အခန်း ၁၀၃၂

အခန်း(၁၀၃၂) ကြာပန်း

အနီးတွင် ရပ်နေသည့် အိုယန်ယွန်းကလည်း အိုဘီဟဲကို မေးခွန်းထုတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ အိုဘီဟဲ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။

သူက မူလက သူ့အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ အိုချန်ဂီကို ဝေဖန်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း အခြားတစ်ဖက်မှ လူက အပြစ်ကိုချက်ချင်း လွှဲချလာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လက်ညှိုးထိုးလာခြင်းပင်။

"သောက်ကြစို့" အိုဘီဟဲသည် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့သဖြင့် စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်လွှဲလိုက်ပြီး ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးချင်၊ ကျွန်တော်တို့ ကုဇေကြယ်ဟာ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ထဲမှာတော့ နေရာလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ ကြာပန်း ဝိုင်အရက်ကတော့ တခြားဘယ်နေရာမှာမှ ရှာလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် အနှစ်တစ်ရာကျော် သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိုင်ကောင်းတစ်မျိုးကို ယူလာခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်"

"ကောင်းပြီလေ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးချင်၊ ကျွန်တော်လည်း ဂုဏ်ပြုပါတယ်" အိုချန်ဂီက ပြောသည်။ "ကုဇေကြယ်ကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ဒီနေရာကို ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ..."

ဝိုင်သုံးခွက်လောက် သောက်ပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ အနည်းငယ် မူးနောက်လာကြသည်။ သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကြည့်ကတော့ ကျက်သရေရှိစွာ ကပြနေသည့် လျန်ဟွာဆီမှာသာ ရှိနေသည်။ အိုချန်ဂီက ၎င်းကို သတိပြုမိသွားပြီး အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်းတို့ဟာ အလှတရားကို တပ်မက်ကြတယ်ဆိုတာ အမှန်ပါပဲ။ ဒီစကားက တကယ်မှန်တာပဲ။ သခင်လေးချင်ဘေးမှာ မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက်မှ မပါလာတာကို မြင်မိတယ်။ ဒီနေ့လည်း လက်ဆောင်ကောင်းကောင်း မယူလာခဲ့မိဘူး၊ ဒါကြောင့် လျန်ဟွာကို သခင်လေးချင်ဆီ ပေးအပ်လိုက်ပါရစေ။ သခင်လေး လက်ခံပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

အိုဘီဟဲက သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ 'ဒီလူကတော့ တကယ်ကို လှပတဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ချင်ယွမ်ဖုန်းက အဲဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်ပါ့မလား'

"ကောင်းပြီ၊ ငါ လက်ခံလိုက်မယ်" သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလွန်လျင်မြန်စွာပင် သဘောတူလိုက်သည်။

အိုဘီဟဲမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း လက်ခံလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ့အစ်ကိုကြီးက ဦးအောင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးချင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရတနာတွေကိုလည်း လက်ခံပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါတွေကတော့ ပစ္စည်းသေးသေးလေးတွေပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုသေလေးစားမှုကို ပြသချင်ရုံသက်သက်ပါ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ လက်ခံလိုက်မယ်"

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်မိသွားကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက အရာအားလုံးကို လက်ခံလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ အိုယန်ယွန်းပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒီချင်ယွမ်ဖုန်းက တကယ်ပဲ ဘာတွေကြံစည်နေတာလဲ။ သူက အစောပိုင်းက သူမပြောပြခဲ့တဲ့ သတိပေးချက်ကို တစ်ခွန်းမှ နားမထောင်ခဲ့ပုံပင်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူတို့လက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်၍ သူဘယ်ဘက်မှာ ရပ်တည်မလဲဆိုတာကိုပဲ စောင့်ကြည့်ရတော့မည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကတော့ သူတို့ဘက်မှာပဲ ရပ်တည်စေချင်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဝိုင်ခွက်မြှောက်ပြီးနောက် သူတို့ထရပ်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်သွားကြသည်။

---

သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် အခန်းတွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အိုချန်ဂီ ထွက်သွားသော်လည်း ကချေသည်မလေး လျန်ဟွာကတော့ ဘာမှမသိသလိုဖြင့် နေရာမှာပင် ကျက်သရေရှိစွာ ဆက်လက် ကပြနေဆဲဖြစ်သည်။

အနီးတွင် ရပ်နေသည့် အိုယန်ယွန်းက စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နင့်ကို အစောက ဘာပြောခဲ့လဲ။ ငါပြောတာ တစ်ခွန်းမှ နားမထောင်ဘူးလား"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "နားထောင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ အစ်ကိုနှစ်ယောက်က တကယ့်ကို စိတ်အားထက်သန်လွန်းနေကြတာ။ ငါ့မှာ ငြင်းစရာ အကြောင်းပြချက် မရှိတဲ့အတွက် လက်ခံလိုက်ရတာပဲ"

