများနှင့် တူနေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူမ သေချာချုပ်ပေးထားသည်မဟုတ်လော။

ထို့အပြင် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးတွင်လည်း မိုးရေများ၊ နှင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယန်ကျောက်သာ ကလေးများကိုဦးဆောင်၍ မရှင်းလင်းခဲ့ပါက ခြံဝင်းမှာ အမှိုက်ပုံကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ညဘက်အိပ်ရာဝင်ပြီးနောက် ယန်ကျောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် ချန်မေ့လန်အား ပထမတပ်ဖွဲ့ရှိအိမ်ကို ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် ကြေညာကာ ပြန်လည်သိမ်းယူမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ချန်မေ့လန်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း ယန်ယုံးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

“ရှင် ပြန်ယူချင်ရင်လည်း ကျိုးရွှယ်ချင်းက သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူးနော်”

သူက ယန်ရှီရှန်း၏ ခြံဝင်းကို သိမ်းပိုက်ထားဆဲဖြစ်ရာ ကျိုးရွှယ်ချင်း အိမ်ကို မည်သို့ ပြန်ယူနိုင်မည်နည်း။

ညစ်ပတ်နေလျှင်ပင် ထိုအိမ်ကို ကျိုးရွှယ်ချင်းအား ပေးပြီးပြီမဟုတ်လော။

ယခု ၎င်းမှာ သူမအိမ်ဖြစ်ပြီး မည်သို့ လုပ်မည်ဆိုသည်မှာ သူမ၏သဘောသာ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျောက်က ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ လုကျင်းယွီ လာတဲ့အခါ ငါ သူနဲ့ ညှိနှိုင်းလိုက်မယ်”

ထို့နောက် သူ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး ချန်မေ့လန်ကို မေးလိုက်၏။

“မင်း နေမကောင်းဘူးလား”

သူမ၏ဗိုက်မှာ ကိုင်ကြည့်ရုံဖြင့် အလွန်အေးစက်နေသည်။

ချန်မေ့လန်သည် ဓမ္မတာလာနေချိန်ဖြစ်ရာ သေချာပေါက် ဗိုက်အေးနေမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူမက အနည်းငယ်ပင် ချဲ့ကား၍ ပြောလိုက်သေး၏။

“ကျွန်မ အအေးမိသွားပြီထင်တယ်၊ နာလည်း နာတယ်၊ ရှင် ကျွန်မကို နွေးသွားအောင်လုပ်ပေးပါလား”

သူမက အသည်းအသန် အရိပ်အမြွက် ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။

‘ကျွန်မ စောင်ထဲကို ဝင်လာခဲ့ပါ’

ယန်ကျောက်က လက်ရုပ်သိမ်းကာ မတ်တတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“မင်းအတွက် သကြားရေတစ်ခွက် သွားကျိုပေးမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အတွင်းခံတွေကို အချိန်တိုင်း မင်းဘာသာ လက်နဲ့ လျှော်နေတာလား၊

ဒီရက်ပိုင်း ရေအေးနဲ့ မထိနဲ့၊ မင်းရဲ့ အတွင်းခံတွေကိုလည်း မကိုင်နဲ့၊ ထားခဲ့လိုက်၊ ငါ လျှော်ပေးမယ်”