"ဒါဆို သူတို့ပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေက အကြောင်းမဲ့ ပေးတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ နင်မတွေးမိဘူးလား။ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့အရာမျိုး တကယ်ရှိပါ့မလား။ သူတို့က နင့်ကို အသုံးချချင်နေကြတာ!" အိုယန်ယွန်းက စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ 'ဒီလူက ဘာလို့ ဒီလောက်တုံးနေရတာလဲ'

ချင်ယွမ်ဖုန်းကတော့ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ "ငါ သိတာပေါ့။ ငါ့ကို အသုံးမချချင်ဘူးဆိုရင် သူတို့ ဒီလောက်အရာတွေကို ထုတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ပြီးတော့ ငါသာ လက်မခံဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ အစ်ကိုနှစ်ယောက်က အတော်လေး အနေရခက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါက အဆုံးမရှိတဲ့ ကိစ္စပဲ၊ သူတို့ရဲ့ ရေလှိုင်းလို စိတ်အားထက်သန်မှုကို ငါ မတားနိုင်ဘူး။ တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ဆောင်ကိုပဲ လက်ခံမယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ဒါကြောင့် အခု ငါလုပ်နိုင်တာက သူတို့အားလုံးရဲ့ လက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်ဖို့ပဲ"

အိုယန်ယွန်းမှာ ခဏတာ ဆွံ့အသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို လှည့်စားဖို့ ကြံစည်နေတာလား"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အနည်းငယ် မှီထိုင်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က ငါ့ကို အရင်မစော်ကားသရွေ့တော့ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မစော်ကားဘူး"

"နင်တော့ မီးနဲ့ ကစားနေပြီ" အိုယန်ယွန်းက ပြောသည်။ "ဒါက ဒုက္ခကို ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်နေတာပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့အတွက် အတော်လေး စိတ်ပူပေးနေတာပဲနော်"

"ငါက..." အိုယန်ယွန်းမှာ ပြောစရာစကား ပျောက်သွားသည်။ သူမသည် မျက်နှာနီရဲလျက် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "နင့်နဲ့တော့ မပြောတော့ဘူး။ သွားတော့မယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီး သူမ အလျင်အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။

သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခံစားချက် အပြောင်းအလဲ မရှိပေ။ သူ့ရှေ့က စားသောက်ပွဲလည်း ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ နေရာမှာ ကပြနေဆဲဖြစ်သည့် လျန်ဟွာမှလွဲ၍ အခန်းတွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုင်နေရင်း ထိုက်ရွှီဓားသိုင်းကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကမ္ဘာတွင် အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့စွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းထားမှသာ မဟုတ်လျှင် ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အခက်အခဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို သူသိသောကြောင့်ပင်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားမှန်း မသိရပေ။

"သခင်လေး၊ အနားယူဖို့ အချိန်ရောက်ပါပြီ" နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံလေးနှင့်အတူ သင်းပျံ့သည့် ရနံ့တစ်ခုက သူ့နားနားသို့ ရောက်လာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ သတိမထားမိလိုက်သည့်အချိန်မှာပင် လျန်ဟွာက အခန်းကို ရှင်းလင်းပေးထားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမက သူ့ကို နှိုးလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုးကောင်ကင်မှာ မည်းမှောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကောင်းပြီ၊ နင် အရင်သွားနားလိုက်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" အခြားတစ်ဖက်မှ မိန်းကလေးက ပြောပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်သွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ကျင့်ကြံပြန်သည်။

---

ရက်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သူ၏ အခန်းထဲတွင်သာ ကျင့်စဉ်ကို ကြိုးစားစွာ ကျင့်ကြံနေသည်။ ဤကာလအတွင်းမှာပင် သူက ထိုက်ရွှီဓားသိုင်း၏ ပထမအဆင့်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ထိုက်ရွှီဓားသိုင်းမှာ သူအရင်က သုံးခဲ့သည့် ဓားသိုင်းများထက် အများကြီး ကွဲပြားမှု ရှိနေသည်။

ထို့အပြင် ထိုက်ရွှီဓားသိုင်းက အတုအယောင်နှင့် အစစ်အမှန်၏ ပေါင်းစပ်မှုကို အလေးပေးပြီး အမြဲတစေ ပြောင်းလဲနေတတ်သည်။ ထိုကျင့်စဉ်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ ကျင့်ကြံပြီးသောအခါ အတုအယောင်နှင့် အစစ်အမှန်၏ ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် ရန်သူတို့အနေဖြင့် ခုခံရန် အလွန်ခက်ခဲစေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေပြီး သူ့ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်မားလာကာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ သို့သော် ယနေ့ကျင့်ကြံမှု မပြီးဆုံးသေးခင်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် ရင်းနှီးသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အိုယန်ယွန်း၏ ပုံရိပ်က တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ်မှာ သူမက သူ့ကို စိတ်ဆိုးနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင်လည်း သူမက မပျော်မရွှင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ"